Κάτω απ’ το Γκυ

Αν με φιλούσαν κάτω απ’ το γκυ θα είχα για φέτος μια αγάπη κι εγώ. Μα εκείνη τη νύχτα των Χριστουγέννων, που όλοι φιλούσαν με μάτια κλειστά, εγώ ήμουν σπίτι και ονειρευόμουν ταξίδια στα άστρα με ιπτάμενα χαλιά.

Και φύγαν οι μέρες, πάνε κι οι γιορτές και έμεινα πάλι δίχως ταίρι εγώ. Και ενώ κάθε νύχτα κομπίνες σχεδιάζω, παγίδες να στήσω, να δρέψω φιλιά, στο τέλος τραβάω ως τη μύτη την κουβέρτα και μόνη κοιμάμαι με τον γάτο αγκαλιά.

Και σήμερα είμαι στο πάρκο, με κρύο και μια λογοτεχνική συννεφιά, που με κάνει να θέλω να διαβάσω κάτω από δέντρα, μέσα σε ψίθυρους από πουλιά. Και ενώ βυθίζομαι στο ποτάμι του λόγου, στη ροή απ’ τις λέξεις, στων φθόγγων την ηχώ, μια αχτίδα ξάφνου προβάλει, κι ύστερα κι άλλη, και «τι γκαντεμιά», ήλιο βγάζει και δεν έχω μαζί τα γυαλιά!

Το βιβλίο μου σηκώνω ψηλά να κρύβει κάπως την αντιηλιά, μα έναν σκέιτερ που εκεί αλωνίζει, η αντανάκλαση του ήλιου στο εξώφυλλό, τον αποσυντονίζει. Κι έρχεται και σκάει με φόρα στο παγκάκι, κι εκτοξεύεται απ’ το σκέιτ και προσγειώνεται στο πλάι, και το μούτρο του κολλάει στο δικό μου. Και μου πέφτει από το χέρι ο Μωπασάν και τον βλεπουμε τον τόμο να πλησιάζει στα κεφάλια μας γκρο-πλαν: μπαμ!

Και μας πιάνουνε τα γέλια, με το βιβλίο στις μυτες μας να ισορροπεί και γελάω και γελάει και γυρνάει με κοιτάει
«Δε γαμείς, αφού δε χτύπησε κανείς!
Εμείς να ‘μαστε καλά, καλή χρονιά!»
και με φιλά
κάτω απ’ το Γκυ
(Ντε Μωπασάν)!