Ανασύνταξη

"αφού το συναίσθημα είναι πρώτο 

όποιος και λίγο νοιάζεται για των πραγμάτων τη σύνταξη 

ποτέ του δε θα σε φιλήσει ολοκληρωτικά"

e.e.cummings

Τα ομόηχα με ανάβουν, 
μου θυμίζουν εμάς
ακουγόμαστε ίδιοι, 
σημαίνουμε άλλα
αν συναντηθούμε σε φράση 
το νόημα θα εκραγεί
με προσωδία αναπάντεχη.

Δρασκελίζω της σύνταξης τον φράχτη
κι έρχομαι να σε βρω
με αυτόματη γραφή.
Μα, να'σαι πάνω σε ένα συνώνυμο
σε μια σελίδα αντιγραφής.

Δε λέω, "επανάληψις μήτηρ πάσις μαθήσεως"
μα το έπαιζες "περιπετειώδης εκ φύσεως".
Τα ρήματα ανώμαλα τα ΄θελες σταθερά,
τις εξαιρέσεις ζήταγες και τα υπερθετικά
πηδούσες τα ονόματα χωρίς σταματημό
ξεχνούσες τα ουσιαστικά για ένα κοσμητικό.
Και τώρα αποφάσισες να αφήσεις τη σαγήνη
"όχι περίτεχνη γραφή, θέλω να βρω γαλήνη";

Εγώ θέλω εσένα κι όχι από ματαιοδοξία
δεν είναι προορισμός η ομοιοκαταληξία.
Σε επιθυμώ αναπόδραστα, όχι για τη ρίμα
ακραία με ενεργοποιείς, με κάνεις ρήμα.

Μα τώρα με αφήνεις στα επιρρήματα:
ίσως, μπορεί, μετά,
άμα, όταν, ξανά,
όποτε η δική σου γραμματική
ξεμείνει από επίθετα
χρειαστεί επιβεβαίωση.

Κι όσο μιλάς σκέφτομαι πόσο είναι κρίμα
εντοιχίζεις τον εαυτό σου στο πεζό
αντι να 
ρέουμε
μαζί 
σαν
ένα 
π
ο
ί
η
μ
α
.

Πεζή

 Όλη νύχτα η σκέψη σου με είχε καταλάβει. 

Το ξημέρωμα με βρίσκει πεζή
σέρνοντας κάτω τη ζακέτα της ποίησης.

"Δε θα την είχες χωρίς εμένα" λες.

Μα δε σε έχω

και είμαι γυμνή.

Carpe DM

Αν το μόνο που έχεις 
είναι οι λέξεις
-απ' ευθείας μηνύματα
σε μηχανήματα-
άδραξε κάθε γράμμα
κάνε το να μετρά
το νόημα του σε χρυσάφι
(ο χρόνος είναι χρήμα, και δεν έχω καιρό
να σπαταλάω στο κινητό).

Άδραξε τα λόγια μου
διαπερνούν το κενό
την ψηφιακή ανυπαρξία
την ειδωλολατρική αυταξία
τη γυάλινη αυτάρκεια.
Σε κάνουν να αισθάνεσαι 
ζωντανός
αληθινός
σάρκινος.
(Βγες απ' την οθόνη, έλα κάτω απ' το δέρμα μου).

Ακόμα κι αν οδηγούν
σε παρεξηγήσεις
όταν σε θυμώνουν

και σε ξενερώνουν
είναι οι λέξεις αυτές 

οι τόσο μικροσκοπικές

μια επαφή πολύ χειροπιαστή

(ειδικά όταν περιγράφεις 

τι θα κάνεις 

όταν θα βρεθούμε μαζί).

Τα λερωμένα, τ΄άπλυτα

Έφερες τα ρούχα στη σακούλα
«θα τα βάλεις με τα δικά σου; χάλασε το πλυντήριο σπίτι…»
Τα έριξα μέσα στη μπανιέρα
σκούρα, ανοιχτά, λευκά, μάλλινα, βαμβακερά, όλα ανακατεμένα
δικά σου

Ξάπλωσα πάνω τους, βούτηξα στη μυρωδιά σου
με πήρε ο ύπνος χωμένη μες στα άπλυτά σου
θυμήθηκα πώς ήταν να κοιμάμαι δίπλα σου
σηκώθηκα πιασμένη και πασαλειμμένη νοσταλγία
-νερό κι απορρυπαντικό δεν είχαν καμία επιτυχία
με δύσκολο λεκέ λερώνει η ξεραμένη ευτυχία

και είναι να απορείς
πόσο αποτρόπαια ερωτική υπόθεση γίνεται η μπουγάδα
κάτι τέτοιες στιγμές

Την άλλη μέρα ήρθες να πάρεις τα πλυμένα
έσκυψες να με φιλήσεις για «ευχαριστώ»
με κοίταξες περίεργα: «μυρίζεις …μαλακτικό»
και μου έκανες μια απίστευτη αγκαλιά
(αααχ, μη χώνεις το μουσούδι σου στο λαιμό μου
τουλάχιστον όχι τόσο γλυκά…)

Σε έδιωξα και έμεινα με τα μανταλάκια κρεμασμένη στην απλώστρα
Άντε να δούμε, θα στεγνώσω απο την επιθυμία μου για 'σένα
καμιά φορά;

Καλοκαιρινό αγόρι με καρδιά ανταρκτικής

Πίσω απ' την "Ανταρκτική" της Δημητρακάκη, καθαρίζοντας
βρήκες ενα κουκούτσι ροδάκινου.
Το έπιασες. Παλόταν πάνω στο χέρι σου:
τα φιλιά μας σφυροκοπούσαν παγιδευμένα μέσα του.

Το πέταξες με φόρα στην απέναντι ταράτσα.

Μόνο το καλοκαίρι ξέρει για εμάς.
Κι αυτό πέρασε.
Πάει.

Πάει, λέμε. Τέλος. Φινίτο. Καπούτ. Γκά-γκα;

Θα σου αλλάξω τα φώτα

η ζωή έχει
απειρώς μεγαλύτερη φαντασία
από εμένα

η ζωή μπορεί να ειναι φανταστική

Δηλώσεις απωλεσθέντων

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι
θα ξυπνήσεις μια μέρα και θα είμαι αυτό ακριβώς που ψάχνεις.
Θα ανοίξεις την πόρτα για να με βρείς.
Θα βγεις στο δρόμο φωνάζοντάς με,
ενθουσιασμένος.

Αλλά εγώ θα έχω αλλάξει τόσο για να σου ταιριάξω
που δε θα ακούω πια σε αυτό το όνομα.

*picture taken from http://junghanna.com/archives/173 *

Νηφαλιότητα

εκατομμύρια άστρα γύρω σου
και πάντα θες να πιάσεις το πιο μακρινό:
ή που θα πέσεις στην προσπάθεια
ή που θα τ' αγγίξεις και θα καείς

κάτσε εκεί που κάθεσαι
επιτέλους!