Το αδύναμο φύλο

(φημολογείται ότι μια από τις δυο ιστορίες είναι αληθινή)

Genova, Italy, 1978.
Ο Giorgio T. βάδιζε στους δρόμους της Genova με το ανοιξιάτινο κοστούμι του, όταν ένα αυτοκίνητο σταμάτησε πλάι του. Η οδηγός άνοιξε το παράθυρο κι εκείνος έσκυψε ενστικτωδώς, νομίζοντας ότι θέλει να τον ρωτήσει για κάποια οδό. «If beauty had a name it would be yours, so don’ t tell me your name cause I already know it, my Βeauty! Would you like to have a drink with me?» τον ρώτησε με κακά αγγλικά.
Η γυναίκα ήταν 50άρα και το έδειχνε, ταλαιπωρημένη περισσότερο και λιγότερο καλοβαλμένη θα την χαρακτήριζες. Επιπλέον δεν έμοιαζε ξένη. Εκείνος, 25άρης στην ηλικία αν και πολύ μεγαλύτερος σε σεξουαλικές εμπειρίες, της χαμογέλασε για το κομπλιμάν και έκανε να φύγει. Η γυναίκα άνοιξε την πόρτα και τον ακολούθησε με τα πόδια, παρατώντας το αμάξι ανοιχτό και κλείνοντας το δρόμο πίσω της. Κορναρίσματα, φωνές κι εκείνος, «No, don’ t do that» της είπε με τα δικά του κακά αγγλικά, «don’ t leave the keys on, somebody may steal your car» κι έτρεξε προς το αυτοκίνητο. Εκείνη μπήκε μαζί του στο fiat και «that was the best thing to do!», του είπε και προχώρησε με το αμάξι λίγο παρακάτω όπου και ξανασταμάτησε σε έναν χώρο που δεν ενοχλούσε.
Του είπε ότι είναι Ισπανίδα και ζήτησε το τηλέφωνό του. Είπε ότι θέλει πολύ να πιουν μαζί ένα ποτό. Εκείνος της είπε ότι έχει γυναίκα κι εκείνη του είπε ότι κι αυτή έχει άντρα αλλά δεν είναι Ιταλός. «Η γυναίκα σου είναι Ισπανίδα;» τον ρώτησε. «Δε θες να δοκιμάσεις μια έμπειρη πληθωρική Ισπανίδα»;
Έδωσε το τηλέφωνό του για να την ξεφορτωθεί, με την προοπτική να μην απαντήσει αν τον πάρει. Ήταν σαφέστατο ότι δεν ήταν ξένη, έμοιαζε με μεσόκοπη Ιταλιάνα που έψαχνε ζιγκολό. Απ’ την άλλη γιατί να μην έβγαινε μαζί της για ένα ποτό και να της έδινε ένα μάθημα…
Πράγματι το επόμενο βράδυ του έδωσε ραντεβού σε ένα πολύ καλό μπαρ. Ήπιαν ένα ποτό και ευθύς αμέσως αυτή τον ρώτησε αν θέλει να πάνε στο ξενοδοχείο της. Εκείνος της είπε «δεν ξέρω τι κάνουν στην Ισπανία αλλά στην Ιταλία δεν πηδάς κάποιον μόνο με ένα ποτό!». Εκείνη γέλασε και του έδειξε τα λεφτά. «Φτάνουν αυτά Λατίνε εραστή μου»;
Πήγαν στο δωμάτιο και μόλις είχαν βγάλει τα ρούχα τους όταν εκείνος καβάλησε πάνω της και της είπε στα Ιταλικά «γιατί έπαιξες όλο το παιχνίδι, ας έλεγες πως είσαι Ιταλίδα που θέλει να πηδάει τεκνά, με τόσα λεφτά δε χρειαζόταν παραμύθι μωρό μου». Και τότε εκείνη του είπε «κι εσύ γιατί είπες το παραμύθι ότι έχεις γυναίκα αφού είσαι απλά ένας ζιγκολό και θα πήγαινες με οτιδήποτε για τα λεφτά μωρό μου»; Της άστραψε ένα χαστούκι και τότε εκείνη, χωρίς αυτός να καταλάβει πώς, με μια παράξενη αιφνιδιαστική λαβή τον έβαλε από κάτω και τράβηξε το πορτοφόλι από την τσάντα της. Έβγαλε την ταυτότητά της. Αστυνομική.
«Λοιπόν θα το αναλύσουμε κι άλλο το ζήτημα ή θες να σε πάρω στο τμήμα και να σου χώσω το κλομπ εκεί που πρέπει για να με πηδήξεις τελικά»;
Ο Giorgio προσπάθησε πολύ να αποδώσει με τον πιστόλι κολλημένο στον κρόταφο και την μπατσίνα να του δίνει παραγγέλματα. Όταν τελικά με πολύ ιδρώτα και κόπο τα κατάφερε εκείνη έφυγε μαζεύοντας το μάτσο τα χαρτονομίσματα λέγονται πώς «δεν τ’ άξιζε τα λεφτά του- και ίσως να μην άξιζε να του χαρίσει τη ζωή». Αλλά τελικά τον άφησε να ζήσει. Ντροπιασμένος. Βιασθής από γυνή…

Rhode Island, U.S. 1978
Ο George S. είχε ένα εργοστάσιο πλαστικών στο Providence της Αμερικής. Επίσης είχε σύζυγο και μια ωραιότατη γραμματέα ερωμένη. Το καλοκαίρι εκεί στο Rhode Island ο ήλιος μπορεί να σε τρελάνει και οι θερμοκρασίες μοιάζουν με αυτές της Αθήνας με καύσωνα. Στον ήλιο λοιπόν και στην υπερθέρμαση έριξαν το φταίξιμο οι ασφαλιστικές εταιρίες όταν μια ισχυρή έκρηξη στην αποθήκη γκρέμισε όλο σχεδόν το εργοστάσιο. Όλο εκτός από τον διαχωριστικό τοίχο του γραφείου. Έτσι ο George S. γλίτωσε ως εκ θαύματος από βέβαιο θάνατο.
Μετά από μέρες περίθαλψης γύρισε στο γκρεμισμένο εργοστάσιο και συγκεκριμένα εκεί που κάποτε ήταν το γραφείο του να ψάξει για πολύτιμα απομεινάρια. Και λέγοντας αυτό δεν εννοούμε μόνο το ταυτότητες, διπλώματα, συμβόλαια και τα σχετικά έγγραφα. Εννοούμε και χρήματα και κυρίως χρυσαφικά- εν προκειμένω το ένα που είχε αγοράσει για τα γενέθλια της ερωμένης του και είχε κάρτα μέσα: αν το έβρισκε ποτέ η γυναίκα του όλα θα έβγαιναν στη φόρα.
Και ο George S. ήταν ένας ευυπόληπτος πολίτης του Providence και αυτό που του είχε συμβεί- να φτάσει τόσο κοντά στο θάνατο και να γυρίσει πίσω- τον είχε κάνει να θέλει να βάλει τη ζωή του στον ίσιο δρόμο. Η ρεαλιστική κατάρρευση του εργοστασίου και η οικονομική του πτώση ήταν μια τιμωρία, ένα θεϊκό σημάδι ότι είχε ξεστρατίσει. Αλλά ο Θεός του χάρισε τη ζωή για να επανορθώσει… Θα έβρισκε λοιπόν το δώρο για την γραμματέα. Θα έβγαζε την κάρτα από μέσα. Και θα το χάριζε στη γυναίκα του, που ξαγρυπνούσε στο πλευρό του σε όλες τις μέρες και τις νύχτες της πτώσης του.
Όπως είχε πέσει στα γόνατα κι έψαχνε ένα φορτηγό- γερανός πέρασε από τον διπλανό δρόμο. Το έδαφος συντονίστηκε και τραντάχτηκε, κι άξαφνα κι απότομα κατέρρευσε εκείνο το μοναδικό όρθιο κομμάτι τοίχου. Και τον πλάκωσε.
Μέσα από τις σκόνες φάνηκε σαν φάντασμα η κατασκονισμένη φιγούρα της γυναίκας του. Στο χέρι της αντί βραχιολιού είχε τυλίξει ένα πανάκριβο περιδέραιο. Και στα δάχτυλα έσφιγγε την διαθήκη, που ήταν στο όνομά της. Πoτε δεν αποδείχθηκε αν αυτή έριξε τελικά τον τοίχο.

Athens' electric feel… - indieannalog set 34

Γη… Τα αυτοκίνητα τρέχουν σαν τρελά ηλεκτρόνια στις φορτισμένες λεωφόρους της, ο ήλιος καίει και η ζέστη δεν κοπάζει ούτε τη νύχτα, η φωτορρύπανση κάνει τον αττικό ουρανό να μοιάζει με την παραλία του Αστέρα και τα αστέρια κάνουν τις βουτιές τους ανενόχλητα σε αυτόν, χωρίς να προλαβαίνει να τα δει κανείς και να τους φορέσει ένα σωσίβιο -ευχή την ώρα που πέφτουν … Can – Mothersky (pilooski edit).

Φωτιά… Αθήνα και τα μπαρ είναι μικρά και στριμωγμένα από κόσμο, ο ένας πίνει κοκτέιλ κολλημένος πάνω στον άλλο παρότι έξω σκάει ο τζίτζικας, βουερή πόλη με θορυβώδη διασκέδαση, τα ντεσιμπέλ μάλλον είναι ένας κρίκος του ελληνικού DNA -μιλάμε φωναχτά, γελάμε δυνατά, περιγράφουμε σωματικά, μαλώνουμε με πάθος, ερωτευόμαστε με ένταση και όταν βρισκόμαστε στο εξωτερικό απλά δείχνουμε να …αναπνέουμε περισσότερο αέρα απ’ τους ντόπιους (αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό, αλλά έχει πλάκα)… Ratatat - Mirando.

Αέρας… Στο Όσλο που είναι μια βόρεια πρωτεύουσα και φήμες έλεγαν πως είναι εξίσου άσχημο με την Αθήνα, τα πράγματα είναι ήσυχα και χαλαρά, πολύ πράσινο και λίγα αυτοκίνητα, ελάχιστες επιλογές (Benetton ή Zara, Accessories ή Glitter, Espresso ή Latte) και όπως βαδίζεις στους δρόμους σκέφτεσαι «ναι, θα μπορούσα να ζήσω εδώ, απλά θα πρέπει να φέρνω τις βότκες και τα τσιγάρα από Ελλάδα, ε, μήπως κι έναν μελαχρινό να φέρω από εκεί και τους φίλους μου επίσης, και το Blueberry για να βρίσκω ρούχα και εντάξει, θα ανοίξω και ένα παράρτημα του ΡΟΡ να ακούμε κανένα indie...» ! Ειδικά με τη μουσική έχουν ένα θέμα στη Νορβηγία πάντως, το τι who και rolling stones άκουσα, δεν είναι να απορείς που πιτσιρίκια σαν τους MGMT στο Electric feel εκσυγχρονίζουν το I miss you των Stones και γίνονται πάμπλουτα!

Νερό… Η Αθήνα όπως όλες οι μεγαλουπόλεις ανήκει στον πολιτισμό του ηλεκτρισμού, χωρίς αυτόν απλά δεν μπορείς να ζήσεις- χωρίς φανάρια, χωρίς ΔΕΗ, τηλέφωνο και internet, τηλεόραση και dvd. Οι καυτές μέρες έχουν έρθει και σύντομα η υπερκατανάλωση ρεύματος θα μας φέρει πάλι στην ολική καταστροφή με τα black outs. Για την ώρα τα κλιματιστικά δουλεύουν στο φουλ και όταν περνάς κάτω από μπαλκόνι σε κατουράνε, αλλά Θεέ μου, δε θα άλλαζα με καμία δροσερή, χαλαρή και πολιτισμένη πόλη στον κόσμο το καυτό, ηλεκτρισμένο καζάνι της Αθήνας. Dead bodies – Total destruction.

Έξω από την πόλη τα καίμε, μέσα στην πόλη τα κόβουμε

Άλλη μια ανάπλαση στον αστικό χώρο που απαίτησε το κόψιμο δέντρων, αυτή τη φορά από τον Οργανισμό Σιδηροδρόμων Ελλάδας. Διαβάστε περισσότερα στην Ελευθερότυπία.



Την είδηση την έμαθα από το μπλογκ της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Καρέα, από όπου πήρα και τις φωτογραφίες.

Με τον τρόπο της Ινδιάννας: Almost happened

[Η Ινδιάννα έγινε Εσκιμώα και κάνει διακοπές στη Λαπωνία. Αναγνωρίζοντας τη συμβολή της σε αυτό το μπλογκ αποφάσισα να μιμηθώ τα ύφη της σε μια σειρά από ιστορίες, για όλο το διάστημα που θα λείπει. Άμμος]

(Η συγκεκριμένη ιστορία έχει σχεδόν συμβεί, όχι όμως σε μένα.)

Ο άλλος μπαινόβγαινε μέσα της εδώ και ώρα, λαχανιάζοντας και φιλώντας την, ψιθυρίζοντάς βρομόλογα που νόμιζε ότι της αρέσουν. Η ίδια βυθιζόταν όλο και συχνότερα, όλο και βαθύτερα, σε αισθήσεις που δεν αναγνώριζε ως ευχάριστες ή δυσάρεστες, που δεν την ένοιαζε καν αν βρίσκονταν μέσα ή έξω της. Άρχισε να αναρωτιέται κατά πόσο είχε οποιοδήποτε νόημα το σεξ μαζί του, αν υπήρχε οτιδήποτε ουσιαστικό σε αυτήν την ιστορία. Από το διπλανό διαμέρισμα η πενηντάχρονη γεροντοκόρη ξεκίνησε να μουρμουρίζει ένα ποίημα χτυπώντας τα πλήκτρα του πιάνου.Δε θα μπορούσε ο άλλος να είναι ουσιαστικό, αφού ενεργούσε πάνω της, δεν είχε όμως ούτε φωνή, ούτε διάθεση, ούτε χρόνο. Τι μέρος του λόγου να ήταν άραγε; Αγνοώντας πλέον τελείως τις παλινδρομήσεις του μορίου του, έφερε στο μυαλό της τους πίνακες από τη γαλάζια γραμματική του σχολείου. Θα μπορούσε τουλάχιστον να είναι ένα όνομα, προσπάθησε να θυμηθεί όμως το επίθετό του χωρίς επιτυχία. Τίποτα, τίποτα, αλλού βρισκόταν η απάντηση κι εκείνη δε μπορούσε να τη βρει. Τρόμαξε.Ίσως και οι δυο τους να ήτανε προθέσεις, αναπόλησε τον πρώτο καιρό που υπόσχονταν τόσα πολλά ο ένας τον άλλο, που ονειρεύονταν μαζί ταξίδια και σπιτάκια στην ακρογιαλιά, που σχεδίαζαν ένα κοινό, αιώνιο μέλλον. Ένας λυγμός ξεπήδησε από μέσα της αλλά έφτασε στην επιφάνεια σαν βαθύ αγκομαχητό, ο άλλος νόμισε πως ετοιμάζονταν να τελειώσει και πήρε να κοπανιέται με δύναμη μέσα της. Ναι, ήταν ωραία τότε, υπήρχε ακόμη ένας σύνδεσμος μεταξύ τους.Ο σπασμός του οργασμού του συνδυάστηκε με ένα παραλήρημα κλιτικών παραδειγμάτων από τη μεριά της: «ενικός αριθμός, ονομαστική η απώλεια, γενική της απώλειας, αιτιατική την απώλεια, κλητική απώλεια, πληθυντικός αριθμός οι απώλειες, γενική των απωλειών, αιτιατική τις απώλειες, κλητική απώλειες». Πετάχτηκε από μέσα της φοβισμένος, εκτοξεύοντας το σπέρμα του στο στήθος και το πρόσωπό της, χωρίς αυτή να αντιδράσει καθόλου. Το βλέμμα της γυάλιζε γυάλινο καθώς απήγγελλε τις πτώσεις του ουσιαστικού «καταβύθιση», κι εκείνος ντύθηκε βιαστικά, για να τρέξει μακριά από το σπίτι. Η πενηντάχρονη γεροντοκόρη είχε βγει πια στο μπαλκόνι και κάπνιζε, απολαμβάνοντας τη νυχτερινή δροσιά.Έπρεπε να ξεκινήσει ψυχανάλυση δύο χρόνια αργότερα, για να μπορέσει να θυμηθεί το γεγονός με ακρίβεια, για να πάψει να παραπονιέται στις φίλες της ότι ο άλλος εξαφανίστηκε χωρίς καν μιά δικαιολογία, ένα τηλέφωνο έστω. Η ψυχαναλύτρια απέφευγε να της φοράει ταμπέλες από το DSM, η ίδια όμως κάποια στιγμή έψαξε στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη και βρήκε τα ονόματα που έψαχνε: «κρίση ψυχωσικού άγχους», ουσιαστικό με συμπλήρωμα σε γενική της ιδιότητας, γένους θηλυκού και ουδετέρου. Το είπε στη Μάνια, την πενηντάρα από το διπλανό διαμέρισμα, είχαν γνωριστεί πια, κι αυτή γέλασε δυνατά. «Τι σε νοιάζει πουλάκι μου, δεν είμαστε υπεράνθρωποι, τελείως καλά δεν είναι κανείς. Ουσιαστικά ένα πράγμα έχει σημασία, να μπορείς να την παλεύεις ό,τι παιχνίδια και να σου παίζει το μυαλό σου. Δες εμένα, όλους τους έδιωξα τελικά, όλους τους χάρηκα πρώτα.»[Από τα πρώτα widget ακούγεται η Τάνια Τσανακλίδου να απαγγέλλει τον «Πληθυντικό αριθμό» της Κικής Δημουλά (Ανυπεράσπιστοι έρωτες) και από το τελευταίο η Laurie Anderson να τραγουδά «O Superman – For Massenet» (Big Science)]

Μου τη δίνει η Αθήνα με καύσωνα

Χτες μέσα στο ίδιο πρωινό, είχα μία δουλειά στην Αργυρούπολη, μια άλλη στο Μαρούσι και έπρεπε να βοηθήσω και σε μια μετακόμιση στα Πατήσια. Γύρισα στο σπίτι πρώτη φορά σαν κανονικός Αθηναίος, δηλαδή φρικαρισμένος με την πόλη μου.

I'm an engine driver... - indieannalog set 33

Φωτιά… Πέρασα πολλά χρόνια να γράφω ιστορίες Δε μπορούσα να διαχειριστώ την πραγματικότητα αλλιώς. Έμπαινα πολύ μέσα στα πράγματα και τις καταστάσεις και δε μπορούσα να τα δω αντικειμενικά. Παρά μόνο αν τα κατέγραφα. Αν όσοι ήξερα μετατρέπονταν σε ήρωες μόνο τότε τους έβλεπα αποστασιοποιημένα, από ψηλά. Έβλεπα όλες τις όψεις της προσωπικότητας και όλες τις διαστάσεις του χαρακτήρα τους. Όσο για μένα. Πέρασα πολλές βραδιές να κουτουλιέμαι σε τοίχους μπας και καταφέρω να βγω από μέσα μου και να με δω από μακριά… Brendan Canning – Hit the wall

Αέρας… Στην αρχή έγραφα μικρές ιστορίες. Με ενδιέφεραν τα γεγονότα και οι άνθρωποι. Θραύσματα στιγμών. Στην πορεία κατάλαβα ότι αυτό που πραγματικά γύρευα ήταν η συνοχή. Όλα αυτά τα σπασμένα κόκκαλα, οι μικρές ιστορίες, να γίνουν σκελετός και από πάνω του να θρέψει σάρκα και να αποκτήσει ζωή. Για να γίνει αυτό όμως πρέπει να πας το μαχαίρι πολύ βαθιά. Να μπεις στη βαθύσφαιρα και να φτάσεις στα πιο απύθμενα βάθη των ηρώων σου… (Sons & daughters στο Broken bones ξεπατικώνουν τη διασκευή της Cat Power στο Bathysphere του Smog)

Νερό… Έγραψα τρία μυθιστορήματα. Το πρώτο κατά παραγγελία- εξ’ ου και το μόνο που έφτασε σχεδόν να εκδοθεί. Τα άλλα δυο δικά μου. Εννοώ όπως τα ήθελα εγώ. Για τους δικούς μου ανθρώπους. Όταν τα πήγαινα έξω μου έλεγαν πως το στόρυ είναι τρομερό και το γράψιμο καλό αλλά… ποιους αφορούν αυτοί οι ήρωες? Δεν είχα -λέει- target group. Αναρωτήθηκα γιατί. Και μετά χαμογέλασα. Και έπαψα να νιώθω μια ξένη σε αυτή τη Γη. Οι ήρωές μου δεν αφορούσαν κανέναν άλλο γιατί ήταν πέρα από αυτό τον κόσμο. Και το καλύτερο- ήταν πραγματικοί. Ήταν οι φίλοι μου. Δεν υπήρχαν στο χαρτί αλλά εκεί έξω! Smog – I was a stranger

Γη… Έχω δυο χρόνια να γράψω κάτι. Δεν το έχω καμία ανάγκη πια. Βλέπω τις ζωές των γύρω μου που δείχνουν τόσο λαμπερές και μόλις πλησιάζω μυρίζω την αποσύνθεση που βράζει από κάτω τους. Βλέπω τις ζωές των άλλων και καταλαβαίνω ότι εγώ ποτέ δεν ήθελα αυτό που έχουν. Δεν ήθελα το αμερικάνικό όνειρο. Ήθελα πάντα να είμαι ο οδηγός της ατμομηχανής. Και να ταξιδεύω ανθρώπους και πράγματα. Να τους παίρνω μαζί μου στο ταξίδι- κάποιοι ανεβαίνουν, κάποιοι κατεβαίνουν. Στάσεις σωρό. Άνθρωποι κι εγώ. Τόποι, μέρη, μουσικές, νέα ποτά, νέες ζωές, μέρες, νύχτες, εποχές, γυρνάω ανθρώπους και ζωές και είμαι το ταξίδι μου… Decemberists – Engine driver

Αγώνας ενάντια στην επέκταση των Ελληνικών Πετρελαίων και της Χαλυβουργικής στο Θριάσιο

Αναδημοσιεύω από το ιστολόγιο της "Επιτροπής Αγώνα κατά των επεκτάσεων των Ελληνικών Πετρελαίων (πρώην Πετρόλα) και των μονάδων ηλεκτροπαραγωγής της Χαλυβουργικής"

Δελτίο τύπου 24-06-2008: «Πέφτει χρήμααα..!» Ο ρυπαίνων πληρώνει… για να κάνει την δουλειά του !

Ανήμπορη να εξασφαλίσει με σοβαρά επιχειρήματα τη συναίνεση της κοινωνίας του Θριασίου για το καταστροφικό προς το περιβάλλον του Θριασίου σχέδιο επέκτασης του Διυλιστηρίου της Πετρόλα, η ηγεσία των Ελληνικών Πετρελαίων επιστρατεύει μάταια επιλήψιμες μεθόδους εκμαυλισμού των κατοίκων.
Με φορτικές τηλεφωνικές κλήσεις προς εκατοντάδες Δημότες κυρίως της Ελευσίνας, της Μάνδρας και της Μαγούλας, ανοίγει κρουνούς ατομικών «παροχών»:
- Δωρεάν παροχή 500 λίτρων πετρελαίου σε πολύτεκνες οικογένειες.
- Οικονομική ενίσχυση σε φοιτητές/τριες που θα εισαχθούν φέτος στα ΑΕΙ.
- Δωρεάν καλοκαιρινές διακοπές για παιδιά σε ιδιωτικές κατασκηνώσεις.
- Δωρεάν ιατρικές εξετάσεις για ηλικιωμένους/ες σε διαγνωστικά κέντρα της περιοχής κ.α
Ουδέποτε στο παρελθόν τα υπό κρατικό έλεγχο Ελληνικά Πετρέλαια είχαν επιδοθεί σε τέτοιες εξατομικευμένες μεθόδους και πρακτικές .
Αντίθετα, το ιστορικό ανάλογο ανακαλείται αυτόματα στη μνήμη των κατοίκων : η καταστροφική επιδρομή του Ι. Λάτση (Ιδρυτή της Πετρόλα) το 1968 στην Ελευσίνα συνοδεύτηκε από επίσκεψη στο Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας, όπου ξεφορτώθηκαν κιβώτια με ρολόγια και τρανζίστορς από την Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας, τα οποία προορίζονταν για τους/τις φτωχούς/ές εργαζόμενους/ες της Ελευσίνας…
Η σημερινή (υπό Λατσικό έλεγχο) Διοίκηση των Ελληνικών Πετρελαίων παραδίδει αξιοθαύμαστα μαθήματα «πράσινης» σκέψης και «εκσυγχρονιστικής» επιχειρηματικής πράξης!
Όμως η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα… Η πλήρης διαστροφή της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει για την αποκατάσταση της βλάβης που προκαλεί» είναι γεγονός: Ο ρυπαίνων πληρώνει... για να κάνει την δουλειά του!

Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη σημαίνει:
- Άμεση απόσυρση των σχεδίων εδαφικής επέκτασης και γιγάντωσης του διυλιστηρίου.
- Αλλαγή καυσίμου και εφαρμογή των Βέλτιστων Διαθέσιμων Τεχνικών στις υφιστάμενες εγκαταστάσεις του διυλιστηρίου για πραγματική μείωση των ρύπων.
- Εξαφάνιση των οσμών που πλήττουν καθημερινά τους οικισμούς της Ελευσίνας, των Εργατικών Κατοικιών και της Μάνδρας.
- Ανάληψη της ευθύνης για τις διαρροές του διυλιστηρίου στο έδαφος και στο υπέδαφος, στον υδροφόρο ορίζοντα και στην θάλασσα και γενναία επένδυση για την προληπτική αντιμετώπισή τους καθώς και πλήρη εξυγίανση του εδάφους εντός και εκτός του διυλιστηρίου.
- Ελεύθερη ζώνη ασφαλείας όλη η έκταση της πρώην Υαλουργίας OWENS μεταξύ του Πυριτιδοποιείου – Καλυκοποιείου (ΠΥΡ.ΚΑΛ.) και του Διυλιστηρίου.
Αυτήν την περιβαλλοντική ευθύνη των Ελληνικών Πετρελαίων θα απαιτήσουν οι κοινωνικοί φορείς, οι Δήμοι, η Νομαρχία και οι κάτοικοι του Θριασίου στις 28 Ιουνίου με την Ολονύχτια Πολιτιστική Διαμαρτυρία τους έξω από το διυλιστήριο της Πετρόλα.

Η συντονιστική γραμματεία

Ολονύκτια πολιτιστική διαμαρτυρία το Σάββατο 28 Ιουνίου έξω από τις εγκαταστάσεις της Πετρόλα (στην παλιά εθνική οδό Ελευσίνας - Κορίνθου) με συμμετοχή μουσικών σχημάτων, συλλόγων και πνευματικών κέντρων του Θριασίου. Ακολουθεί το πρόγραμμα της διαμαρτυρίας:

7:00 μμ: Έναρξη διαμαρτυρίας: Χοροι από εθνικοτοπικούς Συλλόγους και Πνευματικά Κέντρα του Θριασίου (συνοδεύει η ορχήστρα του Μανώλη Σύριου).
9.30 μμ: Χαιρετισμοί εκπροσώπων.
10.00 μμ: Συναυλία διαμαρτυρίας με τους Βασιλη Παπακωνσταντίνου και Σάκη Μπουλά
Μεσάνυχτα: Έντεχνα και λαϊκά τραγούδια από το δεκαμελές συγκρότημα Λαϊκά μονοπάτια.
3.00 πμ: «Μια ενοχλητική αλήθεια» Προβολή του ντοκιμαντέρ του Αλ Γκορ.
6.00 πμ: Λήξη διαμαρτυρίας.

[Κλικ στις αφίσες για τη μεγεθυσμένη εικόνα. Επίσης στο κέντρο της Αθήνας υπάρχει μια συνάντηση για μεταφορά στη διαμαρτυρία στις 9:00 μμ από τους "Πολίτες της Αττικής για την Ενέργεια" στον Κοινωνικό Χώρο Nosotros, Θεμιστοκλέους 66 Εξάρχεια.]

Με τον τρόπο της Ινδιάννας: Αλλόκοτα Συμβάντα

[Η Ινδιάννα έγινε Εσκιμώα και αυτή τη στιγμή κάνει διακοπές στη Λαπωνία. Αναγνωρίζοντας τη συμβολή της σε αυτό το μπλογκ αποφάσισα να μιμηθώ τα ύφη της σε μια σειρά από ιστορίες, για όλο το διάστημα που θα λείπει. Άμμος]

(Αν και τα πρόσωπα είναι υπαρκτά, μία μόνο από τις δύο ιστορίες είναι αληθινή.)

Η Ελεωνόρα, παλιά φίλη, παχύσαρκη, σεξομανής και με παθολογική αγάπη για τις γάτες, κάποια στιγμή αποφάσισε ότι έχει διερευνήσει αρκετά την ετεροφυλόφιλή της πλευρά. Κατά την πρώτη όμως περιπλάνηση σε λεσβιακά και γκέι μπαρ της Αθήνας, κατάφερε να γνωρίσει όχι γυναίκα, αλλά έναν ψηλό και γυμνασμένο άντρα, τον Αργύρη, με αραιά δόντια, τεράστιο πέος και όπως φάνηκε στην πορεία, αρσενική πόρνη στο επάγγελμα. Η Ελεωνόρα πάντα εκτιμούσε το μεγάλο μέγεθος στους άντρες και έτσι άφησε κατά μέρος τους προβληματισμούς που της έθεσα για τα δόντια του Αργύρη, το επάγγελμά του, το σταθερό γκόμενό του - αρχισυντάκτη μιας κυριακάτικης εφημερίδας, όπως και το ότι ο Αργύρης ήταν παντρεμένος με παιδί. Όταν μάλιστα ο σπιτονοικοκύρης τους έκανε έξωση, η Ελεωνόρα προθυμοποιήθηκε να φιλοξενήσει την οικογένεια προσωρινά, σκεπτόμενη ότι η καλή της πράξη θα μπορούσε ωραιότατα να συνδυαστεί με ακατάσχετο σεξ από τον Αργύρη. Ο ίδιος όμως αποδείχτηκε εξίσου σεξομανής με την Ελεωνόρα καθώς ο πρώτος λογαριασμός τηλεφώνου ήταν υπέρογκος, γεμάτος με τηλεφωνήματα σε ροζ γραμμές 090. Η Ελεωνόρα ζήτησε από την οικογένεια να φύγει σύντομα από το σπίτι, αυτοί αρνήθηκαν λέγοντας ότι δεν είχαν καμία σχέση με τα ροζ τηλέφωνα αλλά και πουθενά να πάνε, κι έτσι επενέβη αναγκαστικά η αστυνομία. Τελευταία φορά που είδα την Ελεωνόρα, πριν χρόνια, ήταν σχεδόν αποκλειστικά λεσβία.

Η Φωτούλα, παλιά συμφοιτήτρια, λιπόσαρκη, παρθένα και πιστή χριστιανή, με ερωτεύτηκε σχεδόν την ίδια μέρα που με γνώρισε, αισθανόμενη ότι είχε βρει επιτέλους έναν άντρα που να συνδυάζει εξωτερική εμφάνιση με υψηλή ευαισθησία. Δυστυχώς από τη μεριά μου ο μόνος τύπος γυναίκας που δε μου αρέσει σχεδόν ποτέ είναι οι υπερβολικά αδύνατες, ενώ έχω και χαμηλό ενδιαφέρον για τις θρησκείες, οπότε η σχέση μας από την αρχή κατευθύνθηκε προς τη φιλία, (ή τον πλατωνικό έρωτα σύμφωνα με τη Φωτούλα). Η συχνή επαφή μου τη Φωτούλα την ωφέλησε ή τη διέφθειρε, ανάλογα με τη σκοπιά που θα το δει κανείς: σιγά σιγά είδε με κριτικό μάτι τις θρησκευτικές εμμονές της, άρχισε να βγαίνει έξω τα βράδια, να βάφεται, ενώ ο συνδυασμός γυμναστηρίου με εξόδους σε ταβέρνες γρήγορα της έδωσαν τις καμπύλες που της έλειπαν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Η μετατόπιση αυτή ήταν όμως και ιδεολογική, όλο και συχνότερα την ενδιέφερε να συζητήσει για μόδα, γκόμενους και σεξ, όλο και λιγότερο για τα συναισθήματά της, την επιστήμη και την πολιτική. Άλλαξαν οι παρέες μας, χαθήκαμε και κάποια στιγμή έμαθα ότι είχε πάει για μεταπτυχιακά στο Λονδίνο, όπου γνώρισε το γιο ενός Κύπριου εφοπλιστή και ετοιμάζονταν να παντρευτούν.

Ο Υμηττός καίγεται

Όσο και να ασχολείσαι με τα οικολογικά, όσο και να έχεις πρόχειρη την επιχειρηματολογία περί εμπρησμών και καταπατήσεων, δεν παύει να είναι τρομακτικό να βγαίνεις στο μπαλκόνι σου και ο ουρανός να έχει γεμίσει καπνούς.
Ο Υμηττός φλέγεται: η φωτιά ξεκίνησε από τα Γλυκά Νερά, έφτασε στην κορυφή και ποιος ξέρει που πηγαίνει. Έλεος.

Ammoscast 6: Σκαλωσιές αντι για κλίμακα - μη με ρωτάτε αν είμαι αριστερός ή δεξιός

Μου ζητήθηκε πρόσφατα να απαντήσω σε ένα ερωτηματολόγιο για την ιδεολογία και τις πολιτικές μου στάσεις, όπου ανάμεσα σε ποικίλες ερωτήσεις για συγκεκριμένα θέματα, υπήρχε και μια δεκαβάθμια κλίμακα στην οποία όφειλα να τοποθετηθώ πολιτικά από 1 «πολύ αριστερός» ως 10 «πολύ δεξιός». Δινόταν ευτυχώς η επιλογή «δε με εκφράζει η κλίμακα αυτή» κι έτσι μπόρεσα να δώσω, έστω και συνοφρυωμένος, μια απάντηση που να μη μου φαίνεται ψευδής. Στη σημερινή ανάρτηση εξηγώ γιατί πολιτικά κρέμομαι σε σκαλωσιές και δεν ανεβοκατεβαίνω σκάλες.
[Πωλίνα και Σπείρα - Σπείρα Η Γκρίζα κυρία των Σ. Κραουνάκη - Λ. Νικολακοπούλου, από την "Κλασική Συνταγή" των Σ. Κραουνάκη και Σπείρα - Σπείρα]
Οι ορθόδοξοι/ες μαρξιστές/τριες ήδη γνωρίζουν από την εισαγωγή μου ότι διαφωνούν, καθώς για αυτούς/ές το ζήτημα έγκειται στην κατοχή των μέσων παραγωγής, ή πιο απλά στην κοινωνική κατανομή του πλούτου. Η εκμετάλλευση της υπεραξίας των εργαζομένων από τους/τις κεφαλαιοκράτες (το κέρδος που βγάζουν τα αφεντικά από τους/τις εργαζόμενους/ες, χωρίς να τους/τις το επιστρέφουν) είναι για τους/τις ορθόδοξους/ες μαρξιστές/τριες το κεντρικό πολιτικό πρόβλημα, που χωρίς τη λύση – ανατροπή του δε μπορεί να υπάρξει πραγματική κοινωνική δικαιοσύνη. Σε αυτή τη βάση το να είσαι αριστερός/ή ή δεξιός/ά είναι η μόνη ουσιαστική πολιτική τοποθέτηση, με όλες τις υπόλοιπες διακρίσεις να έπονται. Η παραδοσιακή δεξιά (είτε απλώς συντηρητική, είτε [νεο]φιλελεύθερη) αποδέχτηκε πρακτικά αυτή τη διάκριση, υποστηρίζοντας συστηματικά την ελεύθερη αγορά και επικρίνοντας τον κομουνισμό και σοσιαλισμό για αναποτελεσματικότητα και ανελευθερία.
[Γιώργος Ζαμπέτας Ο Τζακ, από τις "Περιπέτειες" του ιδίου]
Για αρχή θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο οικονομικός φιλελευθερισμός δεν είναι ταυτόσημος με τον πολιτικό φιλελευθερισμό, που υπερασπίζει την ελευθερία της σκέψης και της αυτοπραγμάτωσης, τα πολιτικά δικαιώματα και το δημοκρατικό διάλογο. Αν κατασκευάζαμε μια αντίστοιχη με την προηγούμενη κλίμακα, είναι σαφές ότι τρία ολοφάνερα «δεξιά» κόμματα, όπως η Νέα Δημοκρατία, ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός και η Φιλελεύθερη Συμμαχία θα τοποθετούνταν σε διαφορετικά σημεία του συνεχούς.
[Χρήστος Κανελλόπουλος και Σπείρα Σπείρα Ο Γορίλας του G. Brassens (ελλ. στίχοι Χ. Θηβαίος), από το "Όλοι μαύρα κι ένα πιάνο" των Σ. Κραουνάκη και Σπείρα Σπείρα]
Επιπλέον η ανάδυση νέων εθνικών διεκδικήσεων μετά την κατάρρευση του πρώην ανατολικού μπλοκ, τα αλλεπάλληλα και διαρκή κύματα μετανάστευσης από τις οικονομικά αναπτυσσόμενες χώρες, αλλά και η αναζωπύρωση παραδοσιακών μορφών πατριωτισμού, έβαλε ξανά το ζήτημα του εθνικισμού (ή του αντιεθνικισμού – διεθνισμού) ως κεντρικό σε όλες τις πολιτικές ατζέντες. Το ότι οι εθνικιστές/τριες προτιμούν να λέγονται πατριώτες/ισσες δεν πρέπει να μας παραπλανά: όπως και να αυτοπροσδιορίζεται κάποιος/α, η επιθετικότητα που ζητά από την εξωτερική πολιτική της χώρας του/της, η στάση του/της απέναντι σε εθνικά διαφορετικούς πληθυσμούς μέσα στη χώρα του/της και το ενδιαφέρον του/της για την παγκόσμια ευημερία τον/την τοποθετούν σε διαφορετικά σημεία μιας ακόμη πολιτικής κλίμακας. Χωρίς να υποστηρίζω ότι το Κομουνιστικό Κόμμα Ελλάδας είναι εθνικιστικό, είναι σαφές ότι αναφέρεται στον πατριωτισμό πολύ πιο συχνά από ό,τι ο επίσης αριστερός (τουλάχιστον στο όνομά του) Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
[Χάρις Αλεξίου Η πατρίδα των Ν. Αντύπα και Λ. Νικολακοπούλου από το "Δι ευχών" των ιδίων]
Περνώντας τώρα σε ένα θέμα που απασχολεί συχνά αυτό το ιστολόγιο, το οικολογικό ζήτημα φαίνεται πως γίνεται πλέον αντικείμενο ενδιαφέροντος από όλο τον πολιτικό κόσμο. Το δίλημμα όμως ανάμεσα σε οικονομική ανάπτυξη άνευ όρων (ή με όρο το περιβάλλον να μην εμποδίζει την οικονομική ανάπτυξη) και οικολογική ισορροπία πάλι δεν ταυτίζεται με τη διάκριση ανάμεσα σε αριστερά και δεξιά: έχουν υπάρξει παραδείγματα φρικτών περιβαλλοντικών καταστροφών σε χώρες που ακολούθησαν και τα δύο οικονομικά μοντέλα ανάπτυξης. Δε μπορούμε επίσης να παραγνωρίσουμε ότι πολιτικοί σχηματισμοί όπως οι έλληνες/ίδες Οικολόγοι Πράσινοι αρνούνται να αυτοπροσδιοριστούν με αυτόν το τρόπο, θεωρώντας ότι η πολιτική τους λογική είναι απλώς άλλη.
[Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας & Apurimac Λουλούδι του δάσους, ινδιάνικο παραδοσιακό από το "Noches Latinas" των Apurimac]
Αν μέχρι τώρα εστίασα σε πολιτικές θεωρητικές λογικές, υπάρχει μια ακόμη λογική που αφορά την οργάνωση της πολιτικής δράσης και της συμμετοχής των πολιτών. Μπορεί κανείς να πιστεύει ότι η κοινωνία οργανώνεται καλύτερα μέσα από φωτισμένες ή απλώς τίμιες ηγεσίες, οι οποίες επιδιώκουν το καλύτερο για το λαό που τις ψήφισε (ο Κορνήλιος Καστοριάδης και άλλοι/ές θα ονόμαζαν αυτό το καθεστώς «ετερονομία») ή ότι η κοινωνία ευημερεί, όταν όλοι οι πολίτες εμπλέκονται ενεργά στα κοινά, συζητώντας και αποφασίζοντας στις κοινότητές τους για τις πολιτικές που αφορούν την καθημερινότητά τους (κατάσταση που θα ονομαζόταν από τους/τις προηγούμενους/ες «αυτονομία», με μεγάλη ποικιλία βέβαια στο συγκεκριμένο ορισμό της). Στον Αμμαζόνιο αγαπάμε πολύ αυτό το δεύτερο είδος πολιτικής, η Ινδιάνα σιωπηρά, εγώ ρητά, συνηθίζω όμως να το αναφέρω ως «πολιτική από τα κάτω» σε αντίθεση με την «πολιτική από τα πάνω». Κι ενώ όλα τα ελληνικά κόμματα υποστηρίζουν ότι επιδιώκουν να κινητοποιήσουν τους/τις πολίτες και να τους/τις καταστήσουν πιο ενεργούς/ές, πολύ φοβάμαι ότι αυτού του είδους την πολιτική λογική την έχω συναντήσει μέχρι στιγμής στην καθαρή της μορφή μόνο σε κάποιες αυτόνομες πρωτοβουλίες πολιτών, όπως αυτή που συμμετέχω (για να ευλογήσω και λίγο τα γένια μου).
[Διονύσης Σαββόπουλος, Μελίνα Τανάγρη και χορός Φαλλική πομπή από το "Ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια" ελεύθερη διακευή των Αχαρνέων του Αριστοφάνη από το Δ. Σαββόπουλο]
Το φυσιολογικό κλείσιμο μιας τέτοιας ανάρτησης θα ήταν πιθανόν να συνοψίσω όλες τις διακρίσεις που αναφέρθηκαν μιλώντας συγκεκριμένα για τη δική μου περίπτωση. Δυστυχώς ή ευτυχώς ένα τέτοιο πολιτικό outing, εν είδει μανιφέστου, ούτε με ενδιαφέρει, ούτε μπορώ να το κάνω. Αν πάντως κάποιον/α τον/την τρώει η περιέργεια μπορεί να διατρέξει τις αναρτήσεις μου με ετικέτα «Ιστοπολιτικά» και να υποψιαστεί που περίπου τοποθετούμαι, κινούμαι, η ακόμη καλύτερα περιπλανιέμαι. Θα μπορούσα ίσως να πω ότι τα βασικά μου πολιτικά χαρακτηριστικά είναι η ανάγκη για συνδιαμόρφωση, κίνηση και αυτονομία, ακόμα κι αυτά όμως επιχειρούν να οριοθετήσουν μια ρευστότητα που μου είναι πολύτιμη ως τέτοια, δηλαδή ως χαλαρά οριοθετημένη.
[Άλκηστις Πρωτοψάλτη Μακαρονάδα του Σ. Σπανουδάκη, από τα "Δύο βήματα απ' την άμμο" του ιδίου]
Σκοπός μου εδώ δεν ήταν να δείξω ότι οι παραδοσιακές διακρίσεις ανάμεσα σε αριστερά και δεξιά, ελεύθερη αγορά, σοσιαλισμό και κομουνισμό έχουν χάσει το νόημα τους (άποψη που υποστηρίζει η Νέα Δημοκρατία από την ηγεσία του Κ. Καραμανλή νεότερου και μετά, με το ευφυές εύρημα του «μεσαίου χώρου»). Επισημαίνω απλώς ότι ο κόσμος που ζούμε είναι πολύπλοκος και οι εαυτοί μας μέσα σε αυτόν τον κόσμο συγκροτήθηκαν, χαοτικοί, κατακερματισμένοι, πολυπρισματικοί. Σε αντίθεση όμως με κάποιες κυρίαρχες πολιτικές λογικές (που αποτυπώνονται και στο ερωτηματολόγιο που συμπλήρωσα) δεν πιστεύω ότι αυτή η κατάσταση είναι μόνο προσωπική και υποκειμενική, μια συνθήκη που οφείλουμε να εγκαταλείψουμε για να τοποθετηθούμε πολιτικά σε ένα χώρο και να ενεργοποιηθούμε. Πιθανόν αυτή η πολυπλοκότητα να είναι και πολύ πολιτικότερη, σύστοιχη με τον κόσμο στον οποίο επιθυμεί να παρεμβεί, με βλέμμα πολύ πιο έτοιμο να τον καταλάβει.
[Λένα Πλάτωνος Τι νέα ψιψίνα; από το "Γκάλοπ" της ιδίας
Φοίβος Δεληβοριάς Λέξεις από το "Έξω" του ιδίου]