Αμμαζονιος

Θα σου αλλάξω τα φώτα

2012-01-24T19:17:00.004+02:00

η ζωή έχει
απειρώς μεγαλύτερη φαντασία
από εμένα

η ζωή μπορεί να ειναι φανταστική

Θα χωρίσεις ποτέ τη μάνα σου να μείνουμε μαζί;

2012-01-18T17:23:00.003+02:00

πρόπερσι είχαμε το home

φέτος έχουμε το ho hey

και θα έχουμε για πάντα το range life

Δηλώσεις απωλεσθέντων

2012-01-15T14:35:00.005+02:00

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι
θα ξυπνήσεις μια μέρα και θα είμαι αυτό ακριβώς που ψάχνεις.
Θα ανοίξεις την πόρτα για να με βρείς.
Θα βγεις στο δρόμο φωνάζοντάς με,
ενθουσιασμένος.

Αλλά εγώ θα έχω αλλάξει τόσο για να σου ταιριάξω
που δε θα ακούω πια σε αυτό το όνομα.

*picture taken from http://junghanna.com/archives/173 *

Νηφαλιότητα

2012-01-09T20:20:00.004+02:00

εκατομμύρια άστρα γύρω σου
και πάντα θες να πιάσεις το πιο μακρινό:
ή που θα πέσεις στην προσπάθεια
ή που θα τ' αγγίξεις και θα καείς

κάτσε εκεί που κάθεσαι
επιτέλους!

Να μην ξεχάσω...

2012-01-05T21:31:00.004+02:00

1/ άκου τα τραγούδια στο youtube- όσο και να έψαξα δε μπορεσα να στα κανω podcast- λυπάμαι

2/ τσέκαρε ό,τι απ' αυτά κάνεις

Καλή Χρονιά!

2012-01-01T05:11:00.001+02:00

ελπίζω η νέα χρονιά νας σας βρεί έτσι...

ή έστω έτσι (ξημέρωσε, πότε θα μαζευτείτε σπίτι, μπεκρήδες!)

σε κάθε περίπτωση, βουτηγμένους μέσα σε υπέροχα όνειρα!

2012 ευτυχισμένα όνειρα!

ΥΓ. Τα ονοματα των φωτογράφων αναγράφονται στα αρχεία των εικόνων.

Just like eleven...

2011-12-30T19:34:00.005+02:00

Το χειρότερο που συνέβη – Χάσαμε τον Νίκο (εντάξει, και την Amy, αλλά ο Νίκος...)

Το καλύτερο που συνέβη – Η Μάργκω βρήκε τα πάντα -το mosaiko, τον Μάικ, το party animal μέσα της, τη χαρά της ζωής!

Η καλύτερη συναυλία που (δεν) είδα – Interpol (07.06.2011): ΟΚ, είναι φορμαλιστές, αλλά εμένα μου αρέσουν.

Οι καλύτερες πρόβες που είδα –Half gramme of SOMA (ε-ε-έρχεται και το live τους)

Η καλύτερη ταινία - Το Drive μακράν (και όχι μόνο για την πολυσυζητητημένη οδοντογλυφίδα του Gosling- έλεος κορίτσια, έλεος!)

Η καλύτερη τηλεοπτική σειρά – To αγγλικό Μisfits (αν και σ’ αυτή τη σεζόν το σενάριο μπάζει από παντού και άκρη δε βγάζεις)

Ατάκα της χρονιάς: «Τι το ψάχνεις; Όλοι μέσα στη νύχτα είμαστε!»

A capela της χρονιάς: black- out στο μαγαζί και να τραγουδάμε το just like heaven, που μόλις είχε κοπεί

Indieannασκόπηση 2011

2011-12-29T15:08:00.004+02:00

Στο τέλος του Δεκέμβρη πάντα περιμένω με ανυπομονησία τις λίστες με τα καλύτερα κομμάτια ή δίσκους της χρονιάς. Φυσικά δε συμφωνώ με καμία, βρίζω τους συντάκτες (hipsters), μαλώνω με τους φίλους μου (άσχετοι), και καταλήγω να γράφω cd στους αγαπημένους μου djs για να παίζουν τα δικά μου κομμάτια (ψωνάρα)!
Και ειχα καιρό να ανεβάσω μουσική- όχι επειδη βαριέμαι αλλα επειδή πραγματικά δεν βρίσκω πια τόσο καλά κομμάτια που να αξίζει να χαραμίσω χρόνο για να τα «ανεβάσω» στο blog. Φέτος όμως είπα «άντε, να θυμηθουμε τα παλιά, μουσικές πρωτοχρονιές στον Αμμαζόνιο» κι έφτιαξα μια λίστα…

Η Βρετανία ήταν και φέτος Μεγάλη:
Yuck - Cousin Corona
Horrors - Still life
LCD Soundsystem – All I want
Kasabian – Days are forgotten
PJ Harvey – The glorious land

Τα κορίτσια δε μασάνε τα λόγια τους
Best Coast – When I’m with you
Bleached – Think of you
Dum dum girls – Coming down
Adele- Rolling in the deep
Florence + the machine – Shake it out

Ο νέος είναι ωραίος
Dead man’s bones – Lose your soul
Toro Y Moi – First date
Take kiss – This summer (demo)
The drums - Hard to love
Arrange – When ‘d you find me (Ricky eat acid remix)

Ο παλιός είναι αλλιώς!
Metronomy – The look
Snow Patrol – Called out in the dark
dEUS – Ghosts
Thermals - You changed my life
Real estate- It’ s real

Ηλιοβασιλέματα με γεύση λεμονίτα
Dakotafish - Midnight lemonade
Julia Stone – Catastrophe!
You & me – Tell me why
Le Yeti – The night
Desire – Under your spell

ΥΓ. 2-3 κομμάτια είναι περσινά αλλά δε θέλω σχόλιο: εδώ οι foster the people 3 χρόνια μετά θυμήθηκαν να ξανανέβουν στην κορυφή του billboard, θα το κάνουμε θέμα για ένα εξάμηνο;

ΥΓ2: Έλα, μην τεμπελιάζουμε, γραψτε κανενα κομμάτι στα σχόλια -μην πω καλύτερα φτιάξτε ενα δικό σας ΤΟΡ 5 :)

Merry Sorrow

2011-12-18T17:33:00.003+02:00

Όταν χιονίζει η Merry Sorrow
παίρνει δυο σύννεφα γκριζωπά
τα κουβαλάει σαν ομπρέλα
μη την αγγίξει η χιονοχαρά.

Όταν βρέχει και λάμπουν οι δρόμοι
η Merry με αδιάβροχο βυσσινί
περπατά σαν μαραμένη τουλίπα
που δεν αφήνει να την ποτίσει η βροχή.

Όταν λιακάδα έχει και ζέστη
καπέλο με βέλο φορά, μαύρα γυαλιά
το φως του ήλιου να μην τη βρίσκει
να μη θυμάται πώς είναι η ζεστή αγκαλιά.

Κι αν την ρωτήσεις γιατί τόση μιζέρια
γιατί με τη χαρά είναι αντικοινωνική
θα πει «τη νύχτα φαίνονται καλύτερα τ΄ αστέρια
κι η λύπη είναι η σωστή εποχή ν’ ακούς μουσική».

Έτσι τα βράδια η Merry Sorrow
γεμίζει το ποτήρι ως την κορφή
κι όταν τηλέφωνο την πάρεις, δεν το σηκώνει:
χορεύει στο ringtone• δεν είναι εκεί.

picture of Anna- Julie Aubry

Βασίλισσα, της ομορφιάς των λάθος επιλογών

2011-10-30T23:42:00.002+02:00

Δεν ξέρω τι όμορφο έχει το λάθος
-κάτι θα έχει δε μπορεί, γιατί χαζή δεν είμαι.
Αν με οδηγεί η λογική να μην κάνω ούτε μια σωστή επιλογή
κάτι καλό θα έχει εκεί, κάποια κρυφή σαγήνη
κάποια πτυχή ειδυλλιακή, μια δυνατή ηδονή.

Μα μέχρι να την ανακαλύψω, η κάτωθι υπογεγραμμένη (εγώ)
δηλώνω υπεύθυνα και ευθαρσώς ότι κομμένες οι μαλακίες
με έρωτες και άλλες ψυχοτρόπες ουσίες.

Tο διάβασα σε Πλάτωνα, Ρολάν Μπαρτ και Ντε Σαντ
ο έρως είναι extreme sport και πνεύμα avant-guard:
δουλεύει τσίτα την καρδιά σε φονικές «στροφές»
και παραλύει το κορμί με ελπίδες τοξικές
μα απ’ όλα το χειρότερο σε κάνει να νομίζεις
πως είσαι εσύ σημαντική κι απ’ άλλες ξεχωρίζεις
με φόρα σε ανεβάζει στο ροζ σου συννεφάκι
μα σαν κρυώσουν οι αγκαλιές, στεγνώσουν τα φιλιά
σ’ αφήνει να γλιστρήσεις στα κυνικά απόνερα.

Και μένεις πάλι μόνη σου στο τέλος της βραδιάς
στεφανωμένη σαν βασίλισσα
της ομορφιάς
των λάθος επιλογών
ανδρών.

Κορίτσια, δε θέλω άλλο τον τίτλο. Θέλω να παραδώσω το στέμμα!
Next please!

Δεκαπενταύγουστος στο παράλληλο σύμπαν

2011-08-15T10:16:00.005+03:00

Αέρας… Μέρες τώρα σκέφτεσαι την άδεια, πρώτη φορά θα την πάρεις 15Αύγουστο- ας όψεται η κρίση, όλη η Ελλάδα Αύγουστο θα εκδράμει φέτος, θα βουλιάξουν τα νησιά. Μέρες τώρα σε ρωτάνε στη δουλειά «που το χεις το μυαλό σου», γιατί μια ψάχνεις το κινητό που κρατάς, μια χάνεις τα γυαλιά που ήδη φοράς κι εσύ τραγουδάς «I was swimming in the Caribbean, δε θυμάμαι τι λέει μετά, αλλά θα το τραγουδήσω πάραυτα, where is my mind…»

Εκείνη βγαίνει έξω και φυσάει βοριάς και λέει «αμάν τη γκαντεμιά μου φέτος, είπαμε να κάνουμε δυο μπάνια και μας έχει σηκώσει ο αέρας», ο φίλος της δε θα μπορέσει να έρθει τις ημερομηνίες που κανόνισαν, έμπλεξε με κάτι οικογενειακά και, το χειρότερο, δεν τη νοιάζει καθόλου, βαρέθηκε να ειναι μια ζωή στην αναμονή, θέλει μόνο να φύγει από εδώ, από παντού, θέλει να γίνει στη ζωή της κάτι υπέροχο, να ζήσει κάτι μαγικό.

Πάτε σπίτια σας και βγάζετε ταυτόχρονα ένα μπουκάλι απ’ το ψυγείο, αυτό το καλοκαίρι δεν είναι με το μέρος σας, «θα μεθύσει και θα έρθει» λες, «ειναι κοινώς γνωστό πώς μετά τις 5 είναι καλή ώρα για αλκοόλ» λέει, και δυο σφηνάκια γεμίζουν με τεκίλες.

Φωτιά… Ξυπνάς στο beach bar, κάτω από ψάθινες ομπρέλες και το πορτοκαλί φως του ηλιοβασιλέματος, δίπλα σου κάποιοι χορεύουν και άλλοι γελούν, στην άμμο ακουμπισμένες καρύδες με κοκτέιλ και πολύχρωμα καφτάνια. Τρίβεις τα μάτια σου κι εκείνη έρχεται πίσω σου και στα κλείνει με τα χέρια: «όταν θα στα ξανανοίξω να ξέρεις πώς ό,τι δεις είναι αλήθεια»!

Γη… Τσα! Ποια είναι; Την ξέρεις, δε θυμάσαι από πού, αλλά την ξέρεις, ίσως από ένα μέρος μακρινό που εκεί όλα πήγαιναν καλά, αντιθέτως με την καθημερινότητά σου, ένα μέρος που στα δέντρα τα φύλλα είναι πολύχρωμα και οι καρποί κελαηδούν όταν τους γεύεσαι. «Θες ποτό;» θα ρωτήσει, κι εσύ «καφέ;» κι αυτή «έλα μωρέ, καφέ!» θα γυρίσει με μια μπύρα Καραϊβικής κι εσύ «πριν φύγω απ’ τη δουλειά ονειρευόμουν ότι κολυμπούσα σε μια τέτοια θάλασσα!», «κι εγώ» θα πει εκείνη, «κι εγώ ονειρευόμουν ότι θα ερχόταν κάποιος που θα μου έφτιαχνε τη μέρα! Και ήρθες»! Cheers!

Νερό… Στην αρχή δε μιλάς πολύ μα φλυαρεί αυτή και για τους δυο σας, γελάτε όμως πολύ και η ώρα κυλάει σαν μουσική στ’ αυλάκια του δίσκου, η νύχτα πέφτει δροσερή κι εκείνη σκάβει με τα πόδια της στην άμμο, «από κάτω είναι ακόμα ζεστή» σου λέει, και χώνεις τις πατούσες σου κι εσύ, από πάνω το φεγγάρι σαν φλας «φωτογραφία, πάμε!», κοιτάτε κι οι δυο ψηλά και χαμογελάς. Σε μια άλλη παραλία ο αέρας σηκώνει αμμοθύελλα, το δελφίνι δεν λύνει απ’ το λιμάνι, σε μια άλλη ζωή εσύ περιμένεις κάτι καλό να συμβεί κι εκείνη περιμένει το ίδιο, μα σ’ αυτή τη νύχτα τίποτα καλύτερο δε μπορεί να συμβεί- εκτός ίσως από το φιλί. Και της το δίνεις.

Αγκίστρι

2011-08-08T18:38:00.002+03:00

Ράθυμες του θέρους μέρες, νύχτες λαμπερές
στα βράχια της καρδιάς σου, θ’ ανέβω για βουτιές
Μαζεύω χίλια βότσαλα φιλιών και αγκαλιών.
Πληρώνω με κοχύλια στα live των τζιτζικιών.

Με απόχη τα μαλλιά μου τον ήλιο κυνηγώ
-αν θες να παίξουμε κρυφτό, φίλα με για να βγω.
Η άμμος λαμπυρίζει σαν πούδρα κοραλλιών.
Η πανσέληνος ανάβει για θέατρο σκιών.

-Θες να σου δείξω συλλογή από παλιές αγάπες;
-Μπα, μυρίζει μούχλα σε τούτες τις ντουλάπες.
-Μου κάψανε τα σωθικά τα ούζα κι οι ρακές!
-Σαν θάλασσας αλάτι σε μνήμης γρατζουνιές...

Το μαύρισμα φοράμε και πάμε για ποτό:
κοκτέιλ ηλιοβασίλεμα με γεύση παγωτό.
Μικρές πυγολαμπίδες κεντάνε το σκοτάδι
μην ξύνεις πια το παρελθόν, άσε να βγει κακάδι!

-Φωτιά να πέσει να καώ, άμα δε σ’ αγαπώ.
-Να, έπεσε ένα άστρο! Γελάς
και λες «κι εγώ».

36 (χιλιάδες) υπαρξιακά!

2011-08-01T18:47:00.002+03:00

Όσο περνούν τα χρόνια, οι άνθρωποι που κάνεις παρέα, μοιραία, μικραίνουν σε ηλικία. Αν έχεις παντρευτεί συγχρωτίζεσαι με τα παιδιά σου και τους συμμαθητές τους, αν πάλι τη γλύτωσες, όλο και κάποιο ανίψι θα σου θυμίζει ότι μεγάλωσες (κι έχω καμιά 15αριά ανίψια, αν αυτό λέει κάτι). Το να είσαι θεία, είναι καλύτερο από το να είσαι γονιός: οι γονείς εκφράζουν το Νόμο, οι θειες την Απόκλιση. Και αυτή η απόκλιση, είναι η εξαίρεση που αναφέρεται από τους γονείς, για να επιβεβαιώνει τον κανόνα:

-η θεία δεν παντρεύτηκε (ενώ όλες οι άλλες γυναίκες άνω των 35, παντρεύτηκαν)

-η θεία δεν δουλεύει πολλές ώρες (ενώ όλοι δουλεύουν 10ωρα)

-η θεία δεν έχει μυαλό στο κεφάλι της (το διδακτορικό το κάνω για αντιπερισπασμό και να ρίχνω στάχτη στα μάτια του κόσμου)

-η θεία χαλάει όλο το δεκαπενθήμερο σε βότκες και μετά κλαίγεται ότι δεν έχει λεφτά (δεν έχω λεφτά και άμα συνεχίσω έτσι θα κόψω και τις βότκες να κάθομαι σπίτι μόνη μου να κλαίω, να χαρείτε όλοι!)

-η θεία ερωτεύεται ακόμα ηθοποιούς (δεν ερωτεύομαι ηθοποιούς! Ερωτεύομαι τους ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ που ερμηνεύουν οι ηθοποιοί, όπως όλες ερωτευτήκαμε κάποτε τον Ρωμαίο! Και δεν θέλω τον James McAvoy αλλά τον Steve McBride!)

-θεία ερωτεύεται τους πιο ακατάλληλους (υπάρχει και άλλο μοντέλο στον έρωτα; Αν ήταν «κατάλληλος» η επιλογή θα ήταν λογική και υπολογισμένη, άρα δε μιλάμε για έρωτα! Άμα δεν μπορείς να καταλάβεις για ποιο λόγο κόλλησες με τον πιο «ακατάλληλο», τότε λες «ερωτεύτηκα» σα να λες «στραβώθηκα», «είμαι βαριά άρρωστη» κλπ)

-η θεία δεν ξέρει να μαγειρεύει (ναι, γιατί συντηρούμαι από την βότκα, που είναι και λιποδιαλυτική!)

-η θεία είναι ανώριμη (για όλα τα παραπάνω)

Εγώ, από τη μεριά μου, δεν έχω αντιληφθεί γιατί όλα τα παραπάνω πρέπει να είναι αρνητικά. Ίσως γιατί πάει καιρός που έκανα την τελευταία λίστα με πράγματα, που πρέπει να κάνω μέχρι τα επόμενα γενέθλιά μου. Ίσως γιατί είδα ότι κι όσα ευχόμουν κι έγιναν, δε μου πρόσφεραν όση χαρά περίμενα. Ίσως γιατί κι όσα δεν έγιναν, τα ξέχασα λίγο καιρό μετά. Ίσως γιατί βλέπω ότι η χαρά μου κρατάει λίγο και μαραίνομαι πολύ εύκολα…

Πριν 15 χρόνια είχα μια κακή δουλειά, αλλά αυτό μου ήταν αρκετό. Έβγαινα πολύ, έπινα πολύ, άκουγα τραγικά πολλή θλιμμένη μουσική κι ενώ περίμενα τον πρίγκιπα, τα ξημερώματα με έβρισκαν συστηματικά με κάποιον άφραγκο, αμόρφωτο πλην απίστευτα χαριτωμένο ιπποκόμο. Η ατάκα «μέχρι τα 35 θα έχω παντρευτεί» πήγαινε κι ερχόταν την τελευταία 10ετία, όπως και οι άντρες. Μαντέψτε. Είμαι 35. Και δεν παντρεύτηκα.

15 χρόνια μετά έχω μια καλύτερη δουλειά και αυτό μου είναι αρκετό. Βγαίνω ξανά πολύ, πίνω πολύ και ακούω μόνο χαρούμενη μουσική από την Καλιφορνέζικη ακτή. Δεν περιμένω τον πρίγκιπα, γιατί παρά τα όσα λέω, οι πράξεις μου δείχνουν ότι –μάλλον- δεν θέλω να βρω πρίγκιπα. Τι θέλω να βρω; Δεν ξέρω. Όσο περισσότερο διαβάζω, τόσο περισσότερο επιβεβαιώνω την προδιαγεγραμμένη πορεία της ανθρώπινης ζωής –όσο διαφορετικές επιλογές και να κάνουμε, υπάρχει μια περιοδικότητα συναισθημάτων που θα τα βιώσουμε όλοι, ανεξάρτητα απ’ το αν είμαστε ή όχι με κάποιον, αν έχουμε ή όχι λεφτά κλπ. Όλο και περισσότερο τον τελευταίο καιρό καταλήγω ότι, όντως, η ευτυχία είναι η διαδρομή και όχι ο προορισμός.

Πάει ένα εξάμηνο που μοιράζομαι το ίδιο βαγόνι με δυο-τρεις ανθρώπους που περνάμε καλά. Στο ταξίδι ανταλλάσουμε βιβλία, μουσικές και εμπειρίες. Δεν ξέρω σε ποιο σταθμό θα κατέβουν. Δεν ξέρω καν αν εγώ θα κατέβω νωρίτερα. Δεν ξέρω τίποτα. Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο λιγότερα ξέρω πια. Αντί να θυμάμαι και να μαθαίνω, όλο και περισσότερο ξεχνάω. Μάλλον κάνω χώρο στο κεφάλι μου για να χωρέσουν νέες, ενθουσιώδεις, συναρπαστικές, αναμνήσεις. Μάλλον είμαι αισιόδοξη. Στα 36 μου, παρά τον ακραιφνή κυνισμό, μάλλον έγινα και λίγο αισιόδοξη…

Σαρκαστικό

2011-07-14T21:22:00.002+03:00

«Το σώμα σου επάνω στο δικό μου είναι ένας τρόπος αυτοσυναίσθησης»,
είπε και στρίμωξε στη βιβλιοθήκη
όλα τα ανώφελα βιβλία ψυχολογίας της.

Εκείνος γέλασε και γύρισε μπρούμυτα στο στρώμα.
Η πλάτη του δεν είχε να απαντήσει κάτι άλλο,
πέρα από σάρκα ευωδιαστή.

«Σε θέλω να με θέλεις με ό,τι θέλω περισσότερο, μ’ εσένα ολόκληρο»,
ψιθύρισε καθώς τρύπωνε από κάτω του
και χωρίς να το προβλέψει παραδόθηκε
στα σαρκοφάγα μάτια του.

«Αχ, πόσα βράδια θα μου πίνεις τις σκέψεις, θα μου τρως το κορμί
κι ούτε καν θα το υποψιάζεσαι ότι τα κάνεις όλα αυτά
και μόνο με τα μάτια σου μπορείς να με κατασπαράζεις
και μόνο με μια ματιά»

Κι εκείνος γέλαγε αθώα και έπινε χυμό
-δήλωνε χορτοφάγος μετά τον κορεσμό
κι έκανε πώς δε σήμαινε και τίποτα εκείνη η βραδιά
που οι σάρκες κυλούσαν η μια μέσα στην άλλη
ζεστή άμμος που ρέει απ' τα δάχτυλα

Κι εκείνη τόσο τον επιθυμούσε που ούτε με τον ύπνο δεν τον άλλαζε.
Κι ένα βράδυ το πνεύμα εγκατέλειψε το σώμα, από την αϋπνία.
Την ώρα που εκείνος κατάσαρκα φορούσε μια τυχαία σερβιτόρα
Που γνώρισε πριν από καμιά ώρα…

Ζητείται συνεργάσιμος gay για λευκό γάμο

2011-06-18T12:28:00.003+03:00

Ζητείται gay άνδρας για λευκό γάμο με απελπισμένη υποψήφια διδάκτορα, που μόλις ανακάλυψε ότι δεν παίρνει κανένα μόριο για τις ΔΕΚΑΔΕΣ επιπλέον σπουδές τις, αλλά παίρνει 4 για γάμο και 2 για κάθε παιδί! Θα εκτιμηθεί ιδιαιτέρως αν ο αιτών είναι επίσης δημόσιός λειτουργός (10 μόρια για συνυπηρέτηση και, αν είσαι και στρατιωτικός, άνθρωπέ μου, προηγούμαστε απ’ όλους, με σώζεις!), με αναπηρία 67% (ή και άνω- 10 μόρια για την φροντίδα ανάπηρου μέλους οικογενείας!), και να έχει οργανική θέση στην ευρύτερη περιοχή Δ’ Αθήνας (περιμετρικά όρια Αργυρούπολη, Γλυφάδα, Μοσχάτο, Ν. Σμυρνη -4 μόρια η εντοπιότητα).

Είμαι διατεθειμένη να παίξω το ρόλο της καλής συζύγου, να αντέχω τη μάνα του, τους φίλους του, να τον αφήνω να δανείζεται τα στρινγκ μου, να τραγουδάμε καραόκε Μαρινέλα, Βίσση και Ρουβά, να του μαγειρεύω μουσακά και γενικώς, ο,τιδηποτε, μέχρι να πιάσω, επιτέλους, ένα σχολείο που να μην βρίσκεται στην άλλη άκρη της Αττικής!

ΥΓ. Κα Υπουργέ Παιδείας, παρεμπιπτόντως, γαμιέσαι εσυ και η ...αξιοκρατικότατη μοριοδότηση που θέσπισες!

Το μόνο που θέλω

2011-05-27T12:47:00.005+03:00

θα μπορούσα να τρώω μόνο αυτή τη μουσική
-μου φτάνει για να ζήσω
αυτή και δυο- τρία βιβλία ποίησης

αρκεί να ήξερα ότι υπάρχεις κι εσύ κάπου
για να έχει νόημα η μουσική
οι στίχοι
ο ήλιος που ανεβαίνει στον ουρανό
(χωρίς εσένα μοιάζει να το κάνει από γινάτι
ισα να με θαμπώνει καθώς οδηγώ)

τις νύχτες ξεκουράζομαι στη χλόη του βλέμματός σου
μετράω πυγολαμπίδες όπως χαμογελάς
μα μόλις φτάνει το πρωί καταδικάζεις το φιλί
να σταυρωθεί στα μάγουλα

κι όλο μαδάω τις συλλαβές από τις λέξεις
θέλει, δε θέλει/ θες, δε θες/ θες, δε με θες…
κι άμα σιωπή
οποίους δεν αγαπάς
να γυρίσουμε στον τάφο μας.

(ώχου ρε) μάνα, μητέρα, μαμά!

2011-05-08T12:10:00.008+03:00

Αέρας… Η μαμά σε λέει «φυστικόμπαλα» όταν είσαι μικρό. Σου γαργαλάει τα πόδια και σου ζουλάει τον αφαλό. Είναι η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου και παίζεις ξύλο με τους συμμαθητές σου για χάρη της. Η μαμά είναι αυτή που σε φροντίζει, σε κανακεύει και ανησυχεί όταν είσαι μικρούλι : «πάρε με μόλις φτάσεις στην κατασκήνωση»! Βέβαια, μόλις μεγαλώσεις λίγο, ο τόνος στη φωνή της αλλάζει. Η τρυφερή μητερούλα μοιάζει με δυνάστη σε έξαρση εξουσιαστικής παντοδυναμίας που τσιρίζει κάθε φορά που πας να κλείσεις την πόρτα: «πάρε κι ένα τηλέφωνο άμα αργήσεις ΠΑΛΙ»! ’Ασε μας ρε μαμά, 19 είμαι πια!

Γη… Όταν πλέον φτάσεις στα 29, η μητέρα αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν κουάκερος σε γαλέρα, που ψάχνει να τακτοποιήσει σε ένα καλό και τίμιο σπίτι, τους σκλάβους τους οποίους δε μπορεί πια να ταΐζει: όπου βρεθεί κι όπου σταθεί απαριθμεί τις σπουδές και τα προσόντα σου, παραπονιέται για το πόσο ζώον είσαι, που στερείσαι καπατσοσύνης, που πώς να γνωρίσεις άνθρωπο έτσι που είσαι συνέχεια μέσα στο σπίτι και στον υπολογιστή και παραθέτει όλα σου τα προτερήματα, περιμένοντας να ακούσει μια καλή προσφορά. Για γάμο!

Φωτιά… Τίποτα σαν την ανιδιοτελή αγάπη της μάνας, γελάει η Ίλια και όλοι στην παρέα ψάχνουμε να θυμηθούμε σε ποια ηλικίας αυτή η αγάπη μετατρέπεται σε παραλυτικό δηλητήριο που τρέχει υποδόρια και σου καταστρέφει κάθε κύτταρο αυθεντικότητας, προσπαθώντας να σε κάνει το καλό παιδί για το οποίο θα καμαρώνουν οι άλλοι: και κυρίως η μαμά σου. Πότε φτάνει η στιγμή που τα κορίτσια, που ως τα 12 θέλουμε να γίνουμε ίδιες η υπέροχη μανούλα μας, ξυπνάμε ένα πρωί και κάνουμε τα πάντα για να μην της μοιάσουμε; Και τελικά καταλήγουμε στα 40 να κουβαλάμε τις ίδιες νευρώσεις και υστερίες της, λες και μας έβγαλαν με καρμπόν.

Νερό… Όχι ρε μάνα, δε θα σε πετάξω έξω από το σπίτι αν το γράψεις στο όνομά μου. Όχι, δε θα σε κλείσω σε γηροκομείο όταν δε θα είσαι πια λειτουργική. Ναι, θυμώνω που με ρωτάς 4 φορές το ίδιο πράγμα επειδή δεν ακούς καλά πια. Και που με ρωτάς συνέχεια «τι λέει εδώ» γιατί ξέχασες τα γυαλιά σου και δε βλέπεις. Γιατί σε θυμάμαι αλλιώς και είναι δύσκολο να καταλάβω πόσο αλλάξαμε και οι δύο. Και γιατί είμαι κουρασμένη κι εγώ με τη δική μου ζωή, για να πρέπει να ρυθμίζω κάθε πτυχή της δικής σου. Αλλά είμαι στο πλευρό σου. Γκρινιάζοντας- φυσικά! Αλλά είμαι. Και θα είμαι. Απλώς σταμάτα να με πρήζεις να παντρευτώ! Γιατί δεν ξέρω αν θέλω, αν μπορώ, αν γουστάρω και αν αντέχω να γίνω μάνα!

και στα δικά σας...

2011-05-01T12:25:00.002+03:00

Γη… Το μικρό θαύμα τρεις μέρες, το μεγάλο τέσσερις- πάει και ο πριγκιπικός γάμος. Εδώ ο κόσμος χάνεται κι οι αγγλίδες ξημεροβραδιάζονταν έξω από τα ανάκτορα μπας και δουν ένα στιγμιότυπο απ’ την βασιλική φιέστα. Η ευρωπαϊκή χώρα, που επενδύει περισσότερο από κάθε άλλη, στις επιστήμες, την τέχνη και τον πολιτισμό (όχι από καλοσύνη στους πολίτες της, αλλά ως το μείζον εξαγώγιμο προϊόν της), συντηρεί με επιμέλεια τον μύθο της βασιλείας –με την ένδοξη αποικιοκρατική της συμβολή στην οικονομική ανάπτυξη και την παραμυθένια καθημερινότητά της. Τι καλύτερο από το να έχεις άρτια εκπαιδευμένους τεχνοκράτες, που αντί να ξεσηκώνονται για την οικονομική κρίση, να κοιμούνται όρθιοι μέσα στα αμφιθέατρα του Cambridge και να ονειρεύονται ότι ίσως, κάποτε, ζήσουν κι αυτοί μια τέτοια ζωή.

Νερό… Η Θάτσερ είχε εκμεταλλευτεί δεόντως αυτό το όνειρο, πείθοντας προεκλογικά- και στην μετέπειτα πορεία της- την μεσαία τάξη, ότι θα μπορέσει να αποκτήσει την μεγαλοαστική χλιδή. Γιατί μόνο η Κάθριν να φοράει το MCQ νυφικό, μπορεί και η δική σας κόρη! Όταν όμως, άνοιξε το λαμπερό κουτί της οικονομικής πολιτικής της, βοήθησε την αστική τάξη να ψωνίζει μόνο από την Bond str. και την μεσαία να κατρακυλήσει στα όρια της φτώχιας. Ποτέ στην Αγγλία οι φτωχοί δεν ήταν τόσοι πολλοί, όσο την εποχή που πίστεψαν τόσο έντονα ότι θα κατακτήσουν τον μεγάλο πλούτο. Και τους πήρε δυο τετραετίες να καταλάβουν τι γίνεται, και μια τρίτη για να μπορέσουν να αποτινάξουν οριστικά το φιλόδοξο όνειρο της πριγκιπικής ζωής και την Θάτσερ από την εξουσία…

Αέρας… Η κοινωνία δεν είναι μια καλόκαρδη μητέρα. Είναι μια κουνέλα, που το μόνο που ξέρει είναι να αναπαράγεται. Κι όπως η κουνέλα δεν νοιάζεται αν τα μωρά της θα καταλήξουν γούνινοι γιακάδες ή στιφάδο, έτσι κι εκείνη δεν τη νοιάζει αν θα καταλήξουμε άνεργοι ή αυτόχειρες. Στη μήτρα της -το σχολείο- η κουλτούρα, σε ρόλο ομφάλιου λώρου, μας τρέφει τις κοινωνικές εμμονές: υπακοή, εξειδίκευση, εργασία, κατανάλωση. Μας καθοδηγεί να γινόμαστε όλο και περισσότερο «λογικοί» αντί «συναισθηματικοί», με τη λογική όπως ορίζεται εντός ενός αυστηρού μονολιθικού ορθολογισμού, στον οποίο μετράει μονάχα ότι μπορεί να μετρηθεί: η κινητή περιουσία, τα ακίνητα και το ρευστό. Κανείς δεν ονειρεύεται έναν πριγκιπικό γάμο από έρωτα, αλλά για τις ανέσεις, τη διασημότητα και τα λεφτά! Αυτό το έργο το έχω δει πολλές φορές, και σε εγχώριους γάμους. Το ξέρω απ’ έξω κι ανακατωτά.

Φωτιά… Οι γάμοι είναι κοινωνικά συμβόλαια. Άλλοι τα υπογράφουν για να τους αφήσουν ανενόχλητους να κάνουν παιδιά. Άλλοι για να μοιραστούν το στεγαστικό δάνειο. Άλλοι για να δηλώσουν συνυπηρέτηση και να πάρουν μετάθεση. Άλλοι για να έχουν φωτογραφίες με ωραία ρούχα και αστραφτερά χαμόγελα. Και πού ειναι η αγάπη τελικά; Πόσοι είναι εκεινοι που παντρεύτηκαν τον μεγάλο τους έρωτα, όπως στα παραμύθια; Ή, σωστότερα: πόσοι ειναι εκείνοι που δεν παντρευτηκαν τον μεγάλο τους έρωτα, παρα τον απαρνηθηκαν για χάρη της πριγκιπικής, ασφαλούς ζωής. Με πιάνει θλίψη πια στους γάμους. Και τους πριγκιπικούς και τους χωριάτικους. Γιατί όσο κι αν επιφανειακά μοιάζουν ιδεαλιστικά παραμυθένιοι, στην ουσία τους, είναι όλοι τόσο αποτρόπαια πραγματιστικοί. Θα ήθελα να ήταν ολα αλλιώς. Αλλά δεν είναι...

Πασχαλιά ή μήπως... Πας χάλια;

2011-04-24T14:43:00.005+03:00

Νερό... Η λέξη Πάσχα προέρχεται από την αραμαϊκή pascha < εβραϊκή pesah, που σημαίνει "πέρασμα, διάβαση". Η λέξη περιέγραφε μια από τις πληγές κατά των Αιγυπτίων, όπου -σύμφωνα με τη βιβλική παράδοση- ο άγγελος προσπερνούσε τις πόρτες των Ιουδαίων, που ήταν βαμμένες με αίμα αρνιού και δε σκότωνε τα πρωτότοκα παιδιά τους. Η εορτή ταυτίστηκε με την ελπίδα και βρήκε τη θέση της μέσα στην Άνοιξη: την εποχή που τηρεί την υπόσχεση την ανάσταση της φύσης, μετά τον βαθύ, σαν θάνατο, ύπνο του Χειμώνα.

Αέρας... Από τότε έχουν περάσει 2000 χρόνια και κάτι ψιλά. Ο αυταρχικός Θεός αντικαταστάθηκε από διαλλακτικούς ανθρώπους, από την κοινωνία και τον πολιτισμό. Που παρότι πολεμούν τον συντηρητισμό και την τυφλή υπακοή που επιζητούν οι θρησκείες, κι αυτοί με τη σειρά τους απαιτούν την υπακοή μας. Ένα νέο, ανεξερεύνητο είδος τοξικότητας παραλύει τους πολίτες της Δύσης και είναι υπεύθυνο για την έξαρση που γνωρίζουν οι ψυχικές ασθένειες στην εποχή μας.

Στις μέρες μας, πιστεύουμε ότι είμαστε ελεύθεροι από την ψυχική καταπίεση, αφού δεν καταπονούμε το σώμα και την ψυχή μας με νηστείες, στερήσεις και απαγορεύσεις, προκειμένου να εκπληρώσουμε τις θεϊκές εντολές. Στερούμαστε, όμως, με αξιοθαύμαστη αυταπάρνηση, τον ελεύθερο χρόνο μας και νηστεύουμε ευλαβικά αξίες, γνώσεις και ιδεολογίες, για να ικανοποιήσουμε τις προσδοκίες της Κοινωνίας. Που η δική της εντολή διατάζει για μέγιστη επιτυχία και αναγνώριση, ανεξαρτήτου κόστους για το σώμα και την ψυχή. «ΟΚ, αλλά κι εγώ τι μπορώ να κάνω;»

Γη... Προσπάθησε να θυμάσαι ότι δεν είσαι «ελεύθερος» να επιλέξεις, όπως νομίζεις. Και μην συνηθίζεις και θεωρείς αυτονόητο τον καθημερινό πόνο που σου παρέχουν οι επιλογές που σου αφήνει. Το καλάθι της σύγχρονης κουλτούρας διαθέτει κυρίως πολιτική παρακμή, αξίες σαπουνόπερας, αποθέωση της κοινής γνώμης, πασαλείμματα εκλαϊκευμένης επιστήμης και μια καταναλωτική πανδαισία πανάκριβου τρόπου διαβίωσης και πανέμορφων ανθρώπων. Και, παρότι η Κοινωνία στηριζει τις μειονότητες με μια political- correct επηρμένη ρητορική, ναρκώνει την συντριπτική πλειοψηφία με «λάμψη» κι «ευκολία», δελεάζοντας την να ασπαστεί την κυρίαρχη ιδεολογία: να χαζεύουμε βιτρίνες, περιοδικά και τηλεόραση και να μην ξεστραβωνόμαστε να δούμε τίποτε άλλο.

Φωτιά... Αυτή την Ανάσταση , ένας φίλος πέρασε από αυτό τον κόσμο σε άλλο, μακρινό. Ξέμπλεξε από τις πληγές του Φαραώ, την κόλαση των άλλων και έλυσε το υπαρξιακό «να ζει κανείς ή να μη ζει». Όσοι μείναμε πίσω σκεφτόμαστε ποιο είναι το δικό μας καθημερινό «πάσχα» μέσα στη ζωή. Κι αν άραγε θα αποφασίσουμε να θυσιάσουμε τη βόλεψή μας και να βάψουμε με το αίμα της την πόρτα μας. Μπας και μας λυπηθεί ο άγγελος.

Our DJ's gone to heaven...

2011-04-17T15:12:00.005+03:00

Θα μου λείψεις -αλλά αυτό μιλάει για εμένα κι όχι για εσένα.

Θα μπορούσα να πω τόσα πολλά – αλλά δεν έχει νόημα, αφού δεν είσαι πια εδώ για να τα ακούσεις.

Σε βλέπω σαν τώρα, να λες «είναι οι Polyphonic Spree –με double e»! και «είναι το Today is the day –στην E.P version» (βλέπεις, γνωριστήκαμε την εποχή που δεν υπήρχε το tag music στα κινητά και, για να μάθεις τι παίζει ο DJ, έπρεπε να ρωτήσεις τον DJ) !

Σε βλέπω ξανά, σε ένα άδειο ΡΟΡ –θα ΄χε, δε θα΄χε ανοίξει δυο μήνες: εσύ, Χριστοφορος, Λιλίκα, εγώ και Δημήτρης κι εκείνο το αγόρι με την μπλούζα YLT παραδίπλα να στέκεται μόνο. Απ’ τα ηχεία το if you need someone κι όλοι να νιώθουμε ότι εδώ είναι το μόνο μέρος στη γη που θέλουμε να είμαστε. Εδώ. Και έτσι!

Θα σε θυμάμαι πάντα να ανεβαίνεις τη σκάλα, για το πατάρι που φύλαγες τους δίσκους στο μαγαζί. Ένα δωμάτιο γεμάτο δίσκους κι εσύ, σαν αλχημιστής, να ψάχνεις κάθε βράδυ τη σωστή δοσολογία θορύβου και μελωδίας για το ελιξίριο της ευτυχίας. Το είχες φτιάξει, είναι η αλήθεια! Αλλά πήρες το μυστικό μαζί σου.

Και, τώρα, οι Δευτέρες μένουν καθημερινές, αφού δεν είσαι εσύ στα πικ-απ να τις κάνεις γιορτές. Και μόνο με παρηγορεί, που θα βρεις και τον Μίλτο εκεί. Και την Χαρούλα μας. Κι εσείς οι τρεις μαζί, oh, you know how to throw a party!

- Ελπίζω να έχεις ειδοποιήσει τον Άγιο Πέτρο να έχει σκληρή πόρτα τις Παρασκευές στον Παράδεισο, γιατί με τις μουσικές σου θα γίνεται της …Κολάσεως, εκεί πάνω! Φωνάζω, καθώς σε βλέπω να απομακρύνεσαι.

Μια μικρή μαύρη γραμμούλα ανάμεσα σε τόσες διαφορετικές αποχρώσεις του πράσινου και των ανοιξιάτικων χρωμάτων.

Σηκώνεις το χέρι καθώς ξεμακραίνεις. Σα να λες «το άκουσα» και «αντίο» κι «ευχαριστώ για το tip» .

Δε γυρνάς πίσω. Πώς αλλιώς αφού, σίγουρα θα τραγούδαγες, καθώς βάδιζες…

...and if they follow you
don’ t look back
like Dylan in the movies...

ΥΓ. Όλα τα τραγούδια ειναι επιλογές από όσα έπαιζε ο Νίκος, τον πρώτο καιρό στο ΡΟΡ

...άλλα λόγια να αγαπιώμαστε!

2011-04-10T13:18:00.005+03:00

Αέρας...
(το θέμα των ομώνυμων και ομόηχων λέξεων)

-…ο Ιησούς, λοιπόν, είχε έναν πολύ καλό φίλο, τον Λάζαρο
-Α, τον ξέρω, κυρία, είναι ένας με ένα κόκκινο λοφίο που παίζει στην τηλεόραση
-Χμ, όχι αγάπη μου, Λάζαρος κι αυτός, αλλά δεν είναι αυτός, απλή συνωνυμία. Και όταν πέθανε ο Λάζαρος, ο Ιησούς τον ξαναζωντάνεψε και αυτό το λέμε «ανάσταση»: η ανάσταση του Λαζάρου»
-Α,α, κυρία, ξέρω ποιος είναι, είναι στο master chef!
-Όχι αγάπη μου, άλλος Λαζάρου αυτός, κι αυτός συνωνυμία... (πόσο γαμημένα μικρός ειναι αυτός ο μεγάλος κόσμος!)

Γη...

(η τεχνολογία και η επίδραση στη γλώσσα)

-Άσε έχεις χάσει τεύχη, λέει η Ίλια
- Τεύχη; Λέει η Μάργκω. Ποιος χρησιμοποιεί ακόμα την έκφραση «τεύχη»;
-Κάποιος που διαβάζει ...ακόμα; λεει με φρικη ο ανιψιός μου, λες και το διαβασμα ειναι το πιο παρωχημενο χομπυ του κόσμου.
-Επεισόδια δε λέμε πια; «Έχεις χάσει επεισόδια», λέω εγώ!
-Επεισόδια; Που ζείτε μωρέ; «Post» λέμε. Θεέ μου! Πόσα post πίσω, είστε»;

Φωτιά...
(μεταφορές και παραλληλισμοί)

-Πώς ζουν μερικοί άνθρωποι, χωρίς να είναι ερωτευμένοι;
- …με τις υγείες τους!
-Και δηλαδή πού πάει η παλιά φλόγα; Καίγεται; Εξατμίζεται;
-…πτητικός
-Και δεν αφήνει ούτε ίχνος, κάτι να τον θυμάσαι;
-…χωρίς ίζημα
-Εντάξει αν δεν υπάρχει επικοινωνία, είναι λογικό να δηλητηριάζει τη σχέση
-…τοξικός σε συνύπαρξη με..
-Με γράφεις;
-Οχι, απλώς καταγράφω πόσες κοινές ιδιότητες έχει ο έρωτας με το οινοπνευμα. Δεν ειναι τυχαιο που, το ένα συνδράμει το άλλο, συνηθως...

Νερό...
(όταν κάτι δεν οριζεται ρητά, μπορει να σημαινει οτιδήποτε)

Τον κοιτάει. Την κοιτάει.
-Με θέλει; σκέφτεται αυτή
-Πω πω, πώς είναι έτσι αυτή; Σαν λατέρνα! σκέφτεται αυτός

Ο καθένας σκύβει και φιλάει τον σύντροφο του, πλάι του. Και μετά ξανακοιτιούνται μεταξύ τους.

-Και το παλληκάρι δίπλα της, μια χαρά είναι, τι της βρήκε της κιτσαρίας, σκέφτεται αυτός!
-Τι μαλάκας! σκέφτεται αυτή. Τα έχει με την άλλη δίπλα του και κοιτάει εμένα! Πόσα κιλά μαλάκας!

Σταματάνε να κοιτιούνται

-Τι θα κάνω, ρε γαμώτο; Να κάνω την αίτηση στη HOL να γλυτώσω απ’ το πάγιο του ΟΤΕ ; σκέφτεται αυτός κοιτώντας αφηρημένα τον τοίχο.
-Κοίτα τον τώρα, κάνει ότι δε τον ενδιαφέρω και-καλά! σκέφτεται αυτή.

Λίγο μετά, το ζευγάρι του τύπου φεύγει. Περνώντας από μπροστά τους, κοιτιούνται μια τελευταία φορά.

-Κι όχι τίποτε άλλο, νομίζεις ότι είσαι και ωραία, τρομάρα σου… σκέφτεται αυτός
-Λες να κοιτάει και ο δικός μου άλλες; σκέφτεται αυτή. Και αρχίζει να κουνάει νευρικά το πόδι της.
-Γιατί δε μιλάς, του λέει
-Τι να πω, λέει αυτός, χαλαρώνω
-Χαλαρώνεις ή βαριέσαι;
-Τι έπαθες τώρα;
-Εγώ τι έπαθα ή εσύ που έχεις ξεστραβωθεί να κοιτάς την σερβιτόρα
-Τι λες μωρέ; Πας καλά; Να την πληρώσω προσπαθώ μια ώρα και δε με βλέπει!
-Καλά, εντάξει, σε πιστέψαμε.

εσείς, πόσο ...καλά συνεννοηθηκατε και σημερα;

Ποιος κηρυξε την επανάσταση, ρε (μέρος τρίτο -και φαρμακερό)

2011-03-26T16:41:00.000+03:00

Ο κόκορας ξανάκρωξε. «Πανάθεμά σε για ζωντανό» βλαστήμησα και σηκώθηκα απ’ τα μπάσια. Ντύθηκα την καλή μου φορεσιά και βγήκα στην δημοσιά. Η μέρα ήταν σκοτεινή, το κρύο ανελέητο. Βάδισα λίγο κι έφτασα στο σπίτι του Υψηλάντη. Χτύπησα. Μου άνοιξε η Λιλίκα.
-Καλημέρα κύριε, είπε σκύβοντας το κεφάλι.
-Καφέ, γλυκό και δυνατό, παράγγειλα καθώς της σέρβιρα το παλτό και το καπέλο μου. Κοιμάται ακόμα ο αφέντης σου;
-Μάλιστα, ξενύχτησε χτες. Προετοίμαζε το λόγο του.
Ανέβηκα τα σκαλιά και μπήκα στο δωμάτιο του. Τσαλακωμένα χαρτιά πεταμένα χάμω. Το κερί στο γραφείο του λιωμένο. Και δίπλα στο προσκέφαλό του, ένα κείμενο.
-«ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ» διάβασα. «ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΚΡΗΜΝΙΣΩΜΕΝ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΦΗ ΤΗΝ ΗΜΙΣΕΛΗΝΟΝ ΔΙΑ ΝΑ ΥΨΩΣΩΜΕΝ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ ΔΙ’ΟΥ ΠΑΝΤΟΤΕ ΝΙΚΩΜΕΝ...». Τς-τς-τς, τι λαϊκιστής, τι πολιτικάντης, τι νερόβραστος.
-Ξύπνα εχθρέ του λαού! Ούρλιαξα χτυπώντας το μπαστούνι μου. Ο Αλέξανδρος πετάχτηκε πάνω με τη νυχτικιά του.
-Δε μοίραζα εγώ τις προκηρύξεις. Δεν γνωρίζω τον Κοραή και... αει στο γέρο διάβολο, εσύ είσαι ωρέ!
-Σήκω καλομαθημένο ον, ανεγέρσου. Μια εξέγερση είπαμε να κάνουμε κι εσύ ακόμη κοιμάσαι.
-Ε, καλά, τόσο καιρό την ετοιμάζουμε. Κι αν πάει μια μέρα πίσω τι θα γίνει, και χασμουρήθηκε.
Του έδωσα μια μπαστουνιά.
-Τι χάλια είναι αυτά στο λόγο σου; Σε τέτοια ελληνικά θα μιλήσεις στο λαό;
Γέλασε. Άρχισε να ντύνεται. Μπορεί να άλλαξε και δέκα κοστούμια μέχρι να διαλέξει το κατάλληλο για την περίσταση. Εγώ ήμουν ήδη στον τρίτο καφέ.
-Πώς είμαι.
-Κούκλος, σαν διαφήμιση της Επανάστασης. Πάμε τώρα, μην αργήσουμε.
Ξέρω τι σκέπτεσαι αναγνώστη μου. Οτι η Επανάσταση δεν είναι ακαδημαϊκό σχέδιο. Είναι μια έκρηξη της ιστορίας και δε μπαίνει στο πρόγραμμα. Η Επανάσταση, ναι. Η κήρυξή της, όμως, όχι.
Είχαμε πει πως θα ανακοινώναμε την έναρξη του αγώνα κατά τις 10, μα στις 9:30 που φτάσαμε στην Κεντρική Πλατεία του Ιασίου γινόταν το αδιαχώρητο. Ο λαός έχει πια αφυπνιστεί, μας υποδέχεται ενθουσιώδης. Ούτε η είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα δε θα ΄χε τέτοια κοσμοσυρροή.
Ο Αλέξανδρος τρέμει. Τα χέρια του είναι ιδρωμένα, αγωνιά. Είναι μορφή ασθενική, όπως κι ο αδερφός του, ο Δημήτριος: αγνά παιδιά μα αδύναμα. Με τόλμη ψυχής μα όχι θάρρος ζωής.
-Μίλα εσύ, μου λέει, δε μπορώ εγώ, ντρέπομαι.
-Εσύ έχεις το παράστημα. Εγώ είμαι ένας βλάχος, δε θα με πάρουν σοβαρά.
-Δε μπορώ. Σε παρακαλώ, δε μπορώ.
-Είναι τιμή αυτό! Άλλοι θα σκότωναν για να έχουν αυτή την τιμή. Κι εσύ μου την παραχωρείς, έτσι;
-Άσε τα ρομαντικά και κάνει και κρύο! Πες τα να τελειώνουμε, έχω ξεπαγιάσει!
Του χαμογελώ σαν πατέρας, παρότι είμαστε –σχεδόν- συνομήλικοι. Νιώθω της φλέβες μου να σκάνε απ΄ το αίμα. Τα μηνίγγια μου χτυπούν σαν χείμαρροι πάνω στα βράχια. Τον κρατάω απ’ τον ώμο και σκαρφαλώνω πάνω σ’ ένα τραπέζι. Τι ευτυχία είναι αυτή; Τι τιμή; Α, ρε μάνα, που είσαι να με καμαρώσεις. Να καμαρώσεις το γιόκα σου να γράφει ιστορία.
«ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ» φωνάζω. «ΑΔΕΛΦΙΑ, ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΙΕΡΟ». Μα όπως κάνω ένα βήμα προς το κοινό, ξεχνάω ότι είμαι στο τραπέζι και πέφτω στο κενό, ξέγνοιαστος και χαρωπός.
-Αλέξανδρε, γιατί σκοτείνιασε έτσι, νύχτωσε; Λέω πεσμένος στις λάσπες.
-Λάμπρο, μη φοβάσαι, συνέχισε! Σε τυφλώνει η λάμψη της ελευθερίας! Το φως της νίκης από μπροστά! Λέει ο άλλος, ο ονειροπαρμένος.
-Αλέξανδρε σοβαρά δεν... ανέβα και συνέχισε, του είπα ξέπνοα.
Κι αυτός κατουρημένος απ’ τον τρόμο του πλήθους ανέβηκε στη θέση μου. Έβγαλε απ’ την τσέπη του το χαρτί με τον λόγο κι άρχισε να διαβάζει:
-Η ΩΡΑ ΗΛΘΕΝ, Ω ΑΝΔΡΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ! ΗΜΕΙΣ, ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ, ΟΝΤΑΣ ΒΕΒΑΙΟΙ ΠΩΣ ΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΠΩΣ ΤΟ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΓΕΝΟΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑΦΡΟΝΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΛΕΠΕΙ ΣΤΟΝ ΟΛΕΘΡΟ ΜΑΣ...
Το πλήθος από κάτω σταματά τις πολεμικές ιαχές και τις χαρμόσυνες φωνές. Σωπαίνει. Κοιτάει τον Αλέξανδρο με μάτια ορθάνοιχτα. Απορεί. Πού πήγε ‘κείνος ο ευλογημένος που μίλαγε ελληνικά, κι από πού ξεφύτρωσε τούτος ο ψηλολέλεκας, με τα αλαμπουρνέζικα;
-ΣΥΝΑΓΟΜΑΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΕΜΠΡΟΣΘΕΝ ΤΗΣ ΥΠΕΡΜΑΧΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ...
-Άσ’ τον τον λόγο. Μίλα ρωμαίικα, πανάθεμα τις περγαμηνές και τα πτυχία σου! Ψελλίζω μέσα στη σκοτοδίνη μου.
Και ο Αλέξανδρος, κοιτώντας μια εμένα μισολιπόθυμο στο χώμα και μια τον άφωνο λαό, τσαλακώνει το χαρτί στην παλάμη του και με τη σφιγμένη γροθιά να σκίζει τον χειμωνιάτικο ουρανό: «ΣΤΑ ΟΠΛΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ» φωνάζει, « ΣΤΑ ΟΠΛΑ! ΗΝΕΓΚΕΝ... ΔΗΛΑΔΗ ΕΦΤΑΣΕΝ Η ΩΡΑ! ΑΝΑΚΗΡΥΣΣΩ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ»!
Και όλοι άρχισαν να ζητωκραυγάζουν. Τον σήκωσαν στα χέρια και τραγουδώντας τον περιέφεραν στα στενά: να μάθουν όλοι ότι πια ξεκίναγαν τον αγώνα για τη λευτεριά.
Έτσι, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης έγινε ήρωας και ανακήρυξε άντ’ εμού την επανάσταση στο Ιάσιο. Και ένα μήνα μετά, στις 25 Μαρτίου του 1821, το μήνυμα έφτασε και στην κυρίως Ελλάδα. Εγώ όμως ως τότε ήμουν ήδη νεκρός.
Εξέπνευσα το ίδιο βράδυ, μετά τον τραυματισμό. Το χτύπημα στις πέτρες μου δημιούργησε αιμάτωμα στον εγκέφαλο που έφερε πολλαπλά εγκεφαλικά. Λίγες ώρες μετά έπεσα σε παραλήρημα, ακολούθησε κώμα και ο σωματικός θάνατος επήλθε λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Ήμουν μόλις 32 χρονών. Το όνομά μου δεν γράφτηκε ποτέ σε κανένα βιβλίο ιστορίας.
Κι όμως ήμουν εγώ, ο Λάμπρος Ρήγας, γόνος της γνωστής οικογενείας των Ρηγαίων του Πύργου Κονίτσης, που υποκίνησα μαζί με φίλους εκλεκτούς αυτή την επανάσταση. Εγώ μαζί με λιγοστούς ριψοκίνδυνους ιδεαλιστές κατάφερα να μετατρέψω την ανεξένελεγκτη ζωώδη δύναμη, που λεγόταν «ρωμαίικος λαός» σε μια υπολογίσιμη μονάδα μάχης Και, τελικά, πριν αλέκτωρ λαλήσει, ξεχάστηκα. Εγώ το ταπεινό μυρμηγκάκι, ο δουλευτής της επανάστασης, ξεχάστηκα. Έτσι άδοξα. Ενώ οι τζίτζικες που τραγουδούσαν τη λεβεντιά, απ’ τα παλάτια των αγάδων (σαν τον καλό μου Μπάιρον) ακόμα μνημονεύονται!
Ειλικρινά πάντως πιστεύω πως δεν ήταν η ώρα μου να πεθάνω. Κι αν τελικά συνέβη αυτό το ατύχημα, θεωρώ ότι δεν ήταν ατύχημα. Πιστεύω ακράδαντα ότι ανάμειξη στο θάνατό μου είχε ο κόκορας. Ο κόκοράς μου που τον μισούσα και με μισούσε, όπως κάθε πρωί. Μα εκείνο το πρωί με μίσησε περισσότερο και με καταράστηκε να ψοφήσω. Γιατί εκείνο το πρωινό, που βρισκόμουν επάνω στο τραπέζι, στη μέση της πλατείας του Ιασίου, ναι, τότε, κοκορευόμουν για την υστεροφημία μου καλύτερα απ’ όλους τους πετεινούς της Γης. Κι ένα μυρμήγκι δε νοείται ποτέ να τα βάζει με τους αληθινούς κόκορες. Ποτέ.

Πόιος κήρυξε την επανάσταση, ρε (μέρος β)

2011-03-23T13:14:00.001+02:00

(για να διαβάσετε το πρώτο μέρος πατηστε εδώ)

Σαν έφτασα σπίτι, είπα στον πατέρα «θα σύρω να βοηθήσω στην απελευθέρωση του έθνους». Εισέπραξα έναν μπάτσο και ένα «ο νους κι ο κώλος σου»! Στην δεύτερη προσπάθεια να εξηγήσω την ανάγκη να εξεγερθούμε, εξέλαβα επιπλέον και μερικές βλαστήμιες.
-Βρε ζούμπερο, στ’ ασήμι έχουμε το βιός μας, γρόσια πάνε κι έρχονται κι αντί να κάτσεις να μαθητέψεις, μου γυρεύεις επαναστάσεις; Αντί να προστατέψεις το ψωμί που τρως απ΄ τον Αλή γυρεύεις να τον διώξεις, να γίνεις κουρελής;
-Μα η πατρίδα.., πήγα να πω
-Να τη χέσω την πατρίδα! Τ’ ασημικά που αγοράζει ο πασάς για το χαρέμι δε θα τ΄ αγόραζε όλη η Ήπειρος μαζί. Κοίτα ν’ αλλάξεις μυαλά και να δεις το συμφέρον το δικό μας.
-Μα το συμφέρον την Ελλάδας...
Ο πατέρας έπιασε τη μασιά απ’ το τζάκι, με δυο δρασκελιές ήρθε μπρος μου και την σήκωσε απειλητικά.
-Μάθε, μωρέ, να τιμάς το ψωμί που τρως κι όποιον στο δίνει!
-Ψωμί σκλαβιάς, πικρό ψωμί, είπα γεμάτος θάρρος.
-Αμ, η ελευθερία δε γεμίζει την κοιλιά, καημένεεεεε! Κούνησε το κεφάλι αποδοκιμαστικά εκείνος.
-Κάλλιω λεύτερος και νηστικός, παρά μούσκαρος χορτάτος! είπα εγώ και χτύπησα με δύναμη το πόδι μου στη γη. Μα έτυχε να τον πατήσω καταλάθος.
-Μου πατάς πόδι; Ούρλιαξε και πήδηξε να πιάσει το τουφέκι του.
Για πότε πήδηξα το φράχτη, για πότε πέρασα τον ποταμό, όπου φύγει- φύγει. Άκουσα τους μπουμπουνισμούς τ’ όπλου από μακριά…

Κατέβηκα Αθήνα κι από εκεί πήρα το πλοίο απ’ τον Πειραιά για Οδησσό. Είχα μάθει πως ένας συγχωριανός μας, ο Νικόλας ο Σκουφάς, βρισκόταν στο Ιάσιο. Μαζί με άλλους μικρέμπορους και γραμματείς προσπαθούσε να οργανώσει την Επανάσταση. Έσυρα και τον βρήκα.
-Ξέρεις να λες ψέματα, με ρώτησε μόλις με είδε.
-Τι εννοείτε; ρώτησα δειλά.
-Εννοώ ότι τα πράγματα είναι σκούρα. Έχεις μπροστά σου μια χούφτα νοματαίους και πρέπει να τους παραμυθιάσεις ότι μπορούν να τα βάλουν με χιλιάδες Οθωμανούς. Και όχι απλά να μαχηθούν, αλλά και να νικήσουν.
-Τι δηλαδή αυτό είναι... ψέμα; Δε μπορούμε να τους νικήσουμε;
Ω, Θεέ, όλα τα όνειρα μου είχαν γκρεμιστεί.
-Όλα μια ιδέα είναι. Αν πιστέψεις ότι θα νικήσεις, θα νικήσεις. Μπορείς να τους κάνεις να πιστέψουν;
Πίστεψα πρώτος εγώ. Πίστεψα και κόπιασα για την επανάσταση.
Τα πρώτα χρόνια δούλεψα σκληρά. Έγινα μούτσος σε καράβια, όπου μαζί με τα εμπορεύματα, μετέφερα λαθραία στην Ελλάδα προκηρύξεις και μηνύματα, για τους οπλαρχηγούς του Γένους. Παρότι ο Σκουφάς με εκτιμούσε και με είχε σαν παιδί του, ποτέ δεν μπερδεύτηκα με το διπλωματικό κομμάτι της επιχείρησης, ήτοι με συμφωνίες και πέρα- δώσε με Άγγλους, Γάλλους, Ρώσους. Τις δημόσιες σχέσεις του αγώνα τις είχα αφήσει στον Σκουφά και στους «Φιλικούς» του –που το 1814 ήταν 3 και μέχρι το 1818 δε ήταν περισσότεροι από 30.
Η αλήθεια είναι ότι είχα τις ενστάσεις μου, για την πολιτική που ακολουθούσε το σινάφι τους. Από την γελοία ιδεολογία του «Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών», που ερχότανε γραμμή απ’ το Φανάρι. Ως την προπαγάνδα της «Αόρατης Αρχής», που υποτιμούσε τον εχθρό στα μάτια του λαού, και τον έκανε να φανεί ευάλωτος μπροστά του. Άσε που έβγαζα φλύκταινες με την ιδέα ότι γλύφαμε συνειδητά τα οπίσθια των εύπορων εθνών, για να βοηθήσουν «τη φτωχούλα, την πατρίδα μας». Αλλά το είχα πάρει απόφαση: μόνος μου δε μπορούσα να κάνω τίποτα. Μόνο ενωμένοι μπορούσαμε να κάνουμε πολλά. Συμβιβάστηκα.
Και έτσι πέρασαν τα χρόνια. Μοιρασμένος σε τυπογραφεία και λιμάνια. Δεν παντρεύτηκα, δεν έκανα παιδιά. Οι γονείς μου με ξέχασαν. Μα έμεινα πιστός στο όραμα μου. Το όραμα που είδα εκείνη τη νύχτα στην Πίνδο με τον Μπάιρον. Το όραμα της ελεύθερης Ελλάδας και του δικού μου ονόματος γραμμένο μαζί με τα ονόματα των ελευθερωτών της.

Things that matter the most (οι νέες 10 εντολές)

2011-03-19T19:26:00.006+02:00

Γη… Έβρεχε εκείνη την Κυριακή. Του είπα «πάμε να χαζέψουμε σαλιγκάρια»; «Μέσα στη βροχή;» είπε και γύρισε πλευρό. «Μα τότε βγαίνουν τα σαλιγκάρια» μούτρωσα εγώ. Φόρεσα το πουπουλένιο πανωφόρι μου και πήρα τα κλειδιά. «Που το πας το μανιτάρι;» φώναξε καθώς πέρναγα από μπροστά του. «Μα τι άνθρωπος είσαι πια; Θες να βγω έξω χωρίς ομπρέλα»;

Το χορτάρι γλιστρούσε σα να γαργαλιόταν από τα βήματά μου. Μερικά πουλιά τιτίβιζαν συνοδεύοντας το κουδούνισμα της βροχής . Βαδίζοντας ανάμεσα στα δέντρα, μου φάνηκε πώς είδα μέσα σε αυτά το πρόσωπό μου. Πλησίασα και πρόσεξα μια λακούβα με νερό που αντιστεκόταν στη βαρύτητα: αντι να κείτεται οριζόντια, στεκόταν κάθετη στο έδαφος και, το νερό, γουργούριζε μέσα της. «Απίστευτο!» είπα και ακούμπησα με το δάχτυλο την επιφάνειά της.

Αέρας… Και τότε, χωρίς να προλάβω τόσοδα να αντιδράσω, μια αστραπιαία δύναμημε ρούφηξε μέσα στου δέντρου τον κορμό. Βρέθηκα σε ένα ασανσέρ από ξύλινο φλοιό και- ομολογώ- αρκετά στενό. «Έχω κλειστοφοβία»μουρμούρισα ασθμαίνοντας στον σκίουρο που με κοιταγε αταραχος. Χωρίς να απαντήσει πάτησε ένα ρόζο στον κορμό και το ασανσέρ μας ανέβασε στο τελευταίο φύλλωμα του δέντρου.
Βγαίνοντας προσπάθησα να ισιώσω το μανιτάρι μου που είχε σκιστεί σε ένα σημείο απ’ το ζούληγμα.
«Δε θα χρειαστείς ομπρέλα εδώ» είπε μια φωνή.
Τουλάχιστον αυτή καταλάβαινε τι κουβάλαγα, συνεννοούμασταν! Γύρισα και είδα μια πυκνή ομίχλη να κινείται γύρω μου. Το θρόισμα των φύλλων είχε σταματήσει, το τιτίβισμα επίσης και οι στάλες τις βροχής ίπταντο ολογυρά μας χωρίς να πέφτουν.
«Πως γίνεται αυτό; Όλα εδώ αψηφούν τη βαρύτητα» είπα έκπληκτη.
«Εδώ δεν υπάρχει χρόνος» απάντησε ξανά η φωνή.
«Τι σχέση έχει ο χρόνος με την κίνηση»; Ρώτησα κάπως ακαδημαϊκά, καθώς χάιδευα τα νερένια πετράδια γύρω μου.
«Σκέψου μόνο πώς θα μέτραγες το χρόνο αν όλα έμεναν αιώνια σταθερά- χωρίς κίνηση ή φθορά. Λοιπόν, θα δειπνήσετε μαζί μου, φιλοπερίεργη ύπαρξις;».

Φωτιά…
«Αν μου επιτρέψετε να κινώ τα σαγόνια μου, αλλιώς δε θα μπορώ να μασήσω»
«Ω, μα φυσικά»
Κοίταξα αδιάκριτα κι επισταμένως, προσπαθώντας να δω ποιος μιλάει, μα έβλεπα μονάχα μια ομίχλη, που κατά τόπους πύκνωνε περισσότερο. Εκτός από το χρόνο, δεν πρέπει να τα πήγαινε πολύ καλά ούτε με την ύλη, ο οικοδεσπότης μου.
«Παρεμπιπτόντως, να σας ενημερώσω πως δεν τρώω σαλιγκάρια» είπα, «ούτε μανιτάρια»
«Μην ανησυχείτε, το πιάτο ημέρας δεν περιλαμβάνει πλάσματα του δάσους. Ένεκα της επισκέψεώς σας ετοιμάσαμε, ειδικά για εσάς, διαβολικές καρδιές πρωθυπουργών στη σχάρα και για επιδόρπιο έχουμε Καντάφι σιροπιαστό».
«Ακούγονται πολύ δελεαστικά. Αλλά νηστεύω- Σαρακοστή, βλέπετε»!
Η ομίχλη ξεφύσησε «αυτό το θέμα…, που τηρείτε ευλαβικά το γράμμα του νόμου ενώ παραβαίνετε επιδεικτικά το πνεύμα τους, θα έστελνε ακόμα Εμένα για ψυχανάλυση… Αλλά εδώ μιλάμε για τους ανθρώπους! Που σας έδωσα το προνόμιο του χρόνου, ώστε να βελτιώνεστε, κι εσείς κοιτάτε πώς να τον σταματήσετε: δε σας φτάνει που σκέφτεστε σαν σχολιαρόπαιδα, θέλετε και να δείχνετε έτσι. Αιώνες σπαταλημένοι στην επιδερμικότητα της ματαιοδοξίας σας, με μόνο μερικές στιγμές να στρέφεστε στα τάρταρα της ύπαρξης σας. Όσο μπλαστρώνετε την επιφάνεια αντί να καλλωπίζετε την ουσία, πάντα τάρταρα η ύπαρξις. Πάντα τάρταρα!»
Και πριν προλάβω να απαντήσω, η ίδια απότομη δύναμη που με παρέσυρε εκεί, με ξαναρούφηξε στο ασανσέρ του δέντρου και με αστραπιαία ταχύτητα με έφτυσε πάνω στο βρεγμένο χορτάρι.

Νερό… Η βροχή τώρα έπεφτε πιο γρήγορα- ή εμένα μου φάνηκε μετά από τόση ώρα ακινησίας της. Το πρόσωπο μου πόναγε από τις στάλες και κράταγα το μαραμένο μανιτάρι αγκαλιά. Σαν γύρισα σπίτι εκείνος «πώς είσαι έτσι» είπε, «γλίστρησες κάπου»; «Θα το έλεγες κι έτσι…» είπα και κάθισα στον καναπέ.
Εκείνος πλησίασε, ανέβασε την πεσμένη μου κάλτσα και έφερε πετσέτα να σφουγγίσει τα μαλλιά μου.
«Σε κατάβρεξε κανένας περαστικός με το αυτοκίνητο;» με ρώτησε ξανά.
«Θα το έλεγες και έτσι…» είπα, «αν και δεν μου φάνηκε πολύ περαστικός, μάλλον κάτι σε πιο αιώνιος… Αν έγραφες ξανά τις 10 εντολές ποιες θα έβαζες μέσα»;
Σταμάτησε ό,τι έκανε και με κοίταξε, «α, όχι, όχι, δε θα μου κάνεις πάλι κήρυγμα για το ου μοιχευσεις, νισάφι πια, νισάφι! Είμαι ενήλικος και θα μιλάω με όποιες θέλω όποτε θέλω, εντάξει»; Και πήγε στο μέσα δωμάτιο.
Εβαλα για μαξιλάρι το σπασμένο μανιτάρι και σαν άλλη Μαίρη Πόππινς ονειρεύτηκα έναν κόσμο που θα βασιζόταν σε 10 νέες εντολές*, για 10 πραγματικά σημαντικά πράγματα, που αν τα τηρούσαμε όλα θα ήταν καλύτερα. Για όλους...

1. Να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου
2. Να αναλαμβάνεις την ευθύνη των πράξεών σου
3. Να φέρεσαι στους άλλους, όπως θα ήθελες να σου φέρονται
4. Να εκτιμάς όσα καλά έχεις
5. Να απολαμβάνεις τη ζωή
6. Να φροντίζεις τους ανθρώπους που αγαπάς
7. Μην υποκρίνεσαι και ψεύδεσαι
8. Μην αδικείς και βιαιοπραγείς
9. Να φροντίζεις τους αδύναμους
10. Να θυμάσαι πως έχεις χρόνο -για να γίνεσαι κάθε μέρα καλύτερος/η

*Οι δέκα εντολές βασιζονται στις new 10 commandments, οι οποίες υπερίσχυσαν σε δημοψήφισμα που έκανε o Jon Snow για την εκπομπή του, στο αγγλικό κανάλι C4, τον Φεβρουάριο του 2005.

Ποιος κήρυξε την επανάσταση, ρε; (μέρος α)

2011-03-17T17:57:00.002+02:00

Ο κόκορας έκρωξε στις 5:17, ακριβώς όπως κάθε πρωί. Αυτό όμως δεν ήταν ένα πρωινό σαν όλα τ’ άλλα. Μπορεί ο ήλιος να ανέτειλε απ’ το ίδιο σημείο (αν και εν προκειμένω δεν είχε ανατείλει ακόμη), μπορεί ο κόκορας μου να λαλούσε με τον ίδιο τρόπο (και δη βραχνά και εκνευριστικά), μα εκείνη η μέρα, η 24η Φεβρουαρίου του σωτήριου έτους 1821 ήταν προγραμματισμένη να μείνει στην ιστορία.
Έμεινα για λίγο ξαπλωμένος, σε μια ενδιάμεση κατάσταση ύπνου και ξύπνιου. Σκεφτόμουν ξανά την Επανάσταση. Τόσος χρόνος, τόση κούραση, τόση αγωνία. Και πια είχαν τελειώσει τα ψέματα. Τέρμα τα λόγια. Ήταν ώρα για τα έργα.
Ο δικός μου αγώνας έληγε εκείνο το πρωί. Το πρωί που θ’ άρχιζε ο αγώνας των άλλων. Δε θα πολεμούσαμε πια με πένες, «με το γάντι», μα με κουμπούρια. Ένα χαμόγελο ευτυχίας ανέβηκε στα χείλη μου και συναντήθηκε με το δάκρυ που κατέβαινε στο μάγουλό μου. Όλα τελειώνουν κι όλα αρχίζουν εδώ. Και πού να το φανταζόμουν αυτό πριν δέκα χρόνια...

Θυμάμαι ήμουν στην Πρέβεζα, είχα πάει να παραλάβω ένα δέμα με σφραγίδες για μέταλλα –του πατέρα μου: αργυροτεχνίτης. Όσο περίμενα το καράβι πλάκωσε η συνοδεία του Αλή. Κάποιον περίμεναν. Ξεμάκρυνα, δεν ήθελα ούτε να τους βλέπω. Ο ένας τους μάλιστα ήταν κι Έλληνας, η μάνα του συγχωριανή μας. Με είδε και με φώναξε.
-Τι θες; Δε μιλάω τούρκικα, είπα και του γύρισα την πλάτη.
-Τι κάνει η μάνα μου ωρέ; Δε μου μιλάει πια, δε με γνωρίζει. Ζει, είναι καλά;
-Με τέτοιο μούσκαρο γιο που ‘κανε λες να ‘ναι καλά;
Τα μάτια του βούρκωσαν. Ήμασταν συνομήλικοι μα αυτός έδειχνε παιδάκι ακόμα.
-Μια λέξη μόνο πες μου, μόνο αν ζει.
-Ζει, του είπα κι έκανα να φύγω.
Μ’ έπιασε, γονάτισε κι άρχισε να μου φιλάει το χέρι ψέλνοντας χίλια ευχαριστώ.
-Έλα, σήκω. Άσε με, τον έσπρωξα.
Μα αυτός σερνόταν πίσω μου. Να περιμένω έλεγε. Να με γυρίσει αυτός στα Γιάννενα. Περίμεναν έναν Άγγλο Λόρδο, καλεσμένο του Αλή, η φρεγάτα του είχε έρθει, σε λίγο θα ‘φευγαν.
Εκείνη την ώρα έφτασε και το καράβι που περίμενα. Τον αγνόησα και πήγα να πάρω το δέμα του πατέρα μου. Φεύγοντας είδα το καραβάνι του Πασά να ξεκινά.
-Ε, Λάμπρο, τι γινάτια είναι αυτά; Για όνομα του Θεού, έλα μαζί!
-Για όνομα ποιανού Θεού; Τον ρώτησα.
Δε μπορούσα ν’ ανέβω. Κουδούνια θα μου κρέμαγαν στο χωριό. Με τις άμαξες του Πασά, φιλίες με προδότες και Άγγλους ευγενείς. Να μου έλειπε. Αλλά μετά το ξανασκέφτηκα. Με τις ενέδρες των κλεφτών στα χωριά, δε θα ήταν και τόσο καλή ιδέα να κυκλοφορώ με τις σφραγίδες πάνω μου. Αν έπεφτα στα χέρια τους το δέμα θα κατέληγε κομματάκια για βόλια. Και ο πατέρας μου, αποκλείεται να πίστευε ότι με λήστεψαν. Θα νόμιζε ότι τα προσέφερα οικειοθελώς -ήξερε πόσο θαύμαζα τους αρματολούς στα βουνά. Κι εξάλλου, λίγους φόρους πληρώναμε στον Αλή; Ε, ας τον εκμεταλλευόμουν μια φορά και να γύρναγα στον τόπο μου, με δικές του δαπάνες.
Κατευθύνθηκα προς το καραβάνι.
-Πού να μπω; Τον ρώτησα.
Εκείνος κατέβηκε όλο χαρά. Έτρεξε και άνοιξε μια άμαξα.
-Άρχοντα Μπάιρον, να κάτσει μαζί σας; Φίλος μου. Αδελφός!
-Σούρρρ, είπε ψυχρά ο τζιτζιφιόγκος και μάζεψε τα πόδια του για ν’ ανέβω.
Ήταν ξανθός, καχεκτικός και με ηλίθιο όνομα. Μπάιρον. Μα είναι δυνατόν να τον βάφτισαν Μπάιρον; Είναι όνομα αυτό για αρσενικό; Κι ο φίλος του, βέβαια, δεν πήγαινε πίσω. Ήταν της ίδιας συνομοταξίας των μη μου άπτου. Όπως και να ΄χε πια δε μπορούσα να αλλάξω γνώμη. Είχαμε ξεκινήσει το ταξίδι μας.
Στην διαδρομή, θέλοντας και μη, γνωρίστηκα καλύτερα με τον Μπάιρον –γιατί ο φίλος του κοιμόταν συνεχώς στη διαδρομή. Δεν ήταν τόσο άγγελος όσο έδειχνε η φάτσα κι η καταγωγή του. Ένα χρόνο μεγαλύτερος μου, γόνος πλούσιας οικογενείας, αλλά με κάτι τσιγγάνικο στο αίμα του. Αφού έζησε για χρόνια έκλυτο βίο, αντελήφθη ότι δεν του αρκεί αυτό. Κι άρχισε τα ταξίδια.
-Και τι σε φέρνει στην Ελλάδα;
Έσκυψε στο αφτί μου και είπε συνωμοτικά.
-Λιμπερέισον. Ρεβολούσιον.
Δεν καταλάβαινα γρι.
-Ε-πα-νά-παυ-ση.
Τον κοίταξα χαζά.
-Λάθος το είπα; Ε-πα-νά-στα-ση, ξανασυλλάβισε ο Μπάιρον.
-Σκάσε, του έκλεισα το στόμα με το χέρι. Είναι οι Τούρκοι έξω.
Μου τράβηξε το χέρι και σκούπισε τα χείλη του με ένα φρεσκοπλυμένο μαντίλι. Είχε μια έκφραση αηδίας την ώρα που προσπαθούσε να μου εξηγήσει ότι δεν ξεστόμισε κανένα τρομερό μυστικό. Είναι πια γνωστό στην Ευρώπη πως οι Έλληνες ετοιμάζονται να εξεγερθούν. Από καιρό έχουν τα παλικαριά τους στα βουνά, κλέβουν όπλα και πλιατσικολογούν στα παλάτια για να ζήσουν. Είναι οι αντάρτες που η φωνή τους δε φτάνει ποτέ στην πόλη, μα φτάνουν οι άγριοι χοροί και τα τραγούδια τους. Είναι οι αντρειωμένοι που κανείς δεν έχει δει το πρόσωπό τους μα οι παλικαριές τους κάνουν τον εχθρό να τους μισεί θανάσιμα.
-Εσύ δεν ξέρεις καμία συμμορία, ρώτησε ο Βύρων χαριτολογώντας.
-Ναι, την 300 Λ. Είναι μια κλέφτικη οργάνωση που βάζει μπουρλότα σε ανύποπτους Τούρκους αγάδες.
Έδειξε να ενθουσιάζεται. Κρεμάστηκε απ’ τα χείλη μου σα να περίμενε να του πω ιστορίες για πολεμικές συρράξεις και ανταρτοπόλεμους.
-Μωρέ, είσαι μετά καλά σου; Δεν ξέρω πράμμα.
Απογοητεύτηκε εμφανώς.
-Κρίμα. Γιατί εγώ, ποέτα. Ποιητής. Τραγουδάω τη λεβεντιά.
-Τραγουδάς, φφφ, ξεφύσηξα αποδοκιμαστικά. Γιατί δεν πας να πολεμήσεις;
-Πολεμιστές πολλοί, μυαλό τίποτα. Άμα θες να βοηθήσεις βοήθα να οργανωθεί η επανάσταση.
Είχαμε κάνει τα μισά του δρόμου όταν μας έπιασε η νύχτα. Αποφασίσαμε να διανυκτερεύσουμε σ’ ένα χάνι κάτω απ’ την Πίνδο. Το σκοτάδι πηχτό και μόνο τ’ αστέρια από πάνω μας έδιναν ένα μήνυμα ελπίδας.
Το βράδυ δε μ’ έπιανε ύπνος. Βγήκα κι έκατσα κάτω από ένα έλατο. Άναψα ένα αράβικο. Ξαφνικά άκουσα σούρσιμο, τινάχτηκα μην ήταν φίδι. Είδα το Λόρδο να πλησιάζει. Το σούρσιμο ήταν απ’ το κουτσό του πόδι.
-Μοιάζεις να βάζεις φωτιά στη νύχτα με την ανάσα σου, βγάζεις καπνούς απ’ το στόμα! Γέλασε ο Μπάιρον καθώς έκατσε δίπλα μου, τυλιγμένος σε μια κουβέρτα.
Δεν του απάντησα. Έμεινα να κοιτάζω τον ουρανό.
-Αχ, τ’ αστέρια;
-Δεν είναι αστέρια. Είναι τα βόλια των επαναστατών, που τρυπάνε τα σκοτάδια της τουρκοκρατίας. Κοίτα, η λάμψη της ελευθερίας φαίνεται από πίσω, μουρμούρισα.
-Μάλλον είσαι κι εσύ ποιητής, χαμογέλασε ο Μπάιρον.
-Η ποίηση, η πράξη, είναι αυτό που κάνουμε, που είμαστε. Κοίτα λοιπόν πέρα απ’ τα λόγια να κάνουμε κάτι κι εμείς, για να γίνουμε αληθινά ποιητές.
Και μείναμε να κοιτάμε τον ουρανό, μέχρι που το τσιγάρο μου έκαψε τα δάχτυλα και πήγαμε για ύπνο.

(συνεχίζεται)

L.F.E.

2011-03-13T13:46:00.007+02:00

Νερό… Όταν είσαι παιδάκι σου στέλνει ραβασάκια στο νηπιαγωγείο και σε καλεί σπίτι του να δεις την καινούρια του μπετονιέρα. Θα μπορούσες να σκεφτείς ότι όταν μεγαλώσει θα γίνει οικοδόμος, εσύ όμως τον σκέφτεσαι γαλάζιο πρίγκιπα. Μετά μεγαλώνεις, ο πρίγκιπας γίνεται ροκ σταρ, ήρωας από σήριαλ, σχολικός καθηγητής, ιδιοφυής συμφοιτητής ή ακόμα και ο μαλάκας μπάρμαν –τον οποίο λατρεύεις να μισείς. Σε όλες τις περιπτώσεις, το εφηβικό όνειρο LFE φουσκώνει σε μια πελώρια τσιχλόφουσκα που κολλάει σε κάθε κομμάτι του εγκεφάλου σου και όση μόρφωση κι αν λάβεις, όσες εμπειρίες κι αν ζήσεις, όσο και να έχεις καταφέρει να την ξεκολλήσεις πάντα θα μένει γεύση φράουλας στα όνειρά σου και θα περιμένεις η ερωτική σου ιστορία να είναι τόσο ρομαντική και υπέροχη όσο την έχεις φαντασιωθεί, χωρίς την παραμικρή αλλαγή: να γίνουν όλη απ’ την αρχή ως το τέλος, ως το τελευταίο θαυμαστικό –που θα έχει και καρδούλα, αντί για τελεία!

Αέρας… Μετά ξυπνάς και είναι καλοκαίρι και είσαι χάλια, μετά φθινόπωρο και χειμώνας και είσαι συνέχεια χάλια. Το Love For Ever σου έχει μετονομαστεί σε Lοve Fucks Everything. Κι αυτό γιατί νόμιζες ότι αγάπη είναι να ζεις σ ένα ροζ σύννεφο. Ενώ είναι το να αντιμετωπίζεις τις συνεχόμενες πτώσεις από αυτό, να σηκώνεσαι να σκουπίζεσαι και να ξανανεβαίνεις, μέχρι την επόμενη πτώση. Η υπέροχη σχέση δεν είναι χωρίς ασυνεννοησίες και κακοκαρδίσματα, αλλά βασίζεται στην παραφθορά του Ταοϊστικού μότο: αν κάτι αλλάζει στη σχέση, άλλαξε το. Αν κάτι δεν αλλάζει, δέξου ότι δεν αλλάζει ή χώρισε τον. Και μάθε να διακρίνεις τι αλλάζει και τι όχι. Αυτό το λέμε συναισθηματική νοημοσύνη.
Και ύστερα, εσύ που κοπανιόσουν και αγωνιζόσουν να σου πουν για γάμο, μόλις οριστεί η ημερομηνία παθαίνεις συνεχόμενες κρίσεις πανικού «τι το θελα, πού πάω, γιατί να το κάνω, μια χαρά δεν είμαι μόνη μου, πώς θα περάσω όλη μου τη ζωή με τόση ένταση σε επικοινωνιακό χάος»; Ξαφνικά το ροζ συννεφάκι μοιάζει με πεινασμένο κροκόδειλο, έτοιμο να σε καταπιεί, και σκέφτεσαι διάφορα τσιτάτα όπως «ο γάμος είναι το ιδεωδέστερο σύστημα αυτόβουλης καθυποταγής» και «είμαι πολύ καλύτερα χωρίς εσένα»

Φωτιά… Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή τουλάχιστον, είσαι. Γιατί μετά από μια βδομάδα το σύνδρομο στέρησης χτυπάει καμπανάκι, δε μπορούσες να κάνεις τίποτα μαζί του και τώρα δε θες να κάνεις τίποτα χωρίς αυτόν, παρότι λες πως όταν τον δεις θα σου ρίξεις καμιά ξανάστροφη καταλήγετε αγκαλιά και ενώ λες «θα τον χωρίσω αύριο το πρωί» οι μήνες περνάνε και είστε μαζί. Συναισθηματική νοημοσύνη, είπαμε; Μηδέν.

Γη… Ο έρωτας είναι τυφλός κάτω από τους πολυέλαιους του ενθουσιασμού. Όταν δεν ξέρεις τίποτα για τον άλλο και γεμίζεις τα κενά με όσα θα ήθελες να βρεις εκεί. Μετά, περνά ο καιρός, ψάχνεις στις τσέπες του για αστερίες και βρίσκεις αχινούς -λογικό είναι να τσιμπηθείς. Δεν είναι που ο άλλος δε θέλει να σου δώσει- είναι που θέλεις αστερίες και αυτός προσφέρει αχινούς. Το ξέρω ότι έτσι ειναι, τελικά. Το ζω και το νιωθω όλο αυτό και υπάρχουν στιγμές που δεν ειναι τόσο άσχημο. Θα ήθελα όμως, για μια φορά, μόνο για μια ,να έβγαινε το εφηβικό όνειρο, κι ας μην είναι όλο σωστό. Ας έχω κάνει και όλες τις εκπτώσεις -που μου λένε οι φίλοι να μην κάνω-, κι ας έχω ρίξει τον πήχη στα περισσότερα. Θα ήθελα να έβγαινε, έστω, αυτό το ρημάδι, το τέλος της ιστορίας: να με φροντίζει στα καλά και στα άσχημα, να με αγαπάει εμπράκτως! –και ναι, θέλω και το θαυμαστικό στο τέλος- κι ας έχει και τελίτσα αντί για καρδούλα. Ας έχει και τελίτσα, τελικά. Αλλά θέλω και το θαυμαστικό στη ζωή μου. Το θέλω!

weekend tongue!

2010-10-17T13:51:00.005+03:00

Αέρας… Κοιτάζει το ρολόι στον υπολογιστή. 4.20μ.μ. Εδώ και δύο ώρες περίπου έχει κολλήσει μεταξύ 4 και 5 το χρονόμετρο. Άντε κουνήσου ώρα, προχώρα! Κοιτάζει γύρω του, παντού γύρω του ένα άλλο γραφείο κι ένας άλλος συνάδελφος που κοιτάζει τον υπολογιστή με την ίδια ανυπολόγιστη ανυπομονησία. Παρασκευή απόγευμα και αν δεν είσαι υπάλληλος πολυεθνικής, δεν ξέρεις πώς είναι να περιμένεις να πάει 5.00μμ., και να εξαφανιστείς από εκεί μέσα.
«Το γραφείο του ενός είναι τόσο κοντά στου άλλου, που αναρωτιέμαι γιατί δεν αγόραζαν δεκάμετρα, μοναστηριακού τύπου τραπέζια, να δουλεύουμε όλοι μαζί- αφού κι έτσι δεν υπάρχει καθόλου προσωπικός χώρος και δεν υπάρχει και συνεργασία. Τουλάχιστον, τότε, ίσως να συνεργαζόμασταν» σκέφτεται καθώς ξεκρεμάει το σακάκι του από την καρέκλα και χαιρετάει τον διπλανό του συνάδελφο. «Τώρα είμαστε σαν ηλίθια γκέτο, μιλάμε μόνο με τους διπλανούς, ενώ με τους υπόλοιπους, μια «καλημέρα», Ούτε το όνομά δεν ξέρω από κάποιους καινούριους». Η πόρτα του ασανσέρ ανοίγει και μπαίνει μέσα. Κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη. «Φίλε μου, 8 ώρες δουλειά και δείχνεις ακόμα… ουάου» και κλείνει το μάτι στο είδωλό του. «Ισόγειο» λέει η ψυχρή φωνή στο ασανσέρ. «Τίποτα δε μας σταματάει πια»! λέει καθώς βγαίνει και χαμογελάει στον απογευματινό ήλιο!

Γη… Το βαλιτσάκι έτοιμο και τον περιμένει. Βγάζει από μέσα την πρίζα και φορτίζει την «μηλιά». Παράλληλα ανοίγει θερμοσίφωνα, στερεοφωνικό και χώνει το τάπερ στον φούρνο μικροκυμάτων. Μία ώρα μετά βρίσκεται φρεσκοπλυμένος, με τα πόδια πάνω στο γραφείο του, να βλέπει βιντεάκια στη «μηλιά» και να τρώει ένα πελώριο κομμάτι μουσακά. «Μάνούλα μου, αυτό είναι ζωή! Και δε μπορείς να την χορτάσεις»!

Φωτιά… Μηνύματα έρχονται στο «μήλο», τι θα κάνουν το βράδυ, πού θα πάνε τα κορίτσια, πού θα πάνε οι φίλοι του, τι να βάλει πάλι, πού να παρκάρει, διαβάζει κι ένα βιβλίο του Χόρνμπι παίζει μια Άννι και μια Τζουλιέτ μέσα- «θα μείνω με την Άννι και την Τζουλιέτ σπίτι», λέει σε όλους. Και το Σαββατοκύριακο περνάει πανηγυρικά, ραδιόφωνο να εκπέμπει, παλιά επεισόδια του six feet under στη «μηλιά», «η Τζούλιετ γυμνή» και η Άννι ντυμένη, κοκκινιστό με χυλοπίτες διαδέχονται τον μουσακά, ουίσκι τους καφέδες και είναι τρομερό το πόσο γρήγορα περνάνε οι ώρες και τα λεπτά και το ξυπνητήρι χτυπάει στις επτά το πρωί της Δευτέρας.

Νερό… «Πώς πήγε το Σαββατοκύριακο» του λέει ο μπροστινός του συνάδελφος μόλις γυρνάνε στη δουλειά; «Σούπερ» απαντάει, «έγινε της κολάσεως, μακάρι να ήταν κάθε μέρα έτσι». Το μεσημέρι βγάζει για γεύμα ένα ταπεράκι με κινέζικο. «Η Άννι δούλευε σε εστιατόριο στην Τσάινα – Τάουν» διευκρινίζει στους διπλανούς του, που γνέφουν με θαυμασμό, ενώ εκείνος τρώει το κινέζικο που παράγγειλε το προηγούμενο βράδυ. Μασάει αργά και μεταφέρεται εκεί που θέλει, μασάει με κλειστά μάτια και περιμένει το επόμενο εξωτικό Σαββατοκύριακό.

Μηλιά και μήλο: apple mac & apple iphone, αντίστοιχα.

Τα ευγενή κίνητρα της τέχνης

2010-10-10T12:23:00.003+03:00

Γη… Μέρες τώρα προσπαθώ να γράψω ένα σενάριο. Διότι καλή η λογοτεχνία και ακόμα καλύτερη η ποίηση, αλλά δεν γεμίζει την κοιλιά. Και μετά τα 35 βαριέσαι να υπηρετείς την τέχνη, θες να βγάλει και λεφτά.

Φωτιά… Το καλό σενάριο θέλει απαραίτητα ρομάντζο. Όχι μόνο ένα, πολλά love stories περιφερειακά, αλληλοεπιδρώντα, που θα σβήνουν σιγά- σιγά όσο περνά ο καιρός, και θα αναζωπυρώνονται και θα σβήνουν κ.ο.κ.

Νερό… Καλό είναι επίσης να υπάρχει μια γερή δόση θυμού. Κάθε σήριαλ έχει μια νευρωτική μαμά ή μια υστερική γκόμενα ή έναν τσαμπουκά τύπο. Αν γράψεις και αστυνομική περιπέτεια ακόμα καλύτερα (Σικάγο θα γίνουμε). Και φυσικά δώσε λίγο γυμνό στον κοινό (τουλάχιστον μέχρι να καταφέρει ο κ. Μπουτάρης να δώσει πορνοσπάνι να φάει ο λάος).

Αέρας… Οι χαρακτήρες είναι σημαντικοί για την υπόθεση. Και επίσης τα ονόματά τους. Φαντάζεστε το true blood χωρίς μια νεράιδα που λέγεται Suki ή πώς το όνομα Tara εκφράζει με το καλημέρα το γιατί αυτή η ηρωίδα είναι τόσο θυμωμένη (ξέρεις τι είναι να είσαι μαύρη και αν σε ονομάζουν από το όνομα μας φυτείας; Μεγάλη ειρωνεία)! Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να λένε τον πρωταγωνιστή του Californication εκτός από Hank Moody (Παίδαρο Κακόκεφο); Devon θα μπορούσαν λένε τον David στο Six fit under –αλλά παραήταν γκέι όνομά, το Ντέιβιντ είναι πιο ουδέτερο.
Τέλος, το καλό σήριαλ κρίνεται από την ανταπόκρισή του στον κόσμο. Από το πόσο το αγάπησες και πόσο το νοσταλγείς όταν έχει τελειώσει η σεζόν. Για να το πετύχεις αυτό χρειάζεσαι είτε δυνατή υπόθεση και ατακαδόρους χαρακτήρες ή χαρισματικό casting. Με λίγα λόγια χρειάζεσαι είτε ταλέντο στο γράψιμο ή απλώς έναν καλό παράγωγο, να πληρώσει ηθοποιούς που ο ένας να είναι πιο ωραίος απ’ τον άλλο. Τότε δε χρειάζεσαι τίποτε άλλο! Είναι άπειρα τα σήριαλ με ηλίθιους, χαζούς, εκνευριστικούς ρόλους που τα βλέπουμε για τα όμορφα μάτια του πρωταγωνιστή. Και μεταξύ μας, και την Κοκκινοσκουφίτσα θα έβλεπα φανατικά αν έκανε τον Λύκο ο Hugh Jackman και τον κυνηγό ο Alexander Skarsgard!
Αλλά επειδή δεν τους βλέπω να παίζουν σε κάτι τόσο απλοϊκό, πρέπει να γράψω ένα σενάριο της προκοπής. Να βγάλουμε λεφτά και να γνωρίσουμε και τα παιδιά!

Πευκοβελόνα στ' άχυρα

2010-10-02T23:30:00.002+03:00

Αέρας… να ψάχνεις να νοικιάσεις φθηνό σπίτι στα νότια προάστια, είναι σα να ψάχνεις βελόνα μέσα στ’ άχυρα. Το πόσα διαμερίσματα βρήκα με ενοίκιο από 1000 – 1400 ευρώ, ήταν απίστευτο. Τελικά κατάφερα να νοικιάσω μια γκαρσονιέρα στην Κρυστάλλινη Λίμνη. Αν και επιπλωμένη ήταν αρκετά οικονομική, υποθέτω επειδή φημολογείται ότι η περιοχή εκεί, είναι εξαιρετικά ευπαθής σε σεισμούς. Σκασίλα μου, δε θα μείνω για πάντα εκεί.
Η κατάσταση περιφερειακά της λίμνης ήταν τραγική –μαύρα κλαδιά σε δέντρα ξερά «η έκταση της φωτιάς ήταν μεγάλη» είπε η ιδιοκτήτρια, μια νοσηλεύτρια (πλέον προϊσταμένη σε ιδιωτική κλινική, μισθός αρκετός ώστε να έχει τρία διαμερίσματα). Αυτό δε μείωνε άλλο την τιμή του ενοικίου, έτσι κι αλλιώς δεν είχα θέα στο πρώην δάσος από το ισόγειο που θα έμενα. Μονάχα στις πόρτες ασφαλείας των απέναντι γκαράζ και σ’ όλα τα ντομπερμαν στις αυλές που μου έδειχναν τα δόντια τους- και δε νομίζω ότι μου χαμογελούσαν, για να με καλωσορίσουν στη γειτονία.

Γη… Το διαμέρισμα ήταν επιπλωμένο ψυχρά και αστικά –ένα στυλ που δε θα υιοθετούσα ποτέ εγώ. Για να το συνηθίσω προσποιούμουν ότι έχω κάνει διάρρηξη και ζω στο σπίτι ενός ξένου. Μου άρεσε να κάθομαι και να σκέφτομαι τι άνθρωπος θα έμενε εδώ. Τι μουσική θα άκουγε, τι θα έβλεπε στην τι-βι. Πέρασε έτσι ο καιρός και άρχισαν οι βροχές. Κι ένα πρωί που κατέβηκα να πάω στη δουλειά, κατάλαβα πώς κανένα αυτοκίνητο δεν κινούταν. «Όταν βρέχει η Κρυστάλλινοι δρόμοι γλιστρούν σαν υγρό γυαλί -δε θες να το ρισκάρεις, πιστεύω». Κατάλαβα γιατί όλοι οι γείτονες είχαν ελικόπτερα και τζιπ με ρόδες σαν τρακτέρ.

Φωτιά… Γύρισα ξανά στο σπίτι και πήρα τις επιγονατίδες μου. Τις φόρεσα, κούμπωσα το αδιάβροχό μου, έκανα το σταυρό μου κι ένα μπλον-ζον: άρχισα να γλιστρώ στους δρόμους, έχοντας για φρένα τις επιγονατίδες μου. Όπως με κοιτούσαν οι αφιλόξενοι κάτοικοι, ντυμένοι στις γούνες και τις δερμάτινες ομπρέλες τους, ένιωθα σαν φώκια κυνηγημένη από πεινασμένους Εσκιμώους. Όσο σκεφτόμουν τους γύρω μου, έχανα τον ρυθμό μου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, λίγο πριν την τελευταία κατηφόρα, στα σύνορα Γλυφιτζουράδας – Ταψιθέας να μη γείρω το σώμα μου καλά στη στροφή. Το πεύκο με είδε να πηγαίνω καταπάνω του, σήκωσε γοργά τις ρίζες του και τραβήχτηκε στο πλάι: «μαλακισμένοι άνθρωποι, μας καίτε, σιγά που θα σας σώσω -χα»!

Νερό… Βρέθηκα στον αέρα. Είδα την πόλη από και σκέφτηκα «τι άσχημη» κι αμέσως μετά «και πού ζούσες σ’ αυτήν, χάλια περνούσες». Κι ενώ ήμουν προετοιμασμένη ψυχολογικά, να γίνω το μενού της ημέρας σε κάποιο πιάτο δορυφορικής, κάτι με γράπωσε από την κουκούλα με τόση φόρα, που με ξαναπέταξε πάνω. Δεν ξέρω τι ήταν, ξέρω μόνο ότι φώναζα «μη μ’ αφήσεις ξανά, μόνο μη μ’ αφήσεις ξανά κάτω»! Απέδειχθει πώς ήταν μια μπάλα τένις, που εξοστράκισε με μίσος προς τον ουρανό υιός γνωστού εφοπλιστή, επειδή ο εσπρέσο του κρύωσε μέχρι να τελειώσει το σετ. Να ‘ναι καλά ο οξύθυμος βουτυρομπεμπές, ξαναβρέθηκα πάω απ’ τον γκρεμό, στο ίδιο πεύκο. Το πέτυχα στην πλάτη, δε με είδε, το κοπάνησα γερά. Με το τράνταγμα μάδησε όλο με μιας: πράσινη πυκνή βελονοβροχή με τύλιξε. Έμεινα μέσα στην ευωδιά του ρετσινιού να κοιτάζω τον γκρίζο ουρανό και να σκέπτομαι πως το να βρεις νόημα σε αυτή τη ζωή είναι πευκοβελόνα, μέσα στ’ άχυρα.
Και άντε να εξηγήσεις και στο αφεντικό σου γιατί άργησες στη δουλειά…

Όλα, πάντα, για χάρη σου

2010-09-19T10:41:00.002+03:00

Αέρας… Βροχή στους δρόμους, πρώτη του φθινοπώρου –ή τελευταία του καλοκαιριού, όπως το δει κανείς, οι δρόμοι μποτιλιαρισμένοι, το μπαρ πηγμένο, σπρώχνεις για να περάσεις, σπρώχνεις για να φτάσεις στη μπάρα, «το γνωστό» θα κάνεις νόημα με το χέρι σου στον φαλακρό με το σκουλαρίκι –μα πού πας και τα βρίσκεις αυτά τα μαγαζιά, οι άνθρωποι που δουλεύουν σε αυτά έχουν ξεμείνει δυο δεκαετίες πίσω στο στυλ, για τη μουσική πάνε και 4 δεκαετίες πίσω.
Βγαίνοντας έξω αργά βρωμοκοπάς τσιγάρο και ανθρωπίλα- καλά δεν ήσουν σπίτι σου, τι σ’ έπιασε να βγεις Σαββατόβραδο; Μπαίνεις στο αμάξι, η άσφαλτος γεμάτη λαμπερές κόκκινες γραμμές, –«άρχισε το κυνήγι φεγγαριού;» σκέφτεσαι, «αλλιώς τι τους έπιασε όλους απόψε κι έχουν κρεμάσει αιμόφυρτα φεγγάρια κάτω από τα πορτ-μπαγαζ τους»;
Ανεβαίνεις στο σπίτι και βάζεις ένα ακόμα ποτό, κλείνεις το φώς και κάθεσαι στον καναπέ, ο ήχος της βροχής σε νανουρίζει, κρυώνεις μα δε σηκώνεσαι να σκεπαστείς.

Φωτιά… θες να δεις αν ο περιβόητος «φύλακας- άγγελος»που όλοι υποτίθεται έχουν θα ασχοληθεί να σου φέρει κουβέρτα, αλλά ίσως και ο φύλακας άγγελος να κάθεται κάπου μόνος του εκείνη την ώρα διερωτώμενος αν θα πάει κάποιος να τον σκεπάσει, η αναμονή είναι κουραστική, εξουθενωτική ώρες- ώρες, γέρνεις στο μπράτσο του καναπέ, κοιμάσαι.

Γη… Την βλέπεις στον ύπνο σου, δείχνει τόσο ψηλή και αέρινη, γονατίζει μπροστά σου και γελάει, γελάει και αυτό το όνειρο είναι όλο φως, ένα υπέροχο φως που ζεσταίνει -όχι κανένα ξινό χειμωνιάτικο ηλιοξέβαμμα, τυλίγει τα πόδια της γύρω σου, τα πόδια της μακραίνουν, μακραίνουν και λεπταίνουν, σαν μακαρόνια από πλαστελίνη, φτιάχνουν μια φωλιά όπως κάθεστε, φτιάχνουν γύρω σας μια φωλιά. Νιώθεις τόσο καλά, κλείνεις τα μάτια μέσα στο φως, τα κλείνεις και δακρύζεις απ’ τη λάμψη.

Νερό… Το επόμενο πρωί η πλάτη σου είναι σαν αγγλικό ερωτηματικό, η γάτα σου έχει πιει το ξεχασμένο σου ποτό και κοιμάται του καλού καιρού, η βροχή δε λέει να σταματήσει –εκτός αν βεβαιωθεί ότι θα πνίξει εντελώς κάθε ίχνος καλοκαιριού, «τι κακία» που θα έλεγε και η 4χρονη κόρη σου, έχεις όλο το πρωινό άδειο και δεν ξέρεις τι να το κάνεις, κοιτάς το τηλέφωνο μας δεν παίρνεις κανέναν, αγοράζεις εφημερίδες και τις πετάς στον καναπέ, φτιάχνεις αλμυρό κέικ και το σπίτι μυρίζει για λίγο Κυριακή. «Θες να γίνονται όλα για χάρη σου» λες. Και δεν καταλαβαίνω αν μιλάς στον εαυτό σου ή αν της μιλάς πάλι. Τι σημασία έχει εξάλλου. Αφού εκεί δε τα χαλάμε όλοι. Ο καθένας θέλει να γίνονται όλα για χάρη του…

Bad diary days

2010-09-12T15:54:00.005+03:00

Γη… Εν αναμονή της ομιλίας του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ και προκειμένου να αποφύγουν μια Κυριακή των Παπουτσιών (κατά την οποία όλοι γράφουν στα παλιά τους παπούτσια την νέα κυβέρνηση και κατόπιν τα πετούν στο κεφάλι του Πρωθυπουργού) ο Υπουργός Δημοσίας Τάξεως σκέφτηκε πως θα ήταν καλή ιδέα η άμεση πρόσληψη νυχτοφυλάκων Οι νυχτοφύλακες θα ήταν πιο ανοιχτομάτηδες από τους απλούς χωροφύλακες- διότι, άλλα τα μάτια του λαγού, κι άλλα της κουκουβάγιας-, και στόχος τους ήταν να περιφρουρούν την περιοχή γύρω από τον τόπο διαμονής των κρατικών στελεχών, να περιορίζουν τα ύποπτα μπες- βγες και να απομακρύνουν από τους θεατές της ΔΕΘ φονικά όπλα –όπως μυτερές γόβες, τακούνια στιλέτο, ποδοσφαιρικά σπορτέξ με καρφιά κλπ.

Φωτιά… Όσο μεταδιδόταν το παραπάνω ρεπορτάζ, ο Νάσος έφυγε από το σαλόνι, όπου έβλεπαν οικογενειακώς τις ειδήσεις. Πήγε στο δωμάτιο του που δεν μολυνόταν από την πραγματικότητα, παρά ευωδίαζε εφηβικές φαντασιώσεις. Έπεσε στο κρεβάτι και συνέχισε να χαζεύει στο λαπτοπ τις δίμετρες αμαζόνες, με τα μυτερά νύχια και στητά στήθια, που οργίαζαν με καλογυμνασμένους σούπερ ήρωες- τόσο δυνατοί που μπορούσαν να σπάνε καρύδια με την κωλοτρυπίδα τους. Η μάνα του μπήκε απροειδοποίητα και πάτησε μια τσιρίδα «πάλι αυτά τα αισχρά καρτούν βλέπεις, τέλος το καλοκαίρι και η ανοχή σ’ αυτό το χάλι, αύριο ξεκινάς σχολείο» και του κοπάνησε με φόρα την οθόνη κάτω., τράβηξε το καλώδιο και έφυγε με το λαπτοπ ανα χείρας, ως λάβαρο. Ο Νάσος ακούμπησε το κεφάλι του πάνω στο σεντόνι- ήταν ζεστό εκεί που ακουμπούσε το μηχάνημα. Έμεινε έτσι μπρούμυτα, με κλειστά μάτια και μια τεράστια σκληρότητα να του τρυπάει την κοιλιά –όχι προς χάριν των ζωγραφισμένων άτριχων αιδοίων μα για το ολοζώντανο τριχωτό στέρνο του απέναντι ψιλικατζή, του Ντίνου –που, κι εκείνος, έμοιαζε να σπάει καρύδια -και μόνο με το βλέμμα του. Φαντάσου τι θα έκανε και με το κορμί του, λοιπόν…

Αέρας… Την ίδια ώρα ο Ντίνος, ο σφίχτης, γαλανομάτης κρεολός –που μισούσε ότι δεν ήταν στρέιτ, λευκό και γαλανό-, θορυβήθηκε από τις υποψίες του Υπουργού, σχετικά με την φονική υποδηματοποιία: η Βαγγελιώ είχε πολλά παπούτσια μυτερά, χώρια το κόκκινο στις γόβες, χώρια τα τακούνια- καρφιά. Μήπως τόσα χρόνια υπέθαλπε καμιά αντικυβερνητική μέσα στο σπίτι του; Παράτησε το τσιγάρο να καίει στο τασάκι και εισέβαλε στο υπνοδωμάτιο, ρωτώντας την, γεμάτος μένος: «για λέγε, λοιπόν, τι τα χρειάζεσαι όλα αυτά τα παπούτσια, που τελικά δε φοράς και ποτέ έξω, ε»; Η Βαγγελιώ, που μόλις τελείωνε ένα σκανδιναβικό, κύλησε με νόημα το μολύβι ανάμεσα στα φρεσκοβαμμένα νύχια της και απάντησε: «μα τα φοράω στο κρεβάτι, μωρό μου». Η απάντηση κρίθηκε ικανοποιητική, η ύποπτη αθωώθηκε και τα στρώματα βόγκηξαν για ώρες, σε σκανδιναβικές και άλλες στάσεις.

Ο κυρ Βαγγέλης από κάτω, νανουρίστηκε από το τρίξιμο των σομιέδων. Κι εκείνη τη νύχτα είδε ένα όνειρο γλυκό: πώς έχανε τον ύπνο της για χάρη του η Καρολίνα Γεωργίου, η γυμνάστρια του γιου του στο Δημοτικό. Και το επόμενο πρωί ξύπνησε ανανεωμένος και αναψοκοκκινισμένος. Βρήκε τη γυναίκα του να τον περιμένει με μούτρα στην κουζίνα, έτοιμη να κάνουν την συζήτηση Νο.16 σχετικά το αν θα κόψει τα επαγγελματικά ταξίδια ή σκοπεύει να την αφήσει να περνάει όλα τα λούκια με το παιδί μόνη της. Κι εκείνος «γιατί τόσα νεύρα, πρωί -πρωί;» τη ρώτησε ήσυχα, κι εκείνη είπε «καλά, μας δουλεύεις; Λυσσάξανε οι από πάνω χτες βράδυ, δεν έκλεισα μάτι».

Νερό… Ο Βαγγέλης πήρε τον γιο του να τον συνοδεύσει στο σχολείο- πρωινό που όλες οι οικογένειες περιμένουν, να γίνει ο αγιασμός και τα βλαστάρια τους, επιτέλους, θα φύγουν από το σπίτι και θα πάνε να πρήζουν άλλους, 8.00πμ - 4.00μμ. Στο ραδιόφωνο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανακοίνωσε ότι, παρά της αισιόδοξες δηλώσεις του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, θα γίνονταν επιπλέον κρατήσεις στους μισθούς για την παροχή ξεματιάστρας και ονειροκρίτη στους πολίτες, αφού τα πάμε τόσο καλά στο πρόγραμμα λιτότητας, που το ΔΝΤ ενδέχεται να μας βασκάνει. Ο Βαγγέλης σκέφτηκε πώς οι κακές μέρες σ’ αυτό το ημερολόγιο δεν λένε να τελειώσουν, αλλά φτάνοντας στο σχολείο είδε την Καρολίνα τη γυμνάστρια. Και για λίγο, για πολύ λίγο, ξέχασε όλα τ’ άλλα. Πλησίασε, της έσφιξε το χέρι και χαμογελώντας της ευχήθηκε «καλή αρχή, καλή χρονιά να έχουμε». Κι ήταν σα να το ευχόταν στον εαυτό του.

Και πάνω που είχα αρχίσει να βαριέμαι στο γυμναστήριο

2010-09-11T14:37:00.010+03:00

Βλέποντας το παρακάτω βίντεο, σκέφτηκα ταυτόχρονα τα παρακάτω:

1. Μάθε παιδί μου ενόργανη και ό,τι θέλεις κάν' την.
2. Αν μετά από αυτό υπάρχουν ακόμα αμφιβολίες για την καταγωγή του ανθρώπου από το τον πίθηκο...
3. Δε θέλω να σκεφτώ πόσες φορές έχουν πέσει μέχρι να το πετύχουν.
4. Και νόμιζα πως μόνο ο Spiderman μπορούσε να σκαρφαλώνει σε τοίχους.
5. Αν αποφασίσουν να γίνουν διαρρήκτες, δε σώζεσαι ακόμα κι αν μένεις στον 8ο όροφο.
6. Άγγλοι, παιδί μου, δεν έχουν ήλιο, δεν ξέρουν τι να κάνουν στη μίζερη ζωή τους.
7. Το πιθανότερο θα ήταν να βρίσκονταν μονίμως μεθυσμένοι σε παμπ, κι αν είναι να πάνε από κίρρωση ύπατος, ας πεθάνουν έτσι.
8. Θα πεθάνουν έτσι, είναι ζήτημα χρόνου, καλέ θα σκοτωθούν, κοίτα τι κάνουουουουν!
9. Γιατί δεν έχουν κορίτσια; Γαμάτα είναι, θέλω κι εγώ!
10. Επαγγελματικός προσανατολισμός: μπορούν να γίνουν stundman σε σκηνές ανθρωποκυνηγητών
11. Ή να τους προσλάβει καμιά εταιρία αθλητικών, για διαφήμιση αντιολισθητικών παπουτσιών.
12. Πάει ο καιρός που η τέχνη μιμούνταν τη ζωή: αν η ζωή μιμείται την τέχνη τότε καθόλου παράξενο που τούτοι μιμούνται τα κινηματογραφικά εφέ σε ταινίες τύπου matrix, τίγρης και δράκος και δε συμμαζεύεται
13.Που τη βρίσκουν τόση ενεργητικότητα
14. Ζηλεύω
15. Το τσιμέντο είναι τι νέο γκαζόν και το parcour το νέο ποδόσφαιρο

μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις σάλταρε...

2010-09-05T11:41:00.004+03:00

Αέρας... Τον τελευταίο καιρό μίλαγε συνέχεια με κλισέ εκφράσεις. Τον ρώταγες για την Ελένη σου έλεγε «όπως έστρωσε να κοιμηθεί». Του έλεγες πώς πάει η δουλειά –θα μείνει εκει ή θα πάρει μετάθεση «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα». Πώς τα πάνε με την ανακαίνιση στο σπίτι «ο χρόνος είναι χρήμα αλλά δεν έχω τίποτα από τα δυο». Τον κοίταζα και ήθελα να σκίσω το σελοφάν απ’ τις κατεψυγμένες εκφράσεις του, να βρω από πίσω εκείνο το στόμα γεμάτο φρέσκο λέξεις, όπως το είχα γνωρίσει πριν 20 χρόνια, που ήμασταν διπλανοί στο σχολείο, τότε που έπιανε και χάλαγε την ορθογραφία σε όλες τις τετριμμένες υποσχέσεις όπως τα περιβόητα friends for ever και τα έκανε fries for everest.

Πέρασε, βέβαια, ο άνθρωπος, 15 χρόνια γάμου, τρεις δουλειές την ημέρα για χιλιάδες μέρες, υπέστην αφραγκίες, απιστίες, χωρισμούς, επανασυνδέσεις, αμφιβολίες, ψέματα, απογοητεύσεις. Εντάξει, η ανθρώπινη μηχανή έχει πολύχρονη εγγύηση, αλλά δε θέλει και πολύ να λασκάρει καμιά βίδα. Και αρκεί να λασκάρει μια βίδα. Το έριξε, λοιπόν, ξαφνικά στη θρησκεία. «Κάνε το σταυρό σου, την υγειά μας να 'χουμε» και «ο Θεός είναι μεγάλος», "θα έρθουν μέρες με χαρές, αρκει να περιμένεις" και με έσκασε να πληρώσει τους καφέδες, γιατί ήθελε να χαλάσει «δεν έχω ψιλά και θέλω να ανάψω ένα κερί, της Οσίας Ερμίνας σήμερα».

Νερό... Τον κοίταξα με συγκατάβαση, λες και μίλαγα σε αλλοδαπό στο φανάρι: «έχω ψιλά, θα σου δώσω εγώ». «Α, δεν πιάνει η ευχή αν σου δώσει τα λεφτά άλλος». Τον ακολούθησα στην εκκλησία, να φιλάει εικόνες, να ανάβει κεριά και να δείχνει τόσο απελπισμένος και μοιρολάτρης, που ήθελα να τον χαστουκίσω, μπα και ξυπνήσει από την ύπνωση» «Βάλε το κερί πίσω και τσακίσου έλα έξω μην αρχίσω να κατεβάζω καντήλια».

Γη... Δεν καταλαβαίνω, είπε. Κι αυτός τα κορόιδευε αυτά, είπε. Αλλά πήγε στο μοναστήρι του Όσιου Τάδε και πείστηκε. Τον δοκίμασε, είπε. «Ποιον δοκίμασες;» ρώτησα. Το Άγιο! Του είπα τα προβλήματα μου και τον προκάλεσα να με βοηθήσει. Και πέρασε τη δοκιμασία! Ο Όσιος, είπε, του έκανε καλό: τον τράκαρε κάποιος και του έφτιαξε το αμάξι- το παλιό, σαράβαλο αμάξι-, του το έκανε καινούριο! «Σύνελθε» του έλεγα, «τι άγιος είναι αυτός που για να κάνει καλό σ’ εσένα κάνει κακό σε κάποιον άλλο»- «όχι, όχι, γιατί ο άλλος είχε εταιρική ασφάλεια, τα πλήρωσε η εταιρία που δούλευε». Καλός Θεός, αγαθός, παίρνει από τους πλούσιους και δίνει στους φτωχούς, φαντάστηκα την Οσία Ερμίνα σαν την Παπαρήγα με φωτοστέφανο.

Φωτιά... Η ζωή είναι χάλια αν έχεις διαβάσει πολύ- όσο περισσότερα ξέρεις γι’ αυτήν, τόσο πιο απαισιόδοξος γίνεσαι. Η ζωή είναι χάλια και η θετική σκέψη και τα new age κουραφέξαλα είναι ζάχαρη άχνη να πασπαλίζονται οι βουτυρομπεμπέδες. Η θρησκεία είναι το όπιο των λαών –και όπως όλα τα ναρκωτικά, δεν είναι τσάμπα (φροντίζουν να πληρώσεις για τη δόση σου, τα μοναστήρια και οι εκκλησίες).
«Βλέπεις συνέχεια το ποτήρι μισοάδειο, αντί μισογεμάτο» λέει.
«Σταμάτα να μιλάς με λαϊκές ρήσεις και κλισέ, μου έχεις σπάσει τα νεύρα» λέω!
«Γιατί δε μου τα έχεις σπάσει εσύ; Άντε να σε δει κανένας γιατρός»
«Κι εσύ, άντε να σε διαβάσει ο Πνευματικός σου».
Γύρισε με κοίταξε και κούνησε το κεφάλι πάνω κάτω, σα να με λυπόταν
«Μοναχή σου χόρευε κι όσο θέλεις πήδα».
Εσυ, πάλι, που δεν πηδάς, έχεις σαλτάρει -ήθελα να του πω. Αλλά ήπια μια γουλιά καφέ και ξεφύσηξα.
"Τι;" ρώτησε εκεινος που περίμενε μιαν απάντηση.
"Του τρελού το μάτι, στο μεγάλο το κομμάτι" του είπα.
Ε, δε με παρατάτε, το ξέρω ότι ήταν άσχετο, αλλά δε μου ερχόταν άλλη παροιμια εκεινη την ώρα!

και η ζωή είπε "καταλαβαίνω τι ονειρεύεσαι, αλλά δεν θα το έχεις"

2010-08-29T16:06:00.006+03:00

Φωτιά… Αν ήμασταν σε κινηματογραφική κομεντί, η ιστορία μου θα ήταν διαφορετική: εγώ θα γέλαγα, θα έβρισκα χαριτωμένο το τρέξιμο σε δεκάδες μαγαζιά -με είδη υγιεινής, πλακάκια και ηλεκτρικές συσκευές-, και θα έλαμπα από ενθουσιασμό ενώ θα έστελνα στον καλό μου φωτογραφίες από τα πλυντήρια πιάτων, για να μου πει ποιο προτιμάει στη φωλίτσα μας. Αλλά, επειδή η πραγματική ζωή απέχει μακράν του σινεμά, αυτή η ανακαίνιση δεν έχει ίχνος ρομαντισμού μέσα της, μόνο ψυχαναγκασμό και υποχρέωση, έχω κουραστεί αφάνταστα, έχω βαρεθεί να τρέχω για όλα μόνη μου ενώ ο καλός μου είναι 400 ναυτικά μίλια μακριά και, ίσως, να μη γκρίνιαζα τόσο αν μπορούσα, τουλάχιστον, να αγοράζω αυτά που μου αρέσουν. Αλλά τα νούμερα δε βγαίνουν… Οι αριθμοί στις τιμές των προϊόντων έχουν άλλη άποψη κι αισθητική γι’ αυτό το σπίτι, οδηγούν την ανακαίνιση σε κάτι που θυμίζει την παράγκα του Καραγκιόζη και όχι λοφτ του Μανχάταν.

Αέρας… Το βράδυ μας βρήκε στο νέο σπίτι της Γιολάντας για φαγητό. Αφού μας έκανε ξενάγηση στα δωμάτια- κι εγώ την εξάντλησα να ρωτάω αν τα ντουλάπια είναι βακελίτης, οι πόρτες ημιμασιφ δρυς και πόσο κόστισε το λιστέλο περιμετρικά στο μπάνιο- χαλάσαμε τις μισές χαρτοπετσέτες στο τραπέζι, να σχεδιάζουμε πώς να κάνω την κουζίνα και τι χρώμα να γίνει το δάπεδο.
«Από χρήματα τι παίζει» ρωτά η Βιρτζίνια.
«Δάνειο» λέω.
«Οι ανακαινίσεις είναι το καλύτερο, τα σημερινά σπίτια είναι όλα φτηνοκατασκευές, πιο γερά θα ήταν να τα έφτιαχναν με τραπουλόχαρτα», λέει η Μάρα.
Φοράει ένα φουστάνι που μοιάζει απίστευτα με της Αλίκης (στη Χώρα των Θαυμάτων) και, χωρίς να το θέλω, σκέφτομαι τη σκηνή του βιβλίου στο βασίλειο των τραπουλόχαρτων και γελάω νοσταλγικά.
Γυρνάω το κεφάλι προς τη μπαλκονόπορτα, κοιτάζω τη νυχτερινή Αθήνα. Τα πολύχρωμα φωτάκια της δεν βοηθάνε πια, μοιάζει πυχτή και πνιγερή, γεμάτη υποχρεώσεις και τρεχάματα. Μας βλέπω δέκα χρόνια πριν, ίδια περίοδος, διακοπές σε νησί, φάρσες, καζούρες, ανωριμότητες, γέλια τρελά, νύχτες καλοκαιριού ανάλαφρες που άφηναν μια θαμπάδα ονείρου στο μυαλό, γεύση τεκίλας με λεμόνι και αλάτι.
«…άλατα» πιάνω την τελευταία λέξη της Γιολάντας.
«Άλατα;» επανέρχομαι στην πραγματικότητα.
«Ο εμαγιέ νεροχύτης, λέω, είναι πιο άβολος απ’ τους μεταλλικούς, αλλά δεν φαίνονται οι λεκέδες από τα άλατα».
«…εξαντλήθηκαν τα αποθέματα της σε ηλεκτρολύτες, μεταλλικά στοιχεία και άλατα» ακούω να λέει μια ανδρική φωνή.

Νερό… Είμαι δυο ώρες εκεί και μόλις παρατήρησα πως η τηλεόραση είναι αναμμένη, ενώ δεν παρακολουθεί το πρόγραμμα καμιά μας –τόση άσκοπη σπατάλη ενέργειας. Μια Μαραθωνοδρόμος τρέχει 540χλμ για να τιμήσει τον Φειδιππίδη, διαλυμένη σωματικά -μέσα σε επιδέσμους με πυρετό, εξάντληση, αφυδάτωση, τενοντίτιδες και άλλα πολλά. "Έχει σαλέψει ο κόσμος" σκέφτομαι, "αν και μας βλέπω όλους να παρατάμε τα αμάξια στην ακρη και να αρχιζουμε το τρέξιμο , εκει που έχει πάει η τιμή της βενζίνης".

Γη… Η βενζίνη μου ειναι στη ρεζέρβα, με φτάνει δε με φτάνει ως το σπίτι. Στο δρόμο της επιστροφής χτυπάει το τηλέφωνο. «Μου λείπεις» λέει ο καλός μου από την άλλη γραμμή. «Κι εμένα» λέω καθώς τρέχω πάνω στον διάδρομο απογείωσης. Το γαλάζιο Ibiza μετατρέπεται σε μια οβάλ σφαίρα που ετοιμάζεται να τιναχτεί στο υπερπέραν –διανύοντας τα 400 ναυτικά μίλια σε 1, 06 λεπτά. Μα ο ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας μου κάνει νόημα να σταματήσω -«κατανοώ τι θες κοπελιά, αλλά δε συμφωνώ» κι ενώ του γνέφω «όχι, όχι», αυτός μου πασαλείβει το παρμπρίζ επαναλαμβάνοντας σαν κουρδισμένος «ντεν έκει ντουλειά, όκι ντουλειά». Το Ibiza γίνεται πάλι 1400άρι 6ετίας και θυμάμαι ότι θέλει σέρβις. Ο καλός μου πάει για ύπνο κι εγώ οδηγώ μόνη, απογοητευμένη και μπερδεμένη, πίσω στο σπίτι. Αν ήμασταν σε κινηματογραφική κομεντί, η ιστορία μου θα ήταν διαφορετική. Σας το είχα πει. Αλλά δεν...

μα πού πήγε η φρέσκια μουσική;

2010-08-22T08:46:00.005+03:00

Γη… Θυμάμαι πριν δέκα χρόνια, όταν πρωτοέβαλα ίντερνετ, ήταν αργό σαν κάρο σε λασπόδρομο και κάθε λεπτό της διαδικτυακής βόλτας χρεωνόταν με τιμή μαύρου χρυσού σε εποχή κρίσης. Επειδή η χρονοχρέωση ήταν φθηνότερη και η ταχύτητα μεγαλύτερη το βράδυ, ο φίλος μου ερχόταν σπίτι άγριες νυχτερινές ώρες και κατέβαζε μουσική –την οποία μου άφηνε στο pc να την ακούσω την επομένη, αφού, στο μεταξύ, με είχε πάρει ο ύπνος. Τρελή μουσική, πολλή μουσική -τα πιο άγνωστα συγκροτήματα, οι πιο παλαβές μπάντες, τα αφτιά μας δεν χόρταιναν να ακούν, οι ανακαλύψεις ήταν φαντασμαγορικές και ο ενθουσιασμός κατέληγε στα πιο καυτά compilation της πόλης.

Νερό…Ο ενθουσιασμός μου κράτησε πολλά χρόνια, στην πάροδο των οποίων, όμως, μάλλον εξάντλησα το indie pop/ rock πηγάδι. Δεν πτοήθηκα, άκουσα κι άλλα είδη -και nu-folk και electro- rock και downtempo,- και πάντα περίμενα πως κάθε φορά θα βγαίνει ένα νέο είδος που θα μας συναρπάζει. Ε, δεν έγινε έτσι. «Νομίζω ότι απλώς μεγάλωσες» λένε οι φίλοι μου. Φυσικά μεγάλωσα. Και εξελίχθηκα. Η μουσική δε θα έπρεπε να μεγαλώνει μαζί μου; Να γίνεται πιο ώριμη, πιο πληθωρική, πιο ουσιαστική, να εξελίσσεται; Αντ’ αυτού μας έχει φάει η σκόνη από τα 60’ς και τα 80’ς… Ειδικά από τα 80’ς.

Φωτιά… Επιτέλους, πότε θα περάσει αυτή μόδα, δεν αντέχω άλλο τα like- a- virgin ντυσίματα, το νερόβραστο συνθεσάιζερ και τις μωρουδίστικες μελωδίες. Αν μη τι άλλο, τα 80ς έχουν να επιδείξουν πολύ καλύτερες μουσικές από αυτές τις γελοιότητες που αναπαράγουν οι πιτσιρικάδες σήμερα (μα, δηλαδή, έλεος: αντιγράφουν και τα χειρότερα!). Πραγματικά, οι μόνοι που διατηρούν στον ήχο τους εσάνς 80’ς χωρίς προκλητικά καρμπόν είναι οι Wild nothing -μακράν...

Αέρας… Από 800 (!) τραγούδια που άκουσα αυτό το καλοκαίρι, δεν κατάφερα να φτιάξω ένα καλό cd (απορώ, πώς άλλοι έκαναν ολόκληρα podcasts, με αυτό το μπαγιάτικο disco- thing). Μάλλον οι Morning Code έχουν απαυδήσει επίσης, εξ’ ου κι έκαναν τη μεγάλη έκπληξη αντιγράφοντας Smashing Pumpkins στο ρεφρέν. Τουλάχιστον αλλάξανε δεκαετία επιρροών -είναι μια παρηγοριά κι αυτό, εν αναμονή της φρέσκιας μουσικής. Αμποτε και να έρθει. Αμήν.

33 των Smashing pumpkins και 2 κεράκια ακόμα, παρακαλώ!

2010-08-01T12:26:00.006+03:00

«Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού», έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι- σε μια εποχή που το «ανήρ» ήταν σχεδόν ταυτόσημο του «άνθρωπος». Η γυναίκα δεν συμπεριλαμβανόταν σε αυτό το ρητό, αφενός ήταν αδύνατον να είναι σοφή, αφετέρου δεν ήταν καν άνθρωπος, ήταν res, «αντικείμενο» θυμάστε; Πέρασαν χίλια χρόνια και μερικοί αιώνες από τότε, και από την αρχαία ελληνορωμαϊκή γραμματεία βρισκόμαστε στην βικτωριανή λογοτεχνία: στην επαρχία του Μίντλμαρτς της Τζορτζ Έλιοτ. Εκεί, η γυναίκα, αν δεν είναι πλούσια, είναι μονάχα μια ψαροκασέλα για να πετάνε τα αρσενικά τ’ απόνερα της ηδονή τους, κι αν, πάλι, είναι ευκατάστατη, αποτελεί ακόμα ένα εκλεπτυσμένο αντικείμενο, για τη συλλογή των κυρίων. Αιώνες ανθρώπινης ζωής και η γυναίκα ακόμα αντικείμενο! Για έναν καλό γάμο η κόρη πρέπει να είναι ομορφούλα, ματαιόδοξη και με αφοσίωση σκύλου- του σαλονιού, όχι κυνηγόσκυλου, δεν την ήθελαν «λαγωνικό», καταλαβαίνετε»!
Τα κορίτσια από κάτω χασκογελάνε, ήδη βλέπω δυο να φαντάζονται την μαραζωμένη σύζυγο να μυρίζεται από χιλιόμετρο την φρέσκια αντρική σάρκα, που πλησιάζει στο σπίτι.

«Εντάξει, αλλά πια καταφέρατε αυτό που θέλατε, χειραφετηθήκατε. Και πού καταλήξαμε, έχουμε πήξει στα διαζύγια».

-Πες μου ότι τον κοίταξες με ύφος «άλλη μια τέτοια ατάκα και δε θα περάσεις ποτέ μάθημα μου».

-θα το έκανα αν ήταν δικό μου μάθημα, και όχι της Πετρίδου!

-Αλήθεια, τι σου είπε η Ουρανία; Έχεις ελπίδες για Λέκτορας φέτος ή πάλι βοηθητικό προσωπικό θα σε έχουν; ρώτησε η Πέγκυ που κοίταξε την Μαργαρίτα και είπαν ταυτόχρονα «ως …res δηλαδή»!

Όπως κάθε γεροντοκόρη που σέβεται τον εαυτό της, έτσι κι εγώ, αφου το έβλεπα πως δε θα παντρευτώ, το έριξα στη μόρφωση. Πανεπιστήμιο, μεταπτυχιακα, διδακτορικό και λίγο παραμυθιασμα ότι το κυνηγάω για ακαδημαϊκή καριέρα- το στομάχι μου δεν άντεχε τέτοια, αλλά το έκανα για να εχει άλλοθι η μάνα μου "η Μελίνα δεν θέλει να κουκουλωθει κανέναν, ακόμα σπουδάζει" ενω την έτρωγε το σαράκι ότι θα μεινω στο ράφι, μαζι με τα βιβλιά μου.

-Απ’ ότι φαίνεται δεν θα δουλέψω του χρόνου.

-Τι, σε διώχνουν; Α τους μαλ…,πήγε να πει η Μαργαρίτα

-Είμαι έγκυος, την διέκοψα.

«Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού» και ο άνδρας με τον οποίο έβγαινα σίγουρα σοφός δεν ήταν. Η πρώτη εγκυμοσύνη από απροσεξία, έναν χρόνο πριν. Η δεύτερη από ατύχημα: έσκασε το «λάστιχο». Στην πρώτη εγκυμοσύνη συμπεριφέρθηκε ακριβώς όπως εκείνοι που αδειάζουν τα απόνερα στην ψαροκασέλα- σα να ήταν πρόβλημα της ψαροκασέλας που βρέθηκε με ένα βατράχι μέσα της και όχι και εκείνου που βοήθησε τον γυρίνο να μπει. Στην δεύτερη εγκυμοσύνη δεν είχε άποψη: δεν του το είχα πει. Γιατί, πλέον, με έβλεπε σαν χαριτωμένο μπιζουδάκι, που πρέπει να είναι λαμπερό, να γελάει, να είναι ανάλαφρο και σώνει πια με το διάβασμα, τα Καθηγητηλίκια και την πνευματικότητα. Όποτε έβρισκε ευκαιρία μου κοπάναγε ότι είμαι ανώριμη και τεμπέλα, όλο στον υπολογιστή κάθομαι αντι να τον βοηθάω στις ανακαινισεις σπιτιών που εκανε, αντι να τρίβω πατώματα και να στοκάρω τοίχους.

-Πολλοί πνευματικοί άνθρωποι είχαν τέτοιο χόμπι. Το ξέρεις ότι ο Τσώρτσιλ είχε ένα χώρο για να κτίζει και να γκρεμίζει τοίχους, για να χαλαρώνει;

-Και ο Κλιντον είχε ερωμένη -για την ίδια δουλειά. Εγώ προτιμώ το διάβασμα και το θέατρο για να χαλαρώνω, υπάρχουν πολλά χόμπι πέρα από το μαστόρεμα, ξέρεις, δεν είναι ανάγκη να αρέσουν σε όλους τα ίδια.

-Και πότε θα του το πεις; Ρώτησε η Πέγκυ

Τις κοίταξα αμίλητη

-Όοοοοχι, όχι, όχι, όχι, πρέπει να το πεις.

Την περασμένη φορά που το είπα είχαμε μια τέλεια σχέση, ήμασταν ερωτευμένοι ως το κόκαλο και με έβαλε να το ρίξω. Τώρα η πρώτη έξαψη του πάθους πέρασε, δεν βλέπω να πολυταιριάζουμε και ο γάμος μοιάζει όλο και περισσότερο με θηλιά γύρω από το λαιμό μου. Θέλω ένα παιδί αναπνέοντας, όχι πνιγμένη.

-ΟΚ, ανύπανδρη μητέρα με παιδί χωρίς πατέρα, μια χαρά, πολύ ευρωπαϊκό! Είπε η Μαργαρίτα προσπαθώντας να σώσει την κατρακύλα στη μιζέρια, που πλησίαζε αθόρυβα. Γονείς έχεις, αδέρφια έχεις, μια χαρά! Όλοι θα σε βοηθήσουν να το μεγαλώσεις, συμπλήρωσε, βλέποντας την Πέγκυ να μην μπορεί να αρθρώσει λέξη.

-Ναι, δεν είναι ακριβώς έτσι. Ήδη, από την προηγούμενη εγκυμοσύνη, η μάνα μου είπε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βοηθήσει: μια κόρη χωρισμένη και μια με μπάσταρδο, δε θα το αντέξει. Είπε ότι τώρα που γέρασε και θέλει να αποσυρθεί στο χωριό, δε θα της καταστρέψω τ’ όνομα και το ησυχαστήριό της, εγώ.

-Οπότε πρέπει να παντρευτείς, λέει η Πέγκυ.

-Δε θέλω να παντρευτώ- δε με θέλει όπως είμαι και δε σκοπεύω να αλλάξω για να γίνω όπως με θέλει!

-Ε, ριξ’το και βρες κάποιον άλλο που να θες να παντρευτείς και να κάνετε παιδί.

-35 χρόνια τον ψάχνω και δεν τον βρήκα, τώρα θα τον βρω; Το σκέφτηκα καλά: διαμέσου των αιώνων, οι επιτυχημένοι γάμοι είναι ελάχιστοι σε σχέση με το τεράστιο ποσοστό των αποτυχημένων. Επίσης δεν είναι τυχαίο ότι μονάχα ένας Σαίξπηρ υπήρξε: η ευαισθησία και η αρρενωπότητα είναι δυο εξαιρετικά ασυμβίβαστα χαρίσματα. Α, και είμαι εντελώς κατά της έκτρωσης- μιας ήταν υπεραρκετή, δεν αντέχω ψυχολογικά άλλη.

-Θα πεις ότι χώρισες! είπε τότε η Μαργαρίτα, φωνάζοντας από τον ενθουσιασμό με την ιδέα που κατέβασε, κάτω από τις υπέροχες ξανθιές μπούκλες της. Με την αδερφή σου, κουτσά- στραβά το άντεξαν όλοι στο χωριό. Ε, θα πεις κι εσύ ότι παντρεύτηκες, αλλά μέχρι να γεννήσεις, χώρισες! Ο γάμος έγινε στην Αθήνα, σε Δημαρχείο, δεν κάλεσες κανέναν, αυτά. Ανέβασε φωτογραφίες στο facebook –τη χαρά της εικονικής πραγματικότητας!

Και ήταν Κυριακή, ημέρα των γενεθλίων μου, «ωραία μέρα για γάμο» είπε η Ίλια. Στηθήκαμε έξω από το Δημαρχείο με τον Κρις –γκέι φίλος που δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να παντρευτεί –γυναίκα, τουλάχιστον! «Έλα» του είπαμε, «θα είναι σαν φωτογράφηση μόδας». Στις φωτογραφίες στο facebook τον αναφέραμε σαν Ιάκωβο Παπαχρόνη- ήταν το επίθετο της μητέρας μου, αυτό θα έδινα στο παιδί- στους συγγενείς που θα το έπαιρναν είδηση θα μίλαγα για «τρομερή συνωνυμία»!

Έξη μήνες μετά, με μια κοιλιά σαν αερόστατο, πολλοί με ρωτούν αν είμαι ικανοποιημένη με την επιλογή μου. Η ερώτηση δεν απαντιέται με ναι ή όχι. Κάθε επιλογή εμπεριέχει ναι και όχι. Κάθε επιλογή αποκλείει άλλες, που θα ικανοποιούσαν άλλα ναι και θα είχαν δικά τους όχι. Φυσικά θα προτιμούσα ένα ροζ σύννεφο να ζω, έναν άντρα ποιητή να με συντροφεύει και μια ζωή χαρισάμενη, αλλά αφού τα χρόνια περνούν και αυτός ο σύντροφος δε λέει να φανεί, θα ήταν πολύ κρίμα επειδή δεν έχω ερωτική σχέση να μην μπορώ να βιώσω την μητρική σχέση. Εγωιστικό; Μπορεί. Αλλά από το να είμαι άλλη μια στερημένη, κομπλεξική αλτρουίστρια, προτιμώ να είμαι μια χαρούμενη, εγωίστρια μαμά. Στα 35 μου μπορώ να το αντέξω. Αν αντέχεις μια ολόκληρη εγκυμοσύνη μόνη, μπορείς να αντέξεις τα πάντα, πιστέψτε με!

να ξέρεις σημαίνει να σωπαίνεις όταν δεν ξέρεις

2010-06-20T12:13:00.010+03:00

Αέρας…
«Μη φωνάζεις» λέει ο Τζέισον πρωί πρωί, τη στιγμή που η Μίμι προσπαθεί να του εξηγήσει για δέκατη φορά σε τρία λεπτά ότι δεν έχει πονοκέφαλο από τις αναθυμιάσεις του αλκοόλ που ανεβαίνουν στον εγκέφαλό του, αλλά από το υγρό αλκοόλ που έχει περάσει στο αίμα του.
«Μη φωνάζεις» της λέει, ενώ το κεφάλι της πάει να εκραγεί από οργή κι εκείνος επιμένει ότι οι αναθυμιάσεις φταίνε που μεθάς, ενώ εκείνη προσπαθεί να του εξηγήσει ότι το υγρό αλκοόλ εισρέει στα υγρά του σώματος και τους ιστούς και δρα τοξικά.
«Μη φωνάζεις» της λέει για τρίτη φορά, «πώς να μη φωνάζω, αφού δεν ακούς! Σου εξηγώ και δεν με ακούς!» και πια τον στέλνει στον διάβολο μέσω διαβάσματος «Άει διαβάσου».
Μπαίνει στο μπάνιο και ενώσω βουρτσίζει μανιακά τα δόντια της αναρωτιέται «πού πήγε η μουσική που αρκούσε για να μη βλέπεις τα υπόλοιπα» και μονολογούσε, «να το βράσω που με έχει βασίλισσα άμα δε μπορεί να ξεχωρίσει ότι οι αναθυμιάσεις της βενζίνης και του αλκοόλ δεν είναι το ίδιο πράγμα»…

Φωτιά… Σηκώθηκε κι έφυγε από το σπίτι το πρωί και γύριζε στους δρόμους ως το βράδυ. Μισούσε να περιφέρεται χωρίς σκοπό, αλλά δε μπορούσε να γυρίσει σπίτι. Στο δρόμο, αυτό που κυρίως σκεφτόταν ήταν ότι ήθελε να βρίσει τον Φιλιπ Ροθ: στα περισσότερα βιβλία του οι ήρωες είναι ακαδημαϊκού επιπέδου και τα έχουν με αδαείς πιτσιρίκες. Ποιον κορόιδευε ο τύπος; Μπορεί η αμάθεια να είναι σέξι, η άγνοια γοητευτική; Κατέληξε ότι η μόνη περίπτωση είναι όταν έχεις συνείδηση της άγνοιας σου και άρα στέκεσαι με συστολή, κι όχι με έπαρση, μπροστά σε αυτόν που ξέρει. Τότε έχεις πετύχει ένα ωραιότατο σύνδρομο Πυγμαλίωνα που λειτουργεί ερωτικά: αυτός που ξέρει χαίρεται να σε πλάθει σε κάτι "ανώτερο" και εσύ που δεν ξέρεις χαίρεσαι που βρήκες κάποιον να ασχολείται μαζί σου. Ε, ο Τζέισον όχι απλώς δε με αντιμετώπιζε ως Πυγμαλίωνα, αλλά αγνοούσε επιδεικτικά και όλα τα επιστημονικά στοιχεία που κατέθετα, προς επίρρωση των ισχυρισμών μου

Γη… Χωρίζεις κάποιον επειδή δεν ξέρει από επιστήμη; Όχι. Χωρίζεις κάποιον επειδή νομίζει ότι ξέρει από επιστήμη; Σαφώς! Γιατί αυτός που δεν ξέρει και νομίζει ότι ξέρει δεν πρόκειται ποτέ να κάτσει να μάθει- αφού όλα τα ξέρει. Κι ο δοκησίσοφος είναι επικίνδυνος γιατί παίρνει αποφάσεις που δεν πατάνε πουθενά- «ξέρω εγώ!»- και παίρνει στο λαιμό του όποιους είναι μαζί του (που μπορεί και να ξέρουν, αλλά δεν τους ακούει). Δεν είναι η επιστήμη το ζήτημα, είναι το αν έχεις μάθει όταν δεν ξέρεις να ψάχνεις αντί να κάνεις του κεφαλιού σου. Έχει να κάνει με την όλο και αυξανομένη ημιμάθεια γύρω μας που εξαπλώνεται σαν δηλητηριώδης κισσός και ταυτίζεται με την «γνώση»: μια αξιωματική, σίγουρη, μοναδική γνώση –ενώ αυτά τα χαρακτηριστικά αποδίδονται μονάχα στη βλακεία. Μόνο η αμάθεια μπορεί να είναι απόλυτη, σίγουρη και μοναδική. Η πραγματική γνώση αντέχει στον έλεγχο και επιδέχεται αποδείξεις, η αλήθεια της είναι υπό διαπραγμάτευση και ακόμα κι όταν όλα οδηγούν σε ένα αποτέλεσμα, καλό είναι να θυμάσαι ότι αυτό ισχύει τώρα –αν σου μεταφυτεύσουν εξωγήινο DNA μπορεί να είναι και αλλιώς.
«Που είσαι όλη μέρα» τηλεφωνεί, νύχτα πια, ο Τζέισον.
«Ήθελα να φύγω, να πάρω λίγο αέρα. Θα μείνω στην Σαμάνθα απόψε, τα λέμε αύριο»
«Όλα αυτά για τις γαμω- αναθυμιάσεις;»
«Όλο αυτά για την γαμω- ξερολίαση σου»

Νερό…
«Τι θες ρε Μίμι, να σκύψει το κεφάλι και να δέχεται ό,τι του λες, να υποταχτεί στην αυθεντία σου».
«Όχι, θέλω απλά να δέχεται αυτά που ξέρω και να μην έχει άποψη για όλα! Όπως δεν του λέω πώς να φτιάχνει τον στόκο του ή πόσο να αραιώνει το χρώμα όταν βάφει, να το βουλώνει όταν κάνουμε κέικ και επιμένει ότι αν χτυπήσω πολύ το βούτυρο με τη ζάχαρη θα «κόψει»- το βούτυρο δεν κόβει, η κρέμα κόβει, το βούτυρο δεν κόβει, είναι ζήτημα γαμημένης χημείας, γιατί δεν το κατεβαίνει να το βουλώσει εκείνη τη στιγμή να με αφήσει να χτυπήσω το κέικ σαν άνθρωπος;»!
«Καλά, μαλώνετε για το βούτυρο και τη ζάχαρη, αλλά δεν έχετε πρόβλημα με τα αυγά, τη φαρίνα, το γάλα και η βανίλια. Οπότε μην τρελαίνεσαι. Εννοώ, πιθανολογώ ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που σας χωρίζουν αλλά υπάρχουν και πολλά που μας ενώνουν».
Η Μίμι την κοιτάει απορημένη.
«Ναι, κι εγώ εντυπωσιάστηκα που το σκέφτηκα. Άντε, πάμε για ύπνο, με έπιασε λιγούρα με τα κέικ και είμαι σε δίαιτα…»

Το πλοίο με τους σκλάβους στα καλιφορνέζικα ύδατα...

2010-06-13T11:16:00.005+03:00

Γη… Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα με τα σκουλήκια, εξάλλου είμαι μεγάλη φαν της ιστορίας που ο ψαράς έφαγε το ψάρι που έφαγε το σκουλήκι που έφαγε τον βασιλιά (η πιο ρεαλιστική θεωρία για τη μεταφορά ενέργειας και τη ζωή μετά θάνατον)! Με εκνευρίζουν μόνο οι συγκεκριμένες σκουληκαντέρες, που λες και ξεπήδησαν από το men in black, μπορούν να μεταμορφώνονται σε γλυκύτατες κι εξυπηρετικές συναδέλφους, οι οποίες ανάμεσα σε κολακείες και χαριτωμενιές έχουν κοτσάρει το όνομά τους στη δουλειά σου κι εσύ κοιμάαααασαι. Και πού είναι ο Will Smith με τα όπλο του να τις κάνει σκουληκοχλαπάτσα όταν τον χρειάζεσαι, ε; Εεε;;;

Αέρας... Δε φτάνει, λοιπόν, που τελευταία έχω τιγκάρει στο εργασιακό παράσιτο έχω κι ένα διδακτορικό που σκέφτομαι να το ονομάσω «το Κουτί της Πανδώρας συναντά το Γιοφύρι της Άρτας»: κάθε θέμα που πιάνω να γράφω στην πορεία βγάζει δεκάδες υποθέματα, τα οποία δε λύνονται αυτοσχεδιάζοντας, αλλά διαβάζοντας δεκάδες άλλες θεωρίες. Τελικά, ολημερίς το γράφω και το βράδυ γκρεμίζεται. Αυτό δεν είναι μελέτη, είναι ψυχολογικό θρίλερ. «Αν σε παρηγορεί, κι εγώ σκλάβος στο ίδιο πλοίο είμαι…» λέει ο επίσης πηγμένος Καθηγητής μου. «God hates as all» που θα έλεγε και ο Hank Moody

Φωτιά… Θέλω διακοπές! Θέλω διακοπές!! Αληθινές όχι εικονικές, σαν κι αυτές που έκανα πέρσι- με την Γλωσσολογία και τη Σημειωτική παραμάσχαλα και με δυο μπάνια όλα κι όλα. Θέλω διακοπές, να λιώσω στον ήλιο, να γυρίσω με σενεγαλέζικο μαύρισμα και το μαλλί ράστα από το αλάτι, θέλω να ακούω τα κύματα να κυλούν και καμία ανθρώπινη φωνή, να ανταλλάξω το κινητό με κοχύλια και να το παραδώσω σ΄ έναν κάβουρα που αναζητάει την κυρία καβουρίνα –η οποία κάνει βόλτες με τον σπάρο στην Αθήνα…

Νερό... «Μα, κάθεσαι και κάνεις solarium με την ακτινοβολία της οθόνης, γιατί δεν έρχεσαι για μπάνιο μαζί μας;» ρωτά η αδερφή μου.
Δε λέω, για κάποιους είναι μεγάλη τύχη που το ντόπιο L.A έχει την δική του Venice Beach στα Νότια - γεμάτη πλαστικές ξανθιές με brazilian μαγιό και μελαμψούς σφίχτες που παίζουν ρακέτες στην άμμο. Αν κάποιος θέλει να πάρει τη δόση του από καλοκαιρινή ελαφρότητα, η Γλυφάδα είναι δίπλα. Τώρα άμα βγάζεις φλύκταινες, σαν κι εμένα, με την καλιφορνιοποίηση, σου έχω καλύτερο: το μπαλκόνι μου βλέπει στο καλιφορνέζικο γαλάζιο και το pc είναι γεμάτο μουσικές για ένα indie beach bar. Θα ρίξω κάτω όλη την άμμο που έχω για τις γάτες κι εσύ φέρε το κουβαδάκι σου και βότκα. Αν δεν ακούω το κουδούνι, ξαναχτύπα: θα έχω πάει να κόψω lime από τον γειτονικό κήπο! Φίλε, θα γίνει της Caipiroskas σήμερα σου λέω!

βροχερό πρωινό στα προάστια

2010-06-06T11:59:00.008+03:00

Αέρας… Ο Λόνυ μου γαργαλάει τη μύτη ακριβώς τη στιγμή που με φιλάει ο Τζέιμς. Κουνάω το χέρι μου νευριασμένη, «μμμ» μουγκρίζω «φύγε». Μέχρι να καταφέρω να με φιλήσει ο Τζέιμς έχω πηδήξει από ένα κτήριο (δε θυμάμαι γιατί), πασχίζω να γράψω στίχους στα αγγλικά για μια αλλόκοτη μουσική από βιολί (το πρότεινε μια φίλη), φοράω ένα 50ς φουστάνι και βρισκομαι να κανω δημόσιες σχέσεις στην παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του Φιλιπ Ροθ (με έχει αναγκάσει να πάω ο εκδότης μου). Ακούω υπομονετικά τον Τζέιμς ΜακΑβόυ να με πρήζει για τη γυναίκα του και όταν του λέω «ποια φιλάει καλύτερα, η Κιρα Νάιτλι ή η Αντζελίνα Τζολί;» (είμαι σιγουρη ότι θα με ρωτησει κανενα τέτοιο κουτσομπολιό η Μαργκώ όταν γυρισω Ελλάδα, και πρέπει να έχω κάτι να της πω) μου λέει «μπορεί να συμμετάσχει και τρίτη διαγωνιζόμενη;» και με φιλάει. Και ο Λόνυ βρίσκει την ώρα, εκείνη τη στιγμή, να με γαργαλάει με την ουρά του, σκαρτς σκράτς με το πόδι του, «ξύπνησες»;. Μπα που να σκάσεις βρομογατο, λύσσαξες να μου το χαλάσεις. Ναι, ξύπνησα…
Βροχερό πρωινό στα προάστια, βούρτσισμα στα δόντια και κονσίλερ κάτω από τα μάτια, καφές μπας και συνέλθω και μετά αρχεία και επεξεργασία. Σε ποιον να βασιστούμε σήμερα, στον τύπο από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο ή στον παλαβό από το Κέμπριτζ; Ποιο κομμάτι της θεωρίας να γράψω- το κοινωνιολογικό ή το ψυχολογικό; Όχι Τζέιμς, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να χοροπηδάς μέσα στο κεφάλι μου, το ξέρω ότι έχουμε αφήσει κάτι στη μέση, αλλά δε θα κάτσω τώρα να γράψω για εσένα. Πρέπει να γράψω τη θεωρία του διδακτορικού, λέμε! «Moro mou, you have all the time in the world to do that» λέει εκείνος –και το «moro» με πολλά ρρρρρ, σαν γνήσιος Σκωτζέζος, «ain’t you taking this year off school»;

Φωτιά… «ο Βασίλης είναι σπαθί, ό,τι μπορεί να το κάνει θα το κάνει» είχε πει η Αντιγόνη , «αν είπε ότι θα πάρεις την άδεια που δικαιούσαι, θα την πάρεις». Ο Βασίλης είναι σπαθί και κανείς δεν αμφιβάλει, αλλά το Υπουργείο είχε διαφορετική άποψη και ξαφνικά μένω με το διδακτορικό στη μέση, σ’ ένα σχολειό στο πουθενά, με έναν καθηγητή που θέλει να βοηθήσω στα νέα προγράμματα, έναν εκδότη που με ρωτάει αν έχω ξεκινήσει το επόμενο βιβλίο κα ο Τζέιμς περιμένει να ξαναπάω για ύπνο για να τελειώσουμε ό,τι αφήσαμε στη μέση. Αχ, Βασίλη, αισθάνομαι ανασφάλεια και καθόλου σίγουρη για τον εαυτό μου, πες μου τι θα γίνει, δείχνεις τόσο σίγουρος για τον εαυτό σου- ποιο είναι το μυστικό σου-, νομίζω ότι ο χρόνος μου τελειώνει, τι θα γίνει με το θέμα μου»; «Τι θα κάνεις Βασίλη μου για το κορίτσι τώρα;» ρωτάει η Αντιγόνη; «Τι άλλο να κάνω; Ό,τι μπορούσα να κάνω για να της καταστρέψω τη ζωή το έκανα, πόσα πια να κάνω κι εγώ» λέει ο Βασίλης και γελάει αυτοσαρκαζόμενος.

Νερό… «Πώς είσαι έτσι; Λες και σου έχει πέσει ο ουρανός στο κεφάλι!» λέει η αδερφή μου. «Κοντά έπεσες, βασικά ο Ουρανός έχει πέσει στον Κριό και, μη ρωτάς λεπτομέρειες, αλλά αυτό δεν το λες καλό» λέει η Μαργκώ. «Κορίτσια, εδώ δε ζούμε στο sex & the city, η ζωή μου δεν έχει Monolo Blanhik κι αφήστε με στην κόκκινη περιστρεφόμενη καρέκλα μου (ΙΚΕΑ, 2007) μπροστά στο γραφείο μου (σκουπίδια, 2005) να γυρνάω γύρω- γύρω κοιτώντας το ταβάνι ( πολυκατοικία, 1987) και να πίνω καφέ με τον υπολογιστή μου (γείτονας, 2001). Ναι, ήθελα μια άλλη ζωή. Ναι, ήθελα να γίνω Ακαδημαϊκός ή συγγραφέας, να ξεφύγω από ηλίθιες συναδέλφους και πρωινά ξυπνήματα, να μπορώ να αγοράσω ένα τετραπύρηνο σφαιράτο pc και μια κρυστάλλινη οθόνη apple. Πήρα την απόφαση να κάνω απανωτά μεγάλα άλματα για το καινούριο, με τη σιγουριά ότι δε θα χτυπήσω πουθενά. Τελικά κατέληξα κλινήρης, με μερικά σπασμένα κόκαλα. Εντάξει, ας μην το κάνουμε θέμα. Προετοιμάσου απλά να πάθεις υπερκόπωση με το να επαναλάβεις όσα έκανες φέτος και σε διέλυσαν: να δουλεύεις σχολείο, να κάνεις την έρευνα σου, να γράφεις την θεωρία, να βοηθάς στα νέα προγράμματα, να προχωράς το νέο βιβλίο, να πηγαίνεις γυμναστήριο, να βγαίνεις με φίλους σου και να πηγαινοέρχεσαι Αθήνα – Σάμο, για να βλέπεις τον καλό σου.

Γη… «Αθήνα- Σκωτία εννοείς», λέει εκείνος. «Ρε Τζέιμς, δε μας φτάνουν οι ζωντανοί, θα μας κάνουν παράπονα και οι fiction ήρωες τώρα; Εμείς θα τα λέμε στον ύπνο μου, είναι πιο οικονομικό». «Μα είχες υποσχεθεί για Εδιμβούργο φέτος, δε μπορείς να με αφήσεις έτσι». «Ναι, θα ερχόμουν Εδιμβούργο φέτος, αλλά…». Δε μπορώ να πάω σε ένα τρίημερο γιατί δεν υπάρχουν απευθείας πτήσεις και χάνεις δυο μέρες στο πήγαινε-έλα. Ναι, θα πήγαινα Εδιμβούργο φέτος που θα είχα την άδεια, να κάτσω 5 μέρες, να με σέρνει στις λάσπες του σκωτσέζικου υπαίθρου και να μου δείχνει τον φούρνο που δούλευε και γκλασάριζε γλυκά –ναι, ξέρω, τη μισούσες αυτή τη δουλειά.

Ο Τζέιμς δε μιλάει κι εγώ πάω να κάνω δεύτερο καφέ. Ο καιρός είναι ακόμα βροχερός και τίποτα δεν πάει καλά…

Αιώνια ζωή -για βρικολακες και μη

2010-05-30T15:25:00.004+03:00

Νερό… Τι ακριβώς συμβαίνει με τα βαμπίρ; Πριν 15 χρόνια είχαμε το Interview with a vampire και τον Dracula του Coppola, τώρα έχουμε τα Twilight –sequel κι άλλο sequel, δεν πεθαίνουν τα σιχαμένα, τα κάνεις όσες συνέχειες θες! Και δε μας έφτανε η Αμερική, ’γίναν παγκόσμια μόδα, από τη Σουηδία με το «Ασε το κακό να μπει» μέχρι την Κορέα -στη «Δίψα» του Τσαν- Γουκ Παρκ. Και, φυσικά, σειρά πήρε και η TV. Από την Buffy -προ δεκαετίας σχεδόν- μέχρι το πρόσφατο True blood, τα συναφή σήριαλ εκμεταλλεύονται τον μύθο των βρικολάκων που ενσαρκώνει το αιώνιο όνειρο: για πάντα νέοι και ωραίοι- χωρίς να επενδύουν περιουσίες σε πλαστικούς και είδη κοσμετολογίας-, με εσωτερικό βάθος και σταθερά συναισθήματα –κόντρα στην επιφανειακότητα της σύγχρονης εποχής- και χωρίς άγχος για δίαιτα, μαγείρεμα, δουλειά και άλλα προβλήματα της καθημερινότητας. Προσωπικά, βέβαια, ως γνωστός αρνητικός τύπος, όταν σκέφτομαι βρικόλακα δεν φαντασιώνομαι αψεγάδιαστους νεαρούς με εφηβικές ανησυχίες. Βλέπω ακαριαία στο μυαλό μου τον Νοσφεράτου του Μουρνάου και νιώθω όλο τον υπαρξιακό εφιάλτη του ήρωα αλλά και το αδιέξοδο των γύρω του- από τη μια η πανούκλα, από την άλλη αυτός –που δεν μπορείς και να τον σκοτώσεις αφού είναι πεθαμένος! Μπρρρ, ανατρίχιασα! Μακριά από εδώ συμφοριασμένε!

Αέρας… Στην πραγματική ζωή, αν θες να ζήσεις για πάντα το κάνεις μεταφορικά: δημιουργείς ένα αριστούργημα που μένει πίσω σου και ζεις μέσα από αυτό. Αν, πάλι, θες κάτι πιο χειροπιαστό, η κρυογονική κάνει θαύματα σε έμβρυα. Αλλά ακόμα δεν έχει βρει τον τρόπο να καταψύξει και να διατηρησει, νέους και ωραίους, ζωντανούς ενηλίκους (μια χαρά μπορεί να τους ψύξει, στην απόψυξη έχουν κολλήσει- όχι, τα μικροκύματα μάλλον δε εξυπηρετούν)! Άσε που με την κρυογονική, το μόνο που θα καταφέρεις, είναι να ζήσεις όσα χρόνια σου απομένουν μετά την απόψυξη.
Αυτό δεν βόλευε καθόλου τον Aubrey de Grey, που γνώρισε την σύζυγό του πριν 25 χρόνια, όταν αυτός ήταν 22 κι αυτή 41. Πλέον, αυτός είναι 46 κι αυτή 65 και όπως καταλαβαίνεται νιώθει έντονα το άγχος του οριστικού αποχωρισμού αφού σε 2-3 δεκαετίες η αγάπη του θα εγκαταλείψει αυτόν και τον μάταιο τούτο κόσμο.

Φωτιά… ο Aubrey de Grey , λοιπόν, ξεκινά να βρει το κλειδί για την είσοδο στην αιώνια ζωή. Βάζει σε κορνίζα το πτυχίο Η/Υ και πετάει στα σκουπίδια εργασίες 10 ετών στο πεδίο της Τεχνητής Νοημοσύνης. Διαβάζει του σκοτωμού βιολογία, χτυπάει Διδακτορικό στην γενετική και καταλήγει ότι οι ζημίες στα μιτοχόνδρια των κυτάρρων, είναι από τους πιο βασικούς λόγους που γερνάμε. Συνεχίζει τις μελέτες του στην βιο-γεροντολογία και φτάνει σήμερα να διατυπώσει 7 σημεία στο κύτταρο, που αν καταφέρουν να ελεγχθούν από την επιστήμη, τότε το φώς και το λευκό δωμάτιο που σε καλεί καθώς πεθαίνεις, δε θα το επισκεφτείς. Γιατί, απλώς, δεν πρόκειται να πεθάνεις. Ποτέ! Θα ζήσεις όσες χιλιάδες χρόνια θες. Για πάντα!

Γη… Το επιστημονικό περιοδικό του ΜΙΤ Technology Review έχει επικηρύξει τις ιδέες του Aubrey de Grey για $20.000 : τα κερδίζει όποιος καταφέρει να αποδείξει ότι ο τύπος λέει θεωρητικά μπουρμπούτσαλα και προσπαθεί να πάρει επιχορηγήσεις δισεκατομμυρίων με τσαρλατανισμούς. Κανείς όμως δεν πήρε το έπαθλο! Ο de Grey συνεχίζει να πετάει ψηλά και να ονειρεύεται ότι σε 10 χρόνια θα μπορεί να υποσχεθεί ρεαλιστικά την αιώνια ζωή- προφανώς κρατώντας και την τότε 75χρονη σύζυγό του, για πάντα δίπλα του. Θα το ομολογήσω: έχω συγκινηθεί με αυτόν τον άγγλο χίππη που έκανε τον έρωτα κινητήρια δύναμη για να φτιάξει μια εξωφρενική και συνάμα αληθοφανή θεωρία. Προσωπικά δε θέλω να ζήσω 1000 χρόνια, αλλά νομίζω ότι τα 100 θα ήταν καλά - μόνο μην το πείτε στον κύριο Παπακωνσταντίνου, γιατί θα μας ανεβάσει το όριο σύνταξης στα 95!

ΥΓ. Αν θέλετε να βρείτε πόσο θα ζήσετε, πάντως, χωρίς τη βοήθεια του κυρίου deGrey, πατήστε εδώ!

Άντρες. Πεταμένα λεφτά...

2010-05-16T08:46:00.003+03:00

Νερό… Νιώθω πολύ τυχερή που είμαι ανύπαντρη και πρακτικώς μόνη (θεωρητικά υπάρχει κάποιος εκεί έξω για εμένα, αλλά είναι σε ασφαλή απόσταση από την Αττική ώστε να μην ξέρω τι κάνει πίσω από την πλάτη μου -και αυτό βοηθάει να συντηρώ μια ψευδαίσθηση ότι "είμαστε καλά"). Μου πήρε πολλά χρόνια, πολλούς φίλους και πολλές ατάκες τους, για να συνειδητοποιήσω την τύχη του να είσαι μακριά κι αλάργα, από όσους αγαπάς:

«δεν ξέρω τι θα γίνει, καλά τα πάμε αλλά δεν ξέρω αν αντέχω να ζήσω μια ζωή έτσι- χωρίς πάθος, χωρίς έρωτα. Εντάξει, υπάρχει αγάπη, αλλά και η μάνα μου με αγαπούσε, δεν την παντρεύτηκα!»

«απίστευτο πράγμα η συγκατοίκηση, τα διαλύει όλα, χάνεις ένα σωρό πράγματα- εντάξει, κερδίζεις άλλα, αλλά χάνεις και πολλά- ρε συ το πιστεύεις, δεν έχω εγώ σεξουαλική επιθυμία που σε άλλες εποχές…, θυμάσαι φαντάζομαι!»

«Πάει μια ώρα περίπου που ένα κουνούπι με παιδεύει αλλά το αγνοώ, η θερμοκρασία αυτή την ώρα είναι σχεδόν 30 και η ιδέα να γυρίσω στην προστασία του εσωτερικού μου φαίνεται χειρότερη απ τα σπυράκια και τη φαγούρα τους. Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω για να γεμίσω αυτές της γαμημένες ώρες της σαββατιάτικης νύχτας..»

«κάθε πρωί από τις 6 πάμε για τρέξιμο με τα παιδιά του συλλόγου, μετά πάω κατευθείαν δουλειά και ως το βράδυ έχω τα ιδιαίτερα- τι να κουράζομαι ρε, όλοι στο σύλλογο λέμε μήπως να τρέχουμε και το βράδυ -αν μπορούσαμε να μη γυρνάμε και καθόλου σπίτι...!»

Επίσης «αν ξυπνήσεις στις 4 και με βρεις να λείπω από το κρεβάτι, θα έχω πάει να δω μήπως πήρε ο αέρας την κουκούλα του αυτοκινήτου», «αν πάω τον σκύλο βόλτα και γυρίσω μυρίζονταν γυναικείο άρωμα να θυμάσαι ότι στο είχα πει πώς το παλιόσκυλο είναι "αδερφή"» και «αγάπη μου, αν καμιά μέρα δεις το μυαλό μου αλλού και το κεφάλι μου να λείπει, θα έχω πάει για κυνήγι»…

Άντρες… Πεταμένα λεφτά.

Γη… Πάντα νόμιζα ότι το δύσκολο είναι να βρεις κάποιον, που να σου κάνει. Μετά κατάλαβα ότι το δύσκολο είναι να τον κρατήσεις. Και τελικά χαίρομαι που δεν τους κρατάω! Ζουν σε μια αιώνια νηπιακή ηλικία που κλαίνε, χτυπιούνται, κάνουν τα πάντα μέχρι να πάρουν το καινούριο παιχνιδάκι τους και σε έξι μήνες σε έχουν βαρεθεί. Το μυαλό λέει "δε μπορώ να ζήσω χωρίς την ένταση, το πάθος που ένωθα στην αρχή". Μα αν άκουγες και το σώμα σου, θα έλεγε πώς η συγκίνηση και το πάθος όλο και μειώνονται με το πέρασμα του χρόνου, γιατί είμαστε βιολογικά πλασμένοι να λειτουργούμε σε χαμηλότερες στροφές: μια ατέρμονη ορμονική έκρηξη μέσα σου θα έκαιγε το μηχάνημα, θα ήταν σαν να έπαιρνες κάθε μέρα υπερβολική δόση αμφεταμινών. Και τέλος πάντων, αν ονειρεύεσαι οικογένεια και παιδάκια, μπορούν αυτά να ζουν στο τεντωμένο σχοινί μιας καψούρας και να τραμπαλίζονται στα σκαμπανεβάσματα του πάθους σου;

Φωτιά… Πάντα αγαπούσα τους άντρες. Τους θαύμαζα για δεκάδες πράγματα. Δεν είναι τυχαίο που έχω περισσότερους φίλους παρά φίλες, ούτε που οι αφηγητές στα βιβλία μου είναι άντρες. Μ’ άρεσαν οι ιστορίες τους κι όταν τις έγραφα προσπαθούσα να καταλάβω τα κίνητρα τους, να τους δω, να τους δικαιολογήσω, να ανατρέψω το εφηβικό στερεότυπο «όλοι οι άντρες είναι μαλάκες». Αλλά πια καταλήγω ότι οι περισσότεροι, ενώ έχουν την πρόθεση να μην είναι, απέχουν της ικανότητας να το πετύχουν. Και το «μαλάκας» δεν το εκστομίζω ως βρισιά, αλλά ως εύστοχο χαρακτηρισμό: αν το σκεφτείς, μαλάκας είναι κάποιος που περνάει καλά μόνος του, είναι κάποιος που δε σε χρειάζεται για να περάσει καλά! Οπότε, είναι γυναικεία φαντασιοπληξία να περιμένουμε να δεσμευτούν οι άντρες, επειδή αυτό τους αρέσει - από επιλογή και όχι από κοινωνική επιβολή. Το κάνουν, φυσικά, δεσμεύονται μαζί σου στα δακτυλίδια και στα χαρτιά (αλλά πώς αλλιώς, αφού από μικρούς τους τριβελίζουν το μυαλό ότι "θα τυφλωθούν αν δεν κόψουν τις κακές συνήθειες")! Κι αν μπορούσες να ξέρεις όσα ξέρει η κολλητή τους, θα έβλεπες πως τα βράδια που γυρνάνε σπίτι και το κεφάλι τους δεν είναι εκεί, το έχασαν όντως στο κυνήγι: της παλιάς τους, ανέμελης ζωής...

Αέρας… Την επόμενη φορά που θα σκεφτείς την ευτυχία του να είσαι με κάποιον, σκέψου πώς τραγουδούν την ίδια θάλασσα της αγάπης, μια γυναίκα σαν την Cat Power (έλα για μια ρομαντική βαρκάδα σε διάφανα νερά, με φόντο το ηλιοβασίλεμα) κι ένας άντρας σαν τον Tom Waits (πνίγομαι και δε μπορώ να ανασάνω, κατεβάστε με από το κωλοπλοίο και αφήστε με σε ένα καπηλειό να γιάνω)! Τωρα, αν ακόμα θες να πετάξεις τα λεφτά σου...

ΥΓ. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Προσωπικά ξέρω μόνο έναν φίλο μου, παντρεμένο 25 χρόνια και τρελό για τη γυναίκα του. Αλλά αυτός είναι τρελός, έτσι κι αλλιώς και η γυναίκα του επίσης. Πιάνεται;

f*ck you very, very much!

2010-05-09T09:48:00.009+03:00

Γη... ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας παραδέχτηκε δημόσια πως με την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης, η χώρα δέχτηκε μείωση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, πράγμα όχι μόνο ηθικά επιλήψιμο αλλά και κατάφωρα αντισυνταγματικό (άρθρο 28, παράγραφος 3). Φυσικά δεν είχα ιδέα περί ποιου άρθρου πρόκειται, κι έτσι έψαξα στο σχολικό μου βιβλίο, το οποίο βρισκόταν στο πατάρι- διότι στο σχολείο δε μας έμαθαν ότι ΜΠΟΡΕΙ και να το χρειαζόμαστε με τους γελοίους πολιτικούς μας και καλό είναι να το έχουμε πρόχειρο στη βιβλιοθήκη μας. Αν διαβάσει κανείς το συγκεκριμένο χωρίο δυσκολεύεται να εξηγησει με τι ΘΡΑΣΟΣ περνάνε τέτοια σχέδια και μηχανισμούς!

Αέρας... " η Ελλάδα προβαίνει ελεύθερα, με νόμο που ψηφίζεται με απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δε θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος, και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και με τον όρο της αμοιβαιότητας". Κάθεται, λοιπόν, το λαμπερό σταρ συστεμ της Βουλής, με τις ρητορείες του και τις άψογες επιχειρηματολογίες του (ε, βέβαια το Αμερικάνικο Κολέγιο έχει και σχολικό μάθημα "ρητορείας", δεν γίνεται τυχαία αυτό- όταν ο υπόλοιπος λαός κάνει αμάν να μάθει δέκα κολλυβογράμματα στο ερειπωμένο δημόσιο σε τριτοκοσμικές συνθήκες, οι βουλευτές μας μάθαιναν πώς να μιλάνε για το καλό μας, χωρίς να δίνουν δεκάρα για εμάς)! Έτσι λοιπόν, για το "σπουδαίο εθνικό συμφέρον" (χα χα, εδώ γελάμε με τα χάλια μας), περνάνε σε σχέδια χωρίς απόλυτη πλειοψηφία, ξεχνώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα (εντάξει, σε αυτό φταίμε κι εμείς, αν τους ανεβάσαμε εκεί πάνω παίζει η πιθανότητα να μην είμαστε άνθρωποι αλλά μοσχάρια, πρόβατα, κλπ).

Φωτιά... Για να προσληφθεί το κάθε ανθρωπάκι στο δημόσιο περνάει εξετάσεις ΑΣΕΠ, διάβασμα κι άλλο διάβασμα, κι όταν οι εκπαιδευτικοί λένε ότι το θεωρούν ξεφτίλα να μην αρκούν τόσα χρόνια στο Πανεπιστήμιο και στα Μεταπτυχιακά για να διοριστούν τους λένε "α, πρέπει να πιστοποιηθούν τα προσόντα σας". Κι αναρωτιέμαι κυρία Διαμαντοπούλου μου, χάθηκε ένας ΑΣΕΠ και για τους βουλευτές πριν τον διορισμό τους; Με βασικά μαθήματα Πολιτική Οικονομία (και όχι μόνο τη Θεωρία Παιγνίων, που φαίνεται να γνωρίζουν φαρσί), Στοιχεία Δημοκρατικού Πολιτεύματος (το Σύνταγμα από στήθους και κατά γράμμα- διότι έχουν χάσει και το γράμμα και το πνεύμα του), Κοινωνική Ψυχολογία (και όμως υπάρχει κάτι που το λένε Κοινωνία και αποτελείται από ανθρώπους που έχουν την ψυχολογία τους) και τέλος Έκθεση ιδεών μέσω της τέχνης (θα εξετάζονται δίνοντας τους μια ιδέα την οποία θα πρέπει να απεικονίσουν εικαστικά και πρωτότυπα -σ' αυτό θα πέφτουν κεφάλια γιατί θα πρέπει να νιώθουν κιόλας πέρα από το να σκέφτονται και δε θα μπορούν να ξεμπερδέψουν με αριστοτεχνικούς βερμπαλισμούς).

Στο μεταξύ, f@ck you very, very much Prime MINIster (πιο mini δε γίνεται)

Νερό... Αν κάποιοι θυμώνουν να κατέβουν το απόγευμα στο Σύνταγμα, μαζί με το υπόλοιπο ποτάμι των εξοργισμένων, να φουσκώσει το ρέμα, να ανέβει η στάθμη, να ξεπλύνει την δυσωδία, να καθαρίσει το τοπίο. Σε όλη την Ευρώπη σήμερα οι άνθρωποι μαζεύονται για χάρη μας, διαμαρτυρίες παντού για όσα συμβαινουν στην Ελλάδα.

Οσοι ελπίζουν ακόμα θα κατέβουν στην καθιστική διαμαρτυρία
αντι να κάτσουν να κλαίνε μόνοι πάνω στη βαλίτσα,
που ετοιμάζουν για να φύγουν απ' τη χώρα.

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 9 ΜΑΪΟΥ
SITTING, WAITING, WISHING!

η φτώχια θέλει καλοπέραση...

2010-05-02T11:29:00.004+03:00

4 τρόποι να ξεφυγεις από την πραγματικοτητα που δεν αντέχεις

1. Απόλαυσε την ιδιοφυία των καλλιτεχνών.

Αέρας… Το ποδόσφαιρο είναι το όπιο των αρσενικών και η TV το όπιο των γυναικών –εκτός αν είσαι παντελώς λοξή σαν κι εμένα, που το μονό που μπορεί να με κρατήσει σε καταστολή ή σε κατάσταση διαρκούς μέθης είναι οι dEUS. Αυτή την Τρίτη, λοιπόν, πήγα και αγόρασα και, έκτοτε, έχω λιώσει να ακούω το deluxe edition του πρώτου E.P & L.P της μπάντας. Και δε χρειάζεται να εισαι διάνοια για να κατανοήσεις τον καταλυτικό ρόλο του «παραγωγού», αν ακούσεις Suds & Soda στην demo εκδοχη –που θυμιζει απροκάλυπτα πρώιμους Smashing Pumpkins και όταν το ακουσεις στην single εκδοχη, που έχει γινει ένα ντελιριακο συνονθυλευμα indie, punk, folk, psychedelic, grange,…., -θα μπορουσα να αναφέρω δεκάδες ακόμα μουσικα είδη που έχουν πετσοκοψει στο μπλεντερ τους! Είναι τρομερό πως αυτό το κομμάτι σταμάτησε να θυμιζει ότιδήποτε άλλο, με δυο πραγματικά avantgard και χαρισματικούς παραγωγούς και κατέληξε να γίνει ο καλοκαιρινος ύμνος του 1995 (πω, πω, πέρασαν 15 χρόνια που το χόρευα στον Πηγασο στην Ιο;; Νιωθω γριά)!

2. Ζήσε σα να μην υπάρχει αύριο, σα να είσαι ακόμα 20χρονο και να μη σε νοιαζει η συνταξη *που δε θα πάρεις, παρεμπιπτόντως!

Φωτιά… Μ’ άρεσαν παλιά οι Guillemots- είχαν κάτι ρομαντικό χωρίς να γίνονται νερόβραστοι , οι μελωδίες τους ήταν ενίοτε ήταν αφελείς αλλά όταν έβλεπες τα μουτράκια τους καταλάβαινες πως ηταν ακομα γαλαθηνά οπότε τους έδινες ελαφρυντικά. Άκουσα προχτές το Faster than the setting sun του τραγουδιστη τους, Fyfe Dangerfield *προφέρεται Φάιφ αλλά τον αποκαλώ Φίφη, του πάει το Φιφης αν τον δείτε! Αυτός πάλι δεν έχει καλλιτέχνη παραγωγό, ο παραγωγος του είναι έμπορος κι έχει μεινει στα ‘90ς κι αντι να του κάνει μια διεστραμμένα τρυφερή ενορχήστρωση αλά Magnetic Fields του κάνει ακόμα- μια- αφου- πουλάει brit pop ενορχηστρωση αλά Suede. Πάραυτα, έχω καιρό να ακουσω ένα pop ηφαιστειο όπως αυτό- πραγματικά σε τινάζει στα ουράνια με πολλαπλές εκρήξεις χαράς και φωτός. Φυσικά δεν κρατάει πολύ: καίγεται σύντομα. Αλλά μέχρι τότε … enjoy!

3. ‘Αραξε στην νυχτερινή άμμο και προσποιησου ότι θα είναι πάντα καλοκαίρι.

Νερό… Κι αν σε έκαψε τόσος ήλιος και θες κάτι να δροσιστείς να κάτσεις κάτω από τις μουριές δίπλα στα κελαριστά νερά του Bonobo. Για αυτόν δεν έχω λόγια, ποτέ δεν έχω αρκετά λόγια. Ιαπωνικός μινιμαλισμός παρέα με μεσαιωνικό πάθος ερωτοκαμένου τροβαδούρου. Ευθραυστη κλωστή αράχνης που λυγίζει κάτω από την πρωινή δροσιά –μην την πιάσης θα σπάσει, πλησιάζε μονο το πρόσωό σου κι άσε τις σταγόνες της να κυλήσουν πάνω σου.

4. Επέστρεψε στο ασφαλές μέρος των παιδικών σου ονείρων και συνεχισε να ονειρευεσαι κι όταν ξυπνας

Γη… Και αν τίποτε από αυτά δε σου έφτιαξε το κέφι, κι αν τίποτε δεν σε έκανε να ξεχαστείς, κάτσε μπροστα στην γυαλινη σφαιρα του Ulrich Schnauss και ευχησου ένα χειμωνιάτικο παραμύθι και θα το δεις –πασπαλισμένο με ασημόσκονη από τα ζαχαρένια συννεφα του pictures of you των cure, απαλό σαν χιονομπαλα απο παρφέ βανιλια που σε παρασέρνει στη χώρα του παγωτού, μια μέρα καυτη σαν και την σημερινή, που μας κόβει παντού η στενή καθημερινοτητα που μας φόρεσαν και μαζι της πρέπει να μάθουμε πια να ζούμε…

Απεργείστε γιατί χανόμαστε...

2010-04-29T10:44:00.005+03:00

Μερικές αλήθειες για τις/ τους Νηπιαγωγούς (που όλοι νομιζουν ότι κάνουν μόνο "ποιηματάκια και τραγουδάκια"

-Δουλεύουμε καθημερινά 5 σχολικές ώρες στο τμήμα μας και επίσης ένα 3ωρο -κάθε μέρα!- στο σπίτι, για να προετοιμάσουμε ότι χρειαζόμαστε για τα project που προκύπτουν κάθε τρεις και δυο, ανατρέποντας το πρόγραμμα.

-Αυτές τις ώρες 5 ώρες δεν είμαστε καθισμένες σε μια έδρα να βάζουμε τα παιδιά να γράφουν γραμματάκια και να διαβάζουν προτασούλες, αλλά στο πόδι, συνεχως πάνω απο τα παιδιά, και τις περισσότερες φορές δεν προλαβαίνουμε ούτε τουαλέτα να πάμε!

-Αυτό γιατί αν εμείς οι Νηπιαγωγοί δε δουλέψουμε σωστά, αν δεν μάθει το παιδί να σκέπτεται, να ανακαλύπτει, να παρατηρεί τώρα, το έχει χάσει το σχολικό τρένο (ναι, το 70% της νοημοσύνη ενός ανθρώπου αναπτύσσεται ως τα 6 του χρόνια και μόνο το υπόλοιπο 30% μέχρι τα 18). Και τα παιδιά -δυστυχώς για όσους τα πήζουν στην φωτοτυπία- δε μαθαίνουν καθισμένα σε μια καρέκλα, αλλά βιωματικά- γεγονός που σημαίνει ότι τα παιχνίδια και η κίνηση στο χώρο, παράλληλα με ασκήσεις παρατήρησης και εμπλοκής του νηπίου σε επίλυση προβληματικών καταστάσεων, είναι μονόδρομος για να ανοίξει το μυαλό τους (εντάξει, μπορείς πάντα να τους το ανοίξεις και με έναν μπαλτά- και αυτός είναι άλλος ένας λόγος που οι Νηπιαγωγοί αντέχουν να δουλεύουν μονο 5 διδακτικές ώρες)

-Οι περισσότεροι γονείς έχουν 1 παιδί και δεν το αντέχουν και το παρκάρουν στο σχολείο ως τις 4, εμείς έχουμε 30 τέτοια και αυτό θεωρείται εύκολο! Σε μια τάξη με 25 παιδιά καθισμένα στα θρανία κι έναν Δάσκαλο να διδάσκει από καθέδρας όλα είναι εύκολα και απλά! Σε μια τάξη με 25 νήπια (τώρα θα τα κάνουν 30άρια τμήματα) που πρέπει να μάθουν παίζοντας ή δουλεύοντας σε ομάδες, φαντάζεστε τον θόρυβο; Το άγχος;; Σε ποια ομάδα να πρωτοπάς και ποιον να πρωτοβοηθήσεις; Πόσο αντέχουν τα νεύρα σου σε τόση ελευθερία- γιατί χωρίς ελευθερία δεν μπορεί να δοκιμάσει νέα πράγματα, να πει ιδέες, να γίνει δημιουργικό και να σκεφτεί, αλλά πώς να επιβάλεις και μια στοιχειώδη πειθαρχία για να μην φτάσουν στην ασυδοσία;

-Και επίσης, όλοι οι εκπαιδευτικοί έχουν διάλλειμα- να πιουν καφέ, να κάνουν τσιγάρο, οι νηπιαγωγοί δεν έχουν διάλειμμα- το διάλειμμα είναι μάθημα: προσέχεις να μην χτυπήσει κάποιο- καταρχάς- κι εν συνεχεία όλη ηθική διαπαιδαγώγηση προκύπτει από εκεί- μην χτυπάς, μην δαγκώνεις, μην σκοτώνεις τα μυρμήγκια- κι άντε μετά, με τις ώρες, συζητήσεις επί συζητήσεων: «γιατί λέτε δεν είναι σωστό να χτυπάμε, τι θα έπρεπε να κάνουμε» και «τι τα χρειαζόμαστε τα μυρμήγκια». Κι αυτό γιατί οι περισσότεροι γονείς δεν έχουν ασχοληθεί με αυτό το κομμάτι, παρά μόνο με το να κακομαθαίνουν την πριγκίπισσα ή τον μάγκα που μεγαλώνουν! Μας φέρνουν αγρίμια και περιμένουν να τα κάνουμε πολίτες. Και αυτό κάνουμε…

-Στο νηπιαγωγείο έμαθες να μοιράζεσαι τα πράγματα σου, να μη φοβάσαι το αίμα όταν χτυπάς, να μη δαγκώνεις τον άλλο αλλά να του μιλάς και να ζητάς αυτό που θες, να μη λες «πάω για κατούρημα» αλλά «πάω τουαλέτα», να γραφείς γράμματα σε αυτούς που αγαπάς, να λες «ευχαριστώ» και «παρακαλώ», να προσπαθείς να πεις ευχαριστώ για όσα θεωρείς αυτονόητα, όπως την αγκαλιά της μαμάς σου –έστω και μόνο στην γιορτή της μητέρα, να γλεντάς , να τραγουδάς, να γελάς και να βοηθάς τους άλλους –χωρίς να έχεις κάποιο κέρδος.

-Στο νηπιαγωγείο θα ακούσεις πρώτη φορά ότι τη βροχή δεν την στέλνει ο θεός, ότι τα μυρμήγκια είναι μακρινοί σου πρόγονοι και ότι το σπίτι σου είναι χτισμένο πάνω σε πλάκες που κολυμπούν στην επιφάνεια της λάβας- κι όταν αυτές κουτουλάνε όπως κινούνται έχουμε σεισμούς και εκρήξεις ηφαιστείων. Εδώ θα μάθεις να σέβεσαι το περιβάλλον, να μην καταναλώνεις 10 Α4 για να ζωγραφίσεις, αλλά να σκεφτείς και να πάρεις μόνο 1. Εδώ θα μάθεις να μην πιστεύεις κανέναν, ούτε καν τη Δασκάλα σου, και να ελέγχεις τις πληροφορίες που σου δίνουν- κι όταν θα ρωτήσεις «γιατί οι άνθρωποι δεν πέφτουν από τη γη αφού είναι στρογγυλή» η Νηπιαγωγος σου θα χαρεί που έχεις ερωτήσεις, γιατί αν δεν υπάρχουν απαντήσεις ή αν δεν σου αρέσουν αυτές οι απαντήσεις, θα ψάξεις άλλες να βρεις (άσε που κανείς δεν ξέρει ακόμα την φύση της βαρυτικης δύναμης, οπότε περιμένουμε μήπως εσύ, όταν μεγαλώσεις, βρεις όσα δεν κατάφερε να μας πει ο Νεύτωνας).

-Πληρωνόμαστε για να πιστέψουμε στα παιδιά, για να βγάλουμε το καλύτερο δυναμικό τους, για να πούμε σε γονείς, που δεν βλέπουν το ίδιο τους το παιδί, τα χαρίσματα του και τις ελλείψεις του, για να βοηθήσουμε το κάθε παιδί να νιώσει ασφαλές σε όσα καταφέρνει, για να καταφέρουν όλα ότι περισσότερο μπορούν, για να μάθουν να μοιράζονται όλα ότι ξέρουν με τους άλλους.

-Πληρωνόμαστε και ο μισθός σημαίνει ότι το κράτος σέβεται τον κόπο, το ψυχικό δόσιμο και την προσπάθεια μας! Αλλά όπως πολύ σωστά διάβασα κάπου, το κράτος θεώρει λογικό να πληρώνεται περισσότερο ένας υδραυλικός παρά κάποιος που ασχολείται με τα μυαλά των παιδιών!

Και έρχεται, λοιπόν, η κυρία Διαμαντοπούλου, που δεν έχει δουλέψει μια ώρα στη ζωή της, που στέλνει το παιδί της σε ιδιωτικό και λέει ότι οι Νηπιαγωγοί …δουλεύουμε λίγο, να μας κόψει τον μισθό στο 70% ανεβάζοντας το ωράριο κατά… 3 διδακτικές ώρες, κάνοντας 30 τα τμήματα (σαρδελοποίηση στις τάξεις), επιβάλλοντας την αξιολόγηση (από την κάθε κομπλεξική που θα έρθει να σε αξιολογήσει αρνητικά επειδή φρικάρει που κάνεις και διδακτορικό κι αυτή έχει τελειώσει 2 έτη Ακαδημία πριν 40 χρόνια). Έρχεται η κυρία Διαμαντοπούλου να μας πει να κάνουμε περισσότερη γλώσσα και μαθηματικά, περισσότερη σχολειοποίηση της παιδείας δηλαδή, αντί να επεκτείνει την παιγνιώδη μάθηση και στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού και να μπορούν τα παιδιά να μαθαίνουν διασκεδάζοντας.

Και , τι τραγικό. Κανείς δεν απεργεί!!!
Αν αυτά δεν είναι αιτήματα, τι περιμένουμε ακριβώς για να απεργήσουμε, κύριοι συνδικαλιστές και κυρίες συνάδελφοι ε;

Ξύπνα, φτάσαμε (στον πάτο)!

2010-04-25T10:19:00.007+03:00

Φωτιά... Πριν 3 χρόνια ο Τεκ είχε ήδη αγοράσει ένα σπίτι στο Βερολίνο κοψοχρονιά: 80.οοο σε καλή γειτονιά, την ίδια ώρα που το ίδιο σπίτι στην δική μου αθηναϊκή συνοικία έκανε 150.οοο. Το μοναδικό ελάττωμα του ήταν πως είχε θέα στο νεκροταφείο. «Ελάττωμα;» είπε η Ρίτα, που είχε βλαστημήσει με τους θορυβώδεις, πολύτεκνους γείτονες της, «τύχη, απίστευτη τύχη το λέμε αυτό: πράσινο και ησυχία! (μοιάζει στο Οχάιο των National, θες μας πεις;)!

Νερό... Εγώ δεν καταλάβαινα γιατί ένας μικρομεσαίος αθηναίος αγοράζει σπίτι στην άκρη της Γης. «Εννοείς στο κέντρο της Γης: το Βερολίνο έχει ό,τι καλύτερο μπορεί να επιδείξει ο ανθρώπινος πολιτισμός αυτή τη στιγμή»! « Έστω. Αλλά δεν είναι πεταμένα λεφτά; Θα πας ποτέ να ζήσεις εκεί»; «Όταν θα έρθει η οικονομική κρίση εδώ σε δυο χρόνια, όταν όλοι θα θέλετε να μεταναστεύσετε κάπου αλλού και θα μου ζητάς να σε φιλοξενήσω εκεί, τα ξαναλέμε». Νόμιζα πως ο Τεκ ήταν καταστροφολόγος κι εγώ, που ζούσα στον ιδανικό μου κόσμο, σκέφτηκα «δε θα γίνει και τίποτα τρομερό: δυο χρόνια θα σφίξουμε τα ζωνάρια και μετά όλα θα πάνε καλά».

Αέρας... «Είσαι ηλίθια;», λέει η Ρίτα, «ότι γίνεται δεν ξεγίνεται! Άπαξ και αρχίσεις να δουλεύεις παραπάνω ώρες με λιγότερα χρήματα, τι περιμένεις ότι μετά την κρίση θα σου πουν: α, τώρα πάμε καλά, ξαναγύρνα στο παλιό σου ωράριο και πάρε και τα χρωστούμενα; Άμα μαζέψουν τα σύννεφα και αρχίσει να βρέχει, φιλαράκι, όσο και να σκαρφαλώνεις στο λόφο να στεγνώσεις στον ήλιο, τζάμπα κουράζεσαι: δεν έχει ήλιο! »!

Γη... «Τους κοιτάζω και σκέφτομαι ότι κοιμόμαστε: είδατε κάπου να γίνονται μαζικές και υπολογίσιμες απεργίες; Να υπάρχουν σοβαρές αντιδράσεις για την οικονομική μας πολιτική; Να κουνιέται φύλλο, γενικότερα; Όλοι λουφαγμένοι επηρεασμένοι από τις τρομολάγνες δηλώσεις των γύρω- που ποιος τρόμος και γιατί: οι ΗΠΑ είναι το πιο χρεωμένο κράτος παγκοσμίως και ζουν μια χαρά, εμάς εδώ μας έπεισαν ότι επειδή χρεωθήκαμε θα μας καταπιέζουν οικονομικά μια ζωή και … το δεχτήκαμε, οι άσχετοι! Οι βλάκες! Όχι ο Τεκ δεν ήταν καταστροφολόγος, απλώς διαβασμένος! Και όλοι οι γνωστικοί θα φύγουν σε άλλες χώρες, όπου οι άνθρωποι σκέφτονται μόνοι τους και δεν περιμένουν τους συνδικαλιστές και τα κόμματα να σκεφτούν γι αυτούς. Κάπου που να υπάρχει ακόμα αντίσταση -γιατί εμείς την εθνική αντίσταση την εξαντλήσαμε στον πόλεμο του ’40 κι έκτοτε μόνο κοιμόμαστε…

novocaine for the soul

2010-04-07T16:50:00.015+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που έγραφε ποιήματα. Όσο μεγάλωνε, τόσο μεγάλωναν κι αυτά -της το είχε πει κι ο φίλος της ο Π: "δεν είναι περίεργο; οι περισσότεροι συγγραφείς ξεκινούν γράφοντας ποίηση,αλλά θεωρούν πως μεγαλώνοντας πρέπει να γραψούν λογοτεχνία, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο".

Το κοριτσάκι, που είχε γίνει φοιτήτρια στο μεταξύ, δε σταμάτησε να γράφει ποιήματά απλώς έσπαγε περισσότερη πλάκα με το να ζει στις παλαβές ιστορίες, που πλέον έγραφε Και οι οποίες, για ένα περίεργο λόγο, ήταν όλες εμπνευσμένες από τραγούδια. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως, όσα διηγήματα της δεν άρχιζαν με έναν θάνατο (ή μια απόπειρα αυτοκτονίας), τέλειωναν έτσι -κι αν όχι τραγικά, σίγουρα κωμικοτραγικά. Κι αυτό δε θα το συζητάγαμε τώρα, αν δε συνέβαινε το εξής περίεργο: αυτά που έγραφε, λίγο μετά, γίνονταν πραγματικότητα Και καλά όταν είχαν καλό τέλος, αλλά όταν είχαν κακό -όπως τότε που χάθηκε ο Μ.;

Έτσι η φοιτήτρια, που στο μεταξύ είχε γίνει γυναίκα, το πήρε απόφαση. "Δεν ξανασκοτώνω κανέναν γνωστό μου σε βιβλίο, κι ούτε πρόκειται να ξαναγράψω ρεαλιστική ιστορία για κανονικούς ανθρώπους- μόνο για αλλόκοτους ήρωες σε πόλεις στο πουθενά.

Έτσι γράφτηκε η Νοβοκαΐνη, που περιέχει περίπου 500 αυτοκτονίες -"αλλά είναι όλες αγνώστων και κανένας άνθρωπος δεν κακοποιήθηκε κατά τη διάρκεια συγγραφής του βιβλίου -αν κι ο σχεδιαστής που πρωταγωνιστεί, ονόματι Alfred Novo Kaine, παραπέμπει στον Alexander McQueen, ο oποίος όμως εντελώς από μόνος του πήγε και πέθανε πριν δυο μήνες, και δε φταίει το βιβλίο, εντάξει";

Η μόνη που υπέφερε όσο γράφονταν αυτές οι σελίδες, ήταν η μουσική. Που έπαιζε στα cd και, δίχως να ερωτηθεί και ούτε καν να το θελήσει, βρέθηκε μπλεγμένη στην πλοκή, να γεννοβολά ονόματα για τους χαρακτήρες του βιβλίου και να βάζει λόγια στο στόμα τους (η συγγραφέας θα λογοδοτήσει στους Pavement, τους dEUS, τους Eels -και σ΄όσους ακόμα χρειαστεί)!

Αυτά και άλλα πολλά από κοντά την άλλη Κυριακή, 5.00 μ.μ, στο bar Capu. Με κρασί (κερνάνε οι εκδόσεις Κοντύλι), indie μουσική (απ' τον Δήμαρχο της Indieanapolis) και Νοβοκαΐνη (από τον Πέτρο Τατσόπουλο -που δεν έχει διαβάσει ακόμα το βιβλίο, κι αν το διαβάσει και δεν του αρέσει, δεν εγγυώμαι ότι θα έρθει να μιλήσει -ουπς)! ;Ρ

...τη μελατονίνη μου, μέσα!

2010-02-28T15:50:00.006+02:00

Αέρας… Είναι λογικό ότι αν δουλεύαμε κάθε μέρα, θα έμοιαζαν ίδιες όλες οι μέρες της εβδομάδας. Το γεγονός ότι για τους περισσότερους από εμάς η Κυριακή είναι μέρα αργίας, κάνει την Κυριακή την ομορφότερη μέρα από όλες τις υπόλοιπες. Αν σκεφτούμε δε, ότι το χειμώνα αυτές οι μέρες είναι και κρύες, σκοτεινές και βροχερές, πώς να μην περιμένουμε την πολυπόθητη… ημέρα του ήλιου (ω, ναι, την Sun-day).
Περνάω όλη την εβδομάδα περιμένοντας μια ηλιολουστη Κυριακή, αντέχω την βαρετή, ηλίθια καθημερινότητα μου ονειροπολώντας ότι σε λίγες μέρες θα κάνω αυτό που κάνει όλος ο υπόλοιπος κόσμος: θα ξαπλώσω σε μια καρέκλα στη λιακάδα, θα πίνω καφέ, θα διαβάζω εφημερίδες κα θα τις σχολιάζω με τον καλό μου...

Γη… Σήμερα λοιπόν, με το «καλημέρα, μόλις είδα αυτό τον ήλιο, σκέφτηκα: τι ωραία μέρα, επιτέλους, θα πάω να λιαστώ, θα γεμίσω μπαταρίες! Ο φίλος μου ήρθε με βαριά καρδιά: δεν κατανοεί το πρόβλημά μου, δεν καταλαβαίνει γιατι "πρέπει να πάμε σαν κάφροι ελληνάρες, να πινουμε καφέδες και να ψηνομαστε τρεις ώρες, να πάθουμε καρκινο ντε και σώνει, επειδη για σένα αυτο ειναι διασκέδαση". Συγνώμη, ειπα εγώ "διασκέδαση"; Αν ναι, θα το ειπα γιατι φοβήθηκα να πω την αλήθεια: ότι ειναι ανάγκη"! Ότι μερικοι άνθρωποι πραγματικά ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ τον ήλιο, όπως τα βαμπιρ έχουν ανάγκη το αίμα! "Ρε μωρό, με τον ήλιο μου ανεβαινει η διάθεση, το νιώθω, γεμίζω ενέργεια, χωρις αυτον έχω διαρκή καταθλιψη"! "Καλα, κόψε κάτι! Δε ζεις και στο στο Michigan, κάτω από 3 μέτρα χιόνι για 3 μήνες σερί! Είναι, πρακτικώς, αδύνατον να σε παίρνει σβάρνα ο ολιγοήμερος ελληνικός χειμώνας, και να σου δημιουργεί καταθλιψη".

Φωτιά… Κι όμως η εποχιακή συναισθηματική διαταραχή (seasonal affective disorder, που μερικοί ονομάζουν και κατάθλιψη του χειμώνα), ταλαιπωρεί και καταπονεί σε σημαντικό βαθμό πληθυσμούς τόσο στις βόρειες, όσο και στις εύκρατες περιοχές. Στα ζώα που πέφτουν σε χειμέρια νάρκη, η απουσία ηλιακού φωτός προκαλεί αύξηση μελατονίνης: αυτή μειώνει τη δραστηριότητά τους και αυξάνει η διάρκεια του ύπνου τους. Η μελατονίνη είναι μια ορμόνη, που εκκρίνεται από την επίφυση του εγκεφάλου, όταν υπάρχει σκοτάδι. Προάγει τον ύπνο και παράλληλα «κουρδίζει» το βιολογικό μας ρολόι. Όσο μεγαλώνουμε παράγουμε όλο και λιγότερη - γι αυτό και οι ηλικιωμένοι κοιμούνται λιγότερο. Σε μερικούς ανθρώπους όμως οι τρελοί ρυθμοί ζωής, ο τεχνητός φωτισμός και η μη επαρκής έκθεση τους σε ηλιακό φως, προκαλεί διαταραχή της έκκρισης της. Αποτέλεσμα: χειμερία νάρκη! Άμα μετά λέω ότι χρειάζομαι ήλιο, για να δουλεύει η καρδιά και το βιολογικό μου ρολόι, σε σωστό ρυθμό, λένε ότι θέλω γιατρό! Ήλιο θέλω, λέμε! Αυτός είναι ο γιατρός -γ... τη μελατονινη μου, μέσα!

Νερό… Σε μια έρευνα στο National Institute of Mental Health, μελετήθηκε η έκκριση της μελατονίνης σε σχέση με το φως, σε 55 ασθενείς που πάσχουν από εποχιακή συναισθηματική διαταραχή και σε 55 υγιείς ανθρώπους. Τα αποτελέσματά έδειξαν ότι στους ασθενείς η έκκριση μελατονίνης είναι μεγαλύτερη κατά τους χειμερινούς μήνες, και το αποτέλεσμα είναι ότι υποφέρουν από κατάθλιψη που εκφράζεται με συμπτώματα όπως η αύξηση του σωματικού βάρους, αύξηση των ωρών του ύπνου, μείωση των δραστηριοτήτων και απώλεια του ενδιαφέροντος για το σεξ. Οι μετρήσεις στα υγιή άτομα έδειξαν ότι η έκκριση της μελατονίνης παραμένει σταθερή και δεν επηρεάζεται από τις εποχιακές αλλαγές. Εγώ προφανώς δεν είμαι ένα τέτοιο, υγιές άτομο. Έτσι, μπορώ μόνο να περιμένω ...φωτεινότερες μέρες. Μαζί με τον ήλιο, να ανεβαίνω κι εγώ. Ως τότε, με το μαλακό τους χαρακτηρισμούς για το άτομο μου. Σεβαστειτε την καταστασή μου, άρρωστη γυναικά!

οι πληροφορίες για την μελατονίνη και την ευγεργετική δράση του ήλιου, βρίσκονται εδώ

η μόνη πυξίδα, έρχεται αργά

2010-02-21T12:28:00.006+02:00

Αέρας… Όταν του είπε ότι το πιο σέξι σημείο είναι η καμπύλη του λαιμού του δε φαντάστηκε ποτέ ότι η Μέρνα θα ήταν βαμπίρ, και σαν σμέρνα θα τον δάγκωνε εκεί, ρουφώντας το αίμα του με λύσσα–όχι, καμία αναβολή επειδή είναι Σαρακοστή. Κι όταν του έλεγε ότι θα έφτανε ως τα πέρατα του κόσμου για χάρη του, εκείνος νόμιζε πώς θα διάβαινε μαζί του τις σκοτεινές πύλες του μυαλού του, κι όχι πώς θα τον έσερνε ανήμπορο στα έγκατα της γης, για να τον γευματίσει με την ησυχία της.
Και τώρα ο Στεφάν βρίσκεται χαμένος σε ατέρμονους δαιδάλους, πλήρως αποπροσανατολισμένος, να βλαστημάει που δεν πιάνει το GPS του ρολογιού του εκεί μέσα και να μετανιώνει που δεν πήγε ποτέ στους πρόσκοπους, ώστε να μάθει να φτιάχνει μια πυξίδα –λες κι άμα είχε μια, θα ήξερε αν έπρεπε να πάει προς Ανατολή ή Δύση, Νότο ή Βορρά.

Φωτιά… Βορά στα νύχια της θα γίνει αν δεν καταφέρει να βρει την έξοδο. Αν έβρισκε ένα σημάδι, έστω μια σταγόνα απ’ το φως του πρωινού, αν ήξερε πού είναι η επιφάνεια –πόσο μακριά, σε τι ύψος από εκεί, ίσως θα μπορούσε να οργανωθεί. Μα όλοι οι διάδρομοι μοιάζουν ίδιοι, όλα τα δωμάτια σκοτεινά και πόρτα πουθενά.

Γη… Έτσι, στο τέλος, ξαπλώνει αποκαμωμένος, με χέρια και πόδια ανοιχτά σαν τον άνθρωπο του Βιτρούβιου, ένα -κατά του Ντα Βίντσι- ένα ανθρώπινο Χ εγγεγραμμένο στο στρογγυλό μωσαϊκό, ένα τέλειο κι αρμονικό ανθρώπινο Χ, που πια δεν αναμασά τις δυσαρμονίες του- δεν αναρωτιέται τι κάνει, πού πάει και ποιος είναι. Ξέρει πως το τέλος του έρχεται, κι εκείνος ο άγνωστος Χ εαυτός, μοιάζει πολύ οικείος και γνωστός. Σταματάει τη μάχη μαζί του. Σταματάει να τον μισεί. Μα είναι αργά

Νερό… Φτερουγίσματα νυχτερίδων κι έπειτα το κρώξιμο, μια εκκωφαντική στριγκλιά, του γυναικόμορφου όρνιου. Πετάει από πάνω του και βλέποντας τον χάμω ξαπλωμένο, ημιθανή, και με ταχύτητα αξιοζήλευτη για γήινη μορφή, πάνω του χιμάει τις σάρκες του ξεσκίζει με ένα τρόπο ηδονικό –αρπακτικό σε ρόλο ερωμένης…
Ο Στεφάν κλείνει τα μάτια. Πόσο ο θάνατος σε κάνει να καταλάβεις τι ακριβώς είναι η ζωή. Πόσο ο θάνατος σε κάνει να ζήσεις τόσο έντονα, ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Πόσο σε ημερεύει όλη αυτή η αγριότητα που υφίστασαι, αφού στην υστάτη στιγμή αντιλαμβάνεσαι, ακαριαία κι οριστικά, τι είσαι: σάρκα και πνεύμα, μα κυρίως σάρκα- μια εν δυνάμει τροφή. Για τον Άλλο…

Κάθε μέρα, ημέρα Αγιου Καρναβαλεντίνου

2010-02-14T14:30:00.007+02:00

Φωτιά… «Τέτοια νύχτα δεν ξανάγινε» λέει η Μιράντα, «τελευταία Αποκριά και Βαλεντίνος μαζί- θες να ντυθείς Λύκος να ντυθώ Κοκκινοσκουφίτσα μωρό μου»; Μα ο Θοδωρής δεν θέλει να ντυθεί και πολύ περισσότερο δε θέλει να γδυθεί μετά. Αυτό το ψυχαναγκαστικό, ντε και σώνει σεξ και αγάπες, ντε και σώνει να δείχνουν «ζευγάρι» επειδή είναι η γιορτή των ερωτευμένων. Ξενερώνει απίστευτα.
-Θες να ντυθείς πειρατής να ντυθώ πριγκίπισσα; Δράκουλας κι εγώ το θύμα σου; Νοσοκόμα κι εσύ ασθενής;
«Ψυχασθενής, μ εσένα που έχω μπλέξει…», παραμιλάει εκείνος.
-Μιράντα να χαρείς, μασκαρέψου ό,τι θες κι άσε με εμένα.
-Μα αφού το πάρτι και έχει θέμα «διάσημα ζευγάρια», νιαουρίζει αυτή

-Αχ, τέλεια καλόγρια, λέει η Στέλλα μόλις τους βλέπει!
-Σέξι καλόγρια, λέει η Μιράντα και δείχνει την καλτσοδέτα της από μέσα.
-Μην ξεράσω, σκέφτεται ο Θοδωρής
-Κι εσύ τι ντύθηκες καλέ; τον ρωτάει η Στέλλα
Στο κεφάλι του φορούσε ένα τεράστιο φιόγκο και κρεμόταν μια κάρτα που έγραφε «από τον Θεό, με αγάπη!»
-Απλώς φώναζε με με το όνομά μου! λέει εκείνος και προχωρά.
-Ντύθηκε «θεού δώρο» για να μου ταιριάξει, γελάει η Μιράντα και μπαίνουν μέσα.

Αέρας… Το λοφτ της Στέλλας στους πρόποδες του Λυκαβηττού, και η Αθήνα από κάτω βασίλισσα μες στ΄ αστραφτερά πετράδια των φώτων της. Χαμός από κόσμο και η μουσική να σε κάνει να αισθάνεσαι ζωντανός. Να κάνει τα σωθικά σου να χοροπηδούν από την ένταση και την καρδιά σου να πάλλεται δυνατά. Όλο και πιο γρήγορα. Οι σαμπάνιες ανοιγμένες, οι φυσαλίδες ανεβαίνουν σαν high- tech χαρταετοί, η Μιράντα χορεύει μέσα στο πλήθος κι εκείνος βγάζει το ipod για να κάνει tag το τραγούδι που παίζει.

-Θα σου στείλει με sms τον παραλήπτη; ρωτάει μια φωνή
-Ποιος;
Εκεινη δειχνει τον ουρανό
-Ο Θεός! Σ’ ‘εστειλε αλλα δεν ξέρεις ακόμα σε ποιον;
Ο Θοδωρής γελάει, «εσύ τι έχεις ντυθει;» τη ρωτάει
-Εχω ντυθεί «τα ρούχα που δε φοράω τις άλλες μέρες»- βασικά όλα αυτά είναι πράγματα που εχω αγοράσει για γάμους και δεν τα ξαναφορεσα από τότε, είπα δεν τα βάζω σήμερα να βγω!
-Δείχνεις πολύ αυτοκρατορική πάντως. Κάτι σαν μεταμοντέρνα Αντουανέτα! Θοδωρής, συστηνεται και απλώνει το χέρι του.
-Αντουανέτα, γελάει αυτή, Αντωνία δηλαδή, και του σφιγγει την παλάμη.
-Α, ωραία, βλέπω σήμερα έχουμε ντυθεί και οι δύο ο εαυτός μας!
Μιλάνε για λίγο, γελάνε περισσότερο, το λοφτ μοιάζει ξαφνικά με εξωτικό ενυδρείο στο βυθό του σύμπαντος, κοράλλια στραφταλίζουν, φονικοί καρχαρίες τους τσαλαπατούν χορεύοντας και ένα ηλεκτροφόρο χέλι πάει και καρφώνεται με φόρα στο στέρνο του. «Ύπαγε πίσω μου Έρωτα», μονολογεί και χτυπάει με δύναμη το στήθος του βήχοντας, λες κι έτσι θα ξεράσει όλη τη φωτιά που στροβιλίζεται μέσα του.
-Είσαι καλά; Ρωτάει αυτή
-Ναι, ναι, μια χαρά. Απλά σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να πάρω acid μαζί σου!
-Ορίστε; Λέει εκείνη γελώντας
-Για να νιώσεις όπως νιώθω εγώ τώρα.

Νερό... Εκείνη χαμηλώνει τα μάτια και βλέπει τις φυσαλίδες μέσα στη σαμπάνια του. Πιάνει το χέρι της και το ακουμπά στο ποτήρι . Το κρατάνε μαζί σαν σφαίρα μαγική, κοιτάνε μέσα του κι εκείνος «μέσα στη φυσαλίδα» της λέει, «μας βλέπεις; ταξιδεύουμε απόψε -πετάμε πάνω από την πόλη, πάνω από θάλασσες και βουνά, πάνω από ανθρώπους καθημερινούς και συνηθισμένους, πάνω απ’ ότι είμαστε κάθε μέρα κι αυτό τον εαυτό που πάλι θα ξυπνήσουμε φορώντας αύριο.
-Μόνο που εσύ δεν είσαι μασκαρεμένος σήμερα, του λέει εκείνη
-Ούτε κι εσύ, της λέει εκείνος
-Δεν είναι απαραίτητο να μασκαρευτείς για να είσαι μασκαράς, λέει πλησιάζοντας η Μιράντα. Θα πας να μου βάλεις λίγη ακόμα σαμπάνια, μωρό μου;

Γη... Ανώμαλη προσγείωση. Φυσαλίδα καλεί Γη. Πέφτουμε. Χάνουμε το οξυγόνο. Χάνουμε το. Οξυ..γο… νoooo… Σα να χάνει τις αισθήσεις του και να πέφτει σε λήθαργο. Δε βλέπει τη ζωή να περνά μπροστά από τα μάτια του μα νιώθει τα συναισθήματα του σε αργή επανάληψη. Όσα ειχε νιώσει παλια, μα δεν τα ένιωθε πια. Δε μιλάει, μόνο παίρνει το ποτήρι της. «Όχι καραγκιοζιλίκια απόψε», λέει καθώς το γεμίζει, «όχι μασκαράτες και ψέματα , αύριο θα μιλήσουμε, αύριο να πάρουμε λίγο χρόνο χωριστά, να δούμε κι άλλους ανθρώπους για λίγο. Αύριο χωριστά, για λίγο». Και γυρίζει πίσω με το ποτό. Η Αντωνία έχει φύγει. Πλησιάζει τη Μιράντα . Δε μιλούν μα ξέρουν και οι δυο πως δε χρειάζεται μια Αντωνία ή η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου για να ερωτευτείς. Ούτε χρειάζεται να έρθουν οι Αποκριές για να φερθείς σα μασκαράς. Κι αν το ενα συμβεί, φέρνει το άλλο. Και οι ημέρες του Αγίου Καρναβαλεντίνου είναι πολύ περισσότερες από μια- δυο το χρόνο. Δυστυχώς.

μετακινώντας την άμμο

2010-02-07T10:40:00.001+02:00

Νερό… Αδύνατον να σηκωθεί από το κρεβάτι. Το πάπλωμα λες κι είναι από μάρμαρο. Έχει και το μνημόσυνο σε λίγο. Γυρίζει πλευρό. Γιατί έπρεπε να πεθάνει ο Χάρης, κι όχι αυτός; Ας πέθαινε αυτός- που δε θέλει και να ζήσει. Γιατί έπρεπε να πεθάνει ο Χάρης, που ήταν η χαρά της ζωής; Το τηλέφωνο χτυπά
-Ακόμα κοιμάσαι τεμπέλη; Πώς ακούγεσαι έτσι πτώμα; Έσκαβες στον ύπνο σου;
«Μετακινούσα την άμμο του μυαλού μου απ’ τη μια μεριά στην άλλη, ψάχνοντας για μια σταγόνα θετικής σκέψης σ’ αυτήν την Σαχάρα αρνητικότητας. Μετακινούσα την άμμο μου και τελικά θάφτηκα κάτω της. Δεν μπορώ να ανασάνω» ήθελε να της πει
-Δεν κοιμάμαι καλά, μωρό μου, είπε μόνο
-Μη μου πεις ότι δε θα πας στα 40 του Χάρη!

Φωτιά… Την προηγούμενη μέρα είχαν οικογενειακό τραπέζι -5αδερφια ζωή να έχουν, σύζυγοι, παιδιά, παππούδες, πανζουρλισμός. Κι εκείνος να μη θέλει να είναι εκεί. Να θέλει τη ησυχία του. Και σήμερα το μνημόσυνο –δεν ήταν το μνημόσυνο το θέμα, ήταν ο καφές μετά. Δεν ήθελε να μιλήσει με κανέναν. Και το βράδυ πάλι τραπέζι- συνάδελφοι και φίλοι της Μαρίας, με τις συζύγους, τα παιδιά και τα τραγούδια τους. «Α, ρε Χάρη, να μπορούσα να αλλάξω θέση μαζί σου», σκέφτεται
-Τι εννοείς δε θα έρθεις και το βράδυ;
-Δεν αντέχω ρε Μαρία, δεν μπορώ, θέλω να μείνω λίγο μόνος μου.
-Ούτε κι εγώ ήθελα να έρθω χτες, με το σόι σοι σου, αλλά ήρθα για να είμαι μαζί σου. Αλλά ποιος με υπολογίζει εμένα ε;

Αέρας… «Κι εγώ θέλω να είμαι μαζί σου. Ιδιωτικά. Χωρίς συγγενολόι, φίλους, γάτες, σκύλους, χωρίς τη οικιακή φασαρία και τον θόρυβο στην προσωπική μας επικοινωνία. Κι εγώ θέλω να είμαι μαζί σου, να γλιστρώ στο βελούδο του κορμιού σου και να μην ανησυχώ για τίποτα. Κυρίως για το ποιος είμαι. Κυρίως για το πώς είμαι.
-Αχ, δεν έχει να κάνει με εσένα, μωρό μου. Γιατί δεν καταλαβαίνεις ότι είμαι αυτιστικός , ότι δεν μπορώ τον κόσμο, κι όταν μπορώ να τον αποφύγω, το κάνω. Δε λέω ότι πρέπει να σου αρέσει αυτό, αλλά αυτό είναι το πακέτο εν προκειμένω. Και δεν είσαι αναγκασμένη να το δεχτείς.
-Και δεν πρόκειται!
Και του κλείνει το τηλέφωνο.

Γη… Κάτω από το πάπλωμα ακόμα. Σκέπτεται ότι αφού δεν είναι νεκρός, θα βόλευε τουλάχιστον να είναι διάσημος. Όταν ένας διάσημος δεν πάει σε πάρτι είναι εσωστρεφής και χαμηλών τόνων, όταν ένας καθημερινός άνθρωπος το κάνει είναι μονόχνοτος κι μίζερος. Τραβάει το πάπλωμα μέχρι πάνω, «σήκω μαλάκα, ντύσου, πλύσου, εξανθρωπίσου, πήγαινε μαζί της» λέει στον εαυτό του κι αρχίζει πάλι να μετακινεί την άμμο στο μυαλό του. «Δεν μπορώ» απαντάει μόνος του, «αφού είμαι ο μαλάκας που έμεινα να ζήσω, θα το κάνω με τον τρόπο μου». Και σταματάει να πηγαινοφέρνει την άμμο. Κάθεται κάτω επιτέλους. Πέφτει στα γόνατα και ηρεμεί. Πέφτει στα γόνατα και νιώθει τη ζεστασιά της άμμου. Ξαφνικά στη μέση της ερήμου αναβλύζει νερό, και μια θάλασσα απλώνεται. Ξαπλώνει στην άμμο. Κλείνει τα μάτια και ακούει των γλάρων τη φωνή. Κλείνει τα μάτια και επιτέλους. Ονειρευεται.

The present of present

2010-01-26T18:38:00.007+02:00

-So what kind of present you’d like from Sweden?
Designer clothing? A blue-eyed man? I'm searching but, baby, I don’t know what you need!

-Well, I need a present that you really can ‘t bring...

-Honey, I’m a magician, I can do anything:
just tell me the “word” and I’ll turn it to a “thing”.
So whisper me slowly your dearest wish
and I’ll make it happen- it’ll cost you a kiss!

-There’ s actually a present I want and I need.
A present that feeds me, that’s growing my seed:
I want a certain someone to be by my side,
to warm my emotions, my fears to hide.
To give me a present that fades my past,
to show me a future that might last...

But this kind of gift you really can’ t pay,
with cash or with plastic at stores or E-Bay.
The present I want, you can’t have it made,
with sapphires on silver, with rubies on jade.
The present I need is your presence in present,
a present that futures a future that’s pleasant.
And that kind of present you pay with yourself,
you have to be whole here -oh, I'll take no checks!

So if you really want to hear my dearest wish:
just bring yourself back to me –it’ll cost you a kiss

Για να πας μπροστά, κάτι αφηνεις πίσω...

2010-01-24T11:29:00.009+02:00

Φωτιά... «Γρήγορα, κρύψου κάπου γρήγορα», την σπρώχνει ευγενικά ο Τσάρλς κι εκείνη αντανακλαστικά ανοίγει μια ντουλάπα αλλά πέφτει πάνω σε δεκάδες βάζα γεμάτα με σκαθάρια. «Μπλιαχ, θα λιποθυμήσω» απειλεί, κι εκείνος «στο μπαλκόνι αγαπητή μου, βγείτε στο μπαλκόνι». «Είσαι τρελός; Χιονίζει, θα ξεπαγιάσω»! Μα ο Τσαρλς την κοιτάει σαν κουτάβι κι εκείνη δε μπορεί να μην του κάνει τη χάρη.
Υπάρχει ένα παραμύθι που ο ερωτευμένος ανεβαίνει στο μακρινό παραθύρι, που βρίσκεται φυλακισμένη η αγαπημένη του, πιασμένος από τα μακριά ξανθά μαλλιά της. Υπάρχει κι εκδοχή του Ρωμαίου, που σκαρφαλώνει στις πέργκολες. Και υπάρχει και η εκδοχή της Τζούλι: κρεμασμένη έξω από ένα παράθυρο στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, με πιο κοντινή διέξοδο ένα και μοναδικό δέντρο τρία μέτρα πιο κάτω. «Τι τους ήθελα τους παλαβούς φοιτητές, και μου έλεγε η μητέρα να βγω με τον ράφτη Μακ Κουίν καλύτερα… » μουρμουρά και αρχίζει να τραβάει την βελούδινη κορδέλα που συγκρατεί τον κορσέ του φουστανιού της. Δένει το εύθραυστο σκοινί στη μέση της και στα κάγκελα του μπαλκονιού, σαν ζώνη ασφάλειας σε περίπτωση που δεν πιαστεί καλά στο δέντρο.

Γη... Εκείνη τη στιγμή ο Τσάρλς δέχεται την επίσκεψη του Καθηγητή του που στην πραγματικότητα αποτελεί πρόφαση για μια αιφνιδιαστική επιθεώρηση από έναν Αξιωματικό του Βασιλικού Ναυτικού, καθώς κι έναν Ακόλουθο της Αυτού Μεγαλειοτάτης Βασιλίσσης της Αγγλίας. Ο λόγος είναι πως «ο κύριος Χένσλοου σας πρότεινε για να παραστείτε σε αυτό το ταξίδι του Βασιλικού Ναυτικού στην Νότια Αμερική, αλλά δε θα θέλαμε να προσφέρουμε μια τέτοια θέση σε κάποιον που στήνει μια επιστημονική παράσταση για χάρη μας σε καθορισμένη ημέρα και ώρα, θέλαμε να σας δούμε σε πραγματικές συνθηκες εργασίας, καταλαβαίνετε πιστευω το σκεπτικο μας νεαρέ μου! ». Και το Ακόλουθος μιλώντας σηκώνει -φιλοπερίεργος ων- ένα καπάκι από βάζο.
«Όχι, μη» προσπαθεί να τον προλάβει ο Τσαρλς μα ξαφνικά δεκάδες ζουζούνια βρίσκονται να πεταρίζουν στο δωμάτιο.
«Αηδία, θα κουβαλήσει τόσα ζωύφια και στο πλοίο» ρωτά ο Αξιωματικός και ανοίγει το παράθυρο. «Μα, τι θέλει αυτό το κόκκινο σκοινί κρεμασμένο στο μπαλκόνι σας»;
Ο Τσάρλς πετάγεται έξω και κοιτά πανικόβλητος κάτω.
«Τι χάσατε»;
« Έχασα…, έχασα την μαϊμού μου, ένα πανέξυπνο ζώο που μου είχε φέρει ο Αλεξάντερ Χάμπελντ από την Αφρική, στο τελευταίο ταξίδι του…» ψεύδεται ασύστολα ο Τσαρλς καθώς κοιτάει κάτω προσπαθώντας να διακρίνει τη Τζούλι του…

Αέρας... Η Τζούλι βρίσκεται γρατζουνισμένη και ξεπαγιασμένη κάτω από τα φυλλώματα του δέντρου, όταν ακούει ένα παιδάκι να περνάει.
«Ε, ψιτ, ψιτ», του σφυρά.
Ο τρίχρονος Μπίλλυ ο Ψεύτης κοιτά πάνω.
«Τι είσαι;» τη ρωτά.
«Για τι σου μοιάζω δηλαδή;» τον ειρωνεύεται εκείνη κουρνιασμένη πάνω κλαδί.
«Μεγάλο χοντρό πουλί».
«Ναι, τσιου τσιου, μπορείς να φέρεις μια σκάλα να με κατεβάσεις σε παρακαλώ»;
«Έλα πουλάκι, έλα κάτω»!
«Δε μπορώ, θέλω σκάλα, φέρε κάποιον για βοήθεια, κρυώνωωω» λέει η Τζούλι σε έξαλλη κατάσταση αλλά ξαφνικα νιωθει τις φωνητικές τις χορδές να μην υπακούουν. Λες και κοκαλωσαν απ' το κρυο.
«Να πουλάκι, θα ρίξει δέντρο να κατέβεις»!
«Θα κόψεις το δέντρο»; λέει σε πλήρη αφωνία αυτή κι εκείνη την ώρα ένα θηριώδης τύπος πλησιάζει με το τσεκούρι του.
«Μπαμπά κοίτα, ένα μεγάλο πουλί» και δείχνει πάνω στο δέντρο
«Μπίλλυ, σταμάτα τα ψέματα θα σε μαυρίσω»
«Όχι μπαμπά, να, άκου, μιλάει»
«Μπίλλυ σκάσε και φύγε από εδώ μη σε χτυπήσω με το τσεκούρι» και κραπ, καταφέρνει το πρώτο χτύπημα με το τσεκούρι του. «Βρομόδεντρο, με τις βρομορίζες σου, έχεις γεμίσει υγρασία όλο τον τοίχο»
Η Τζούλι κάνει το σταυρό της και προσπαθεί να κρατηθεί από τα κλαδιά, ο Μπίλλυ κλείνει τα αφτιά του: δεν έχει καμία μελωδία ένα δέντρο που πέφτει…

Νερό... Τρεις μέρες μετά ο Τσαρλς της αλλάζει επίδεσμο στον εξαρθρωμένο ώμο, ενώ της διηγείται ενθουσιασμένος το πώς θα καταφέρει επιτέλους να ταξιδέψει σε μέρη ανεξερεύνητα και μακρινά .
«Θες να έρθεις μαζί μου», τη ρωτά.
«Αγάπη μου, θα συμφωνήσω με τον πατέρα σου: δεν πρόκειται κανείς να σου δώσει την έγκριση του γι αυτό που πας να κάνεις- πόσο μάλλον να έρθει και μαζί σου. Αν πας εκεί, είσαι μόνος σου»…
Ο Τσαρλς κάνει πίσω στην καρέκλα του. Την κοιτά βουρκωμένος. Το γνωστό παραπονιάρικο κουτάβι, που δε μπορεί να του χαλάσει χατίρι.
«Αχ, Τσαρλς, εσύ δεν είσαι σαν τα μαμούνια που μελετάς -που όλα είναι ίδια. Εσύ είσαι ένας και μοναδικός, αλλά δε μπορώ να το κάνω. Δε μπορώ...»
«Κι όμως, τώρα που το λες, όλα τα μαμούνια δεν είναι ίδια: τα μαμούνια της ίδιας οικογένειας που ζουν σε μια περιοχή διαφέρουν από τα αδέλφια τους σε άλλες χώρες. Γιατί…; Ο Τσαρλς κοιτάζει σαν υπνωτισμένος ξαφνικά τη φωτιά, στο τζάκι που τριζοβολάει. «Γιατί;» Παραμιλάει;
Η Τζούλι βλέπει το χάσμα της επικοινωνίας και γυρνάει πλευρό. Και σελίδα στη ζωή της.

Ο Τσαρλς Νταργουιν στα 22 του χρόνια έφυγε τελικά για την μεγάλη περιπέτεια με το Μπίγκλ. Επέστρεψε πέντε χρόνια μετά, στα 1836, για να καταγράψει και να δημοσιεύσει τις πραγματείες του, που έμελλε να μετατρέψουν την μελέτη της φύσης από μια ερασιτεχνική ενασχόληση σε ακαδημαϊκό πεδίο. Το 1839, 30ετών πια, νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Εμμα Γουεντγουντ. Ο Τζούλι παντρεύτηκε τον ράφτη Μακ Κουίν

the prospective the New Year brings

2010-01-17T15:50:00.005+02:00

Γη… Καλά μπήκε η χρονιά. Να περπατάω κοιτώντας βιτρίνες –και να βρίζω τους σχεδιαστές, τους διακοσμητές, όλο τον κόσμο. Να μαλώνω με τα δέντρα που μου κρύβουνε το φως. Και να νιώθω τραγικά όταν οι άνθρωποι με χαιρετούν στα μαγαζιά. «Kαλημέρα, μπορώ να βοηθήσω»; «Δεν ξέρω, μπορείς;», θέλω να τους ρωτήσω. Μπορείς να μου εξηγήσεις πώς γίνεται να μπλέκω με ανώριμους ανθρώπους στις σχέσεις μου; Πώς με δεσποτικούς στις συνεργασίες; Πώς με παρεμβατικούς στο σπίτι μου; Μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί ο επιμελητής μου άλλαξε την πρώτη πρόταση στο βιβλίο μου, γιατί η μάνα μου και η μάνα του πάνε μαζί εκδρομές και μιλάνε για εμάς, και γιατί αυτός αποφάσισε αύριο να φύγει για διακοπές στην Σκανδιναβία αύριο και μου το είπε σήμερα;

Φωτιά… «Ο κόσμος μπορεί να είναι πολύ άδικο μέρος μερικές φορές, αλλά θα σ΄ ανεβάζει πού και πού, δε θα σε ρίχνει πάντα, κι αν κάποιοι σε εξαπατήσουν, σε εκμεταλλευτούν και σε πληγώσουν κράτα το κεφάλι ψηλά και φόρα τα τραύματα σου με περηφάνια». Αυτά είπαν οι Yeasayer για χιλιοστή φορά σε δυο ώρες που τους ακούω κι έτσι κι εγώ συνέχισα να περιφέρω τις ένδοξές πληγές μου στην αγορά, πιτσιλώντας αίματα πάνω σε απαστράπτουσες παγιέτες, κρουκς γυαλιστερά, γούνες, δέρματα, φανταχτερά φτερά. Δεν το αντέχω, Θεέ μου δεν θα αντέξω άλλη μια τέτοια χρονιά.

Αέρας… Αν είχα λεφτά. Αν είχα λεφτά θα έφευγα κι εγώ να πάω κάπου μακριά από όλα αυτά. Κάπου που οι άνθρωποι να μην είναι σπασμένοι σε χίλια κομμάτια και κάποιος να είναι δικός μου ολόκληρος. Κάπου που οι άνθρωποι να είναι ντροπαλοί και να μην κάνουν έτσι ξεδιάντροπα μαντάρα του άλλου τη ζωή. Κάπου που θα μπορώ να γράφω με την ησυχία μου, να πίνω και να οδηγώ, να έχει ήλιο και τη μουσική που αγαπώ, κάπου που να κυκλοφορούν ψιλολιγνοι φλαμανδοί και να μπορώ να ερωτεύομαι ανενόχλητη. Χωρίς ABS, χωρίς αερόσακους. Με όλη μου την ταχύτητα. Βαρέθηκα τη γεροντίστικη οδήγηση. Βαρέθηκα τις παρατηρήσεις επειδή πηγαίνω στην αριστερή. Βαρέθηκα την ήσυχη καλη ζωή που θες να σχεδιάζεις και για τους δυο μας εσύ. Όπως σε βολεύει κι όπως θες. Χωρίς να ρωτάς. Χωρίς να μοιράζεσαι ποτέ.

Νερό… Αβεβαιότητα, που χάνεται με τι; Διαμαντένια δαχτυλίδια που υπόσχονται αιώνια πίστη; Υπογραφές, συμβόλαια, συμφωνητικά –μαλακίες, κανείς δεν έχει ηθική. Ποιος θα σε αποζημιώσει για τον πόνο που πλήρωσες, κι όχι για τα υλικά αγαθά. Κανείς δεν έχει ηθική. Οι υποσχέσεις είναι μόνο λόγια και τίποτα δε γίνεται με λόγια. Κι αν οι υποσχέσεις γίνουν και πράγματα πάλι τίποτα δεν είναι. Διαμαντένιο δαχτυλίδι –δεν το θέλω. Δεν σε πιστεύω. Δεν σε πιστεύω. Γιατί οι υποσχέσεις πρέπει να κρατάνε για πάντα. Κι εσύ δεν ξέρεις τι θα κάνεις αύριο. Αν θα είσαι εδώ ή στην Σκανδιναβία. Δεν ξέρεις τι σου γίνεται φίλε, μα την αλήθεια…