Καιρός για δυο (παπουτσια)- indieannalog set #43

το fileden πάλι μπλοκαρε και δε μπορώ να ανεβάσω κομμάτια, πάρτε κειμενο κι ελπίζω συντομα και σε μουσική...

Γη… Τι ήταν να πιάσουν οι βροχές, αναγκάστηκα να βγω στους δρόμους για «κλειστά» παπούτσια. Τα παπούτσια δεν είναι εύκολη αγορά: αν σου είναι μικρά σε χτυπάνε, αν είναι μεγάλα σου βγαίνουν κι αν είναι εξεζητημένα αναγκάζεσαι να ανανεώσεις όλη τη γκαρνταρόμπα σου για να ταιριάξουν. Τώρα που το σκέφτομαι, το να διαλέγεις παπούτσια μοιάζει αρκετά με το να διαλέγεις σύντροφο. Η Κάρυ π.χ στο sex & the city επιλέγει συνεχώς πανάκριβα, πολυτελή και παλαβά παπούτσια: ουσιαστικά είναι σα να δηλώνει ότι θέλει κάποιον πλούσιο που να αντέχει την συμπεριφορά κακομαθημένης πριγκίπισσας που επιδεικνύει. Σημειολογικά τα Manolo Blanik της ΕΙΝΑΙ ο Mr. Big.

Αέρας… Προσωπικά δοκιμάζω εξήντα ζευγάρια για να διαλέξω ένα. Αν μου βγουν καλά μπορεί να τα φοράω μέχρι να λιώσουν. Αλλά το δράμα μου είναι ότι συνήθως αγοράζω παπούτσια που μου αρέσουν μεν, αλλά δεν τα έχουν στο νούμερο μου! Και έτσι αρχίζουν οι παρεμβάσεις: τα φοράς μέσα στο σπίτι με τις ώρες μέχρι να μαλακώσουν, τα πας στο τσαγκάρη να τα βάλει στο καλαπόδι, κολλάς από μέσα τους επιθέματα σιλικόνης στα σημεία που σε στενεύουν, μετά καταλήγεις να γεμίσεις τα πόδια σου τσιρότα όπου σε χτυπάνε (οπότε μωρό μου μη με ξαναρωτήσεις "συνηθως προσπαθείς; παλευεις για να πάει καλά μια σχέση"- μέτρα φουσκάλες και κάλους και θα καταλάβεις)

Φωτιά… Όσο περνούν τα χρόνια το βρίσκω ψυχοφθόρο, χρονοβόρο και ανοικονόμητο να καταπιέζομαι για να χαρώ ένα ζευγάρι παπούτσια που εξαρχης το έβλεπες και όλοι στο έλεγαν πως ΔΕΝ ΣΟΥ ΚΑΝΟΥΝ. Αφήστε που τόσα χρόνια να προσπαθώ να χωρέσω σε στενά γοβάκια, κατάφερα να παραμορφώσω τα πόδια μου: τα κότσια μου έχουν μεγαλώσει, τα δάχτυλα έχουν στραβώσει και κάθε νέο παπούτσι πλέον με ενοχλεί κάπου- αφού τα πόδια μου είναι γεμάτα εξογκώματα και πληγές

Νερό… Αυτό που με ανησυχεί λοιπόν είναι ότι με τόσες γόβες-- προκρούστες που φόρεσα, έτσι που έχουν γίνει τα πόδια μου, δεν πρόκειται να ξαναβρώ παπούτσι να με βολέψει. Κι αυτά που είναι μαλακά συνήθως είναι παλιομοδίτικα με απαίσιο σχέδιο. Κι αφού πια δεν θέλω να προσπαθώ και να υποφέρω τόσο να για φορέσω ένα design υπόδημα, έχω καταλήξει ότι θα περάσω την υπόλοιπη ζωή μου ξυπόλητη. Και το καλοκαίρι είναι καλά. Αλλά τώρα χειμωνιάζει. Κρυώνω. Θέλω κι εγώ ένα ζευγάρι να με ζεστάνει. Αλλά βαρέθηκα να δοκιμάζω. Και να πονάω. Και δεν ξέρω πού να το βρω...

Mrs Indieanne and Dr. House - indieannalog set #43

Γη… Είναι μερικές εβδομάδες τώρα, που με έχει πιάσει μια μανία καθαριότητας. Δεν εννοώ να πλένω τοίχους, εννοώ να πετάω πράγματα. Και δεδομένου ότι πια κάθε μέρα είναι μια κακή μέρα για κοινωνική συναναστροφή (ναι, έχω νεύρα!), κάθε μέρα είναι μια καλή μέρα για φασίνα και εκτόνωση: ξεκαθαρίσματα, τσαλακώματα, σκισίματα, πετάγματα, ανακυκλώσεις…

Φωτιά… Ενδεικτικό περιεχόμενο συρταριού στο κομοδίνο μου: λιωμένο κραγιόν, σπασμένο μενταγιόν, παλιές φωτογραφίες, ημερολόγιο με αξιομνημόνευτες προσωπικές ιστορίες (sic), αποδείξεις για την εφορία, αποκόμματα από θέατρα, σινεμά και μια συναυλία, τα δεύτερα κουμπιά που ράβουν στα ρούχα –και τα φυλάς μήπως χάσεις κάποιο- και τα δεύτερα κλειδιά απ’ το σπίτι του πρώην -που δεν άντεξα να επιστρέψω, ένα κουτί από τσίχλες που μέσα κρύβω τις καλές μου «ψείρες» (μην τις βρει ο ανιψιός και τις διαλύσει), 100 ευρώ κάτω από το ημερολόγιο- μικρό καταπίστευμα για έκτακτη χρήση… Το περιεχόμενο ενός συρταριού πολύ εύκολα αντιστρέφει τις μνήμες και αναδίδει διφορούμενες προφητείες:

Νερό… :άραγε μια ζωή θα συμβαίνει αυτό; Θα ζω την αληθινή μου ζωή μόνο ως ανάμνηση- θα συλλέγω τα θραύσματα της σε συρτάρια για να την θυμάμαι όταν τελειώνει; Να θυμάμαι ότι έζησα; Ότι κάποτε ήμουν καλά; Ότι πήγαινα διακοπές, ήμουν ευχάριστη, είχα παρέες και αγάπες. Και μετά, ξύπνησα ένα πρωί δέκα χρόνια μετά και βρέθηκα μεταμορφωμένη σε Dr House: μια στριμμένη στρίγγλα, που αρπάζεται με το παραμικρό, που δεν δίνει του αγγέλου της νερό, κι όσο και να θέλει να την αγαπήσει ο απέναντι του το κάνει αφόρητα δύσκολο αυτό. Κουράστηκα. Να πετάω πράγματα. Να στουμπώνω κιβώτια. Να στουμπώνω τα αισθήματα μου. Νιώθω χωρίς δύναμη. Χωρίς ρυθμό. Η καρδιά μου μοιάζει να έχει χάσει ένα χτύπο της.

Αέρας… Κάθομαι ακίνητη με το ξεσκονόπανο στο ένα χέρι, το βαποριζατέρ στο άλλο και κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Τα νύχια μου ξεφλουδίζω, τα λόγια μου τροχίζω «ετοιμάσου! Θα τα λιμάρω στο λαιμό σου ελαφίνα μου»- με απειλώ. Και ψεκάζω με φόρα το είδωλό μου. Υγρά δάκρυα απορρυπαντικού κυλάνε. Θέλω να γίνω πάλι καθαρή. Θέλω να φύγει όλη αυτή η σαπίλα και η κακία από μέσα μου. Θέλω να πάω στην Χώρα των Θαυμάτων –κι ας μη με λένε καν Αλίκη. Θέλω να σταματήσει να υπάρχει αυτός ο τοίχος μπροστά μου.

Θα πετάξω ότι δεν χρειάζομαι. Θα τα στοιβάξω εκεί. Η παλιά μου ζωή ένα λοφάκι από σκουπίδια. Θα σκαρφαλώσω επάνω του και θα περάσω τον τοίχο. Θα συνεχίσω το ξεκαθάρισμα. Και θα περάσω απέναντι.

Πλειοψηφιοκρατία -indieannalog set #42

Γη… Κάποια χρόνια πριν ο Νομπελίστας οικονομολόγος Kenneth Arrow απέδειξε το «θεώρημα του αδύνατου» (the impossibility theorem). Βάσει αυτού δεν υπάρχει καμία μέθοδος που να μπορεί να μεταφράσει τις προτιμήσεις των μεμονωμένων ψηφοφόρων μιας κοινωνίας στις προτιμήσεις την κοινωνίας αυτής ως συνόλου. Ο άνθρωπος, με λίγα λόγια, είπε οι εκλογές σε μια Δημοκρατία δεν προσφέρουν Δήμο- Κρατία αλλά μονάχα την βεβαιότητα ότι θα ακουστούν όλες οι ατομικές απόψεις, αλλά όχι η ΜΙΑ περιβόητη «κοινωνική εντολή» που όλοι βαυκαλίζονται ότι παίρνουν ως Πρωθυπουργοί. Οπότε γιατί τελικά να πάω να ψηφίσω, εγώ θα κάνω τη διαφορά;

Φωτιά…Δεν αμφισβητεί κανείς το προβάδισμα της Δημοκρατίας έναντι άλλων πολιτευμάτων, δεδομένης της γενναιοδωρία της -κατά την οποία «όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στον Νόμο» και της γενικότερης φιλελεύθερης πνοής της. Αυτό που απασχολεί όμως είναι το πώς μπορεί να υπάρξει ουσιαστική δημοκρατία. Διότι δε θέλει και μεγάλη σοφία για να καταλάβεις ότι η «δημοκρατία» δεν εκφράζει πλέον τη δύναμη του λαού των 1000 κατοίκων της αρχαίας Αθήνας αλλά τα σφυρίγματα και τα ουρλιαχτά της πλειοψηφίας των 11.000.000 της σύγχρονης Ελλάδας. Έτσι φτάνουμε σε αυτό που εκτός από «δημοκρατία» στις μέρες μας ονομάζεται ενίοτε και «τυραννία της πλειοψηφίας».

Αέρας… Ξαφνικά μπαίνουν πολλές παράμετροι στη μέση: διότι ναι μεν ο λαός ψηφίζει, αλλά ο λαός είναι ένα πράγμα; Έχουν όλοι τα μυαλά στο κεφάλι τους –εννοώ, μετά τα 18 είναι όντως «μυαλωμένοι» όσοι ψηφίζουν; Είναι ενημερωμένοι για το τι χρειάζεται ο τόπος (γιατί κατά ένα περίεργο τρόπο οι περισσότεροι γνωστοί μου από την επαρχία, ψηφίζουν ό,τι και οι γονείς τους και έχω δει πολλές γιαγιάδες να μπαίνουν στο παραβάν με το σταυρωμένο ψηφοδέλτιο που τους έδωσε ο γιος τους). Κι εμείς οι υπόλοιποι που ψηφίζουμε με καθαρή την συνείδηση μας, πιστευουμε αλήθεια ότι με όσα ακούσαμε τσάτρα –πάτρα σε πολιτικά ντιμπέιτ έχουμε ενημερωθεί για το τι χρειάζεται ο τόπος (sic); Με κάτι τέτοια έχω αρχισει πάλι να σκέφτομαι γιατί να φέρεις ένα παιδί σε αυτο τον κόσμο, το να ζεις στη Γη δεν έχει πια πλάκα και άλλα πένθιμα...

Τελικά καταλήγουμε να ψηφίζουμε έντεκα εκατομμύρια άνθρωποι κάποιον που υποθέτουμε ότι μπορεί να κάνει τη δουλειά, χωρίς να ξέρουμε πώς θα γίνει η δουλειά, ούτε ποια είναι ακριβώς η δουλειά. Και πώς είναι δυνατόν να θέλουμε όλοι να γίνει η ίδια δουλειά: και ο αγρότης και ο άστεγος και ο εφοπλιστή και ο μικρομεσαίος! Μετά από αυτά είναι σαφές ότι η κάθε κυβέρνηση δεν μπορεί να τους ικανοποιήσει όλους. Η κάθε κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να ικανοποιήσει κατά κύριο λόγο την τάξη που την επέλεξε (πλειοψηφία, θυμάστε); Στη χώρα μας αυτή είναι η μεσαία τάξη, που πάντα τρέφει την υπέροχη φαντασίωση ότι με λίγη οικονομική βοήθεια από το Κράτος θα γίνει ανώτερη τάξη. Αυτό που δεν καταλαβαίνει η μεσαία τάξη είναι ότι προκειται για ΦΑΝΤΑΣIΩΣΗ, και δε θα γίνει ποτέ! Όμως ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις τρέφοντας ελπίδες και οι Πρωθυπουργοί αισθάνονται όλο και πιο πιεσμένοι να πράξουν προς αυτό τον στόχο προκειμένου να μείνουν και στην εξουσία, επιβαρύνοντας φυσικά τα κατώτερα στρώματα, που εξαθλιώνονται όλο και περισσότερο.

Νερό…Έτσι καταλήγουμε σε ένα ακόμα χαρακτηριστικό της δημοκρατίας: την αδυναμία της να προσφέρει πολιτική σταθερότητα και κοινωνική ασφάλεια. Το κυβερνών κόμμα έχει συνήθως μια εύθραυστη πλειοψηφία που εύκολα μπορούν να ανατρέψουν οι τρικλοποδιές της αντιπολίτευσης και ο διαρκής πόλεμος των ΜΜΕ (η 4η εξουσία - για όποιον δεν το θυμάται) . Πολλές φορές έχει ειπωθεί ότι σε αναπτυσσόμενες χώρες , με προσφυγικούς πληθυσμούς και αναταραχές, οι δημοκρατίες δεν ενδείκνυνται μέχρι να επιτευχθεί μια στοιχειώδης κοινωνική σταθερότητα. Ο Μακιαβέλι είχε μια κυκλική θεωρία των πολιτευμάτων βάσει της οποίας κάθε μοναρχία θα παρήκμαζε σε μια ολιγαρχία και αυτή με τη σειρά της σε μια δημοκρατία και αυτή με τη σειρά της σε μια αναρχία και μετά τυραννία και ξανά μοναρχία. Μετά την άναρχη κατάσταση πέρσι τον Δεκέμβρη, όλο και περισσότερο σκέφτομαι ότι, παρότι δε θέλουμε να σκεφτόμαστε πως είμαστε τριτοκοσμικοί, είμαστε μια αναπτυσσόμενη χώρα βουτηγμένη σε ένα κοινωνικό χαρμάνι που δεν ξέρεις πού θα οδηγήσει. Κι όλο και περισσότερο τρέμω τον Μακιαβέλι. Και θα πάω να ψηφίσω. Σε αυτη την πλειοψηφική δημοκρατία δίχως νόημα. Τουλάχιστον ας ακουστεί και η δική μου άποψη. Γιατί έτσι που τα έχουμε κάνει, ίσως σε λίγα χρόνια η ΕΕ θα μας φέρει έναν Βασιλιά. Και πια δε θα ακούγεται καμία άλλη άποψη...

κλειστόν λόγω ηλιθιότητος- indieannalog set #41

Γη… Οι άνθρωποι σπουδάζουν για να «ανοίξει» το μυαλό τους. Να μην βλέπουν μόνο την επιφάνεια αλλά το βάθος των πραγμάτων και να τα κατανοούν. Να αναγνωρίζουν αιτιακές σχέσεις όπου υπάρχουν, σταθερά μοτίβα και «παραδείγματα» και παράλληλα να έχουν την ωριμότητα να αποδέχονται ότι κάποιες φορές αυτά δεν υπάρχουν, γιατί βρίσκονται μπροστά σε μια χαοτική κατασταση. Ο έρωτας δεν είναι χαοτικό σύστημα –οι άλλοι απ’ έξω βλέπουν τα «μοτίβα» που δημιουργούνται, μονάχα εσύ που είσαι μέσα ζεις στο χάος. Αν ήσουν αμόρφωτο κοριτσόπουλο θα σου δίναμε ελαφρυντικό μικρή μου αθώα ύπαρξη, αλλά κάνεις διδακτορικό. Οπότε τι δικαιολογία έχεις αυτή τη φορά για την ευπιστία και την ηλιθιότητά σου;

Φωτιά… Αυτή τη φορά δεν έχω καμία δικαιολογία που έπεσα πιο χαμηλά κι απ’ τη Λάσκαρη στον Κατήφορο- και δεν έγινε και για χάρη ενός Κουρκουλου το κακό- άσε που δεν υπήρχε κι ένα καλό παιδί- Βουλγαρίδης να μαζέψει τα σκατά μετά! Γυρνάω στην φωλιά μου σαν αλεπού που η ουρά της πιάστηκε στο δόκανο και πια ντρέπεται να βγει ξανά έξω κολοβή και να την κοροϊδεύουν τα άλλα ζώα. Πλέον πρέπει να ξαναγυρισω στα μόνα πλάσματα που ξέρω ότι με αγαπούν και δε θα με προδώσουν- το pc μου, τη μουσική μου, τα μολύβια και τα χαρτιά μου, τον γάτο μου…

Αέρας… Αυτό που με θυμώνει περισσότερο είναι ότι κάτι μυστήριο μου συμβαίνει και ποτέ δε μπορώ να θυμώσω αρκετά με αυτόν που βοήθησε στο να καταστραφεί η ζωή. μου Δεν μπορώ να του κλείσω το τηλέφωνο στα μούτρα, δεν μπορώ να κάνω κλικ, να κλείσω τον διακόπτη των συναισθημάτων, να ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου κλπ, κλπ. Μαζί μου καθένας μπορεί να πιστευει ότι όλες οι μαλακίες επιτρέπονται γιατι πάντα θα τις δικαιολογώ αφού τον αγαπάω. Αυτή τη φορά όμως καταλαβαίνω ότι συγχωρώντας συνεχώς απλά κάνω τον άλλο πιο γαϊδούρι απ’ ότι ήταν και στρώνω το χαλί για την κόλαση της ανευθυνότητάς του. Και πια θέλω να αλλάξω δρόμο. Θέλω κι εγώ να δω πώς διάολο μοιάζει αυτός ο Παράδεισος επιτέλους

Νερό… I'm just a little person, οne person in a sea, οf many little people who are not aware of me. I do my little job and live my little life, eat my little meals & miss my little kid and wife. And somewhere, maybe someday, maybe somewhere far away I'll find a second little person who will look at me and say: “I know you, you're the one I've waited for let's have some fun”. Συνεχίζω να κολυμπάω στην θάλασσα των μικρών ανθρώπων. Αν σκοπεύεις να με βρεις δεύτερο μικρό ανθρωπάκι, βιάσου. Έχω παγώσει και δεν ξέρω για πόσο ακόμα μπορώ να μείνω στην επιφάνεια….

The morning sickness of intimacy

Απόψε θα ήθελα να μέναμε μαζί
(όχι για τη νύχτα, για πάντα εννοώ)
ώστε πια να μη σκέφτομαι πως πρέπει να σε αποχωριστώ
πριν σε κρατήσω αρκετά
πριν σε φιλήσω αρκετά
πριν κάνουμε όσα είπαμε

Αλλά τελικά έφυγες
-η οικειότητα σου φέρνει αναγούλα όταν ξυπνάς
σαν δύσκολη, κακή εγκυμοσύνη

Κι εγώ έμεινα να κοιτάω το ταβάνι
και να σκεφτόμαι γιατι δεν μου το έμαθαν σχολείο
πώς όσο και να διαβάσεις ή να προσπαθήσεις
δε γίνεται όλα να τα έχεις:
και κάποιον να σε κοιτά στα μάτια
και τους φίλους σου στα τηλέφωνα
και την δουλίτσα σου να μην σε πιέζει
και την καρδιά σου στη θέση της

Ποια είναι η θέση της; Μη ρωτάς.
Ξαφνικά έχω τόσο κενό μέσα μου
που τη μετακινώ διαρκώς

κανείς να μην τη βρει
να με πληγώσει.

when there' s a will, there' s a way - indieannalog set #40

Γη… Η επιστροφή στην πόλη σημαδεύτηκε με συννεφιά και βροχές- όχι μόνο στους δρόμους αλλά και στο εργασιακό χώρο. Η μια συνάδελφος πέταγε κεραυνούς ή άλλη μπουμπούνιζε και η τρίτη κρατούσε το στυλό σαν αλεξικέραυνο πάνω από το κεφάλι της λέγοντας «μήπως να καταγράφαμε το γεγονός στα πρακτικά να είμαστε καλυμμένες»; Ο Αγιασμός με βρήκε να στέκομαι με τα καλοκαιρινά μου πέδιλα μέσα στη βροχή και να αναπολώ την ιαματική επίδραση του ήλιου -που γιατρεύει κάθε φθινοπωρινή διάθεση...

Αέρας… Δε γκρινιάζω για να γκρινιάξω. Αν η δουλειά σε ένα σχολείο είχε να κάνει μόνο με τα παιδιά, όλοι οι εκπαιδευτικοί θα ήμασταν ευτυχισμένοι. Το πρόβλημα είναι ότι για 5 ώρες έχεις να κάνεις με υπέροχα πλάσματα αλλά όλη την υπόλοιπη μέρα αντιμετωπίζεις δηλητηριώδεις γονείς και τερατώδη γραφειοκρατία (διευθυντές που συμπεριφέρονται σαν άβουλα τσιράκια των προϊσταμένων τους και προϊσταμένους που την έχουν δει κυρίαρχοι του σύμπαντος και καλύπτουν γονείς οι οποίοι απαιτούν πέρα κάθε νόμου και τάξης)!

Φωτιά… Κι επιτέλους, έπειτα από τόσες μέρες στη βροχή έφτασε μια ηλιόλουστη Κυριακή. Ακούω μουσική, πίνω καφέ και ξεκαθαρίζω τη βιβλιοθήκη μου –α, ώστε εδώ είχα τα παλιά fractal press, τα magnet και τα fanzins μου! Σκέφτομαι όλους εκεινους τους ανθρώπους που επειδή γουστάρουν τη μουσική μαζεύονται και βγάζουν έντυπα γι' αυτήν. Σκέφτομαι ότι πρέπει να παραδειγματιστώ από αυτούς και να σταματήσω τη γκρίνια για τις φετινές συνθήκες εργασίας μου: είμαι lo- fi γενιάς οπότε και μόνο με το ψωράλογο του ενθουσιασμού μπορώ να ξεπεράσω την καλπάζουσα οκνηρία των βαριεστημένων καρεκλοκενταύρων, που για να σκοτώσουν την ώρα τους δημιουργούν προβλήματα αντί να επιλύνουν. Κι αφού τους ταράζει τον ύπνο η βραχνή μου σάλπιγγα μπορώ να δώσω το σύνθημα της δράσης με ένα χαρούμενο μπάντζο!

Νερό… «Τι θα κάνουμε μ’ εσένα βρε Δον Κιχώτισσα;» λέει ο καλός μου. «Τι κερδίζεις με το να πολεμάς τους ανεμόμυλους»; Κερδίζω το να μην προλαβαίνει να κάτσει η σκόνη πάνω μου. Το να μην καταντήσω ένα άβουλο λείψανο σαν τους περισσότερους μονιμάδες γύρω μου. Κερδίζω το να μ’ αγαπούν άνθρωποι σαν κι εσένα – ακόμα κι αν δεν ξετρελαίνονται με τον Θερβάντες όσο εγώ. Άνθρωποι που το σούρουπο της Κυριακής, την πιο μελαγχολική μου ώρα, σιγομιλούν μαζί μου καθώς χαζεύω τις πυγολαμπίδες που στραφταλίζουν.
-Λέγοντας πυγολαμπίδες εννοείς τα φώτα της πόλης;
-Λέγοντας πυγολαμπίδες εννοώ τα μάτια σου μωρό μου!
;)

πάντα κάπου είναι καλοκαίρι... indieannalog set #39

Γη... Ήταν, λοιπον, εκείνη η παραλία στο νησί. Τα νερά ήταν πράσινα και τα ψάρια βιολετί. Τα μάτια της σαν μαύρα αμύγδαλα, αλλά εκείνη δεν είχε δει ποτέ αμύγδαλα, στο τροπίκο νησί. Και ο αέρας δρόσιζε τα βράδια, μα δε γινόταν ποτέ κρύος. Ποτέ δυσάρεστος. Όπως οι σκέψεις του.

Αέρας... Του ειχαν πει πως εκει στα νότια θα ξεχάσει. Του ειχαν πει ότι η θαλασσα θα μουλιάσει και τους πιο δυσκολους λεκέδες στη μνημη του. Όλα θα καθαρίσουν. Του ειχαν πει πως θα γυρισει άλλος άνθρωπος. Μα σάμπως ήξερε πια ποιος είναι; Καθοταν, λοιπον, σ’ εκεινη την παραλία και άκουγε τραγούδια από τους ντοπιους. Μα όλα λυπημενα του φαίνονταν. Και πώς να χαρεί. Έμεινε εκει κάποιο καιρό. Μα δε μπορούσε να χαλαρωσει στ’ αλήθεια.

Ο τρόπος που κοιτούσαν, ο τρόπος που μιλούσαν στην αγνωστη διάλεκτο, ένα σούσουρο αδιάκριτων ηχων και βλεμμάτων δεν τον άφηνε να στραφει μέσα του, να αφουγκραστεί τις φωνές που δεν τον αφηναν να ησυχάσει.

Νερό... Ωσπου ένα βράδυ «έλα», του ειπε εκεινη με τα μαύρα αμύγδαλα για μάτια, «έλα να σου δειξω ένα μέρος που μπορείς να ημερέψεις. Γιατι μερικους τους ξεκουράζει η θάλασσα και ο βουβός ορίζοντας, μα όχι όλους. Έλα απόψε το βράδυ να σου δείξω ένα μέρος που μπορεις να νιωσεις ασφάλεια, ένα μέρος που δεν μπορεις να κάνεις κακό στον εαυτο σου»

Φωτιά... Το βράδυ τον πήγε στο δωμάτιο με τα σκεπάσματα. Ένα δωμάτιο που αντί για τοίχους ειχε ράφια και τα ράφια ήταν γεματα αφράτες, φρεσκοπλυμένες, μοσχομυρωδάτες πετσέτες και σεντόνια. «Τιποτα κακο δε μπορει να συμβεί εδώ. Όλα είναι μαλακά και ευωδιαστά και μπορεις να γείρεις το κεφάλι σου και να νιώσεις την ασφάλεια μιας αγκαλιάς. Μείνε εδώ όσο θες. Μόνο φέρε μου το κλειδί βγαίνοντας». Εκείνος, μές στο μισοσκόταδο χαμογέλασε. Ακούμπησε το αξυριστο μάγουλο του σε μια πετσέτα. Κι ένιωσε το κεφάλι του να αδειάζει. Ένιωσε πως για πρώτη φορά η ηρεμία βρήκε το μυαλό του. Κι ήρθε για να μείνει… Χαμογέλασε σα να σκέφτηκε πως όσο μαύρα και να είναι όλα, παντα κάπου είναι καλοκαίρι... Κι αυτο έμοιαζε πολυ αισιόδοξο ξαφνικά!

Skyscrapers - indieannalog set #38

Αέρας… Λοιπόν, άκου να δεις πώς έχει το πράγμα. Η νυχτοπεταλούδα προτιμά να καψαλίσει τα φτερά της αγκαλιάζοντας τη λάμπα παρά να ζήσει στο σκοτάδι και μερικοί άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να κάνουν συνέχεια άλματα απ’ το τραμπολινο της φαντασία τους προς τα πάνω –ακόμα κι αν το μόνο που καταφέρνουν είναι να αφήνουν γρατζουνιές στον ουρανό, καθώς τον ξύνουν με τα νύχια τους στην προσπάθεια να τον πιάσουν. Τους λένε ειρωνικά "ουρανοξύστρες".
Οι άλλοι άνθρωποι, που τους βλέπουν από τους ουρανοξύστες της λογικής τους καθισμένοι στο pool- bar και διερωτόμενοι μήπως δεν ήταν καλή επένδυση το Cherokee και έπρεπε τελικά να αγοράσουν το τζιπ της BMW, θέλουν πραγματικά να είχαν μια σφεντόνα εκείνη την ώρα: να σημαδέψουν στην ηλίθια καρδιά αυτά τα αλυσιτελή ανθρώπινα πουλιά, να πάψουν οι χαρμόσυνες τσιρίδες και να τους συνετίσουν μια κι έξω. Ουρανοί και αηδίες. Δε μας φτάνουν τόσες δουλειές στη γη δηλαδή, να χουμε και τους ουρανούς να σκεφτόμαστε…

Φωτιά… Μια φορά πέτυχαν έναν τέτοιο Ουρανοξύστρα, που προσγειώθηκε καταμεσής στη θάλασσα. Τον περιμάζεψε μια γοργόνα αλλά δεν είχε σκοπό να ανταλλάξει την ψαρίσια της ουρά με ανθρώπινα πόδια- με φλεβίτιδα και κότσια- για χάρη του. Εξάλλου κι αυτός δε φαινόταν τύπος που θα της αγόραζε Manolo Blanic για fair trade. Τον πήγε μέχρι την ακτή και περίμενε κάποιος να τον βρει. Τον βρήκαν δύο έφηβοι και του πήραν όλα τα υπάρχοντα. Τον άφησαν γυμνό εκεί. Μόνο κάτω απ’ τον ήλιο. «Εντάξει, είναι σε καλά χέρια» είπε η γοργόνα και γύρισε ήσυχη στα βαθιά. «Όλους τους γιατρεύει ο ήλιος»…

Γη… Εκείνος ξύπνησε στο νοσοκομείο. Λευκό δωμάτιο, λευκά σεντόνια, ωχρές κοπέλες μ’ άσπρες στολές, υγρά διάφανα στα σωληνάκια και χάπια πολλά –σαν τα πολύχρωμα λαμπιόνια στο δωμάτιο της κοπέλας του. Την ειδοποίησε με γράμμα. Εκείνη έτρεξε κοντά του. Τον βρήκε ευτυχώς αρτιμελή, όμορφο και μελαγχολικό όπως πάντα, με μια ρήξη συνδέσμου και τρεις σχισμές στο μπράτσο: «τίποτα σοβαρό, μια μικρή μορφολογική ανωμαλία, μια φτερούγα είχε φυτρώσει, μην ανησυχείτε την κόψαμε». «Δόξα τω Θεώ» -σκέφτηκε εκείνη, «θα γίνει πια φυσιολογικός».

Νερό… Και σαν σε μια νύχτα πέρασε το καλοκαίρι, κι από Αύγουστο -χειμώνας. Η νυχτοπεταλούδα αντικαταστάθηκε από ανθρώπους στα παλτά τους που δεν τους περνά απ’ το νου να πετάξουν –αφού δεν έχουν φτερά. Ο ήλιος ανάβει όλο και λιγότερο και μερικοί συνεχίζουν να χοροπηδάνε στο τραμπολίνο του μυαλού τους προσπαθώντας να τον φτάσουν. Θέλοντας να αφήσουν πίσω αυτόν τον βαρύ χειμώνα και το διαρκές σκοτάδι της Nordic λογικής. Για να γλυστρά πιο γρήγορα ο καιρός χρησιμοποιούν το γράσο του αλκοολ και τα βράδια πάρτυ φαντασμαγορικά κάνουν στους ουρανοξύστες.
Σου άρεσε πάντα να βλέπεις τον κόσμο από ψηλά. Και θέλω να ειμαι κοντά σου. Αλλά δε θέλω να πάρω το ασανσέρ με όλους αυτους τους ξενέρωτους και ειναι πολυ μακριά με τις σκάλες. Άκου λοιπόν πώς έχει το πράγμα: πάρε μου ένα ποτήρι σαμπάνια και περιμενέ με στην ταράτσα. Μπορεί να γκρεμοτσακιστώ βεβαια πετώντας απ' το τραμπολίνο μου, αλλά θα το ρισκάρω. Πώς αλλιώς, αφού σ' αγαπάω...

ΥΓ. Η Ινδιάννα θα επιδίδεται σε υψηλές πτήσεις για ένα διάστημα. Μέχρι την επιτυχή προσγείωση της στον Αμμαζόνιο...

εις το επανειδείν!

disco 2009 - indieannalog set #37

Φωτια… δε με απασχολεί αν είναι η επιτομή του mainstream, υποκλίνομαι στους black eyed peas γιατί έχουν τον τρόπο να με κάνουν να θέλω να χορεύω του σκοτωμού! Τους γουστάρω δε ακόμα περισσότερο όταν θεωρώ ότι κλέβουν τους Zita Zwoon -αν μη τι άλλο έχουν και καλό γούστο! Άντε πάμε, όλοι μαζί: tonight it's gonna be a good good night!

Γη… Οι Zita Zwoon πάλι έχουν καλό γούστο στη μουσική αλλά δε θα έλεγες το ίδιο και για τα ρούχα τους (ακόμα θυμάμαι τον τραγουδιστή τους -όταν ήταν μέλος των dEUS- που έσκασε στη σκηνή του ΡΟΔΟΝ με εκείνη τη μάξι λαχανί φούστα: ήταν και 1996, ούτε ο Ρουβάς δεν είχε βάλει τη φούστα ακόμα να πάρουμε μια πρώτη κρυάδα)! Τώρα βέβαια θα μου πεις μπορεί η φούστα να ήταν Dries Van Noten (respect) οπότε πάω πάσο και τους καμαρώνω ως bananaqueens σε μια νοερή disco, να χορεύουν και να λάμπουν πιο πολύ κι απ’ την ντισκομπάλα- και τον τύπο που γνώρισε η Μ. στην Μύκονο και της συστηθηκε ως Τζέλα! Hey! my life is OK, I said hey!! my life is OK...

Αέρας… Οι Metric τουλάχιστον έχουν το γνώθι σαυτόν και ονομάζουν το τραγούδι τους stadium love. Μόνο που όταν το πρωτοάκουσα εκτός από stadium rock το κουπλέ θύμιζε ανησυχητικά και το everlasting love της Sandra –απλά σε πιο ζόρικη εκδοχή. Καλά, δηλαδή αν είναι να επηρεαστείς απ' τα 80ς, χάθηκαν οι Duran Duran; Η Sandra σε εμπνέει; Ήμαρτον!

Νερό… Γι’ αυτό σας λέω: air France (όχι η εταιρία, το συγκρότημα). Αν είναι να κάνεις μια μπάντα με σκοπό την αναβίωση της disco τουλάχιστον να έχεις εκλεπτυσμένο γούστο και αισθητική! Δε μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τραγούδι για την καλοκαιρινή πίστα του μυαλού μου. Τώρα μένει μόνο να βρω κάποιον και να τον τραβήξω να χορέψουμε! ;)

retroτευμένοι... -indieannalog set #36

Γη… Απέραντα παιδικά καλοκαίρια στο νησί. Ο χρόνος δεν εχει νόημα ακόμα και καταλαβαίνεις την ώρα απο το τι τρως: γάλα με hemo το πρωί, λουκουμάς από πλανόδιους στην παραλία στις δέκα, τηγανιτά ψάρια και σαλάτα το μεσημέρι. Όλα είναι γρήγορα, όλα είναι δροσερά –κανείς δεν καταλαβαίνει τη μαμά που όλη την ωρα λέει «αφόρητος ήλιος, ζέστη, ζέστη» και κάνει αέρα με τη βεντάλια της σαν κάτι κυριες από ελληνική ταινία...

Φωτιά…Τα μεσημέρια ξεκινά το μέγα παιδικό μαρτύριο του ύπνου. Οι μεγάλοι θέλουν να ξεκουραστούν, τα παιδια πρέπει να κάνουν ησυχία. Βιβλία πάνω στο κομοδίνο μου, Μικι Μάους κάτω από το κρεβάτι, walkman με μισοάδειες μπαταρίες- διαβάζω, ζωγραφιζω, ακουω μουσική και κοιτάω το ρολόι ανά δέκα λεπτά: αυτός ο κοντοχοντρος, αργοκίνητος δείκτης, δεν λέει να προχωρήσει! Ο μεσημεριανός ύπνος ειναι η επιτομή της βαρεμάρας και της μοναξιάς. Όταν τελικά όλοι ξυπνούν τρέχω στο καφενειο –ο παππούς μου παίρνει γκαζόζα. Το ανθρακικό μου γαργαλάει το λαιμό μετα την άπνια της χαλαρότητας.

Aέρας… Τα βράδια γυρνάω σπίτι όλο παράσημα: γρατζουνιές από βάτα, σκισμένα γόνατα από κουτουλιές του τράγου (αξέχαστος θα μου μείνει αυτος ο τράγος!), σπασμένο δόντι από κλωτσιά του μουλαριού (πόσες φορές σου ειπα να μην τραβας την ουρα του;), σκισμένες φτέρνες από τρέξιμο πάνω στα βράχια ξυπόλητη (φόρα παιδι μου τα παπούτσια σου), φουσκιασμένο δέρμα από τσουκνίδες, προσωρινή τύφλωση από εκκλειψη ηλίου που την ειδα καταματα. Η μαμά μονολογεί από ποιον εχω πάρει και ειμαι τέτοια διαβόλου φύτρα ενω περιποιειται τις πληγές μου. Η γιαγιά μου μαγειρεύει πατάτες τηγανιτές με σάλτσα ντομάτα να φάει να γειάνει το κοπέλι και λέει ιστορίες από την εποχή των Τούρκων –όπως της τις έλεγαν οι γιαγιάδες της

Νερό… Φέτος είμαι σε ένα άλλο νησί. Αντι για κουβαδάκια απλώνω αρθρα science education στις ξαπλώστρες. Τα λεπτά μετριούνται με σελίδες (δέκα την ωρα). Το μεσημέρι ο καλός μου κοιμάται και θέλει να με έχει δίπλα του (εγώ ακόμα δεν μπορώ να κοιμηθώ μεσημέρι- αλλά μ’ αρέσει να τον χαζεύω ετσι ξαπλωμενο, μέσα στο μελένιο μεσημεριανό φως που γλυστρά απ' τα στόρια). Τα απογεύματα πίνουμε μετεξελιγμένες γκαζόζες με 0% ζαχαρη, εγώ γράφω στο laptop του κι αυτός φτιάχνει playlists στο iphone του. Ο χρόνος ξανά δεν έχει νόημα- τον μετράμε με βλέματα, φιλιά και αγκαλιές. Απέραντο παιδικό καλοκαίρι στο νησί ξανά. Και είναι τόσο περισσότερο όμορφo τώρα που έχω κι ένα άλλο παιδάκι κοντά να το μοιραζόμαστε…