Θέλω να είμαι σκυλάκι σου…

Ξύπνησα με τη μυρωδιά σου πάνω μου.
Ξύπνησα και μύριζα σαν λαγωνικό το μαξιλάρι. Έπιανα το μουσκεμένο ύφασμα και το έσκαβα με τα νύχια μου, έχωνα τη μύτη στις πτυχές του.
Ξύπνησα χάλια μετά από έναν ύπνο γεμάτο απ’ το σώμα σου. Που έβλεπα το πρόσωπό σου. Το άγγιζα. Το έπιανα, σε φίλαγα, γέλαγες.
Ξύπνησα κι είχα την αίσθησή στο στόμα μου. Την ανάσα σου –αλκοόλ και τσιγάρο.
Ξύπνησα και δεν ήθελα να ανασάνω. Δεν είχα το κουράγιο κι ούτε μ’ ένοιαζε. Ήθελα να πεθάνω εκείνη τη στιγμή, εκείνη την ώρα, με το άρωμά σου πάνω μου.
Ξύπνησα κι ούτε καν πλύθηκα, ντύθηκα και βγήκα στο δρόμο. Ρουθουνίζοντας σαν λαγωνικό. Βγήκα και οσφράνθηκα τον αέρα και ήξερα πώς έχεις γυρίσει. Είσαι κάπου σ’ αυτή την πόλη.
Έχεις γυρίσει, δε με πήρες τηλέφωνο, δεν μου το είπε κανείς μα το ξέρω. Το ξέρει ο ύπνος μου, η ανάσα μου, ο παλμός μου που χτυπάει πιο γρήγορα χωρίς λόγο, πιο γρήγορα μόλις σκεφτώ το όνομά σου.
Γύρισες και το ξέρω γιατί ξαφνικά αισθάνομαι πάλι. Αισθάνομαι. Χαρούμενος. Αδέξιος. Οργισμένος. Πιεσμένος. Ανίκανος. Χαζός. Λίγος. Λιγότερος. Ερωτικός. Άσχημος. Μέσα σου. Πουθενά. Ξεχωριστός. Συνηθισμένος. Παντού. Εγκαίρως. Κάπως. Ίσως. Έτσι. Αλλιώς. Με κάνεις και αισθάνομαι…
Γύρισες κι εγώ ακόμα γυρίζω εκεί έξω. Όπου να ναι, αρκεί μακριά σου. Να σε ξεχάσω. Μα εκεί στο πουθενά αναρωτιέμαι "τι γυρεύω εγώ εδώ". Και τότε σε θυμάμαι. Το κάθε μακριά με φέρνει πιο κοντά σου.

Νύχτωσε κι εγώ πίνω και γυρνάω σαν δαρμένο σκυλί στους δρόμους. Γυρνάω αλυχτώντας στα φανάρια, γρυλίζοντας σε όποιον με κοιτάζει.
Γύρισες κι εγώ περιφέρομαι αδέσποτος. Κι αν με ξαναπλησιάσεις ποτέ θα σε ξεσκίσω με τα δόντια μου. Θα σε κατασπαράξω. Θα φάω κάθε σάρκα και θα γλείψω τα κόκαλά σου. Δε θα αφήσω άλλον να σε γευτεί.
Μην πλησιάζεις. Άσε με εδώ, σε απόσταση. Πού και πού δίνε μου ένα ξεροκόμματο.
Να σε φιλάω μόνο.
Το μόνο που θέλω είναι να σε φυλάω.
Το μόνο που θέλω να είμαι ο σκύλος σου.

«που πια δεν έχω τίποτε άλλο
μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
να φωνάζω από 'σένα και να με χτυπά η φωνή μου
να μυρίζω από εσένα και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι»

Οδυσσέας Ελύτης - Μονόγραμμα