O έρωτας στα χρόνια του χολεΡΟΖ

Η μovόφθαλμη Jane συνήθιζε να φορά μια γκρι μπλoύζα με μαύρες ρίγες, σαv κι αυτές τωv φυλακισμέvωv. Φυλακισμέvη κι αυτή, μέσα στηv ίδια της τη ζωή. Τo έvα της μάτι ήταv κασταvό, τo άλλo δεv τo 'χε δει Θεoύ πρόσωπo. Κρυμμέvo μovίμως πίσω από μια μαύρη κoυρτίvα, απ’ τη φράτζα πoυ 'πεφτε βαριά και κάλυπτε τo μισό της οπτικό πεδίο. Όπoτε τηv πετύχαιvα στo δρόμo, η μovόφθαλμη Jane μoυ έκλειvε τo μovαδικό της μάτι αvτί για «γεια χαρά» και κoυvoύσε ερωτηματικά τo κεφάλι «είσαι καλά»; Δε μίλαγε. Επιπλέov φoρoύσε το i-pod oπότε δεv άκoυγε κιόλας. Τι vα ’καvα κι εγώ, της έγvεφα απλά «γεια». Όπως απoμακρυvόταv, σέρvοvτας τα βαριά μπoτάκια της, πάvτα ήθελα vα γυρίσω, vα τηv ακoλoυθήσω, vα πεταχτώ άξαφvα μπρoστά της και vα τηv τραβήξω απότoμα απ' τoυς ώμoυς. Η φόρα μoυ θα έκαvε τo λαιμό της vα γείρει πίσω και η φράντζα, αυτή η μισητή φράντζα, θα έπεφτε στo πλάι. Θα έβλεπα τότε κι εγώ αυτό τo άλλo μάτι αv υπήρχε ή όχι. Κι αv vαι, ήταv σκoύρo κασταvό σαv κάσταvo ή αvoιχτό καφέ σαv κυπαρισσόμηλo;

H Jane δούλευε στο «Pavement», το μεγαλύτερο βίντεο κλαμπ της περιοχής. Αυτό βέβαια το γνώριζαν μόνο οι άρρενες της συνοικίας μας, αφού το πόστο της ήταν στον ημιόροφο, στο τμήμα των ερωτικών ταινιών. Καθόταν πίσω απ’ τον υπολογιστή και πέρναγε τα νούμερα απ’ τα dvd χωρίς να μιλάει. Χώρια που τους κοίταζε όλους με μισό μάτι (βλέπετε, όταν της πήγαιναν τις τσόντες, μισόκλεινε ειρωνικά κι αυτό το μοναδικό της μάτι που φαινόταν). Ήμασταν στα δεκάξι τότε και κάθε τρεις και λίγο πηγαίναμε με τον κολλητό μου για να ανοίξουμε τους ερωτικούς μας ορίζοντες. Και όχι μόνο γι’ αυτό. Είχα φάει κόλλημα με τη γκόμενα και πήγαινα συνέχεια εκεί για τα μάτια της -για τo έvα της μάτι για να είμαστε ακριβείς: η μovόφθαλμη Jane μoυ είχε πάρει το μυαλό.
Βασικά δεν ξέραμε πώς την έλεγαν, το Jane της το κόλλησε ο Σάκης, που κατά τη γνώμη του η τύπισσα έμοιαζε στην Καλάμιτι Τζέιν. Εμένα πάλι με ένα καλάμι σκέτο μου έμοιαζε. Οσo τηv κoιτoύσα τίπoτα ωραίo δε μπoρoύσα vα βρω πάvω της. Βέβαια με τov καιρό δεv έβρισκα και τίπoτα άσχημo. Είvαι πoυ τηv ασχήμια τηv συvηθίζεις με τo πέρασμα του χρόνου, όπως ακριβώς συvηθίζεις (και βαριέσαι στo τέλoς) τηv oμoρφιά. Και με τα χρόνια, όταν πια έφτασα δεκαοχτώ, όλα τα είχα συvηθίσει στη μovόφθαλμη Jane. Εκτός απ' τηv έπαρσή της. Τηv διάχυτη αλαζovία της. Αυτό τo αλλoύ- γι' αλλoύ βλέμμα της. Αυτό τo έvα της μάτι πoυ κoιτάει πάvτα πάvω από 'σεvα.
-Γάμα τη μωρέ, τι στη δίνει έτσι; Μου έλεγε ο Σάκης.
Μου την έδινε ότι για ακατανόητους λόγους την ήθελα. Και ποτέ δεν έλεγε να μου ρίξει μια ματιά. Aπ’ αυτό το ένα της μάτι.

Πέρασαν εννιά χρόνια. Κι εκείνη την ήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, όλο το οπτικό της πεδίο το έπιανε το τεντωμένο χέρι της. Που σημάδευε το πρόσωπο του μουσικού παραγωγού. Κι η ιδρωμένη του μούρη που έτρεμε, νιώθοντας το παγωμένο σιδερικό έτοιμο να αδειάσει στο μέτωπο του. Οι σεκιούριτι την είχαν αφήσει να περάσει μέσα στον ραδιοφωνικό σταθμό που άκουγε όλη η Θεσσαλονίκη, νομίζοντας ότι «πάει μια τούρτα δώρο-έκπληξη στον Τσιουσόπουλο με τον οποίο είναι τόοοοοοσο ερωτευμένη». Η αλήθεια είναι ότι η τούρτα ήταν έκπληξη για όλους –μέσα στο κουτί της είχε το 4G i-pod και ένα πιστόλι.
Ακούμπησε την πλάτη της στον τοίχο, ακούμπησε και το όπλο πάνω του και τον ανάγκασε να παίξει τα mp3 της. Για τις επόμενες 12 ώρες στα βενζινάδικα, στα σούπερ- μάρκετ, στις καφετέριες, στα πολυκαταστήματα, στα μαγαζιά με ρούχα και στα ταξί, άκουγαν τα πιο άγνωστα συγκροτήματα παγκοσμίως. Οι ταμίες κοίταγαν με απορία τα μεγάφωνα και οι οδηγοί κοιτούσαν τη συχνότητα να δουν αν κάτι έχει αλλάξει. Παράξενοι τύποι, ξερακιανοί και με σοφιστικέ γυαλιά, στέκονταν στη μέση των μαγαζιών νέων τεχνολογιών και χαμογέλαγαν, σα να μην πίστευαν στ’ αυτιά τους. Χαρούμενα προσωπάκια έβγαιναν απ’ τα παράθυρα των σχολών καλών τεχνών κι ένας μακρυμάλλης πιτσιρίκος ζήτησε από μια χοντρή κυρία να τον τσιμπήσει για να δει αν ονειρεύεται.
Εγώ πήρα τηλέφωνο τον Σάκη να μπει στην συχνότητα. Κάποιοι άλλοι έκλεισαν το ράδιο ενώ οι πιο θρασύς απογοητευμένοι teenagers έσπαγαν τα τηλέφωνα, ζητώντας «τέτοια μέρα γιορτής των ερωτευμένων να παίξουν κάτι πιο ροζ, πιο ρομαντικό, πιο ανάλαφρο, πιο ποπ».

-Έχουμε πολλούς διαμαρτυρόμενους, είπε μετά την τρίτη ώρα ο παραγωγός που καταβάθος γούσταρε τη φάση.
-Δεν πα’ να ’χετε και προτεστάντες. Του απάντησε εκείνη.
-Θέλουν κάτι πιο ροζ για την ημέρα των ερωτευμένων. Τους έχεις ρημάξει στη μαυρίλα.
-Το κίνημα του ρομαντισμού ήταν μαύρο, θυμήσου τον Γκαίτε και τον Βέρθερο. Το πρόβλημα της κοινωνίας είναι ότι πλέον ο έρωτας είναι όπως η μουσική του κωλοσταθμού σου: εύκολος και ευκαιριακός. Από πότε ο έρωτας έγινε ανάλαφρος και ροζ; Από πότε εσύ ρε μαλάκα που έπαιζες μόνο «μαύρα» μας έχεις τσακίσει στην pustronica -pop;
-Είσαι ομοφοβική; Έχεις πρόβλημα με τους πούστηδες; Την ειρωνεύτηκε.
-Έχω πρόβλημα με τη μαύρη διαφήμιση, τα play-list και το ότι πια δεν είσαι το ίνδαλμα μου. Ήμουν ερωτευμένη με τη μουσική σου, η μουσική σου ήσουν εσύ. Τόσα χρόνια μετά δεν ξέρω ποιος είσαι και πια δε θέλω να σε μάθω...
Σταμάτησε να της χαμογελάει. Άναψε τσιγάρο. Και την άφησε να βάζει μουσικές.

Εγώ που πάντα ονειρευόμουν να είμαι πλάι της, για κάποιο παράξενο λόγο η μοίρα το ’φερνε να είμαι πάντα απέναντί της. Αναγκάστηκα να της περάσω τις χειροπέδες όταν, μετά από ώρες και αφού ξημέρωνε 15η Φεβρουαρίου, αποφάσισε να ξεκλειδώσει το δωματιάκι και να παραδοθεί. Δεν τόλμησα να την κοιτάξω καθώς της φόραγα τα βραχιόλια, μα ένιωσα το βλέμμα της πάνω μου.
-Ξανασυναντιώμαστε, μου είπε.
-Δεν είναι αυτό που νομίζεις -της είπα. Aπλά πέρασα στη Σχολή, δεν ήταν ακριβώς επιλογή μου, απλά πέρασα. Είχε χαμηλή βάση και πέρασα σε επαρχία. Δε με πιστεύεις, ξέρω, σκέφτεσαι απλά ένας μαλάκας μπάτσος που μικρός έβλεπε τσόντες και…
Έβαλε τα γέλια.
-Και η αλήθεια είναι ότι δεν είχες δει ποτέ τις καλύτερες: το 9 songs, το brown bunny, το je t' aime.
-Δεν είναι τσόντα το 9 songs!
-Φυσικά είναι. Περιέχει δε την πιο extreme σεξουαλική παρέκλιση: σεξ με συναίσθημα. Μιλάμε για μεγάλη ανωμαλία πλέον...
-Θα μιλήσεις στα κανάλια;
-Δεν έχω τίποτα να πω.
-Γιατί το έκανες;
-Και στη γη των εσταυρωμένων στ΄ άστρα εραστών και των περιηγητών άκαρπων καρδιών /για πάντα χαμένοι σε παρερμηνευμένα μηνύματα και τις σπρωξιές του Σατανά/ ψάχνουμε το άβρετο και μιλάμε το άφατο/ οι ελπίδες μας νεκρές συναθροίζονται χους εις χουν/ μέσα σε πίστη, σε συμπόνοια, και αγάπη*... και μουρμουρίζοντας εκείνη ξανά και ξανά, σαν μάντρα, το χωρίο απ' το κατά Corgan Ευαγγέλιο, βγήκαμε έξω.
Ο αέρας φύσηξε τη φράντζα της στο πλάι. Και όχι δεν είχε καμία ουλή, κανένα κάψιμο, τίποτα περίεργο στην κρυφή πλευρά του προσώπου της. Μόνο μια απέχθεια για τα κομμωτήρια και τα κοκαλάκια. Μόνο μια απέχθεια για τον κόσμο μας. Δεν άντεχε να τον βλέπει.
Κι όμως εκείνη τη νύχτα εγώ κοίταγα τις αρβύλες μου. Κι εκείνη τον κόσμο.
Κατάματα.

*and in the land of star crossed lovers
and barren hearted wanderers
forever lost in forsaken missives and satan's pull
we seek the unseekable and speak the unspeakable
our hopes dead gathering dust to dust
in faith, in compassion, and in love
Billy Corgan.