Birthday log: Δημιουργικός και όχι αισιόδοξος

[Πριν δύο χρόνια, στις 10 Μάη του 2007, όταν το μπλογκ ακόμη λεγόταν “Σκουπίζοντας στην έρημο, αλλάζεις το τοπίο” και εγώ έμενα άπραγος στη Θεσσαλονίκη, είχα ανεβάσει αυτό το κειμενάκι. Αν το έχετε διαβάσει και το θυμάστε, προχωρήστε στα αμέσως επόμενα άσπρα γράμματα.]

Έχει έρθει πια η άνοιξη στη Θεσσαλονίκη, στην Άνω Πόλη απλώνεται ένα υπέροχο φως και φυσάει γλυκό αεράκι. Άνοιξα όλα τα παράθυρα του σπιτιού και κυκλοφορώ γυμνός, αφήνω τον αέρα να με χαϊδεύει, νιώθω ήρεμα, καλά.
Έφτιαξα μια παραλία μέσα μου και ξαπλώνω σε αυτήν. Παίρνω στη χούφτα μου την άμμο και την αφήνω να κυλήσει ανάμεσα στα δάχτυλα, δηλώνω πως ο χρόνος κυλάει, δεν τον μετράω όμως, τον επανατοποθετώ. Σήμερα έτσι αλλάζει το τοπίο, με χάδια και αγγίγματα, μπήκε η σκούπα στη γωνιά της.
Ανοίγω ένα αγαπημένο βιβλίο, ίσως το πιο καθοριστικό στη συγκρότηση του ύφους μου, διαβάζω σ' αυτό: "Tης πήραν τα παιγνίδια και τον εραστή της. Έσκυψε λοιπόν το κεφάλι και παρ' ολίγον να πεθάνη. Mα τα δεκατρία ριζικά της σαν τα δεκατέσσερά της χρόνια εσπάθισαν την φευγαλέα συμφορά. Kανείς δεν μίλησε. Kανείς δεν έτρεξε να την προστατεύση κατά των υπερποντίων καρχαριών που την είχαν ήδη ματιάξει όπως ματιάζει η μυίγα ένα διαμάντι μια χώρα μαγεμένη. K' έτσι ξεχάστηκε ανηλεώς αυτή η ιστορία όπως συμβαίνει κάθε φορά που ξεχνιέται από τον δασοφύλακα το αστροπελέκι του στο δάσος." Πάντα αισθανόμουν συγγενικός κι ερωτευμένος με αυτό το ανώνυμο κορίτσι, φανταζόμουν να είναι μικρή ψυχή μέσα μου, να είμαι κι εγώ καυλωμένος εραστής μέσα της, μαζί να χαιρετάμε τις φευγαλέες συμφορές καθώς οργάζουμε.
Ίσως το καλύτερο δώρο των χρόνων μου να υπήρξε ο τσαμπουκάς της αβεβαιότητας, ξέρω πως δεν ξέρω, μα ορμάω πια παρόλ' αυτά. Κρύφτηκα πολύ καιρό σαν χαζός πίσω από το έξυπνο μυαλό μου, ονομάζοντας την έλλειψη ξεκάθαρης στάσης μετριοπάθεια, σχετικισμό, μεταμοντερνισμό, κραδαίνοντας και τη σχετική βιβλιογραφία.
Επιστρέφω στην εικόνα της παραλίας, αφήνοντας τον απολογισμό για μέρες που είναι καταλληλότερες για αυτόν, που δεν είναι επέτειοι. Βλέπω τα εικοσιεννιά μου ριζικά να ξεπροβάλλουν σιγά σιγά γυμνά μέσα από το κύμα. Στα μακριά μαλλιά τους είναι μπλεγμένα κοχύλια και θραύσματα από αγγεία, διαβάζω ονόματα εσωστρακισμένα: "Γιάννης, Μαρία, Εύη, Γιώργος, Ιωάννα, Νίκος, Δώρα, Αγγελική". Κοιτάζουν γύρω με γκρίζο, κεραυνοβόλο βλέμμα, όλα όμως είναι ήσυχα, ειρηνικά. Αρχίζουν να χορεύουν γύρω από το γυμνό μου σώμα. Καυλωμένος, με λυμένα τα μαλλιά μου, σηκώνομαι και περπατάω αργά προς τη θάλασσα. Στο πρώτο άγγιγμα με το νερό, τα πόδια μου γεμίζουν λέπια και χάνονται, βουτάω όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο μακριά. Ξέρω ότι προορισμός μου είναι η Αθήνα τον Ιούλιο, αναρωτιέμαι πού να ταξιδέψω μέχρι τότε.
Θυμάμαι το στίχο του Σαββόπουλου: "Γεννήθηκα στη Σαλονίκη, να δω τους ποιητές πρόλαβα εγώ, στο υπόγειο νησί τους ταξίδεψα ως εδώ". Δε γεννήθηκα στη Σαλονίκη, μεγάλωσα όμως καλά, βαθιά και άγρια εδώ. Συνειδητοποιώ τη μέσα θάλασσα, το σώμα - βυθό, παραλία, έρημο, άμμο. Συνεχίζω να κολυμπάω, γυμνός, καυλωμένος, γοργόνα, αντιφατικός, προς τα χρόνια που έρχονται.
Σήμερα έγινα τριάντα.

Μέσα σε δύο χρόνια άλλαξαν πολλά στη γραφή και στο κεφάλι μου, δε με ενδιαφέρουν όμως ούτε πλέον, ούτε εδώ οι αναλυτικές αυτοβιογραφήσεις. Αν κάτι αισθάνομαι ως αλλαγή σημαντική, είναι πως έπαψα να με οραματίζομαι ευτυχή, να αυτοπροσδιορίζομαι κατ' αρχήν ως ελπιδοφόρος. Οι μαλακίες μου, οι προδοσίες μου, τα project μου που βυθίστηκαν δεν είναι αντεπιχειρήματα για εμένα, είμαι εγώ που έμαθα να αγαπώ τα ζιγκ ζαγκ μου, να χαράζω ένα δρόμο λοξό: χώμα του κήπου που βλασταίνει και όχι άμμος της ερήμου που περιμένει τον κατακλυσμό.
Η ημερίδα της 9 Μάη στην Πάντειο (λεπτομέρειες εδώ) πήγε πολύ καλά, και πραγματικά απόλαυσα την ανακοίνωση με το φίλο και συνάδελφο Γιώργο. Του ζήτησα λοιπόν να μου προτείνει τέσσερα τραγούδια για τα γενέθλιά μου, να φτιάξουμε ένα ψευδο-Indieannalog με αφορμή την ωραία κοινή δουλειά μας, τα γενέθλιά μου και την απουσία της Ινδιάννας. Λόγω της επιτήρησης από τον Blogger, τα τραγούδια θα τα βρείτε στα σχόλια.
Sex is not the enemy (Garbage): Στην ομιλία της προχτές η Άννα Αποστολίδου επέμεινε ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να είσαι ορατός/η και θαρραλέος/α: περπατώντας σιωπηλός/η στο Athens Gay Pride, αποκαλύπτοντας τον εαυτό σου στους/τις φίλους/ες σου, μιλώντας για μη δημοφιλή και ίσως προκλητικά θέματα σε μια επιστημονική ημερίδα. Με αισθάνθηκα εκείνη τη στιγμή ενιαίο, σώμα – λόγο – νου, και ένιωσα περήφανος.
Lycanthropy (Patrick Wolf): Κάτι που αισθάνομαι να με συνδέει με το Γιώργο, όπως και με άλλους/ες φίλους/ες μου (την Άννα, την Ιωάννα, το Γιάννη, την Εύη, τον Παύλο, τη Σοφία, τη Δώρα) είναι η αίσθηση του/της αλλόκοτου/ης ή του διχασμένου/ης. Μεγαλώσαμε πάντως καλά όλοι/ες μας, φτάνοντας στην αναγνώριση ότι η πολυχρωμία και η πολυπλοκότητα είναι προτερήματα, ακόμα και για την ικανότητά τους να τρομάζουν του/τις απλοϊκούς/ές.
Satan rejected my soul (Morissey): Φυσικά ένας τέτοιος αυτοπροσδιορισμός είναι τσακωμένος με τις συνήθεις συνταγές επιτυχίας και ευτυχίας, θα προσέθετα όμως ότι δεν ακολουθεί εύκολα και τα συνήθη μονοπάτια της δυστυχίας. Το να μη σε θέλει ούτε καν ο Σατανάς παράγει αν μη τι άλλο μια ενδιαφέρουσα περιπλάνηση. Υπήρξαν παράξενα ωραία τα χρόνια τα δικά μου και των φίλων μου.
Stranger in Paradise (St. Etienne): Και υπήρξαν παράξενα ωραία, γιατί νωρίτερα ή αργότερα οδηγήθηκαν σε ευτυχή ροή. Δεν λέω κατάληξη, γιατί κανείς/μιά μας δε μπορεί να ξέρει (και οι περισσότεροι/ες ούτε καν θέλουμε να ξέρουμε) αν θα ξανάμαστε ή αν θα παραμείνουμε ευτυχισμένοι. Την έχουμε κάνει όμως όλοι/ες τη μικρή μας βόλτα στον Παράδεισο.

Μισοκρυμμένος στο blog μου για δυόμισι χρόνια (1): Ψυχολογικά της γραφής και της ανάγνωσης

[Είμαι ο Άμμος (όχι το Φάντασμά του) και πιθανόν επανέρχομαι στο blogging, αλλά με αρκετά διαφορετικό concept συγγραφής από όταν ξεκινούσα το Δεκέμβρη του 2006. Δύο τρεις ημερολογιακές αναρτήσεις την επόμενη περίοδο θα σας πουν προσωπικά και δημόσια νέα της τελευταίας διετίας, για να συνεχίσουμε από τέλη Μάη με το νέο μου/μας πρόγραμμα.]

Το blog αυτό κατέληξε από το Γενάρη και μετά να είναι της Ινδιάννας, αλλά ήδη τα ποστ μου είχαν αραιώσει από τότε που κατέβηκα στην Αθήνα, το Σεπτέμβρη του 2007. Συχνά ανέφερα ως λόγο των σποραδικών εμφανίσεών μου ότι έγραφα πολύ στον υπολογιστή, οπότε βαριόμουν να γράφω από διασκέδαση, αλλά αυτό ήταν πάντα η μισή αλήθεια. Σήμερα θα σας γράψω για την άλλη μισή, που έχει σχέση με το τι έγραφα και για ποιον λόγο.

Με τη λογοτεχνία έχω ασχοληθεί συστηματικά δύο φορές στη ζωή μου, και τις δύο για να ξορκίσω προσωπικούς δαίμονες, να προβάλλω σε φανταστικούς κόσμους θέματα που αρνιόμουν να αντιμετωπίσω. Όταν διαλυόταν η σχέση μου με την Εύα, από το φθινόπωρο ως την άνοιξη του 2005, έγραψα το ένα και μόνο μου μυθιστόρημα που αναφερόταν στις σχέσεις, τα σώματα και τη μοναξιά (αποφεύγοντας βέβαια εξολοκλήρου να συζητήσω με την Εύα για τις σχέσεις, τα σώματα και τη μοναξιά). Πήγα στρατό, επέστρεψα στην πολιτική ζωή, πρότεινα το μυθιστόρημα σε διάφορους εκδοτικούς οίκους, συνάντησα καθολική απόρριψη, κι έτσι οδηγήθηκα, σε συνδυασμό με την ερωτική απογοήτευση από μια Μαρία και την απαίσια δουλειά που έκανα τότε, σε μια αρκετά βαριά κατάθλιψη το καλοκαίρι του 2006. Θεωρώ πως βγήκα από αυτόν το βάλτο ξεκινώντας να δημοσιεύω ιστορίες μου στο blog το Δεκέμβρη του 2006: με πολύ θετικά σχόλια σχεδόν από την αρχή, ήταν δύσκολο να πιστεύω όλες αυτές τις αηδίες που μουρμούριζα για εμένα (δεν αξίζω τίποτα, η ζωή μου δεν έχει νόημα, θέλω να πεθάνω κτλ.) Ό,τι σκατά και να 'μουνα, τουλάχιστον έγραφα καλή λογοτεχνία, τι να καταλάβουν οι μαλάκες οι εκδοτικοί. (Από το Δεκέμβρη του 2006 ως τον Ιούλη του 2007 ήταν παρεμπιπτόντως η δεύτερη και τελευταία φορά που ασχολήθηκα συστηματικά με τη λογοτεχνία).

Κι ενώ η διαδικτυακή γραφή με έσωσε, εγώ της φέρθηκα αχάριστα, στερώντας την από χρόνο και διάθεση. Ανέβηκε η αυτοπεποίθησή μου, ερωτεύτηκα μια Αθηναία την Εύη, πήρα χαμπάρι ότι η Θεσσαλονίκη είχε κλείσει τον κύκλο της, κάπως έτσι αποφάσισα να κατέβω και στην Αθήνα. Εν μέσω της μετακόμισης ήρθε μισοτυχαία - μισοεσκεμμένα και το διδακτορικό στο τμήμα ΕΜΜΕ του Καποδιστριακού με το Σπύρο Μοσχονά. Είχα μια ιδέα για ανακοίνωση σχετικά με τα blog, πέρασα από το τμήμα για να του την πω, μου αντιπρότεινε να την κάνω αντί για ανακοίνωση διδακτορικό μαζί του, συμφωνήσαμε, και με ποικίλους κλυδωνισμούς δουλεύουμε καλά μαζί δύο χρόνια τώρα και ήδη τον ευγνωμονώ για την επιρροή του. Αυτή η θετική εξέλιξη ήταν όμως και η πρώτη φίμωση της γραφής μου στο blog: ένιωθα αμήχανος να δηλώσω ότι μας/σας μελετάω, φοβόμουν μη θεωρηθώ διανοούμενος της μπλογκόσφαιρας, ξενέρωνα όλο και περισσότερο να καταλαβαίνω τους μηχανισμούς που με οδηγούσαν να γράφω: οι ρητορικές μου έχασαν τον αυθορμητισμό τους, καταλήγοντας όλο και περισσότερο επαρκείς, όλο και λιγότερο απολαυστικές. Επιπλέον μπλέχτηκα από την αρχή της διαμονής μου και με τα οικολογικά του Υμηττού και του Βύρωνα, συζητώντας, διαβάζοντας, ενίοτε και γράφοντας πολιτικά κείμενα, τα οποία αφορούσαν την καθημερινότητά μου και τους φίλους γείτονες στο Βύρωνα, αλλά όχι και το γενικό κοινό στο blog μας, ενώ βρέθηκα να δουλεύω για πρώτη φορά στη ζωή μου με καλές συνθήκες σε ένα φροντιστήριο, όπου μου ζητήθηκε να γράψω σοβαρές σημειώσεις για το μάθημα της Έκθεσης (άλλο διάβασμα και γράψιμο από εκεί), ούτε κι αυτές όμως αφορούσαν το κοινό του blog μας, όπως θεωρούσα ότι ήταν διαμορφωμένο μέχρι τώρα. Μέσα σε όλα αυτά έδωσα για υποτροφία ΙΚΥ και την πήρα, περίοδος κατά την οποία δεν είχα χρόνο ούτε για να κατουρήσω (εντάξει υπερβολή, αλλά σας δίνει μια ιδέα).

Με αυτά και με εκείνα γράφτηκε πια η πιλοτική έρευνα για το διδακτορικό, γράφτηκαν και οι σημειώσεις για την Έκθεση, πήρα το ΙΚΥ, συνειδητοποίησα ότι δεν έχω καμία διάθεση προς το παρόν να γράφω λογοτεχνία ή προσωπικά ημερολόγια, και κάπου εκεί χαλάρωσα λίγο και σκέφτηκα ότι με όλες αυτές τις εξελίξεις είτε το παρατάω το blogging, είτε αναφωνώ “ο παλιός Άμμος πέθανε, ζήτω ο νέος Άμμος”.

Αφού λοιπόν αποφάσισα το δεύτερο, περάστε αν θέλετε το Σάββατο κατά τις 13.00 από την Πάντειο όπου κάνω μαζί με το φίλο και συνάδελφο Γιώργο Χαλάτση μια ανακοίνωση για τις αναπαραστάσεις του φύλου και της σεξουαλικότητας στα ελληνικα λεσβιακά, ομοφυλόφιλα, αμφιφυλόφιλα, τρανς και queer μπλογκ, στο πλαίσιο της ημερίδας του Athens Gay Pride. Το πώς κατέληξα να ασχοληθώ με το Athens Gay Pride και την Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας, θα είναι το αντικείμενο του επόμενου ποστ.

[Περισσότερα για την ημερίδα μπορείτε να διαβάσετε εδώ.]

Πορεία διαμαρτυρίας για την επίθεση στο Στέκι Μεταναστών

[Γράφτηκαν πολλά για την επίθεση με χειροβομδίδα στο Στέκι Μεταναστών, αναδημοσιεύω όμως αυτό συγκεκριμένα το κάλεσμα για διαμαρτυρία, επειδή επιμένει στο ελάχιστο που πιστεύω μας ενώνει όλους και όλες, την αντίθεση προς τη βία απέναντι στους κοινωνικούς/ές αγωνιστές/τριες, όπου αυτοί/ές και να συμετέχουν: στην Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού όπως η Κωνσταντίνα Κούνεβα, σε μια εκδήλωση του Σύνδεσμου Αντιρρησιών Συνείδησης όπως τα παρολίγον θύματα του Στεκιού, σε ένα εκπαιδευτικό συλαλλητήριο όπως ο Δημήτρης Κουσουρής. Περισσότερα δελτία τύπου και καλέσματα μπορείτε να βρείτε στο indy, στο indymedia αλλά και σε μια προηγούμενη ανάρτηση του μπλογκ.]

Η ΒΙΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙ

Η ΟΛΚΕ (Ομοφυλοφυλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας) καταγγέλλει την δολοφονική επίθεση με χειροβομβίδα που έγινε την Τρίτη 24.2.2009 στις 10 το βράδυ στο Στέκι Μεταναστών, ενώ διεξάγονταν εκδήλωση του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης. Μόνο κατά τύχη δεν θρηνήσαμε θύματα. Ο «άγνωστος» δράστης ήθελε να προκαλέσει το θάνατο. Δεν τον ενδιέφερε ακόμη κι αν το θύμα ήταν κάποιος/α περαστικός/η.
Θεωρούμε ότι η επίθεση αυτή στρέφεται εναντίον όλων μας, και όχι μόνο επειδή η έδρα του σωματείου μας βρίσκεται στο κτίριο της Τσαμαδού 13, όπου συγκατοικεί με τις υπόλοιπες ομάδες και οργανώσεις που λειτουργούν εκεί. Είναι ένα ακόμη κρούσμα σε μία σειρά βίαιων επιθέσεων σε αυτές και αυτούς που ορθώνουν το ανάστημά τους και διεκδικούν τα δικαιώματά τους, όπως η μαφιόζικη επίθεση στη γενναία συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα.
Σ’ αυτούς που θέλουν να καταστρέψουν την αλληλεγγύη, αλληοαποδοχή και αλληλοϋποστήριξη που βιώνουμε στο Στέκι Μεταναστών, απαντάμε:

ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΜΑΣΤΕ. ΔΕΝ ΤΟ ΒΟΥΛΩΝΟΥΜΕ

Καλούμε όλες και όλους να συμμετάσχουν στη συγκέντρωση και την πορεία διαμαρτυρίας την Πέμπτη 5.3.2009 στΙς 18.00, στα Προπύλαια.

Ομοφυλοφυλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας
τηλ: 6947434353
e-mail: info@olke.org
www.olke.org

Σχετικά με την έκρηξη στο στέκι μεταναστών - Όχι άλλους εξοπλισμούς, όχι άλλες χειροβομβίδες

Χθες το βράδυ, γύρω στις 10 και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη ανοιχτή εκδήλωση του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης με θέμα τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα στο Στέκι Μεταναστών (Τσαμαδού 13Α, Εξάρχεια), άγνωστος πέταξε μια χειροβομβίδα και κατόπιν εξαφανίστηκε. Όσοι βρισκόμασταν στο εσωτερικό της αίθουσας, ακούσαμε ένα χτύπημα στο παράθυρο και αμέσως μετά μια ισχυρή έκρηξη. Ο δράστης προσπάθησε να πετάξει τη χειροβομβίδα μέσα στην αίθουσα όπου πραγματοποιούνταν η εκδήλωση σπάζοντας το τζάμι. Ευτυχώς, το τζάμι δεν έσπασε με αποτέλεσμα η χειροβομβίδα να πέσει στο παρτέρι που βρισκόταν κάτω από το παράθυρο και να εκραγεί προκαλώντας μόνο υλικές ζημιές, σε αντίθεση με την προφανή πρόθεση του δράστη.

Στο Στέκι Μεταναστών, εκτός από το Σύνδεσμο Αντιρρησιών φιλοξενούνται μια σειρά από συλλογικότητες της Αριστεράς, του φεμινιστικού κινήματος, του κινήματος των ομοφυλοφίλων κ.ά., καθώς και δραστηριότητες μεταναστευτικών ομάδων. Λίγη ώρα πριν την επίθεση είχαν ολοκληρωθεί μάλιστα τα μαθήματα ελληνικής γλώσσας που παρακολουθούν καθημερινά δεκάδες μετανάστες.
Η αναβίωση της ακροδεξιάς ή παρακρατικής τρομοκρατίας, μπροστά στην οποία όπως φαίνεται βρισκόμαστε, δε μπορεί να φοβίσει παρά μόνον όποιον/α είναι ήδη φοβισμένος/νη· και δεν είμαστε εμείς αυτοί/ες. Όπως είναι προφανές και όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, ο Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης θα συνεχίσει και θα εντείνει τη δράση του, ιδιαιτέρως τώρα που αντιλαμβανόμαστε πόσο η δράση αυτή ενοχλεί. Δε χρειαζόταν να σκάσει μια χειροβομβίδα έξω από την πόρτα μας για να μάθουμε πόσο δολοφονικός είναι ο εθνικισμός και ο μιλιταρισμός και πόσο αντίθετοι είμαστε σ’ αυτόν. Η μιλιταριστική νοοτροπία, δείγμα της οποίας βιώσαμε χθες, είναι ξένη προς το απελευθερωτικό κίνημα του οποίου ο αντιμιλιταρισμός αποτελεί βασική συνιστώσα. Όποιος επενδύει στον τρόμο (στην στημένη στρατηγική της έντασης στο Αιγαίο που δικαιολογεί το πανηγύρι των εξοπλισμών, στην τρομοκρατία, στο ρατσισμό και την ξενοφοβία, στον εθνικισμό και το μιλιταρισμό) θα μας βρει απέναντί του.
Σήμερα, που μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη, διεξάγεται ένας χαμηλής έντασης πόλεμος ενάντια σε όποιον αντιτίθεται στις στρεβλώσεις τις σημερινής κοινωνίας, ενάντια σε όποιον αγωνίζεται (βλ. τη χαρακτηριστική περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα), είναι καιρός να πάρουμε θέση. Σήμερα, πριν την όξυνση της επερχόμενης οικονομικής κρίσης, πριν την όξυνση των κοινωνικών εντάσεων που θα επιφέρει, πριν μια νέα Νύχτα των Κρυστάλλων και μια νέα Όρντινε Νουόβο, που στιγμάτισαν αντίστοιχες ιστορικές περιόδους του παρελθόντος.

Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης
www.antirrisies.gr

Ανανέωση: Πορεία υποστήριξης για το Στέκι Μεταναστών και ενάντια στην επίθεση θα γίνει την επόμενη Πέμπτη, 5 Μαρτίου στις 6.00 το απόγευμα.

Περισσότερες πληροφορίες και συζήτηση στο TVXS.

Πιθανόν έχω αρχίσει να γίνομαι κουραστικός: Περί βίας και πάλι

Χάρη στο φίλο μου το Γιάννη έπεσα σε δύο φαινομενικά ασύνδετα κομμάτια ειδησεογραφίας σήμερα: 1) Ξεκίνησε σε δεύτερο βαθμό, ενώπιον του μικτού ορκωτού Εφετείου, η δίκη του Αντώνη Ανδρουτσόπουλου, γνωστού και ως Περίανδρου, που κατηγορείται για απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά συρροή και αφορά την επίθεση σε βάρος τριών φοιτητών απέναντι από τα δικαστήρια της Ευελπίδων, τον Ιούνιο του 1998. 2) Ομάδα κουκουλοφόρων εισέβαλε στο Πολιτιστικό Κέντρο του δήμου Αθηναίων και ξυλοκόπησε τον καθηγητή Γιάννη Πανούση, ο οποίος ήταν ομιλητής σε εκδήλωση για τα δικαιώματα των αποφυλακισθέντων.
Θα πω μόνο αυτό, όταν οι δράσεις των “αναρχικών” (εντός παρένθεσης και αυστηρά για τους συγκεκριμένους) φτάνουν να μοιάζουν τόσο πολύ με των χρυσαυγίτων, δεν ξέρω αν έχει να πάει παρακάτω.
[Προς τους/τις ριζοσπάστες/τριες αναγνώστες/τριες: Μου είναι σαφέστατη η διαφορά ισχύος και κύρους ανάμεσα σε έναν καθηγητή Πανεπιστημίου και έναν αριστερό φοιτητή. Θα συμφωνήσετε όμως ότι μοιάζουν τουλάχιστον στο ότι μπορούν να πάνε και οι δύο στο νοσοκομείο.]

In girum imus nocte et consumimur igni

Κατά τα βίαια γεγονότα του Δεκέμβρη θυμόμουν ενίοτε τον άσκοπα δυσνόητο Ντεμπόρ και τη βαθιά επιφάνεια της “Κοινωνίας του Θεάματός” του. Αν εκτιμούσα ακόμη το Ντεμπόρ, θα μιλούσα το Δεκέμβρη για επαναστατικές φωτιές που διαμεσολαβούνταν κατευθείαν από τα κυρίαρχα μέσα παράγοντας εντυπωσιακό τηλεοπτικό θέαμα, για επαναστάτες/τριες αλλοτριωμένους/ες τόσο, που δεν καταλάβαινες αν χαίρονταν για την άμεση δράση τους ή για την άμεση αναπαράσταση της μέσα ένα μεταμοντέρνο action movie, στο οποίο πρωταγωνιστούσαν. Πέρασε όμως ο καιρός, και πάνω που πήγαινα να τα ξεχάσω όλα αυτά, έπεσα πάνω στο νέο βιντεοκλίπ της Καίτης Γαρμπή.

Μαυροκόκκινο χρώμα, κράνος, κουκουλοφόροι, ένα ήμερο Θηρίο, ολίγη από hip hop ερμηνεία: το ελαφρά ψαγμένο, ελαφρά πολιτικό, ελαφρά προκλητικό στυλ ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ που θα ξεπλύνει μια εικοσαετία σκυλάδικου. [Καιτούλα, καλή τύχη σου εύχομαι, αλλά θυμάσαι φαντάζομαι τι έπαθε η Νατάσα.] Όπως θα έλεγαν μάλλον και οι φίλοι μου από την Αυτονομία ή Βαρβαρότητα, μετά την άνοδο της ασημαντότητας όλα μετατρέπονται σε lifestyle. Η μήπως ήταν lifestyle εξ αρχής;

The mom's song

Κάλεσμα σε διαμαρτυρία για τη δίκη του Λύο Καλοβυρνά

ΟΜΟΦΥΛΟΦΥΛΙΚΗ ΛΕΣΒΙΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΛΛΑΔΑΣ
www.olke.org - email: info@olke.org

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ
Την Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2009 εκδικάζεται στα δικαστήρια της Αθήνας η αγωγή του μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ εναντίον του ακτιβιστή Λύο Καλοβυρνά και της μη κυβερνητικής οργάνωσης "Σύνθεση - Ενημέρωση για τον HIV/AIDS", αξιώνοντας 1 εκατομμύριο ευρώ ως ηθική αποζημίωση για προσβο-λή προσωπικότητας.
Σε άρθρο του, στο τεύχος 22 του περιοδικού 10% που εκδίδει η Σύνθεση, ο Λύο Καλοβυρνάς στηλίτευσε τις δηλώσεις του μητροπολίτη σχετικά με τη δολοφονία του ηθοποιού Νίκου Σεργιανόπουλου. Συγκεκριμένα, ο μητροπολίτης είχε πει ότι ο ηθοποιός είναι ο ίδιος υπαίτιος για την δολοφονία του καθώς πίεσε τον δολοφόνο να κάνουν σεξ κι εκείνος επειδή δεν είναι «τέτοιος» αμύνθηκε. Είπε ακόμα ότι οι γκέι είναι «ηθικά απονευρωμένοι, με ψυχοπαθολογικές εκτροπές και ψυχασθένειες, με μανία ικανοποιήσεως της ψυχοπαθολογικής των εκτροπής, που έκαναν αξία ζωής το σωλήνα αποβολής περιττωμάτων».
Η ΟΛΚΕ σας καλεί μαζί με την Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, το Athens Pride και την Be Positive σε συγκέντρωση στο προαύλιο των δικαστηρίων την ημέρα της δίκης στις 10 το πρωί, για να υποστηρίξουμε τον Λύο Καλοβυρνά και να καταγγείλουμε την ρητορική μίσους κατά των γκέι, λεσβιών, αμφισεξουαλικών και τρανσέξουαλ από όπου κι αν προέρχεται. Οι πολίτες διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού αποτελούν συχνά θύματα λεκτικής βίας και κηρυγμάτων μίσους και μέσω των Μ.Μ.Ε. που οδηγούν σε βίαια εγκλήματα και περιθωριοποίηση. Δυστυχώς, η τακτική αυτή είναι εξαιρετικά διαδεδομένη και εξασκείται από ιεράρχες, πολιτικούς και δημοσιογράφους χωρίς να συλλογίζονται τις κοινωνικές συνέπειες των πράξεών τους.
Η ΟΛΚΕ απαιτεί την επέκταση του αντιρατσιστικού νόμου (927/1979), ώστε να συμπεριλαμβάνεται ο σεξουαλικός προσανατολισμός και η ταυτότητα κοινωνικού φύλου και να τιμωρούνται τα κηρύγματα μίσους και κατά των γκέι, λεσβιών, αμφισεξουαλικών και τρανσέξουαλ.
Όλες και όλοι στις 5 Φεβρουαρίου στα δικαστήρια της Ευελπίδων (κτίριο 4, αίθουσα 1), για να διαμαρτυρηθούμε για τα κηρύγματα μίσους και να απαιτήσουμε το σεβασμό όλων, ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή/και την ταυτότητα κοινωνικού φύλου.

Αθήνα 30 Ιανουαρίου 2009

Μικρό σχόλιο για τον "πούστη που κόβει δέντρα"

Όσοι και όσες με διαβάζετε συστηματικά, θα ξέρετε ότι η μόνη πολιτική ταμπέλα με την οποία δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα πάνω μου είναι του οικολόγου (σε συνδυασμό με αυτήν του αυτόνομου και όχι του πράσινου παρεμπιπτόντως). Φλέρταρα λοιπόν προσωρινά με την ιδέα να γράψω για τους ελεύθερους χώρους στην Αθήνα και τα κομμένα δέντρα στο πάρκο της Πατησίων και Κύπρου, είδα όμως ένα σωρό κόσμο να ασχολείται εντός κι εκτός μπολογκόσφαιρας, οπότε καθησυχασμένος επέστρεψα στη μανιώδη συγγραφή σημειώσεων για την έκθεση Λυκείου (ο βασικός λόγος που δε γράφω εδώ αυτήν την περίοδο, είναι ότι γράφω πολύ γενικότερα, παρεμπιπτόντως αρ. 2).
Σήμερα όμως που περιπλανήθηκα μετά από μέρες στη μπλογκόσφαιρα, πέτυχα και ξαναπέτυχα την ατάκα για τον "πούστη δήμαρχο που κόβει δέντρα" ή πιο υπαινικτικά "τον δήμαρχο που κάνει πουστιές κόβοντας δέντρα". Θα ήθελα να ενημερώσω τους αγαπητούς/ές ευαισθητοποιημένους/ες συμπολίτες/ισσες του διαδικτύου ότι ο συνδυασμός οικολογικών ιδεών με ρατσιστικές ή και ολοκληρωτικές, έχει όνομα και αυτό είναι ΟΙΚΟΦΑΣΙΣΜΟΣ. (Για μια βασική ενημέρωση, περάστε από τη Wikipedia.)

[Προειδοποίηση προς τους/τις σχολιαστές/τριες που τυχόν θελήσουν να μου εξηγήσουν ότι "η πουστιά" ή "ο πούστης" είναι κυρίως ηθικοί και όχι αναγκαστικά ομοφοβικοί χαρακτηρισμοί: είμαι γλωσσολόγος, δεν ξέρετε με τι σεντόνια πάτε να μπλέξετε.

Ανανέωση της 4ης Φεβρουαρίου: Ο Αλλού Φαν Μαρξ αποδείχτηκε αρκετά τολμηρός, οπότε στα σχόλια θα διαβάσετε το σεντόνι για το οποίο προειδοποιούσα]

Φλας και λινκ

Ένα Υπουργείο Εθνικής Παιδείας, Θρησκευμάτων και Οικογένειας, μάλλον θα μας ενοχλούσε, αν και πολλές φορές είναι αλήθεια.

[Από την απέναντι και ταυτόχρονα δίπλα σκοπιά, η αδελφή εν Διαφωτισμώ Στάσσα συζητάει με εξαιρετικό τρόπο την κρυφή δύναμη της γλώσσας σε τρεις αναρτήσεις της: εδώ, εδώ κι εδώ.]

Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα

[Έλαβα από το σωματείο μου την παρακάτω ανακοίνωση, την οποία παραθέτω σε ελαφρώς συντομευμένη μορφή.]

Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη! Η εργοδοτική τρομοκρατία δεν θα περάσει!
Συγκέντρωση Πέμπτη 22/01 6μ.μ. Προπύλαια και πορεία στο Υπουργείο Εργασίας

Το βράδυ της Δευτέρας 22 Δεκέμβρη 2008 η συνάδελφος Κωνσταντίνα Κούνεβα, γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, επιστρέφοντας από τη δουλειά της δέχτηκε δολοφονική επίθεση. Δύο τραμπούκοι τής ρίχνουν βιτριόλι στο πρόσωπο και με βία την αναγκάζουν να το καταπιεί. Νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στην Εντατική Μονάδα του νοσοκομείου Ευαγγελισμός έχοντας υποστεί σοβαρές βλάβες στο πρόσωπο και μόνιμες αναπηρίες σε ζωτικά όργανα, ενώ έχει ήδη χάσει την όρασή της από το ένα μάτι. Κινδυνεύει η ίδια η ζωή της… Η δολοφονική αυτή επίθεση είναι η εκδίκηση για τη συνδικαλιστική της δράση, τον αγώνα της να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των συναδέλφων της. [...]
Η Κωνσταντίνα είναι γυναίκα, μητέρα ανήλικου παιδιού, εργαζόμενη-συνδικαλίστρια και μετανάστρια. Θέλει και επιμένει να είναι πραγματική συνδικαλίστρια και να παλεύει για τα εργατικά δικαιώματα. Η Κωνσταντίνα και η ΠΕΚΟΠ (Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού) επιμένουν να αποκαλύπτουν από το 2000 όσα κρύβονται πίσω από τις εργολαβίες, ιδιαίτερα στις δημόσιες υπηρεσίες: οι διοικήσεις των οργανισμών, των νοσοκομείων, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία στηρίζουν το δουλεμπόριο που γίνεται από τους εργολάβους. Καταγγέλλουν ότι καταπατούνται όλα τα εργατικά δικαιώματα: το κράτος δίνει διπλάσια και τριπλάσια χρήματα στους εργολάβους, αυτοί όμως δηλώνουν πλασματικές ώρες και δεν πληρώνουν τις ώρες που εργάζονται, υποχρεώνουν τις καθαρίστριες να υπογράφουν λευκά χαρτιά με αποδοχές που ποτέ δεν είδαν στα χέρια τους, πληρώνουν κάτω από τη ΣΣΕ, (Συλλογική Σύμβαση Εργασίας) για 8 ώρες εργασίας 500 Ευρώ, για 6 ώρες εργασίας 400 Ευρώ, για 3 ώρες εργασίας 150-180 Ευρώ, δεν πληρώνουν τις υπερωρίες. Υποχρεώνουν τις καθαρίστριες να υπογράφουν με την πρόσληψη την οικειοθελή αποχώρηση, δεν βάζουν ένσημα, δεν κολλούν τα βαρέα με αποτέλεσμα να μη θεμελιώνεται δικαίωμα σύνταξης, τις αναγκάζουν να υπογράφουν ότι πληρώνονται για μεγαλύτερο ποσό στην είσπραξη του δώρου, ενώ παίρνουν λιγότερα στο χέρι, ασκούν ψυχολογική βία, εκβιάζουν με απολύσεις και μαύρες λίστες.
Η Κωνσταντίνα και η ΠΕΚΟΠ αποκαλύπτουν το δουλεμπόριο, την εργοδοσία που στήνει εργοδοτικά σωματεία. Καταγγέλλουν τον εργασιακό μεσαίωνα των καθαριστριών στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που όμως αρνείται να τους στηρίξει. Καταγγέλλουν καθημερινά στις ελεγκτικές υπηρεσίες, στο ΙΚΑ. Φέρνουν τις Επιθεωρήσεις Εργασίας στους τόπους εργασίας. Με αγωγές ενάντια στην εργοδοσία είναι δίπλα στις εργάτριες που σηκώνουν κεφάλι. Ζητούν στοιχεία που αφορούν τις εργασιακές σχέσεις και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί επικαλούνται προσωπικά δεδομένα! Απαιτούν το αυτονόητο, να καταργηθεί το θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει στις δημόσιες και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις να υπάρχει δουλεμπόριο, ζητούν να τελειώσουμε μια για πάντα με τον νόμο 2956 του 2001 (με Υπουργό Εργασίας τον Ρέππα του ΠΑΣΟΚ) που στο άρθρο 20 βαφτίζει τους δουλεμπόρους εταιρείες προσωρινής απασχόλησης και το νταβατζηλίκι μεσολάβηση για εξεύρεση θέσης εργασίας. Ζητούν να πληρώνονται από τα ταμεία των διοικητικών υπηρεσιών του δημοσίου και όχι από τους εργολάβους. Ζητούν να καταργηθεί η εγκύκλιος 182 του 1985 που προβλέπει ότι όσοι δουλεύουν κάτω από 6 ώρες στην καθαριότητα δεν δικαιούνται ένσημα για βαρέα και ανθυγιεινά, ζητούν να ελεγχθούν οι εργοδότες από τις διοικήσεις των δημόσιων οργανισμών, γιατί δεν πληρώνουν και δεν ασφαλίζουν τις εργαζόμενες. Καταγγέλλουν ότι, αν και η εγκύκλιος 182/85 για τα νοσοκομεία προβλέπει ότι οι καθαρίστριες δικαιούνται όσες ώρες και να δουλεύουν βαρέα ένσημα, τις δηλώνουν σαν γενικών καθηκόντων, τραπεζοκόμες, βοηθούς μαγείρων ή εργάτριες στα πλυντήρια και τους κολλούν απλά ένσημα… Η απάντηση των διοικήσεων των δημόσιων οργανισμών είναι: «εμείς αναθέτουμε και πληρώνουμε τους εργολάβους για να καθαρίζουν. Με ποιους δουλεύουν, πώς δουλεύουν, είναι δική τους δουλειά, εμάς δεν μας ενδιαφέρει». [...]
Τα όσα συμβαίνουν στο χώρο των εταιρειών καθαρισμού είναι μία μόνο από τις περιπτώσεις του σύγχρονου δουλεμπορίου. Το δουλεμπόριο από τους εργολάβους, η νομιμοποίηση της εργοδοτικής ασυδοσίας, η ελαστική εργασία προωθήθηκαν με διάφορους τρόπους σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα από το οικονομικό και πολιτικό σύστημα. Δεν είναι μεμονωμένες αυθαιρεσίες αυτές που συμβαίνουν στο χώρο των εταιρειών καθαρισμού. Είναι μέρος της συνολικότερης επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζομένων, της αναίρεσης κατακτήσεων, της αμφισβήτησης του δικαιώματος στη συνδικαλιστική δράση. Δείχνουν που θέλουν εργοδότες και η πολιτική της κυβέρνησης να πάνε τα πράγματα για όλους μας. Γι’ αυτό και η υπόθεση αυτή μας αφορά ΟΛΟΥΣ.
Ήρθε η ώρα την απάντηση να δώσει το εργατικό κίνημα που δεν σιωπά μπροστά στο έγκλημα, που θα δώσει τη μάχη μέχρι τέλος για να καταργηθεί το θεσμικό πλαίσιο της ελαστικής εργασίας και να τελειώσει μια για πάντα το δουλεμπόριο των εργαζομένων, αλλά και για να αμείβονται αξιοπρεπώς και να έχουν πλήρη ασφάλιση. Τα σωματεία να μη σιωπήσουν, να πάρουν θέση, να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους, να στηρίξουν έμπρακτα τον αγώνα ενάντια στο δουλεμπόριο. Ειδικά τα σωματεία και οι ομοσπονδίες που βρίσκονται σε χώρους όπου απασχολούνται ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι να απαιτήσουν να σταματήσει το απαράδεκτο αυτό καθεστώς, να γίνουν προσλήψεις και διορισμοί προσωπικού καθαριότητας και να επιστρέψουν στις δημόσιες υπηρεσίες, οργανισμούς και εταιρείες όλες οι λειτουργίες που έχουν ανατεθεί σε ιδιώτες και εργολάβους και να απαιτήσουν αμέσως η πληρωμή αυτού του προσωπικού να γίνεται με ευθύνη των ΔΕΚΟ και των Δημόσιων Ιδρυμάτων και όχι των δουλεμπόρων. Τέλος, είναι αίτημα του εργατικού κινήματος να χορηγηθεί τώρα πλήρης σύνταξη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στην Κωνσταντίνα. Να στηρίξουμε τον ηρωικό αγώνα της ΠΕΚΟΠ. Είναι χρέος τιμής στην Κωνσταντίνα να γίνουν μέλη της ΠΕΚΟΠ όλες οι εργάτριες καθαρίστριες και να συμβάλουμε όλοι στη δικαίωση του αγώνα που δίνουν οι συναδέλφισσές μας. Να αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί. Να κλείσουν οι δουλεμπορικές εταιρείες. Κανένας εργαζόμενος ενοικιαζόμενος. [...]

Συγκέντρωση Πέμπτη 22/01 6μ.μ. Προπύλαια και πορεία στο Υπουργείο Εργασίας

Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα

[Παρέλειψα κάποια σημεία από την εκτενή ανακοίνωση, ώστε να κάνω πιθανότερη την ανάγνωση μιας έστω συντομευμένης μορφής, κάνοντας όμως κλικ αμέσως παρακάτω μπορείτε να τη διαβάσετε ολόκληρη ως αρχείο κειμένου ή pdf.Επίσης, παρόλο που θεωρώ ηθικά και πολιτικά υποχρεωμένο το ελληνικό κράτος να προσφέρει πλήρη συνταξιοδότηση στην κα Κούνεβα, φοβάμαι πως αυτό δεν είναι βέβαιο, τουλάχιστον άμεσα, οπότε παραθέτω και τον αριθμό λογαριασμού στον οποίο μπορείτε να βοηθήσετε οικονομικά οι ίδιοι/ες την κα. Κούνεβα:
5012 019021 277 Τράπεζα Πειραιώς DECHEVA ELENA KUΝEVA KOSTADINKA NIKOLOVA.]

Ένα τραγούδι για την ειρήνη

[Ο σύντροφος Ηρακλής Οικονόμου από τα Μουσικά Προάστια είχε την έμπνευση να επενδύσει την αγαθοβιόλικη μορφή του μπλογκοπαιχνιδιού με σοβαρό περιεχόμενο και με κάλεσε να παρουσιάσω ένα τραγούδι και μια εικόνα για τη μαρτυρική Παλαιστίνη. Οι οδηγίες του για την ακρίβεια ήταν: 1) Διαλέξτε μια φωτογραφία και ένα τραγούδι που να εκφράζουν τις δικές σας σκέψεις για τον πόλεμο στην Παλαιστίνη. / 2) Δημοσιεύστε τα στο μπλογκ σας (τη φωτογραφία μπορείτε να την κάνετε και μόνιμη εικόνα – banner) / 3) Προσκαλέστε όσους άλλους θέλετε να κάνουν το ίδιο.]

Θα διαφοροποιηθώ κάπως από τις οδηγίες του φίλου Ηρακλή, χωρίς βέβαια να διαφωνώ μαζί του, με αφορμή τον προβληματισμό μου για το μαχητικό φιλειρηνισμό στην Ελλάδα (καλοί Σέρβοι – κακοί Μουσουλμάνοι, καλοί Παλαιστίνιοι – κακοί Εβραίοι κτλ.). Έτσι η εικόνα αφορά το Ισραήλ και όχι την Παλαιστίνη, και συγκεκριμένα το Κίνημα των Ισραηλιτών/ισσών Αντιρρησιών Συνείδησης, τους/τις Shministim. Μπροστά στο θάρρος αυτών των νεαρών Ισραηλιτών/ισσών να φυλακιστούν για τις αντιμιλιταριστικές ιδέες τους, όλοι οι ελληνικοί ριζοσπαστισμοί μου φαίνονται οδοντόκρεμες (φυσικά αποτελώ μέρος τους, και πρώτα τα μούτρα μου βρίζω). Παρακολουθήστε το βιντεάκι και αν συμφωνείτε, μπορείτε να τους/τις υποστηρίξετε με μια επιστολή στην Ισραηλινή κυβέρνηση, εδώ.

Με παρόμοια λογική, το τραγούδι που ανεβάζω δεν αφορά ούτε κι αυτό την Παλαιστίνη, αλλά την Ελλάδα, το θλιμμένο βλέμμα της ευαισθησίας μας/μου μπροστά στο δέκτη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή, το άπραγο υπόλοιπο σώμα μας/μου. Η Ελένη Βιτάλη τραγουδά το τελευταίο χορικό από τη Μήδεια του Ευριπίδη, σε μετάφραση Γιώργου Χειμωνά και μουσική Σταμάτη Κραουνάκη, με τίτλο “Σιωπή”.

Με ανέλπιστα και φοβερά πράγματα
οι θεοί υφαίνουν
τη ζωή μας.
Εκείνα που ήταν να γίνουν
δεν έγιναν ποτέ.
Και αυτά που γίνονται
δεν ήταν να γίνουν.
Σιωπή...

Καλώ με τη σειρά μου να συμμετέχουν, αν το επιθυμούν, τους/τις blogger Maya, Gazaka, Στάσσα, Πρωτοβουλία Κατοίκων Καρέα, Φωτούλα, Polsemannen, Zaphod, Herr K., Imaginaire Radical, Αθήναιο, και φυσικά όποιον/α άλλο/η ενδιαφέρεται.

Phantomcast 3: Μανιοκατάθλιψη των γιορτών

Αφιερωμένο στην Ινδιάννα, (χωρίς να την αφορά ντε και καλά)

[Στα italics θα διαβάσετε τους στίχους από την "Ερημιά" της Λένας Πλάτωνος, ένα από το τραγούδια του δίσκου "Ημερολόγια". Όλα τα υπόλοιπα λόγια είναι δικά μου.]

Μπήκε η άνοιξη
τα λουλούδια ανθίζουν
τα φώτα τής γιορτής
διασχίζουν την ερημιά μου

Στη μάλλον ανισόρροπη δεκαετία μου από τα 20 ως τα 30, οι γιορτές δε μου είχαν κάνει ποτέ καλό: άλλοτε απομονωνόμουνα υπερήφανος, άλλοτε κρυβόμουνα απελπισμένος, άλλοτε γλεντούσα ντελιριακά και μέχρι τελικής πτώσεως. Μιλώντας πλέον από διαφορετική πείρα και θέση, οι γιορτές δεν χρειάζεται να είναι μανία και η θλίψη δεν χρειάζεται να γίνεται κατάθλιψη - αρκεί βέβαια να χαλαρώσουμε λίγο με την πάρτη μας και τα προβλήματά της.
[Shortbus, In the end.]


που δεν είναι βρεγμένο ρούχο
ούτε σχισμένο πέπλο
είναι η σάρκα μου.

Κι όταν λέω “να χαλαρώσουμε με την πάρτη μας”, αναφέρομαι κατ' αρχήν στα κοινωνικά μας πρόσωπα, μια επίπονη διαδικασία η οποία ενώνει από τον μαχητικό φρίκουλα αναρχικό που πετάει μολότωφ στο πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο, μέχρι την υπέρκομψη καταναλώτρια της Ερμού που ποζάρει λαμπερά τσιτωμένη μπροστά από το δεύτερο. Δεν τρέχει και τίποτα αν δεν είμαστε ηρωικοί/ές, υπέροχοι/ες, ευτυχείς ή επιτυχημένοι/ες. Μπορούμε απλώς να δείχνουμε τα δόντια μας και είτε μας βγει στο “γκρρρ” είτε στο χαμόγελο, κέρδος θα είναι.
[Batman returns, η μεταμόρφωση της Selina Kyle σε Catwoman]


Έρπει στον αιχμηρό πλανήτη
με όραση χαώδη

Υπάρχει βέβαια και το ερώτημα για τον αυθεντικό εαυτό πίσω από το κοινωνικό πρόσωπο, το οποίο συχνά προκύπτει λίγο πριν ή λίγο μετά την πρωτοχρονιά (ποιος/α είμαι, από που έρχομαι και δε συμμαζεύεται). Στη δική μου περίπτωση αυτές οι ερωτήσεις έχουν κάνει σχεδόν μόνο κακό, εκτοξεύοντας με σε μια αφηρημένη κοσμάρα, όπου είχα εποπτεία για τα πάντα αλλά και για τίποτα συγκεκριμένα. Βαριεστημένος πια από το διανοουμενισμό και την αυτοψυχανάλυσή, αν σκεφτώ τον αυθεντικό εαυτό μου, βλέπω ένα ζωάκι που μιλάει και έχει ανάγκη από τρυφερούς οργασμούς, παρέα και δημιουργικότητα.
[2001 Space Odyssey, Η αυγή του ανθρώπου.]


με ήχο αλύχτισμα
πεινασμένης ἀγέλης.

Για τους/τις αγαπητούς/ές αναγνώστες/τριες που θα δυσανασχετήσουν με όλη αυτήν την ήπια αισιοδοξία και το μινιμαλισμό του ποστ, έχω αντιπρόταση: ακολουθήστε το εναλλακτικό πνεύμα των ημερών και εξοργιστείτε, με τον εαυτό σας, τους γύρω σας, το σύστημα. Αν δε μπορείτε δηλαδή να το φτιάξετε, χαλάστε το τελείως.
[Who's afraid of Virginia Wolf, Ο βίαιος χορός.]


“Που πηγαίνεις;” με ρώτησε ο Θεός.
Ενώ ήξερε.

Ας μην παρεξηγηθώ όμως, δεν προτρέπω σε καμία περίπτωση σε ένα νέο κύκλο βίαιων επεισοδίων (ειδικά μετά τη σημερινή απόπειρα εναντίον του αστυνομικού, η άποψη αυτή δείχνει μεγαλόπρεπα τον όλεθρο της ανοησίας της). Αναφέρομαι απλώς στη μεταφορά του πνεύματος της Αποκριάς στα Χριστούγεννα, στη βίαιη αντί για την ειρηνική αναγέννηση, στους άγριους χυμούς της Μητέρας Φύσης αντί για τον ήμερο λόγο του Πατέρα Θεού.
[Nightmare before Christmas, Εισαγωγή.]

Phantomcast 2: Για το 2009 σας εύχομαι

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ
ΧΑΡΑ
ΟΛΙΓΑΡΚΕΙΑ
ΥΓΕΙΑ
ΟΡΓΑΣΜΟΥΣ
ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ

Δύο ευφάνταστοι τρόποι για να καταστρέψεις μια πόλη: Η επίσκεψη της Γηραιάς Κυρίας – Βάκχες

[Το κείμενο αυτό προσφέρει δύο σύντομες “θεατρικές κριτικές” για τις παραστάσεις Η επίσκεψη της Γηραιάς Κυρίας στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας και Βάκχες στο θέατρο Πορεία, συνδέοντάς τες με έναν κάποιο αναστοχασμό πάνω στην πρόσφατη (και ήπια συνεχιζόμενη) κοινωνική αναταραχή. Μιλώντας το κείμενο για τόσο πολλά ταυτόχρονα, είναι πιθανόν βέβαια να μη μιλά και για τίποτα συγκεκριμένα.]

Πριν λίγες βδομάδες παρακολούθησα για δεύτερη φορά την “Επίσκεψη της Γηραιάς Κυρίας” του Φρίντριχ Ντίρενματ, με την πρώτη να είναι στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας εννέα χρόνια πριν. Από εκείνη την παράσταση του ΚΘΒΕ είχαν διασωθεί μέσα μου η διανοητική εκτίμηση για την υπόθεση του έργου και η λάμψη της μεγάλης παραγωγής: όλα είχαν ακολουθηθεί κατά γράμμα, οι σαράντα ρόλοι είχαν από έναν/μία ηθοποιό να τους παίξει, ο σπάταλος πλούτος της Κυρίας, η σκοτεινή πόλη του Γκίλεν και το δάσος του είχαν αποδοθεί ρεαλιστικά στις εναλλαγές τους με ποικίλα, μεγαλόπρεπα σκηνικά και κοστούμια.
Αυτή τη φορά όμως κατάλαβα περί τίνος πρόκειται, για ποιο λόγο η υπέrγηρη και πάμπλουτη Κλαίρη Ζαχανασιάν επιστρέφει στη γενέθλια πόλη της, για να εκδικηθεί τους/τις κατοικους του διαβρώνοντάς τους, ποια είναι η συνθήκη που της επιτρέπει να το επιτύχει. [Από την υπόθεση του έργου θα δώσω τόσα, όσα επιτρέπουν στον/την αναγνώστη/τρια που ενδιαφέρεται για αυτό να πάρει μια ιδέα, χωρίς να χάσει όλες τις εκπλήξεις που του επιφυλάσσει το κείμενο.]
Δεκατίες πριν η νεαρή Κλαίρη θα εκδιωχθεί ντροπιασμένη από το Γκίλεν και προδομένη από τον μεγάλο της εφηβικό έρωτα Ιλ. Γίνεται πόρνη και ευτυχής υπολογισμός την οδηγεί στην αγκαλιά του πολυεκατομμυριούχου Ζαχανασιάν, η ίδια κατακτά τον κόσμο ενώ το Γκίλεν βουλιάζει στην οικονομική παρακμή και την εξαθλίωση. Η Κλαίρη επιστρέφει χρόνια αργότερα, γηραιά και ζάπλουτη πλέον, με την υπόσχεση ότι θα σώσει την πόλη από την καταστροφή επιχορηγώντας την γενναία (κρύβοντας βέβαια πόσο έχει συμβάλει η ίδια στην παρακμή της), ζητά όμως για αντάλλαγμα τη ζωή του κάτοικου που την έβλαψε περισσότερο. Οι κάτοικοι της πόλης αρχικά αρνούνται με αποστροφή τα χρήματα, η Κλαίρη εγκαθίσταται στο Γκίλεν, προλαβαίνοντας να χωρίσει και να παντρευτεί δύο φορές (έναν ερασιτέχνη ψαρά, ένα ροκ σταρ και ένα νομπελίστα), ενώ οι κάτοικοι αρχίζουν να ζουν τη μεγάλη ζωή με δανεικά, ελπίζοντας ότι η Γηραιά Κυρία θα τους χαρίσει τελικά τόσο τα χρήματά της όσο και τη ζωή του συμπολίτη τους. Η όρεξη για εκδίκηση της Κλαίρης παραμένει αναλλοίωτη μέχρι τέλους, οπότε η καταχρεωμένη, τρυφηλή πόλη δεν έχει άλλη επιλογή από το να εκδώσει μια καταδίκη σε θάνατο, κλείνοντας δραματικά και απαισιόδοξα την αυλαία του έργου.
Η “Επίσκεψη της Γηραιάς Κυρίας”μιλά για τη διάβρωση από το χρήμα και την εξουσία, τη βία των μικροαστών, την αναισθησία του καταναλωτισμού: παρά τα πενήντα του χρόνια, συνεχίζει για το γούστο μου να είναι ένα εξαιρετικά σύγχρονο έργο. Η Μπέτυ Αρβανίτη ερμηνεύει πειστικότατα την ακόρεστη για εκδίκηση και βιτριολικά ειρωνική Κλαίρη, φορώντας κοστούμια και μακιγιάζ που την παρουσιάζουν ως μισοανθρώπινο, καταστροφικό cyborg με τεχνητά πόδια και χέρια (ειδικά η μακιγιέζ έκανε θαύματα, φτιάχνοντας για την κα. Αρβανίτη ένα πρόσωπο - εφιάλτη της πλαστικής χειρουργικής). Ο Ιλ του Γιάννη Φέρτη εκφέρει το λόγο του με ήρεμη στιβαρότητα και αναπτύσσεται φυσικά, από την αλαζονική ησυχία του νοικοκυραίου μπακάλη στην τραγική συνείδηση του θύτη – θύματος. Όλοι/ες βέβαια οι υπόλοιποι ηθοποιοί υπήρξαν πολύ καλοί/ες, δείχνοντας μάλιστα και την υποκριτική δεινότητα να εναλλάσσονται ανάμεσα σε δύο ή και παραπάνω ρόλους, από τη μεριά μου ξεχώρισα όμως τον μεταλλικά ψυχρό δικαστή – Μπάτλερ, τους τυφλούς και άφυλους Κόμπι και Λόμπι, όπως και το Δάσκαλο του Γκίλεν (δεν προμηθεύτηκα το πρόγραμμα και το διαδίκτυο δε στάθηκε βοηθητικό στο να βρω τη σύνδεση ονομάτων και συγκεκριμένων ρόλων, αν κάποιος/α τη γνωρίζει ας κάνει τον κόπο να τη σημειώσει στα σχόλια). Πολύ ενδιαφέροντα τα μουσικά και χορωδιακά μέρη της παράστασης, ενώ τα τελείως αφαιρετικά σκηνικά, παρόλο που ξενίζουν στην αρχή, αποδεικνύονται λειτουργικότατα.
Το τελευταίο που θα υπεράσπιζα για τον εαυτό μου είναι ότι γνωρίζω από θέατρο, ή έστω ότι έχω δει πολλές παραστάσεις. Με αυτά ως δεδομένα, θα τολμήσω να πω ότι η Επίσκεψη της Γηραιάς Κυρίας είναι μία από τις καλύτερες παραστάσεις που έχω δει τα τελευταία δύο χρόνια στην Αθήνα και ότι αξίζει πραγματικά να τη δείτε κι εσείς.
[Η Επίσκεψη της Γηραιάς Κυρίας, Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας - Κεφαλληνίας 16 - Κυψέλη, Τηλ: 210 8838727, Ημέρες και Ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη 8 μ.μ. (λαϊκή), Πέμπτη – Παρασκευή - Σάββατο 9 μ.μ., Κυριακή 8 μ.μ.
Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας, Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός, Σκηνικά/ Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου, Μουσική/ Ήχος: Θοδωρής Αμπαζής, Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου, Βοηθοί Σκηνοθέτη: Ελένη Καλαρά & Ναταλία Κάτσου,
Παίζουν: Μπέτυ Αρβανίτη, Γιάννης Φέρτης, Κώστας Γαλανάκης, Νίκος Αλεξίου, Μπάμπης Σαρηγιαννίδης, Βασίλης Καραμπούλας, Τζίνη Παπαδοπούλου, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Θανάσης Δήμου, Ελένη Ουζουνίδου, Ηλίας Κουνέλας, Άκις Λυρής]

Από την άλλη μεριά, τις Βάκχες του Ευριπίδη ήταν η πρώτη φορά που τις παρακολουθούσα στο θέατρο (οι φιλολογικές μου σπουδές και τα γούστα μου με είχαν φέρει βέβαια σε επαφή πολλές φορές με το κείμενο). Όντας μαζί με τη Μήδεια οι δύο αγαπημένες μου τραγωδίες, ανυπομονούσα πραγματικά να δω την παράσταση, έφυγα όμως από αυτή με πολύ ανάμικτα συναισθήματα. Θα εξηγήσω σύντομα γιατί.
Πρώτα όμως δύο λόγια για την υπόθεση. Την εποχή που απλώνεται η λατρεία του Διόνυσου στην Ελλάδα, η πόλη της Θήβας του αντιστέκεται, με τις κόρες του βασιλιά Κάδμου να αρνούνται τη λατρεία του. Ο θεός τους εμπνέει τη μανία του, μετατρέποντάς τες σε Μαινάδες, οι οποίες μαζί με άλλες Θηβαίες ανεβαίνουν στον Κιθαιρώνα για να τον λατρέψουν οργιαστικά (από αυτό το σημείο αρχίζει το έργο του Ευριπίδη). Ο βασιλιάς Πενθέας εξοργίζεται με την τρέλα που απλώνεται στην πόλη (μεταφέροντας καταχρηστικά στην αρχαιότητα δικούς μας όρους, μας θυμίζει ορθολογιστή στα επιχειρήματά του) και είναι έτοιμος να απαγορεύσει τη λατρεία του Διονύσου, προπηλακίζοντας μάλιστα το μάντη Τειρεσία και τον παππού του Κάδμο, όταν μαθαίνει ότι θα ανέβουν και αυτοί στο βουνό για να λατρέψουν το Βάκχο. Εμφανίζεται στο παλάτι ο θεός Διόνυσος με μορφή ανθρώπου, στην αρχή συλλαμβάνεται από τον Πενθέα, ο θεός προκαλεί όμως σεισμό και απελευθερώνεται, πείθοντας στη συνέχεια τον Πενθέα να μεταμφιεστεί σε γυναίκα Βάκχη, για να κατασκοπεύσει τις Θηβαίες γυναίκες. Αφού ανεβούν μαζί στον Κιθαιρώνα, ο Πενθέας δολοφονείται και διαμελίζεται από τις Βάκχες μετά από εντολή του Διονύσου, ενώ στην τελευταία σκηνή της τραγωδίας εμφανίζεται η μητέρα του Πενθέα Αγαύη κρατώντας ως τρόπαιο το κομμένο κεφάλι του γιου της, περήφανη που κατάφερε να σκοτώσει με τα χέρια της ένα λιονταράκι. Όταν συνέρχεται καταρρέει και ο Διόνυσος εξηγεί σε αυτήν και τον Κάδμο ότι οι Θηβαίοι τιμωρήθηκαν σκληρά για την ασέβειά τους απέναντί του.
Οι Βάκχες της Renate Jett σίγουρα δεν είναι ένα συμβατικό ανέβασμα τραγωδίας, κρίνοντας και μόνο από τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά: γίνεται σε κλειστό χώρο, με δύο ηθοποιούς του θιάσου να μην γνωρίζουν ελληνικά (Blaine Reininger – Διόνυσος α', Jurgen Stossinger – Τειρεσίας), με μόλις τριμελή χορό Βακχών και σχεδόν χωρίς καθόλου σκηνικά. Επιπλέον, η εκφορά του λόγου θυμίζει αστικό δράμα, χαμηλόφωνη και ήπια, τα κοστούμια είναι σύγχρονα, η μουσική των χορικών παραπέμπει στη χορευτική κουλτούρα των δύο προηγούμενων δεκαετιών (ένα trance κομμάτι που χορεύεται αντιστοίχως και η γνωστή επιτυχία Girls just want to have fun -σημειωτέον ότι οι Βάκχες είναι ντυμένες σαν clubbers).
Όλα αυτά θα μπορούσαν να λειτουργήσουν πολύ θετικά, με τη λογική του μεταμοντέρνου pastiche: αποσταθεροποιώντας το κεντρικό νόημα, αναμιγνύοντας ετερόκλητα στοιχεία σε ένα σύνολο που θα προκαλέσει και θα κινητοποιήσει το/τη θεατή. Ελπίζω να μην αδικώ την παράσταση, αλλά από τη μεριά μου τη συγκεκριμένη ανάμιξη τη βίωσα ως πολτό.
Εξηγούμαι. Το πρόβλημα δεν είναι με κανένα στοιχείο της παράστασης ξεχωριστά. Βρήκα πρωτότυπο τον παχουλό, λέτσο Διόνυσο β' του Νίκου Ελευθεριάδη με την αμφίφυλη εκφορά λόγου, ήταν χαριτωμένη η προσωπική εισαγωγή με τη μελόντικα του Blaine Reininger, μου άρεσε το κάπως συμβατικότερο, συγκινητικό παίξιμο της Αγαύης (Ναταλία Καποδίστρια) και του Κάδμου (Γιάννη Μωρογιάννη), ήταν πολύ ενδιαφέρων ο ήπιος, σχεδόν μικροαστός Πενθέας του Δημήτρη Τάρλοου και ο ακόμη ηπιότερος Άγγελος του Απόστολου Πελεκάνου. Ο Τειρεσίας του Jurgen Stossinger με την πολύ (και μάλλον επιτηδευμένα) κακή προφορά των ελληνικών ήταν σχεδόν ακατανόητος κάποιες φορές, αλλά μπορεί να στόχευε στην κριτική αποστασιοποίηση του/της θεατή, ο μουρμουριστός Χορός των clubber Βακχών πιθανόν να όδευε προς την ίδια κατεύθυνση. Μου στάθηκε όμως αδύνατο να συνδέσω αυτά τα στοιχεία μεταξύ τους ή έστω μέσα από το παραξένεμά μου να δω με κάπως νέα οπτική την τραγωδία.
Κατανάλωσα παθητικά ένα δυσνόητο θέαμα, άκουσα την εξαιρετική μετάφραση του Χειμωνά, ήπια τελικά με το φίλο μου το Γιώργο μια μπίρα στο Τηνιακό της Αλεξάνδρας, όπου πιάσαμε τα γκομενικά μας και τα πρόσφατα επεισόδια, γκρινιάζοντας παρεμπιπτόντως για την παράσταση. Δέχομαι πως πιθανόν να είμαι πολύ συμβατικός στα γούστα μου περιμένοντας από μια παράσταση να μου βγάλει νόημα, για να με κινητοποιήσει και να με αγγίξει, αν όμως μου μοιάζετε, αυτές οι Βάκχες δεν είναι για εσάς. Αν πάλι δε μου μοιάζετε, σίγουρα είναι κάτι πρωτότυπο και ενδιαφέρον να παρακολουθήσετε.
[Θέατρο Πορεία, Βάκχες του Ευριπίδη, Τρικόρφων 3-5 και 3ης Σεπτεμβρίου 69, Πλ. Βικτωρίας, 2108210991, Παραστάσεις Απόγευματινή: Κυρ. 7.30 μ.μ. Βραδινές.: Πέμ., Παρ., Σάβ. 9.15 μ.μ., Εισιτήρια: € 22 (Παρ., Σάβ., Κυρ.), € 20 (Πέμ.), φοιτ.: € 15. Διάρκεια: 120'.
Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς, Σκηνοθεσία - Σκηνικά: Renate Jett, Δραματουργική επεξεργασία: Miron Hakenbeck, Εκτέλεση σκηνικού - κοστούμια: Philine Rinnert, Μουσική: Sylvain Jacques, Σχεδιασμός φωτισμών: Felice Ross, Αυθεντική κίνηση (Authentic Μovement): Madeleine Lissy,
Διόνυσος: Blaine Reininger - Νίκος Ελευθεριάδης, Χορός Βακχών: Ιωάννα Κανελλοπούλου, Εύα Κεχαγιά, Ελίτα Κουνάδη, Τειρεσίας: Jürgen Stössinger, Κάδμος: Γιώργος Μωρόγιαννης, Πενθέας: Δημήτρης Τάρλοου, Δούλος – Άγγελος - Άλλος Άγγελος: Απόστολος Πελεκάνος, Αγαύη: Ναταλία Καποδίστρια]

Επίλογος για τα καθ' ημάς: Αν είχαν κάτι ενδιαφέρον γενικότερα οι δύο παραστάσεις για εμένα, ήταν στο πώς έμπλεξαν οι υποθέσεις τους με την έξω ζωή μου. Τις προηγούμενες δύο εβδομάδες περιπλανήθηκα στο κέντρο μιας πόλης σε αναταραχή, που πότε φώναζε, πότε έβραζε, πότε ναρκώνονταν και πότε λαμποκοπούσε καιόμενη. Η Κλαίρη Ζαχανασιάν και ο Διόνυσος μου έδειξαν με τον τρόπο τους και αναφέρομενος/η σε πολύ διαφορετικές συγκυρίες πόσο εύθραυστες είναι οι ισορροπίες που αγαπάμε να κρυβόμαστε πάνω τους, πόση βία και ανορθολογισμός φωλιάζουν πίσω από από τα γλυκερά χαμόγελά μας. Τσουλώντας στην αναπηρική της πολυθρόνα η Κλαίρη φωνάζει “αυτός ο κόσμος με έκανε πόρνη, θα τον κάνω και εγώ μπουρδέλο”, χαμογελαστός ο Διόνυσος θυμίζει στην παιδοκτόνα Αγαύη ότι οι θεοί είναι όντα σκληρά, και δε μπορείς να αψηφάς τη μέθη και την τρέλα, χωρίς στο τέλος να τιμωρηθείς.
Ένα τελευταίο σχόλιο πάνω στην κοινωνική αναταραχή και την τυφλή βία λοιπόν, κλείνοντας μάλλον αυτόν τον κύκλο γκεστ εμφανίσεων στο μπλογκ. Επέλεξα κατά τη διάρκεια των επεισοδίων να υπερασπίσω μία ψύχραιμη, πολιτική θέση που επέμενε στην ανάγκη για ορθολογισμό, σε διαμαρτυρίες στοχευμένες που δε θα παρεξέκλιναν από ένα σαφές περιεχόμενο - την καταγγελία της αστυνομικής βίας και της απουσίας του κράτους δικαίου. Τώρα που ξανακοιτάζω τα κείμενα αυτά, τους λείπει ένα πολύ σημαντικό στοιχείο, η αναγνώριση των πραγματικών ανθρώπων, όπως και της συνεχούς βίας που τους ασκείται (σε αυτό το σημείο, πολύ καλά μου τα 'λεγε ο αναρχικός φίλος Θανάσης στα σχόλια ενός προηγούμενου ποστ). Παραλλάσσοντας τα λόγια της Κλαίρης, αν αυτός ο κόσμος σε έκανε πόρνη, δεν έχεις άλλη επιθυμία από το να τον κάνεις με τη σειρά σου μπουρδέλο, συχνά οι διανοούμενοι το ξεχνάμε αυτό, τσουλώντας με τη ριζοσπαστική πολυθρόνα γραφείου μας προς συνελεύσεις και πορείες.
Ας μην παρανοηθώ, δε λέω ότι η φτώχεια και η καταπίεση δικαιολογούν τα πάντα και σε καμία περίπτωση δε μιλώ για τους ανθρώπους που είναι οργανωμένοι πολιτικά ακόμη και στην πιο βίαιη αναρχική συνέλευση (από αυτούς απαιτώ ορθολογισμό, εφόσον ή παρόλο που επικαλούνται ουτοπίες). Υπάρχουν όμως κάποια δαιμονικά που φανερώθηκαν την αμέσως προηγούμενη περίοδο και δε μπορούμε πια να κάνουμε πώς δεν τα βλέπουμε (ή απλώς να τα ερμηνεύουμε): η άγρια αδιαμόρφωτη οργή, οι λεηλασίες από ανέχεια, η υποκρισία του Νόμου, του Εμπορίου και της Γιορτής. Παραπέμποντας στον υπαρξισμό και όχι στο μελόδραμα: μπορεί η ζωή μας να ήταν από πάντα τραγική, τώρα όμως θα πρέπει να την αντέξουμε χωρίς προσωπίδες και κοθόρνους.

Ίσως τα ξαναπούμε σύντομα, ίσως και πολύ αργότερα. Καλές γιορτές σε όλους κι όλες.

Phantomcast 1: Παντού υπάρχει ένας μύθος

Ας ξεκινήσουμε με μια ιστορία που μου είπε ένας κομουνιστής φίλος, ο Παύλος, χτες βράδυ. Διμοιρία των ΜΑΤ, ξημερώματα της Τρίτης, αποκαμωμένη από τα επεισόδια και τις οδομαχίες, αποκρούει μια τελευταία επίθεση αναρχικών και παίρνει την εντολή να ξεκουραστεί. Βγάζουν αντιασφυξιογόνες μάσκες και κράνη, ανοίγουν κάποια κουμπιά από τη στολή για να αρχίσει να εξατμίζεται ο ιδρώτας, κοιτάζουν τα αποκαΐδια γύρω τους. Ο διμοιρίτης τους παρατηρεί ένα μοναδικό μπουκάλι από μολότοφ που στέκεται όρθιο ανάμεσα στα συντρίμια, χωρίς να έχει σπάσει και πάρει φωτιά, και σχολιάζει εύθυμα: “Παντού υπάρχει ένας Μύθος”
[Παρθένα Χοροζίδου και Σπείρα Σπείρα “Η γούμαν η μπάρμαν” του Σταμάτη Κραουνάκη, από την Κλασική συνταγή]
Ήταν εύκολο τις προηγούμενες μέρες να αντιδράσεις αντανακλαστικά και απλοϊκά απέναντι σε αυτά που συνέβαιναν στο κέντρο της Αθήνας: μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι τα ΜΑΤ δολοφονούν εδώ και τώρα να αφοπλιστούν να καεί να καει το μπουρδέλο η Βουλή η λαϊκή εξέγερση και η βία της δε μπαίνει σε καλούπια - η Αθήνα καίγεται δεν υπάρχει κράτος να επεμβεί η αστυνομία να κατεβεί ο στρατός - ζούμε ιστορικές στιγμές πέφτει η κυβέρνηση ο καπιταλισμός περνά μια πρωτοφανέρωτη κρίση η ιδέα της επανάστασης είναι πιο επίκαιρη από ποτέ – ήταν ένα μεμονωμένο και ατυχές περιστατικό δε δικαιολογεί σε καμία περίπτωση τέτοια επεισόδια τυφλής βίας κτλ.Έλεος.
[Νικόλας Άσιμος και Χορός “Σεισμός” του Νικόλα Άσιμου, από το “Ο Ξαναπές”]
Για το νεαρό Αλέξη θα αποφύγω να πω ότιδήποτε. Ελπίζω μόνο αυτό το ανεκδιήγητο σκυλολόι που έχει πέσει πάνω στο σώμα της μνήμης του και το κατασπαράζει (Τατιάνες, Κούγιες και λοιποί) να χωθεί σύντομα πίσω στη φωλιά του.
[Διονύσης Σαββόπουλος “Μικρή Ελλάδα” του Διονύση Σαββόπουλου από τη “Ρεζέρβα”]
Η ανεκδοτολογική εισαγωγή της πρώτης παραγράφου, λειτουργεί ως μόττο για το κείμενο, αυτές τις μέρες παντού υπάρχει ένας μύθος, και αντίθετα με το διμοιρίτη, δεν αναφέρομαι στη μπίρα. Αν έχει νόημα μια ερμηνεία από εμένα για τη λαϊκή οργή που ακολούθησε το θάνατο του Αλέξη, προσωπικά δεν είδα ούτε τα παιδιά του καταπιεσμένου προλεταριάτου να ξεσηκώνονται, ούτε μια μικρή ομάδα από χούλιγκαν να καίει και να λεηλατεί. Όσο θα έχουμε μητροπόλεις χωρίς ελεύθερους δημόσιους χώρους και ζωντανά κοινωνικά δίκτυα, όσο τα σκουπίδια μας και η μόλυνσή μας θα μας δηλητηριάζουν, όσο η πλειοψηφία των οικονομικών στρωμάτων θα συνθλίβεται προς τα κάτω, οι γυναίκες και οι διαφορετικοί σεξουαλικοί προσανατολισμοί θα καταπιέζονται, επί του προκειμένου όσο οι νεότεροι/ες θα ασφυκτιούν κάτω από τις προηγούμενες γενιές, ας μην περιμένουμε κοινωνική ειρήνη. Αυτό που ένωσε τη νεολαία από τα πιο υποβαθμισμένα μέχρι τα πιο πολυτελή προάστια της Αθήνας μαζι με περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες και τους πάντα πρόθυμους/ες για διαμαρτυρία ακτιβιστές/τριες, σε μια παράξενη συμμαχία πότε της ειρήνης και πότε των μπάχαλων, ήταν η συνολική βία που ζούμε καθημερινά: οικονομική, συμβολική, πολιτισμική, σεξουαλική, γενεαλογική, οικολογική. Προφανώς διαφοροποιούμαι από την Αριστερά, λέγοντας ότι οι καταπιέσεις μας γίνονται όλο και περισσότερο διαταξικές, και ότι αν επιθυμούμε την κοινωνική αλλαγή πρέπει να αναλάβουμε ευθύνη για τους κοινωνικούς μας ρόλους και τη βία που μας ασκείται, να συζητήσουμε και να συνδιαμορφώσουμε με τους συμπολίτες/ισσές μας, να προτάξουμε το όραμα μιας δημοκρατίας, αν όχι άμεσης, τουλάχιστον συμμετοχικής. Να διεκδικήσουμε δηλαδή καλύτερους υλικούς όρους για τη ζωή μας, τόσο άμεσα όσο και μακροπρόθεσμα, στο σωματείο μας, στη γειτονιά μας, σε μια ομάδα για τα πολιτικά δικαιώματα (πιθανόν και σε μια πολιτική οργάνωση, οι πιο χαλκέντεροι/ες από εμάς). Και όσο για το ψηφιακό μετερίζι των ιστολογίων, του facebook, των twitter και των forum, να υπερασπίσουμε ένα λόγο ταυτόχρονα κριτικό αλλά και ψύχραιμο, συνδυασμός που μου έλειψε θλιβερά πολύ αυτές τις μέρες.
[Παιδική χορωδία “Τα παιδιά κάτω στον κάμπο” του Μάνου Χατζιδάκι από το Sweet movie]
Συνεχίζοντας με την (τυφλή) βία των επεισοδίων, θα ήθελα να προσθέσω μια προσωπική και δύο τρεις πιο θεωρητικές παρατηρήσεις στην προηγούμενη ανάρτησή μου, χωρίς βέβαια να έχω αλλάξει γνώμη για τίποτα από όσα γράφω εκεί. Σε προσωπικό επίπεδο η σωματική βία μου προκαλεί αηδία και εμετό, έχοντας την εμπειρία δύο χρόνων επαγγελματικής εμπειρίας σε φυλακές ως εκπαιδευτικός και μια στρατιωτική θητεία κατά την οποία ήμουν παρατηρητής σε άγριους βασανισμούς ζώων, τους οποίους δε μπορούσα να εμποδίσω. Σε πολιτικό επίπεδο όμως δε μπορώ να μη δω (πειθόμενος κατά βάση από τους Φουκώ και Κονδύλη) ότι η βία είναι αναπόσπαστο στοιχείο του πολιτισμού μας, σε μια ποικιλία από μορφές: τους πειθαναγκασμούς της σχολικής εκπαίδευσης και της οικογενειακής ανατροφής, τη συμμόρφωση σε νόμους με τους οποίους διαφωνείς (ακόμη και μια άμεση δημοκρατία δε μπορεί να παραγάγει απόλυτη ομοφωνία), την επιρροή από μια γοητεία που δεν είσαι έτοιμος/η να δεις κριτικά, με τα παραδείγματα να είναι ατελείωτα πραγματικά. Ο εξορθολογισμός και η διαχείριση της βίας ως αναγκαίο κακό και μέσο προς κάποιο σκοπό, είναι κάτι πολύ εκτενέστερο από τα συνθήματα για το γενικό αφοπλισμό της αστυνομίας (ευχαρίστως αν μπορούμε να αφοπλίσουμε και το έγκλημα) ή για δολοφόνους αστυνομικούς (η κρατική βία περιέχει επίσης δασκάλους/ες, δικαστικούς, δεσμοφύλακες, νομοθέτες/τριες, σε μια πρόχειρη και ελλιπέστατη απαρίθμηση). Είναι επίσης πολύ διαφορετικό από το φετιχισμό της βίας που χαρακτηρίζει σχεδόν το σύνολο του ριζοσπαστικού χώρου στην Ελλάδα, ακολουθώντας κατά κάποιο τρόπο το ρηθέν υπό του Μάο “μεγάλη αναστάτωση, υπέροχη κατάσταση”.
[Ελένη Βιτάλη “UFO” της Ελένης Βιτάλη από το Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ]
Οφείλω εδώ να προσθέσω και μία κριτική που προέρχεται από το φεμινιστικό και το ΛΟΑΤ κίνημα: τόσο ο/η ένοπλος/η αστυνομικός, όσο και ο/η επαναστάτης/τρια με το καδρόνι - σημαία ή τη μολότοφ αναπαράγουν ένα παλαιότατο και σιχαμένο πρότυπο, του μάτσο φαλλοκράτη που επιβάλλεται με τη σωματική του βία (με Κτηνώδη Δύναμη και Ογκώδη Άγνοια, για να θυμηθούμε και ένα ωραίο ακρωνύμιο). Όσοι/ες θέλετε μια άλλη, ολότελα νέα κοινωνία, προσέξτε σας παρακαλώ τι στερεότυπα αναπαράγετε ανέμελα με τη δράση σας. Και μια τελευταία παρατήρηση, λιγότερο θεωρητική: η κινηματική βία ιστορικά έχει παραγάγει ελάχιστα επαναστατικά καθεστώτα και υπερβολικά πολλή μεταρρύθμιση και καταστολή. Στα καθ' ημάς, είναι αφελές να πιστεύουμε (να πιστεύετε καλύτερα) ότι οι συγκρούσεις με τα ΜΑΤ μπορούν να εντείνονται συνεχώς, χωρίς οι δυνάμεις καταστολής να αποκτούν ενισχυμένο ρόλο, χωρίς η ακροδεξιά να παίρνει κεφάλι, χωρίς οι νοικοκυραίοι να ζητούν την επέμβαση του στρατού ή την επιπλέον στελέχωση της αστυνομίας. Επιπλέον, και ακολουθώντας τον Τόνι Νέγκρι, θα συμβούλευα τους/τις ριζοσπάστες/τριες να μην ξεχνούν την αφομοιωτική δύναμη της Αυτοκρατορίας: οι περισσότερες κινηματικές δράσεις μπορούν ευκολότατα να λειτουργήσουν ως βούτυρο στο ψωμί του συστήματος, στη θετική εκδοχή με αποτέλεσμα φιλολαϊκές αλλά μερικότατες μεταρρυθμίσεις, στην αρνητική εκδοχή τρομονόμους και αστυνομοκρατία. Εκεί που βλέπετε το σύστημα να ταλαντεύεται, σύντροφοι και συντρόφισσες, μπορεί απλώς να χορεύει βαλς μαζί σας.
[Madonna και Adonio Banderas “Waltz for Eva and Che” από την ταινία Evita.]

Είπα πολλά και με σύντομο τρόπο, ελπίζω πυκνό και όχι αποσπασματικό. Συνεχίζουμε την κουβέντα αλλού, είτε εδώ μέσα στα σχόλια, είτε εκεί έξω στην καπνισμένη Μητρόπολη.

Σχετικά με την τυφλή βία

Τρεις διευκρινίσεις πριν ξεκινήσουμε: η πολιτική μου διαδρομή είναι παράξενη, περνάει μέσα από τον Καστοριάδη, την Κοινωνική Οικολογία, το Φεμινισμό, την Αυτονομία, οπότε μη βιαστείτε να με ονομάσετε αριστερό ή αναρχικό, δεν είμαι. Έπειτα, αγαθή τύχη με έχει φέρει να κοιμάμαι καθημερινά Εξάρχεια, στο σπίτι της σχέσης μου, και η διαδρομή μου προς το 227 για Βύρωνα να περνάει μέσα από την “εμπόλεμη ζώνη” των δελτίων ειδήσεων: σε αυτό το κείμενο θεωρείται δεδομένο πως έγιναν εκτεταμένες καταστροφές και λεηλασίες, αλλά κι ότι τα κανάλια καλλιεργούν την τρομολαγνεία, τα Εξάρχεια παραμένουν μία γειτονιά με κανονικούς ανθρώπους, που συνεχίζουν όσο μπορούν φυσιολογικά τη ζωή τους. Τέλος, ήμουν σε όλες τις πορείες που έγιναν ως διαμαρτυρία για την αστυνομική βία, από το βράδυ του Σαββάτου ως και σήμερα, το κείμενο λοιπόν προκύπτει από την εμπειρία μου, και όχι από την άνεση κάποιας ριζοσπαστικής πολυθρόνας γραφείου.
Το έχω αναφέρει σκόρπια σε διάφορες αναρτήσεις, αλλά ας το πω και εδώ, όντας παράξενος φιλόλογος έχω δουλέψει αλλά και προσφέρει εθελοντισμό σε ιδιαίτερους χώρους, φυλακές, κέντρα απεξάρτησης, στέκια και κέντρα μεταναστών. Η αστυνομική βία ήταν από παλιά και είναι ακόμη παντού δίπλα μας, αλλά πέφτει κυρίως πάνω σε ανθρώπους που η φωνή τους δεν ακούγεται: πόρνες, τραβεστί και ομοφυλόφιλους των πάρκων, λαθρομετανάστες/τριες, πρόσφυγες, φυλακισμένους/ες, χρήστες/τριες ναρκωτικών, άστεγους/ες. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της βίας δεν καταγγέλλεται, και αυτή που φτάνει στην αστυνομία, δε βρίσκει πρόσβαση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης (δείτε και το πολύ καλό σχόλιο του Γιώργου Κ. στην προπροηγούμενη ανάρτηση). Θα φανώ δυσάρεστος, αλλά θα το πω: η οργή της κοινωνίας μας για το θάνατο του μικρού Αλέξανδρου (τόσο νεαρού, φέρελπι, ωραίου και Έλληνα) είναι δικαιολογημένη αλλά και υποκριτική, καθώς η ίδια κοινωνία έχει επανειλλημμένα κλείσει τα αυτιά της και αποκοιμηθεί στον καναπέ της, σε πάρα πολλά άλλα κρούσματα κρατικής βίας (μαζί με αυτήν, κάποιες φορές κι εγώ).
Από την άλλη μεριά, είναι η πρώτη φορά που βλέπω σε πορεία που συμμετέχω έναν τέτοιο χείμαρρο από καταστροφές και λεηλασίες, τυφλή βία χωρίς κανένα πολιτικό περιεχόμενο (που να μπορώ ο ίδιος τουλάχιστον να καταλάβω). Στην πορεία της Κυριακής στην Αλεξάνδρας έσκασε μολότωφ στα δύο μέτρα από το μπλοκ που βρισκόμουν (ένα μη βίαιο μπλοκ), κόντεψα να πνιγώ από καπνούς αναρχικών και δακρυγόνα αστυνόμων, παρακολούθησα μαυροφόρους νεολαίους να σπάνε μαγαζιά με τη λογική του ντόμινο, αδιακρίτως το ένα μετά το άλλο, και όταν πια τους/τις είδα να προσπαθούν να βάλουν φωτιά σε ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΟ, κατέληξα ότι δε μιλάμε πλέον για απολίτικες πράξεις, ή έστω παραπτωματικές, αλλά για το απύθμενο της ανθρώπινης βλακείας.
Αυτές τις μέρες σκέφτομαι δύο αναρχικές φίλες από τη Θεσσαλονίκη, τον Θ. και τη Σ., που δραστηριοποιούνται στον “αναρχικό χώρο” κατά τις ίδιες, ή στο “μπλακ μπλοκ” κατά άλλους/ες. Αν ήμουν Θεσσαλονίκη και συζητούσα μαζί τους, θα μου έλεγαν πιθανώς ότι παρακολουθούμε το αυθεντικό ξεχείλισμα της λαϊκής οργής απέναντι στην κρατική βία, ότι δεν μπορούμε να κατακρίνουμε κάτι τόσο αυθεντικό και δικαιολογημένο από το χαμό μιας ανθρώπινης ζωής, και από την άλλη ότι οι επιθέσεις από τους/τις συντρόφους/ισσές τους γίνονται μόνο σε συμβολικούς στόχους (τράπεζες, υπουργεία, υπερπολυτελή αυτοκίνητα) και όχι εναντίον καθημερινών ανθρώπων και των μικρών περιουσιών τους. Οι φθορές μικρών περιουσιών κατά κάποιον τρόπο είναι ένα αναγκαίο κακό, μια παράπλευρη απώλεια που προκύπτει μέσα στο πλαίσιο μιας λαϊκής εξέγερσης. [Η Σ. μας διαβάζει συστηματικά, οπότε αν παρουσιάζω λανθασμένα τη λογική της, μπορεί να μου τα χώσει στα σχόλια.] Στη συνέλευση της κατάληψης του κτηρίου της Νομικής χτες άκουσα μεταξύ άλλων ότι εφόσον έχουμε μπροστά μας μια λαϊκή και νεολαιίστικη εξέγερση που μπορεί πραγματικά να γενικευτεί, δε μπορούμε να καταγγελλούμε την τυφλή βία, είναι ένας παραπλανημένος ριζοσπαστισμός που δυστυχώς συμπορεύεται μαζί με το λαϊκό κίνημα. Για να μην παρεξηγηθώ, το άκουσα από άτομο και όχι ως γενική θέση της συνέλευσης, στην ανακοίνωσή τους πάντως τίθεται ρητά ότι “δε συμψηφίζουμε το θάνατο του 15χρονου Αλέξη με υλικές καταστροφές”.
Λοιπόν, όλα αυτά μου φαίνονται ανοησίες, ή στην καλύτερη περίπτωση αφελείς ρομαντισμοί. Αντί να δούμε τη λαίλαπα από κρατική καταστολή που έρχεται, είτε με τη μορφή της ανεξέλεγκτης αστυνομικής βίας (που θα βασίζεται στον τρόμο των νοικοκυραίων), είτε με ακόμη αυστηρότερο τρομονόμο, αντί να συζητήσουμε με τους/τις φρικαρισμένους/ες γείτονες/ισσές μας, να ανοίξουμε τις τηλεοράσεις μας και να παρκολουθήσουμε το κλίμα τρομολαγνείας που καλλιεργείται (με κορυφαίο του Χορού τον ΣΚΑΪ) με την ατζέντα της συζήτησης να φεύγει όλο και περισσότερο μακριά από το ζήτημα της κρατικής βίας, αντί, αντί, αντί, βλέπουμε “το ξύπνημα του λαϊκού κινήματος” και την “ωρίμανση των συνθηκών για μια ευρύτερη ριζοσπαστικοποίηση”. Σύντροφοι και συντρόφισσες, αντίθετα με σας δεν είμαι καθόλου μα καθόλου αισιόδοξος, σε βαθμό που έχω αρχίσει να τρομάζω με την περίπτωση σας και τη σχέση σας με την πραγματικότητα.
Δε μου αρέσει να κράζω μόνο, οπότε η θέση μου είναι η εξής. Ούτε αναρχικός είμαι, ούτε αριστερός, αλλά αν μπω λίγο στην οπτική αυτή, θα μπορούσα να καταπιώ: οι συγκρουσιακοί/ες αναρχικοί/ες να ζυμώνουν μέσα από τις συνελεύσεις τους την επίθεση σε πολύ συγκεκριμένους συμβολικούς στόχους (τράπεζες, υπουργεία, πολυεθνικές, κάμερες κτλ.), εμποδίζοντας τους/τις πύρκαυλους/ες συτρόφους/ισσές τους να επιτίθενται σε μικροϊδιοκτησίες – οι μαχητικοί αριστεροί/ες να καταγγείλουν σύσσωμοι/ες τα επεισόδια τυφλής βίας και να διαχωρίζουν τη θέση τους μεταφέροντας τα μπλοκ τους μακριά από τα σημεία της τυφλής σύγκρουσης. Όσο ανέχονται αυτές τις πρακτικές, πολύ φοβάμαι ότι βάζουνε φωτιά δίπλα από το αυγό του φιδιού, επωάζοντάς το αντί να το ψήνουν.

Όλοι και όλες στην Ομόνοια ή στα Προπύλαια στις 18:00

[Το κείμενο είχε ανεβεί χτες σε λίγο διαφορετική μορφή, καθώς αφαιρέθηκαν και προστέθηκαν κάποιες πληροφορίες.]

Το Σάββατο στις δέκα το βράδυ στα Εξάρχεια ένας αστυνομικός δολοφόνησε εν ψυχρώ ένα δεκαεξάχρονο.

Την Κυριακή στη μια (13:00) το μεσημέρι στο Αρχαιολογικό Μουσείο στην Πατησίων έγινε συγκέντρωση διαμαρτυρίας και πορεία, την οποία κάλεσε όλη η ελληνική Αριστερά και οργανώσεις για τα δικαιώματα πλην ΚΚΕ.
Σήμερα στις 6:00 το απόγευμα νέες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που καλούν το ΚΚΕ στην Ομόνοια και ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με πολλές ακόμη πολιτικές οργανώσεις και ομάδες στα Προπύλαια.

Είναι η πρώτη βέβαιη δολοφονία πολίτη (και μάλιστα ανήλικου) από την αστυνομία, εδώ και παραπάνω από είκοσι χρόνια - η δολοφονία του Καλτεζά έγινε το 1985, των Κουμή και Κανελλοπούλου το 1980. Δύο μέρες μετά το γεγονός και ψυχραιμότερος, επιμένω ότι αυτά συμβαίνουν μόνο σε φασιστικά καθεστώτα. Όσοι και όσες μένετε Αθήνα, να είστε εκεί, και στη σημερινή πορεία.

[Σχετικά με το φασισμό της βίας γενικά, τα είπε εξαιρετικά ο Γιώργος Κ. στα σχόλια, οπότε τον μεταφέρω σε περίοπτη θέση:
Δυο παραδείγματα από το παρελθόν πρώτα: 1) όταν πριν από μερικά χρόνια δολοφονούνταν νεαρός τσιγγάνος από αστυνομικούς, επειδή δεν σταμάτησε σε σήμα τους, γιατί δεν κουνήθηκε φύλλο, πέρα από τις γνωστές δηλώσεις-καταδίκες; Ψυχή δεν είχε εκείνο το παιδάκι ή επειδή δεν ήταν "δικό μας" (με την όποια έννοια), η δολοφονία μάς λυπεί και μας εξοργίζει, αλλά κατά βάθος δεν μας αφορά; Για να προλάβω την ένσταση ότι τότε ο κόμπος ενδεχομένως δεν είχε φτάσει στο χτένι, προεκτείνω την ερώτηση: αν προχθές ο ίδιος αστυνομικός σκότωνε στο Ζεφύρι ένα 15χρονο τσιγγάνο, θα φτάναμε στην ίδια κατάσταση που ζούμε αυτές τις μέρες; Υποθετικό το ερώτημα, αλλά νομίζω πως την απάντηση όλοι μπορούμε να τη φανταστούμε.
2) Όταν πριν από λίγες μέρες κάποιοι "αναρχικοί" ή όποιοι υπό όποια ιδιότητα και όποιο όνομα έσπαγαν στο ξύλο καθηγητές σε εκδήλωση στο Χημείο, γιατί δεν βγήκε κανείς να καταδικάσει ή να διαδηλώσει; Η ενέργεια δεν έχει το βάρος μιας δολοφονίας, σίγουρα. Μήπως όμως ούτε οι καθηγητές έχουν ψυχή ή απλώς σκεφτόμαστε "καλά να πάθουν", αφού ανήκουν στους απέναντι;
Το ζήτημα της αστυνομικής βίας έχει ξεπεράσει τα όρια, αυτό είναι δεδομένο. Νομίζω όμως πως δεν είναι αυτός ο μεγάλος κίνδυνος, έστω κι αν πλέον το κράτος δολοφονεί απροσχημάτιστα, γιατί είναι κάτι αντιληπτό από όλους πια - ξέρουμε ποιο είναι και τι κάνει κι αυτό είναι ένα πρώτο βήμα για να το αντιμετωπίσουμε. Φοβάμαι όμως πως χειρότερες κι από αυτό καταντούν οι αντιδράσεις που γίνονται επιλεκτικά, γιατί είναι αφανείς στην ουσία τους: δρα ο "επαναστάτης" όπως και το κράτος που θέλει να ανατρέψει. Όταν οι εξουσιάζοντες δημιουργούν δυο μέτρα και δύο σταθμά στην κοινωνία (ατιμωρησία, πλουτισμός λίγων κτλ.) και όσοι βρίσκονται αντιμέτωποι με αυτούς δρουν ουσιαστικά με τα δικά τους δύο μέτρα, τότε απλούστατα συμπίπτουν: στη βασική αρχή τουλάχιστον συμφωνούν - η μόνη τους διαφωνία είναι στην εφαρμογή της. Και αυτό είναι λυπηρό, γιατί για τους υπόλοιπους, τους φιλήσυχους, τους μικροαστούς, που βρίσκονται ανάμεσά τους και παρακολουθούν τα γεγονότα αμέτοχοι (ενδεχομένως το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας) δεν υπάρχει ουσιαστικά πια καμιά ελπίδα για δικαιοσύνη.
Γιώργος Κ.]

Ανέμελα βλασταίνοντας μακριά (τα κείμενα που δε γράφω)

Τον Οκτώβρη σχεδίαζα μια ολόκληρη θεματική, βασισμένη σε μεταφορές που με έχουν καθοδηγήσει. Να για παράδειγμα, το άπνοο μάτι του κυκλώνα. Σε καιρούς φρικαρισμένους και διανοουμενίστικα ρηχούς, με καθησύχαζε η εικόνα μου στο κέντρο ενός ανεμοστρόβιλου, να υψώνω τα χέρια μου και να προσεύχομαι στη νηνεμία. Σκεφτόμουν τότε, κοιτώντας προς το νου μου: “να μια σπουδαία αφορμή για αυτογνωσία, να βλέπεις τα σκουπίδια που σάρωσε ο κυκλώνας καθώς πέφτουν, προτού πανικοβληθείς από το ότι σε καταπλακώσαν.” Στον κύκλο των φίλων μου, αυτή είναι μια βαθιά ιστορία, εδώ μεταμορφώνεται σε αίνιγμα με σηκωμένο φρύδι, ρητορικό μου μέσο που αποποίουμαι τελευταία.

Φταίει ίσως που εδώ και καμπόσα πρωινά ξυπνώ αγκαλιασμένος και πίνω δυο καφέδες με τον ανθρωπό μου, προτού να πάει στη δουλειά με καθυστέρηση, προτού να πάρω το ράθυμο 227 για Βύρωνα. “Η ευτυχία φτιάχνεται με απλά υλικά”, ήταν το μάντρας του καλοκαιριού, το οποίο επαναλάμβανα με ήσυχο ρυθμό, στο Κίεβο, το Βουκουρέστι, τη Σαμοθράκη, τον Υμηττό. “Ναι, αλλά τα υλικά αυτά είναι δυσεύρετα.” μουρμούριζε η Λένα στα Ημερολόγιά της, παρηγορώντας με nevertheless. Θυμάμαι ετούτόν τον καιρό την Εύα, που ήμασταν μαζί τέσσερα χρόνια, την αίσθηση της απέραντης αγκαλιάς και προστασίας, σαν μια θάλασσα που δεν επρόκειτο ποτέ να τρικυμίσει. Τη θυμάμαι ως αντίθεση, καθώς όλο και περισσότερο αφήνομαι στο βίωμα της βλάστησης, μίας ήπιας ανάπτυξης που δε μπορείς, δε γίνεται να δεις ότι συμβαίνει, κι όμως απλώνεται, ανθίζει και ψηλώνει, εντυπωσιάζοντάς σε με απρόσμενους καρπούς. Ναι, όλα είναι απλά τώρα.

Έξω από το σπίτι βέβαια μαίνεται η δουλειά και η δημιουργικότητά μου, παράξενοι ιστοί και διαδρομές στο κύρος, το κέρδος και το έργο. Σας έχω ζαλίσει με κομψότητα καιρό τώρα για το ωραίο μου διδακτορικό, την απαιτητική μου εργασία και την πολιτική μου από τα κάτω, δεν ξέρω πόσους και πόσες έπεισα, αλλά αισθάνθηκα πολύ ωραίος τύπος γράφοντας με εδώ. Αν κάτι συνδέει το πάνω ορθογώνιο κειμένου με αυτό εδώ, είναι η λογική του οικοσυστήματος, όταν αρχίζουν όλα να συνδέονται παύουν να βγάζουνε σπουδαίο νόημα και εντροπιάζουν: αναγκαστικά αφήνεις την παράσταση και πιάνεις την περφόρμανς, το έργο εν εξελίξει. Αδυνατώ να εκφράσω τη ροή μου σε λόγο γραπτό και τελειωμένο, οπότε το χέρι μου αδρανεί στο πληκτρολόγιο, ξαναγκαλιάζω ένα ρόλο παλιό κι αγαπημένο, αυτόν του απολαυστικού ομιλητή.

Κι έτσι, ούτε ιστορίες ευφυείς, ούτε ημερολόγια σώψυχα, ούτε βεβαιότητες αποσταθεροποιημένες: όλα αυτά τα ταλέντα δυστυχώς ή ευτυχώς χρειάζονται τη στοχαστική ακινησία, που ετούτη την περίοδο την αξιοποιώ φυγόκεντρα, για όλα τα θέματα εκτός από εμένα.

Μέχρι λοιπόν να επιθυμήσω/γράψω μια ροή που δε θα είναι βέβαιη αλλά θα αφήνεται κυλώντας, περισσότερο εκσπερμάτωση παρά ερωτική εξομολόγηση, ρύακι ή έλος και όχι καταρράκτης, θα περιπλανιέμαι ωσάν το φάντασμα εδώ, εξερευνητής του Αμμαζονίου που χάθηκε μέσα σε αυτό που νόμιζε ότι ξέρει.

Να περνάτε καλά, δε μου λείπετε, αλλά σας νοσταλγώ.

Κωστής

Μπλο(γ)κάρισμα – Ντεμέκ βιογραφία μετά μουσικής

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας μπλόγκερ που ξαφνικά έχασε τη διάθεση να γράφει. Στην αρχή δεν ανησύχησε, του είχε συμβεί ξανά, είχαν περάσει λίγες μέρες κι ένα πρωί πήρε καφέ, τσιγάρα, πληκτρολόγιο κι έγραψε ένα ποστ αφαιρετικό και βαθυστόχαστο, από τα καλύτερά του. “Με γνωρίζω καλά” είπε πειστικά στον εαυτό του “κάτι σημαντικό επωάζεται μέσα μου, για αυτό σωπαίνω”. Οι μέρες όμως κυλούσαν και κυλούσαν, με δουλειές, γκομενίσματα, ξύδια και βόλτες, αλλά καμία ιδέα δεν προέκυπτε, καμία έμπνευση δε δινόταν από όλη αυτή τη ροή των γεγονότων. Μετά τη δεύτερη βδομάδα σιωπής τρόμαξε, δεν ήταν πια σκεπτόμενος αλλά βουβός.
Ο πρώτος άνθρωπος που σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να τον βοηθήσει ήταν μια πρώην του, που είχε κι αυτή μπλογκ, αλλά το είχε παρατήσει πια. Δεν έγραφε τόσο καλά όπως αυτός, αλλά τουλάχιστον θα τον καταλάβαινε: σήκωσε το τηλέφωνο και την κάλεσε χωρίς να τον απασχολήσει πως είχαν να μιλήσουν μισό χρόνο και παραπάνω. Μετά τα πρώτα εθιμοτυπικά για το πόσο κρίμα ήτανε που χάθηκαν και τα νέα του τελευταίου μισού χρόνου εν συντομία, η Έφη άκουσε με εγκάρδια υπομονή τον προβληματισμό του, προσέχοντας τα χασμουρητά της να είναι αρκετά χαμηλόφωνα, ώστε να μη φτάνουν στο άλλο ακουστικό. “Ποια είναι η γνώμη σου λοιπόν;” τη ρώτησε στο τέλος. “Αχ βρε Κωστή, είμαι σίγουρη πια, τον βαρέθηκα και το ναρκισσισμό και τη σοβαροφάνειά σου. Ένα χόμπι είναι, κι εσύ το κάνεις να μοιάζει με κέντρο του σύμπαντος. Χαλάρωσε, γίνε λίγο πιο ποπ! Η καλύτερα, επειδή δεν πιστεύω ότι το ποπ το 'χεις ή θα το βρεις ποτέ, απλώς άφησέ με ήσυχη...” είπε και του έκλεισε το τηλέφωνο.
Εκνευρίστηκε πολύ από τη συμπεριφορά της, τον παρουσίαζε λες και την έπαιρνε κάθε μέρα τηλέφωνο να της λέει τα προβλήματά του, τόσον καιρό είχαν να τα πουν. Φόρεσε τη μαύρη καμπαρτίνα του με ένα κόκκινο κασκόλ κι αποφάσισε να βγει μια βόλτα στην πόλη. Περπάτησε λίγο με κατεύθυνση το Καλλιμάρμαρο, αλλά σύντομα κουράστηκε και μπήκε στο πρώτο λεωφορείο για Ομόνοια, κατέβηκε εκεί και συνέχισε στην Αιόλου. Μετά από λίγο κοντοστάθηκε και τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα. Τελευταία φορά που είχαν μιλήσει ο Μιχάλης σπούδαζε θέατρο στο Παρίσι, πώς είχε βρεθεί να κάνει το ζογκλερ στην Αθήνα; Τον χάζεψε λίγο, τη χάρη των κινήσεων του, το νευρώδες του σώμα, τον θυμήθηκε γυμνό. Ωραία ήταν εκείνη η εποχή που πειραματιζόταν με διάφορα, που αφηνόταν να αγαπήσει τα πάντα, πέρασε όμως ο καιρός και πάει. Ίσως και να του ταίριαζε περισσότερο η προσεκτική μοναξιά, με το απλό, χωρίς έγνοιες σεξ της. Ο Μιχάλης έκανε διάλειμμα και τον πήρε χαμπάρι με τη σειρά του. “Ωπ Κωστή, τι έγινε; Καιρό έχουμε να βρεθούμε, Αθήνα κι εσύ;” Επέλεξε να μη του πει τα νέα του, αλλά να ξεκινήσει με αυτό που τον απασχολούσε, τη γραφή του ή καλύτερα την απουσία της. Ο Μιχάλης άναψε ένα τσιγάρο, το κάπνισε κι όταν έγινε αποτσίγαρο, το έριξε με το ένα χέρι κάτω και με το άλλο του έκλεισε το στόμα. “Μιλάς πολύ. Πάντα μιλούσες πολύ, αλλά μετά το Παρίσι οι αντοχές μου μειώθηκαν. Παίρνεις κάτι χαρούμενο και δημιουργικό και το παρουσιάζεις σαν υποχρέωση και θλίψη. Ξέρεις τι μου έλεγε μια φίλη μου η Έμμα; Δε με ενδιαφέρει να λύσω κανένα πρόβλημα, αν δε μπορώ να χορέψω στο ρυθμό του.” φώναξε θυμωμένα και ξανάρχισε να λικνίζεται πετώντας στον αέρα τις κορίνες, χωρίς να κοιτάζει καν προς τη μεριά του.
Σε αυτήν την περίπτωση δε θύμωσε, ήξερε πως είχε δίκιο, πόσο τον είχε κουράσει με το διανοουμενισμό του, τους μονολόγους για βιβλία και τις ροές σκέψεων για τα πάντα και τίποτε. Οι αναμνήσεις αυτές τον έφεραν στο παρόν και του θύμισαν το διδακτορικό του, ο επόπτης του θα ήταν στο γραφείο του κοντά στην Καπνικαρέα σήμερα, δε θα ήταν άσχημα να περνούσε να του πει ένα γεια, πιθανόν να είχε δει και την πιλοτική έρευνα που του έστειλε. Κατηφόρισε λίγο ακόμα την Αιόλου και χώθηκε στα στενά του κέντρου, πριν καλά καλά το καταλάβει έμπαινε στο γκρίζο κτίριο του Πανεπιστήμιου Αθηνών. Βρήκε στο Στέλιο να στρίβει ένα τσιγάρο, πίσω από δύο σωρούς βιβλίων, έναν για αυτά που δίδασκε και έναν για αυτά που τον ενδιέφεραν. “Βρε καλώς τον! Πάνω στην ώρα, πριν λίγο τελείωσα τα σχόλιά μου για το κείμενό σου, σου τα έστειλα με μέιλ.” Αποφάσισαν ότι δεν είχε νόημα να κουβεντιάσουν σήμερα, καλύτερα να διάβαζε πρώτα το μέιλ και να πίνανε κανένα καφέ στο Παγκράτι, γείτονες ήταν. Σκέφτηκε να ζητήσει τη γνώμη του για το πρόβλημά του, στο κάτω κάτω συγγραφέας ήταν κι αυτός, απλά ξεδίπλωνε επιχειρήματα και συνεπαγωγές, όχι ιστορίες. Ο Στέλιος χαμογέλασε με το μισό πρόσωπο (ώρες ώρες του έμοιαζε στη Τζοκόντα, με τόσα αινίγματα που κουβαλούσε στο κεφάλι του), άναψε το στριφτό του και σχολίασε. “Κωστή, έχεις ένα κάποιο ταλέντο στο γράψιμο, σου το γράφω κιόλας ότι είναι το πιο ευχάριστο πιλοτικό διδακτορικού που έχω διαβάσει. Πρέπει όμως να καταλάβεις ότι την πήρες την απόφασή σου, όσο περνάει ο καιρός θα γράφεις όλο και περισσότερη επιστήμη, θα βγάζεις την ενέργειά σου εκεί και θα έχεις όλο και λιγότερη όρεξη για λογοτεχνία. Η άλλη λύση είναι να τη δεις συγγραφέας πλήρους απασχόλησης και να φυλακιστείς στο γραφείο σου, γράφοντας το ένα κείμενο μετά το άλλο. Δε θα συμβούλευα όμως κανένα να κάνει τα ίδια λάθη με εμένα.” κατέληξε γελώντας και φύσηξε ένα δαχτυλίδι καπνού προς το μέρος του. Δεν του άρεσε ο τρόπος που τον κόλλαγε στον τοίχο τις περισσότερες φορές, λέγοντάς του πράγματα που δεν τα είχε ξανασκεφτεί, αυτός ο τόσο ευφυής. Μουρμούρισε ένα “Μάλλον έχετε δίκιο. Λοιπόν καλύτερα να πηγαίνω, να δω και το μέιλ με τα σχόλιά σας.” και πήρε να κατεβαίνει τις σκάλες προς την έξοδο.
Βγαίνοντας από το κτίριο ένιωσε τη δόνηση του κινητού του, το έβγαλε από την κωλότσεπη και είδε τον αριθμό του φροντιστηρίου που δούλευε, τι να τον ήθελαν πάλι. Το αφεντικό του ήταν ενθουσιασμένο με τις σημειώσεις για την Έκθεση που είχε ετοιμάσει, για να αντικαταστήσουν τις παλιές. Μπορεί να του 'χε παραπονεθεί ότι τις καθυστέρησε πολύ, το καλοκαίρι τις είχε υποσχεθεί και τις έφερε Νοέμβριο, φαινόταν όμως ότι δούλεψε κι έγραψε πολύ. “Μοιάζουμε πολύ, Κωστή” του είπε θυμόσοφα το αφεντικό “αν αποφασίσουμε να καταπιαστούμε με κάτι ή θα το κάνουμε πολύ καλά ή δε θα το κάνουμε καθόλου. Θα μου πεις τι καταλαβαίνω που το κάνω αυτό, με τρώει η δουλειά και δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ με τίποτα άλλο, κι εσένα όπως σε βλέπω αν συνεχίσεις έτσι, σε αυτό θα καταλήξεις...” Τον κατάλαβε να παίρνει καταθλιπτικές στροφές και τον διέκοψε με τη δικαιολογία ότι τον έβρισκε στο δρόμο, δεν τον άκουγε καλά και καλύτερα να τα λέγανε από κοντά την Πέμπτη στο μάθημα. Συμφώνησε και τον χαιρέτισε, ευχαριστώντας τον μια ακόμη φορά για την όρεξη και τον κόπο του.
Ανέβηκε την Ερμού με προορισμό ένα ίντερνετ καφέ στο Σύνταγμα, είχε περιέργεια να δει τα σχόλια του επόπτη, η Άντα που έγραφαν μαζί στο μπλογκ είχε όμως προλάβει να του στείλει ένα μέιλ αμέσως μετά και ήταν πάνω πάνω στα εισερχόμενα. Ξεκίνησε με αυτό, αναρωτιόταν κιόλας τι να κάνει, πάλι την είχαν πιάσει οι μαύρες της και δεν έβγαινε από το σπίτι, επικοινωνούσε μόνο μέσω μέιλ και facebook. Λες και ήταν μέσα στο μυαλό του, είχε διαβάσει το τελευταίο του κείμενο για το μπλοκάρισμα του συγγραφέα, παρατήρησε πως είχε καιρό να γράψει, και τον ρωτούσε ευγενικά αν είναι καλά και για ποιο λόγο δεν έγραφε. Το κλείσιμο του γράμματος τον προβλημάτισε πολύ, η Άντα έβαζε ως ενδεχόμενο ότι το μπλογκ πιθανόν και να είχε κλείσει ένα κύκλο για αυτόν, τον ενάμιση χρόνο που τον παρακολουθούσε από κοντά στην Αθήνα, έδινε όλο και περισσότερη σημασία σε εξωτερικές δραστηριότητες και επαφές, “αποκηρύσσοντας την παλαιότερη, άπραγη ηρεμία” του. (Στα μέιλ της συχνά έβγαζε ένα λόγιο εαυτό, που έλειπε τελείως από τα κείμενά της, αντίθετα με εκείνον που ο διανοουμενισμός του ήταν συγγραφική τιμή του και καμάρι του.) Και επέμενε στον επίλογό της: “Ίσως πρέπει να αποδεχτείς ότι όπως το μπλογκ σε έβγαλε από τη χειμερία νάρκη σου, προς το διαδίκτυο αρχικά και μετά προς τα έξω, θα ερχόταν κι ο καιρός που θα όφειλες να το αποχαιρετίσεις, όντας πολύ εξωτερικός και φυγόκεντρος πια για να σε ενδιαφέρει.” Έκλεισε το παράθυρο του Firefox, χωρίς να τον νοιάζει να δει καν τα σχόλια του επόπτη του, τον είχε καταεκνευρίσει η μαλακισμένη. Ήταν τόσο αχάριστη που αντί να σκεφτεί πως εξαιτίας του είχε αρχικά ασχοληθεί με αυτήν την ιστορία, χάρη στην πρόσκλησή του βρήκε δημόσιο βήμα για τα γραπτά της πριν ενάμιση χρόνο, αντί να τον παρηγορήσει, του επιβεβαίωνε τους φόβους του και τον αποχαιρετούσε. Δεν μπορούσε να πάψει να βλέπει τον εαυτό του σαν καλλιτέχνη, του ήταν αδύνατο να πέσει τόσο στα μάτια του εαυτού του και των άλλων! Ένιωσε μια ισχυρή ανάγκη να την πάρει τηλέφωνο και να τη βρίσει, αλλά συγκρατήθηκε. Θα περπατούσε λίγο ακόμα και θα ηρεμούσε, ίσως μια φτηνή μπίρα στα Εξάρχεια να βοηθούσε τη διάθεσή του.
Περπατώντας γύρω από την πλατεία με κατεύθυνση το Αθήναιον στην Τσαμαδού, τον σταμάτησε μια παράξενη εξηντάχρονη, για να του ζητήσει χρήματα για το μωρό της, μια παιδική κούκλα που κουβαλούσε σε ένα ψεύτικο καροτσάκι, πεινούσε και δεν είχε ούτε ένα ευρώ για να του αγοράσει γάλα. Λυπήθηκε την τρέλα της και της έδωσε ένα πεντάευρω, έτσι κι αλλιώς ήταν ο πιο πρωτότυπος τρόπος που του είχαν ζητιανέψει χρήματα. Το πρόσωπο της γυναίκας φωτίστηκε, τον κοίταξε στα μάτια, κι αυτός αισθάνθηκε μια απόκοσμη ζεστασιά, σαν να είχε βγει καλοκαιρινός ήλιος μες στο φθινόπωρο και να τον χάιδευε με τις ακτίνες του. “Είσαι καλός άνθρωπος, παιδί μου, παρά τη μεγάλη αλαζονεία σου, που σε οδηγεί σε άσκοπους δρόμους. Είμαι η Μαντόνα των Εξαρχείων και μπορώ να πάρω ένα βάσανο από πάνω σου, όποιο θέλεις εσύ, αρκεί να μη βλάπτει κανέναν άλλο η επιθυμία σου, εκτός από σένα. Πες μου, μπορώ να σε βοηθήσω σε κάτι;” Κοίταξε την άκακη μισότρελη γυναίκα και αποφάσισε πως είχε έρθει πάνω στην ώρα, να τον ξεκουνήσει από τη σοβαροφάνεια και τα κολλήματά του. “Θέλω να ξαναρχίσω να γράφω στο μπλογκ μου” της είπε “δεν υπάρχει μεγαλύτερο βάσανο για μένα από τη σιωπή”. Άγνωστο πως, η κούκλα μωρό σήκωσε το δεξί της χέρι σαν τον ευλογούσε και η γυναίκα χαμογέλασε πλατιά, δείχνοντας ένα στόμα με τρία μισοσαπισμένα μπροστινά δόντια. “Έτσι θα γίνει, παιδί μου, μην ανησυχείς πια για αυτό. Πήγαινε στην ευχή του παιδιού μου.” Γέλασε για πρώτη φορά μετά από καιρό και κατευθύνθηκε πίσω στην Ομόνοια και τη Σταδίου, για να πάρει το λεωφορείο του γυρισμού προς το σπίτι. Με την άκρη του ματιού του την είδε να μπαίνει στην πλατεία και να πλησιάζει έναν τύπο με ράστα, ίσως για να αγοράσει πρέζα, ίσως για να τον βοηθήσει να σωθεί.

[Καμιά κορύφωση, λυπάμαι. Απλώς ο τύπος ξανάρχισε να γράφει.]