...τη μελατονίνη μου, μέσα!

Αέρας… Είναι λογικό ότι αν δουλεύαμε κάθε μέρα, θα έμοιαζαν ίδιες όλες οι μέρες της εβδομάδας. Το γεγονός ότι για τους περισσότερους από εμάς η Κυριακή είναι μέρα αργίας, κάνει την Κυριακή την ομορφότερη μέρα από όλες τις υπόλοιπες. Αν σκεφτούμε δε, ότι το χειμώνα αυτές οι μέρες είναι και κρύες, σκοτεινές και βροχερές, πώς να μην περιμένουμε την πολυπόθητη… ημέρα του ήλιου (ω, ναι, την Sun-day).
Περνάω όλη την εβδομάδα περιμένοντας μια ηλιολουστη Κυριακή, αντέχω την βαρετή, ηλίθια καθημερινότητα μου ονειροπολώντας ότι σε λίγες μέρες θα κάνω αυτό που κάνει όλος ο υπόλοιπος κόσμος: θα ξαπλώσω σε μια καρέκλα στη λιακάδα, θα πίνω καφέ, θα διαβάζω εφημερίδες κα θα τις σχολιάζω με τον καλό μου...

Γη… Σήμερα λοιπόν, με το «καλημέρα, μόλις είδα αυτό τον ήλιο, σκέφτηκα: τι ωραία μέρα, επιτέλους, θα πάω να λιαστώ, θα γεμίσω μπαταρίες! Ο φίλος μου ήρθε με βαριά καρδιά: δεν κατανοεί το πρόβλημά μου, δεν καταλαβαίνει γιατι "πρέπει να πάμε σαν κάφροι ελληνάρες, να πινουμε καφέδες και να ψηνομαστε τρεις ώρες, να πάθουμε καρκινο ντε και σώνει, επειδη για σένα αυτο ειναι διασκέδαση". Συγνώμη, ειπα εγώ "διασκέδαση"; Αν ναι, θα το ειπα γιατι φοβήθηκα να πω την αλήθεια: ότι ειναι ανάγκη"! Ότι μερικοι άνθρωποι πραγματικά ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ τον ήλιο, όπως τα βαμπιρ έχουν ανάγκη το αίμα! "Ρε μωρό, με τον ήλιο μου ανεβαινει η διάθεση, το νιώθω, γεμίζω ενέργεια, χωρις αυτον έχω διαρκή καταθλιψη"! "Καλα, κόψε κάτι! Δε ζεις και στο στο Michigan, κάτω από 3 μέτρα χιόνι για 3 μήνες σερί! Είναι, πρακτικώς, αδύνατον να σε παίρνει σβάρνα ο ολιγοήμερος ελληνικός χειμώνας, και να σου δημιουργεί καταθλιψη".

Φωτιά… Κι όμως η εποχιακή συναισθηματική διαταραχή (seasonal affective disorder, που μερικοί ονομάζουν και κατάθλιψη του χειμώνα), ταλαιπωρεί και καταπονεί σε σημαντικό βαθμό πληθυσμούς τόσο στις βόρειες, όσο και στις εύκρατες περιοχές. Στα ζώα που πέφτουν σε χειμέρια νάρκη, η απουσία ηλιακού φωτός προκαλεί αύξηση μελατονίνης: αυτή μειώνει τη δραστηριότητά τους και αυξάνει η διάρκεια του ύπνου τους. Η μελατονίνη είναι μια ορμόνη, που εκκρίνεται από την επίφυση του εγκεφάλου, όταν υπάρχει σκοτάδι. Προάγει τον ύπνο και παράλληλα «κουρδίζει» το βιολογικό μας ρολόι. Όσο μεγαλώνουμε παράγουμε όλο και λιγότερη - γι αυτό και οι ηλικιωμένοι κοιμούνται λιγότερο. Σε μερικούς ανθρώπους όμως οι τρελοί ρυθμοί ζωής, ο τεχνητός φωτισμός και η μη επαρκής έκθεση τους σε ηλιακό φως, προκαλεί διαταραχή της έκκρισης της. Αποτέλεσμα: χειμερία νάρκη! Άμα μετά λέω ότι χρειάζομαι ήλιο, για να δουλεύει η καρδιά και το βιολογικό μου ρολόι, σε σωστό ρυθμό, λένε ότι θέλω γιατρό! Ήλιο θέλω, λέμε! Αυτός είναι ο γιατρός -γ... τη μελατονινη μου, μέσα!

Νερό… Σε μια έρευνα στο National Institute of Mental Health, μελετήθηκε η έκκριση της μελατονίνης σε σχέση με το φως, σε 55 ασθενείς που πάσχουν από εποχιακή συναισθηματική διαταραχή και σε 55 υγιείς ανθρώπους. Τα αποτελέσματά έδειξαν ότι στους ασθενείς η έκκριση μελατονίνης είναι μεγαλύτερη κατά τους χειμερινούς μήνες, και το αποτέλεσμα είναι ότι υποφέρουν από κατάθλιψη που εκφράζεται με συμπτώματα όπως η αύξηση του σωματικού βάρους, αύξηση των ωρών του ύπνου, μείωση των δραστηριοτήτων και απώλεια του ενδιαφέροντος για το σεξ. Οι μετρήσεις στα υγιή άτομα έδειξαν ότι η έκκριση της μελατονίνης παραμένει σταθερή και δεν επηρεάζεται από τις εποχιακές αλλαγές. Εγώ προφανώς δεν είμαι ένα τέτοιο, υγιές άτομο. Έτσι, μπορώ μόνο να περιμένω ...φωτεινότερες μέρες. Μαζί με τον ήλιο, να ανεβαίνω κι εγώ. Ως τότε, με το μαλακό τους χαρακτηρισμούς για το άτομο μου. Σεβαστειτε την καταστασή μου, άρρωστη γυναικά!

οι πληροφορίες για την μελατονίνη και την ευγεργετική δράση του ήλιου, βρίσκονται εδώ

η μόνη πυξίδα, έρχεται αργά

Αέρας… Όταν του είπε ότι το πιο σέξι σημείο είναι η καμπύλη του λαιμού του δε φαντάστηκε ποτέ ότι η Μέρνα θα ήταν βαμπίρ, και σαν σμέρνα θα τον δάγκωνε εκεί, ρουφώντας το αίμα του με λύσσα–όχι, καμία αναβολή επειδή είναι Σαρακοστή. Κι όταν του έλεγε ότι θα έφτανε ως τα πέρατα του κόσμου για χάρη του, εκείνος νόμιζε πώς θα διάβαινε μαζί του τις σκοτεινές πύλες του μυαλού του, κι όχι πώς θα τον έσερνε ανήμπορο στα έγκατα της γης, για να τον γευματίσει με την ησυχία της.
Και τώρα ο Στεφάν βρίσκεται χαμένος σε ατέρμονους δαιδάλους, πλήρως αποπροσανατολισμένος, να βλαστημάει που δεν πιάνει το GPS του ρολογιού του εκεί μέσα και να μετανιώνει που δεν πήγε ποτέ στους πρόσκοπους, ώστε να μάθει να φτιάχνει μια πυξίδα –λες κι άμα είχε μια, θα ήξερε αν έπρεπε να πάει προς Ανατολή ή Δύση, Νότο ή Βορρά.

Φωτιά… Βορά στα νύχια της θα γίνει αν δεν καταφέρει να βρει την έξοδο. Αν έβρισκε ένα σημάδι, έστω μια σταγόνα απ’ το φως του πρωινού, αν ήξερε πού είναι η επιφάνεια –πόσο μακριά, σε τι ύψος από εκεί, ίσως θα μπορούσε να οργανωθεί. Μα όλοι οι διάδρομοι μοιάζουν ίδιοι, όλα τα δωμάτια σκοτεινά και πόρτα πουθενά.

Γη… Έτσι, στο τέλος, ξαπλώνει αποκαμωμένος, με χέρια και πόδια ανοιχτά σαν τον άνθρωπο του Βιτρούβιου, ένα -κατά του Ντα Βίντσι- ένα ανθρώπινο Χ εγγεγραμμένο στο στρογγυλό μωσαϊκό, ένα τέλειο κι αρμονικό ανθρώπινο Χ, που πια δεν αναμασά τις δυσαρμονίες του- δεν αναρωτιέται τι κάνει, πού πάει και ποιος είναι. Ξέρει πως το τέλος του έρχεται, κι εκείνος ο άγνωστος Χ εαυτός, μοιάζει πολύ οικείος και γνωστός. Σταματάει τη μάχη μαζί του. Σταματάει να τον μισεί. Μα είναι αργά

Νερό… Φτερουγίσματα νυχτερίδων κι έπειτα το κρώξιμο, μια εκκωφαντική στριγκλιά, του γυναικόμορφου όρνιου. Πετάει από πάνω του και βλέποντας τον χάμω ξαπλωμένο, ημιθανή, και με ταχύτητα αξιοζήλευτη για γήινη μορφή, πάνω του χιμάει τις σάρκες του ξεσκίζει με ένα τρόπο ηδονικό –αρπακτικό σε ρόλο ερωμένης…
Ο Στεφάν κλείνει τα μάτια. Πόσο ο θάνατος σε κάνει να καταλάβεις τι ακριβώς είναι η ζωή. Πόσο ο θάνατος σε κάνει να ζήσεις τόσο έντονα, ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Πόσο σε ημερεύει όλη αυτή η αγριότητα που υφίστασαι, αφού στην υστάτη στιγμή αντιλαμβάνεσαι, ακαριαία κι οριστικά, τι είσαι: σάρκα και πνεύμα, μα κυρίως σάρκα- μια εν δυνάμει τροφή. Για τον Άλλο…

Κάθε μέρα, ημέρα Αγιου Καρναβαλεντίνου

Φωτιά… «Τέτοια νύχτα δεν ξανάγινε» λέει η Μιράντα, «τελευταία Αποκριά και Βαλεντίνος μαζί- θες να ντυθείς Λύκος να ντυθώ Κοκκινοσκουφίτσα μωρό μου»; Μα ο Θοδωρής δεν θέλει να ντυθεί και πολύ περισσότερο δε θέλει να γδυθεί μετά. Αυτό το ψυχαναγκαστικό, ντε και σώνει σεξ και αγάπες, ντε και σώνει να δείχνουν «ζευγάρι» επειδή είναι η γιορτή των ερωτευμένων. Ξενερώνει απίστευτα.
-Θες να ντυθείς πειρατής να ντυθώ πριγκίπισσα; Δράκουλας κι εγώ το θύμα σου; Νοσοκόμα κι εσύ ασθενής;
«Ψυχασθενής, μ εσένα που έχω μπλέξει…», παραμιλάει εκείνος.
-Μιράντα να χαρείς, μασκαρέψου ό,τι θες κι άσε με εμένα.
-Μα αφού το πάρτι και έχει θέμα «διάσημα ζευγάρια», νιαουρίζει αυτή

-Αχ, τέλεια καλόγρια, λέει η Στέλλα μόλις τους βλέπει!
-Σέξι καλόγρια, λέει η Μιράντα και δείχνει την καλτσοδέτα της από μέσα.
-Μην ξεράσω, σκέφτεται ο Θοδωρής
-Κι εσύ τι ντύθηκες καλέ; τον ρωτάει η Στέλλα
Στο κεφάλι του φορούσε ένα τεράστιο φιόγκο και κρεμόταν μια κάρτα που έγραφε «από τον Θεό, με αγάπη!»
-Απλώς φώναζε με με το όνομά μου! λέει εκείνος και προχωρά.
-Ντύθηκε «θεού δώρο» για να μου ταιριάξει, γελάει η Μιράντα και μπαίνουν μέσα.

Αέρας… Το λοφτ της Στέλλας στους πρόποδες του Λυκαβηττού, και η Αθήνα από κάτω βασίλισσα μες στ΄ αστραφτερά πετράδια των φώτων της. Χαμός από κόσμο και η μουσική να σε κάνει να αισθάνεσαι ζωντανός. Να κάνει τα σωθικά σου να χοροπηδούν από την ένταση και την καρδιά σου να πάλλεται δυνατά. Όλο και πιο γρήγορα. Οι σαμπάνιες ανοιγμένες, οι φυσαλίδες ανεβαίνουν σαν high- tech χαρταετοί, η Μιράντα χορεύει μέσα στο πλήθος κι εκείνος βγάζει το ipod για να κάνει tag το τραγούδι που παίζει.

-Θα σου στείλει με sms τον παραλήπτη; ρωτάει μια φωνή
-Ποιος;
Εκεινη δειχνει τον ουρανό
-Ο Θεός! Σ’ ‘εστειλε αλλα δεν ξέρεις ακόμα σε ποιον;
Ο Θοδωρής γελάει, «εσύ τι έχεις ντυθει;» τη ρωτάει
-Εχω ντυθεί «τα ρούχα που δε φοράω τις άλλες μέρες»- βασικά όλα αυτά είναι πράγματα που εχω αγοράσει για γάμους και δεν τα ξαναφορεσα από τότε, είπα δεν τα βάζω σήμερα να βγω!
-Δείχνεις πολύ αυτοκρατορική πάντως. Κάτι σαν μεταμοντέρνα Αντουανέτα! Θοδωρής, συστηνεται και απλώνει το χέρι του.
-Αντουανέτα, γελάει αυτή, Αντωνία δηλαδή, και του σφιγγει την παλάμη.
-Α, ωραία, βλέπω σήμερα έχουμε ντυθεί και οι δύο ο εαυτός μας!
Μιλάνε για λίγο, γελάνε περισσότερο, το λοφτ μοιάζει ξαφνικά με εξωτικό ενυδρείο στο βυθό του σύμπαντος, κοράλλια στραφταλίζουν, φονικοί καρχαρίες τους τσαλαπατούν χορεύοντας και ένα ηλεκτροφόρο χέλι πάει και καρφώνεται με φόρα στο στέρνο του. «Ύπαγε πίσω μου Έρωτα», μονολογεί και χτυπάει με δύναμη το στήθος του βήχοντας, λες κι έτσι θα ξεράσει όλη τη φωτιά που στροβιλίζεται μέσα του.
-Είσαι καλά; Ρωτάει αυτή
-Ναι, ναι, μια χαρά. Απλά σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να πάρω acid μαζί σου!
-Ορίστε; Λέει εκείνη γελώντας
-Για να νιώσεις όπως νιώθω εγώ τώρα.

Νερό... Εκείνη χαμηλώνει τα μάτια και βλέπει τις φυσαλίδες μέσα στη σαμπάνια του. Πιάνει το χέρι της και το ακουμπά στο ποτήρι . Το κρατάνε μαζί σαν σφαίρα μαγική, κοιτάνε μέσα του κι εκείνος «μέσα στη φυσαλίδα» της λέει, «μας βλέπεις; ταξιδεύουμε απόψε -πετάμε πάνω από την πόλη, πάνω από θάλασσες και βουνά, πάνω από ανθρώπους καθημερινούς και συνηθισμένους, πάνω απ’ ότι είμαστε κάθε μέρα κι αυτό τον εαυτό που πάλι θα ξυπνήσουμε φορώντας αύριο.
-Μόνο που εσύ δεν είσαι μασκαρεμένος σήμερα, του λέει εκείνη
-Ούτε κι εσύ, της λέει εκείνος
-Δεν είναι απαραίτητο να μασκαρευτείς για να είσαι μασκαράς, λέει πλησιάζοντας η Μιράντα. Θα πας να μου βάλεις λίγη ακόμα σαμπάνια, μωρό μου;

Γη... Ανώμαλη προσγείωση. Φυσαλίδα καλεί Γη. Πέφτουμε. Χάνουμε το οξυγόνο. Χάνουμε το. Οξυ..γο… νoooo… Σα να χάνει τις αισθήσεις του και να πέφτει σε λήθαργο. Δε βλέπει τη ζωή να περνά μπροστά από τα μάτια του μα νιώθει τα συναισθήματα του σε αργή επανάληψη. Όσα ειχε νιώσει παλια, μα δεν τα ένιωθε πια. Δε μιλάει, μόνο παίρνει το ποτήρι της. «Όχι καραγκιοζιλίκια απόψε», λέει καθώς το γεμίζει, «όχι μασκαράτες και ψέματα , αύριο θα μιλήσουμε, αύριο να πάρουμε λίγο χρόνο χωριστά, να δούμε κι άλλους ανθρώπους για λίγο. Αύριο χωριστά, για λίγο». Και γυρίζει πίσω με το ποτό. Η Αντωνία έχει φύγει. Πλησιάζει τη Μιράντα . Δε μιλούν μα ξέρουν και οι δυο πως δε χρειάζεται μια Αντωνία ή η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου για να ερωτευτείς. Ούτε χρειάζεται να έρθουν οι Αποκριές για να φερθείς σα μασκαράς. Κι αν το ενα συμβεί, φέρνει το άλλο. Και οι ημέρες του Αγίου Καρναβαλεντίνου είναι πολύ περισσότερες από μια- δυο το χρόνο. Δυστυχώς.

μετακινώντας την άμμο

Νερό… Αδύνατον να σηκωθεί από το κρεβάτι. Το πάπλωμα λες κι είναι από μάρμαρο. Έχει και το μνημόσυνο σε λίγο. Γυρίζει πλευρό. Γιατί έπρεπε να πεθάνει ο Χάρης, κι όχι αυτός; Ας πέθαινε αυτός- που δε θέλει και να ζήσει. Γιατί έπρεπε να πεθάνει ο Χάρης, που ήταν η χαρά της ζωής; Το τηλέφωνο χτυπά
-Ακόμα κοιμάσαι τεμπέλη; Πώς ακούγεσαι έτσι πτώμα; Έσκαβες στον ύπνο σου;
«Μετακινούσα την άμμο του μυαλού μου απ’ τη μια μεριά στην άλλη, ψάχνοντας για μια σταγόνα θετικής σκέψης σ’ αυτήν την Σαχάρα αρνητικότητας. Μετακινούσα την άμμο μου και τελικά θάφτηκα κάτω της. Δεν μπορώ να ανασάνω» ήθελε να της πει
-Δεν κοιμάμαι καλά, μωρό μου, είπε μόνο
-Μη μου πεις ότι δε θα πας στα 40 του Χάρη!

Φωτιά… Την προηγούμενη μέρα είχαν οικογενειακό τραπέζι -5αδερφια ζωή να έχουν, σύζυγοι, παιδιά, παππούδες, πανζουρλισμός. Κι εκείνος να μη θέλει να είναι εκεί. Να θέλει τη ησυχία του. Και σήμερα το μνημόσυνο –δεν ήταν το μνημόσυνο το θέμα, ήταν ο καφές μετά. Δεν ήθελε να μιλήσει με κανέναν. Και το βράδυ πάλι τραπέζι- συνάδελφοι και φίλοι της Μαρίας, με τις συζύγους, τα παιδιά και τα τραγούδια τους. «Α, ρε Χάρη, να μπορούσα να αλλάξω θέση μαζί σου», σκέφτεται
-Τι εννοείς δε θα έρθεις και το βράδυ;
-Δεν αντέχω ρε Μαρία, δεν μπορώ, θέλω να μείνω λίγο μόνος μου.
-Ούτε κι εγώ ήθελα να έρθω χτες, με το σόι σοι σου, αλλά ήρθα για να είμαι μαζί σου. Αλλά ποιος με υπολογίζει εμένα ε;

Αέρας… «Κι εγώ θέλω να είμαι μαζί σου. Ιδιωτικά. Χωρίς συγγενολόι, φίλους, γάτες, σκύλους, χωρίς τη οικιακή φασαρία και τον θόρυβο στην προσωπική μας επικοινωνία. Κι εγώ θέλω να είμαι μαζί σου, να γλιστρώ στο βελούδο του κορμιού σου και να μην ανησυχώ για τίποτα. Κυρίως για το ποιος είμαι. Κυρίως για το πώς είμαι.
-Αχ, δεν έχει να κάνει με εσένα, μωρό μου. Γιατί δεν καταλαβαίνεις ότι είμαι αυτιστικός , ότι δεν μπορώ τον κόσμο, κι όταν μπορώ να τον αποφύγω, το κάνω. Δε λέω ότι πρέπει να σου αρέσει αυτό, αλλά αυτό είναι το πακέτο εν προκειμένω. Και δεν είσαι αναγκασμένη να το δεχτείς.
-Και δεν πρόκειται!
Και του κλείνει το τηλέφωνο.

Γη… Κάτω από το πάπλωμα ακόμα. Σκέπτεται ότι αφού δεν είναι νεκρός, θα βόλευε τουλάχιστον να είναι διάσημος. Όταν ένας διάσημος δεν πάει σε πάρτι είναι εσωστρεφής και χαμηλών τόνων, όταν ένας καθημερινός άνθρωπος το κάνει είναι μονόχνοτος κι μίζερος. Τραβάει το πάπλωμα μέχρι πάνω, «σήκω μαλάκα, ντύσου, πλύσου, εξανθρωπίσου, πήγαινε μαζί της» λέει στον εαυτό του κι αρχίζει πάλι να μετακινεί την άμμο στο μυαλό του. «Δεν μπορώ» απαντάει μόνος του, «αφού είμαι ο μαλάκας που έμεινα να ζήσω, θα το κάνω με τον τρόπο μου». Και σταματάει να πηγαινοφέρνει την άμμο. Κάθεται κάτω επιτέλους. Πέφτει στα γόνατα και ηρεμεί. Πέφτει στα γόνατα και νιώθει τη ζεστασιά της άμμου. Ξαφνικά στη μέση της ερήμου αναβλύζει νερό, και μια θάλασσα απλώνεται. Ξαπλώνει στην άμμο. Κλείνει τα μάτια και ακούει των γλάρων τη φωνή. Κλείνει τα μάτια και επιτέλους. Ονειρευεται.

The present of present

-So what kind of present you’d like from Sweden?
Designer clothing? A blue-eyed man? I'm searching but, baby, I don’t know what you need!

-Well, I need a present that you really can ‘t bring...

-Honey, I’m a magician, I can do anything:
just tell me the “word” and I’ll turn it to a “thing”.
So whisper me slowly your dearest wish
and I’ll make it happen- it’ll cost you a kiss!

-There’ s actually a present I want and I need.
A present that feeds me, that’s growing my seed:
I want a certain someone to be by my side,
to warm my emotions, my fears to hide.
To give me a present that fades my past,
to show me a future that might last...

But this kind of gift you really can’ t pay,
with cash or with plastic at stores or E-Bay.
The present I want, you can’t have it made,
with sapphires on silver, with rubies on jade.
The present I need is your presence in present,
a present that futures a future that’s pleasant.
And that kind of present you pay with yourself,
you have to be whole here -oh, I'll take no checks!

So if you really want to hear my dearest wish:
just bring yourself back to me –it’ll cost you a kiss

Για να πας μπροστά, κάτι αφηνεις πίσω...

Φωτιά... «Γρήγορα, κρύψου κάπου γρήγορα», την σπρώχνει ευγενικά ο Τσάρλς κι εκείνη αντανακλαστικά ανοίγει μια ντουλάπα αλλά πέφτει πάνω σε δεκάδες βάζα γεμάτα με σκαθάρια. «Μπλιαχ, θα λιποθυμήσω» απειλεί, κι εκείνος «στο μπαλκόνι αγαπητή μου, βγείτε στο μπαλκόνι». «Είσαι τρελός; Χιονίζει, θα ξεπαγιάσω»! Μα ο Τσαρλς την κοιτάει σαν κουτάβι κι εκείνη δε μπορεί να μην του κάνει τη χάρη.
Υπάρχει ένα παραμύθι που ο ερωτευμένος ανεβαίνει στο μακρινό παραθύρι, που βρίσκεται φυλακισμένη η αγαπημένη του, πιασμένος από τα μακριά ξανθά μαλλιά της. Υπάρχει κι εκδοχή του Ρωμαίου, που σκαρφαλώνει στις πέργκολες. Και υπάρχει και η εκδοχή της Τζούλι: κρεμασμένη έξω από ένα παράθυρο στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, με πιο κοντινή διέξοδο ένα και μοναδικό δέντρο τρία μέτρα πιο κάτω. «Τι τους ήθελα τους παλαβούς φοιτητές, και μου έλεγε η μητέρα να βγω με τον ράφτη Μακ Κουίν καλύτερα… » μουρμουρά και αρχίζει να τραβάει την βελούδινη κορδέλα που συγκρατεί τον κορσέ του φουστανιού της. Δένει το εύθραυστο σκοινί στη μέση της και στα κάγκελα του μπαλκονιού, σαν ζώνη ασφάλειας σε περίπτωση που δεν πιαστεί καλά στο δέντρο.

Γη... Εκείνη τη στιγμή ο Τσάρλς δέχεται την επίσκεψη του Καθηγητή του που στην πραγματικότητα αποτελεί πρόφαση για μια αιφνιδιαστική επιθεώρηση από έναν Αξιωματικό του Βασιλικού Ναυτικού, καθώς κι έναν Ακόλουθο της Αυτού Μεγαλειοτάτης Βασιλίσσης της Αγγλίας. Ο λόγος είναι πως «ο κύριος Χένσλοου σας πρότεινε για να παραστείτε σε αυτό το ταξίδι του Βασιλικού Ναυτικού στην Νότια Αμερική, αλλά δε θα θέλαμε να προσφέρουμε μια τέτοια θέση σε κάποιον που στήνει μια επιστημονική παράσταση για χάρη μας σε καθορισμένη ημέρα και ώρα, θέλαμε να σας δούμε σε πραγματικές συνθηκες εργασίας, καταλαβαίνετε πιστευω το σκεπτικο μας νεαρέ μου! ». Και το Ακόλουθος μιλώντας σηκώνει -φιλοπερίεργος ων- ένα καπάκι από βάζο.
«Όχι, μη» προσπαθεί να τον προλάβει ο Τσαρλς μα ξαφνικά δεκάδες ζουζούνια βρίσκονται να πεταρίζουν στο δωμάτιο.
«Αηδία, θα κουβαλήσει τόσα ζωύφια και στο πλοίο» ρωτά ο Αξιωματικός και ανοίγει το παράθυρο. «Μα, τι θέλει αυτό το κόκκινο σκοινί κρεμασμένο στο μπαλκόνι σας»;
Ο Τσάρλς πετάγεται έξω και κοιτά πανικόβλητος κάτω.
«Τι χάσατε»;
« Έχασα…, έχασα την μαϊμού μου, ένα πανέξυπνο ζώο που μου είχε φέρει ο Αλεξάντερ Χάμπελντ από την Αφρική, στο τελευταίο ταξίδι του…» ψεύδεται ασύστολα ο Τσαρλς καθώς κοιτάει κάτω προσπαθώντας να διακρίνει τη Τζούλι του…

Αέρας... Η Τζούλι βρίσκεται γρατζουνισμένη και ξεπαγιασμένη κάτω από τα φυλλώματα του δέντρου, όταν ακούει ένα παιδάκι να περνάει.
«Ε, ψιτ, ψιτ», του σφυρά.
Ο τρίχρονος Μπίλλυ ο Ψεύτης κοιτά πάνω.
«Τι είσαι;» τη ρωτά.
«Για τι σου μοιάζω δηλαδή;» τον ειρωνεύεται εκείνη κουρνιασμένη πάνω κλαδί.
«Μεγάλο χοντρό πουλί».
«Ναι, τσιου τσιου, μπορείς να φέρεις μια σκάλα να με κατεβάσεις σε παρακαλώ»;
«Έλα πουλάκι, έλα κάτω»!
«Δε μπορώ, θέλω σκάλα, φέρε κάποιον για βοήθεια, κρυώνωωω» λέει η Τζούλι σε έξαλλη κατάσταση αλλά ξαφνικα νιωθει τις φωνητικές τις χορδές να μην υπακούουν. Λες και κοκαλωσαν απ' το κρυο.
«Να πουλάκι, θα ρίξει δέντρο να κατέβεις»!
«Θα κόψεις το δέντρο»; λέει σε πλήρη αφωνία αυτή κι εκείνη την ώρα ένα θηριώδης τύπος πλησιάζει με το τσεκούρι του.
«Μπαμπά κοίτα, ένα μεγάλο πουλί» και δείχνει πάνω στο δέντρο
«Μπίλλυ, σταμάτα τα ψέματα θα σε μαυρίσω»
«Όχι μπαμπά, να, άκου, μιλάει»
«Μπίλλυ σκάσε και φύγε από εδώ μη σε χτυπήσω με το τσεκούρι» και κραπ, καταφέρνει το πρώτο χτύπημα με το τσεκούρι του. «Βρομόδεντρο, με τις βρομορίζες σου, έχεις γεμίσει υγρασία όλο τον τοίχο»
Η Τζούλι κάνει το σταυρό της και προσπαθεί να κρατηθεί από τα κλαδιά, ο Μπίλλυ κλείνει τα αφτιά του: δεν έχει καμία μελωδία ένα δέντρο που πέφτει…

Νερό... Τρεις μέρες μετά ο Τσαρλς της αλλάζει επίδεσμο στον εξαρθρωμένο ώμο, ενώ της διηγείται ενθουσιασμένος το πώς θα καταφέρει επιτέλους να ταξιδέψει σε μέρη ανεξερεύνητα και μακρινά .
«Θες να έρθεις μαζί μου», τη ρωτά.
«Αγάπη μου, θα συμφωνήσω με τον πατέρα σου: δεν πρόκειται κανείς να σου δώσει την έγκριση του γι αυτό που πας να κάνεις- πόσο μάλλον να έρθει και μαζί σου. Αν πας εκεί, είσαι μόνος σου»…
Ο Τσαρλς κάνει πίσω στην καρέκλα του. Την κοιτά βουρκωμένος. Το γνωστό παραπονιάρικο κουτάβι, που δε μπορεί να του χαλάσει χατίρι.
«Αχ, Τσαρλς, εσύ δεν είσαι σαν τα μαμούνια που μελετάς -που όλα είναι ίδια. Εσύ είσαι ένας και μοναδικός, αλλά δε μπορώ να το κάνω. Δε μπορώ...»
«Κι όμως, τώρα που το λες, όλα τα μαμούνια δεν είναι ίδια: τα μαμούνια της ίδιας οικογένειας που ζουν σε μια περιοχή διαφέρουν από τα αδέλφια τους σε άλλες χώρες. Γιατί…; Ο Τσαρλς κοιτάζει σαν υπνωτισμένος ξαφνικά τη φωτιά, στο τζάκι που τριζοβολάει. «Γιατί;» Παραμιλάει;
Η Τζούλι βλέπει το χάσμα της επικοινωνίας και γυρνάει πλευρό. Και σελίδα στη ζωή της.

Ο Τσαρλς Νταργουιν στα 22 του χρόνια έφυγε τελικά για την μεγάλη περιπέτεια με το Μπίγκλ. Επέστρεψε πέντε χρόνια μετά, στα 1836, για να καταγράψει και να δημοσιεύσει τις πραγματείες του, που έμελλε να μετατρέψουν την μελέτη της φύσης από μια ερασιτεχνική ενασχόληση σε ακαδημαϊκό πεδίο. Το 1839, 30ετών πια, νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Εμμα Γουεντγουντ. Ο Τζούλι παντρεύτηκε τον ράφτη Μακ Κουίν

the prospective the New Year brings

Γη… Καλά μπήκε η χρονιά. Να περπατάω κοιτώντας βιτρίνες –και να βρίζω τους σχεδιαστές, τους διακοσμητές, όλο τον κόσμο. Να μαλώνω με τα δέντρα που μου κρύβουνε το φως. Και να νιώθω τραγικά όταν οι άνθρωποι με χαιρετούν στα μαγαζιά. «Kαλημέρα, μπορώ να βοηθήσω»; «Δεν ξέρω, μπορείς;», θέλω να τους ρωτήσω. Μπορείς να μου εξηγήσεις πώς γίνεται να μπλέκω με ανώριμους ανθρώπους στις σχέσεις μου; Πώς με δεσποτικούς στις συνεργασίες; Πώς με παρεμβατικούς στο σπίτι μου; Μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί ο επιμελητής μου άλλαξε την πρώτη πρόταση στο βιβλίο μου, γιατί η μάνα μου και η μάνα του πάνε μαζί εκδρομές και μιλάνε για εμάς, και γιατί αυτός αποφάσισε αύριο να φύγει για διακοπές στην Σκανδιναβία αύριο και μου το είπε σήμερα;

Φωτιά… «Ο κόσμος μπορεί να είναι πολύ άδικο μέρος μερικές φορές, αλλά θα σ΄ ανεβάζει πού και πού, δε θα σε ρίχνει πάντα, κι αν κάποιοι σε εξαπατήσουν, σε εκμεταλλευτούν και σε πληγώσουν κράτα το κεφάλι ψηλά και φόρα τα τραύματα σου με περηφάνια». Αυτά είπαν οι Yeasayer για χιλιοστή φορά σε δυο ώρες που τους ακούω κι έτσι κι εγώ συνέχισα να περιφέρω τις ένδοξές πληγές μου στην αγορά, πιτσιλώντας αίματα πάνω σε απαστράπτουσες παγιέτες, κρουκς γυαλιστερά, γούνες, δέρματα, φανταχτερά φτερά. Δεν το αντέχω, Θεέ μου δεν θα αντέξω άλλη μια τέτοια χρονιά.

Αέρας… Αν είχα λεφτά. Αν είχα λεφτά θα έφευγα κι εγώ να πάω κάπου μακριά από όλα αυτά. Κάπου που οι άνθρωποι να μην είναι σπασμένοι σε χίλια κομμάτια και κάποιος να είναι δικός μου ολόκληρος. Κάπου που οι άνθρωποι να είναι ντροπαλοί και να μην κάνουν έτσι ξεδιάντροπα μαντάρα του άλλου τη ζωή. Κάπου που θα μπορώ να γράφω με την ησυχία μου, να πίνω και να οδηγώ, να έχει ήλιο και τη μουσική που αγαπώ, κάπου που να κυκλοφορούν ψιλολιγνοι φλαμανδοί και να μπορώ να ερωτεύομαι ανενόχλητη. Χωρίς ABS, χωρίς αερόσακους. Με όλη μου την ταχύτητα. Βαρέθηκα τη γεροντίστικη οδήγηση. Βαρέθηκα τις παρατηρήσεις επειδή πηγαίνω στην αριστερή. Βαρέθηκα την ήσυχη καλη ζωή που θες να σχεδιάζεις και για τους δυο μας εσύ. Όπως σε βολεύει κι όπως θες. Χωρίς να ρωτάς. Χωρίς να μοιράζεσαι ποτέ.

Νερό… Αβεβαιότητα, που χάνεται με τι; Διαμαντένια δαχτυλίδια που υπόσχονται αιώνια πίστη; Υπογραφές, συμβόλαια, συμφωνητικά –μαλακίες, κανείς δεν έχει ηθική. Ποιος θα σε αποζημιώσει για τον πόνο που πλήρωσες, κι όχι για τα υλικά αγαθά. Κανείς δεν έχει ηθική. Οι υποσχέσεις είναι μόνο λόγια και τίποτα δε γίνεται με λόγια. Κι αν οι υποσχέσεις γίνουν και πράγματα πάλι τίποτα δεν είναι. Διαμαντένιο δαχτυλίδι –δεν το θέλω. Δεν σε πιστεύω. Δεν σε πιστεύω. Γιατί οι υποσχέσεις πρέπει να κρατάνε για πάντα. Κι εσύ δεν ξέρεις τι θα κάνεις αύριο. Αν θα είσαι εδώ ή στην Σκανδιναβία. Δεν ξέρεις τι σου γίνεται φίλε, μα την αλήθεια…

βρε, βρε, πώς πέρασε η χρονιά... - indieannaskopisi 2009

Δεν μου αρέσουν οι ανασκοπήσεις. Και συνηθως δε θυμάμαι και ποια τραγούδια ειναι της φετινης χρονιας και ποια παλαιότερα. Έτσι έλεγα να μην κανω λιστα απολογισμου -όπως παρατηρησα ότι κάνουν όλα τα μουσικα έντυπα και blogs (μερικοι μάλιστα κάνουν και ανασκοπηση όλης της πρώτης δεκαετιας του 21ου αι. -χαρα στην υπομονή τους να ανασκαλεύουν ράφια απ' το παρελθόν, κουράστηκα και μονο που το γράφω)!
Αλλά σήμερα έχει στην TV το High Fidelity. Και ποιος μουσικοφιλος δε μπαίνει στον πειρασμο να κάνει τα top-5 του, όταν δει αυτη την ταινία;
Ετσι αποφάσισα όσα κομμάτια μου άρεσαν φέτος να τα φτιάξω σε λίστες. Και δεν το περιμενα... βγήκαν πολλές! Θα ανεβάζω λιγες- λίγες, μέχρι την Πρωτοχρονιά...

ΛΙΣΤΑ 1: Τα χόρεψαν κι οι πέτρες (γι' αυτο και δε βάζω λινκ για download, θα τα έχετε όλοι)!
1. Black eyed peas – I gotta feeling
2. Katy Perry – Hot and cold
3. Empire of the sun- We are the people
4. Passion pit – Sleepyhead
5. Kings of Leon - Sex on fire

ΛΙΣΤΑ 2: Υπέροχο μακρύ καλοκαίρι
1. Solange – Sandcastle disco
2. Air france – June evenings
3. Au revoir Simone- All or nothing
4. Friendly fires- Paris (aeroplane mix)
5. Bat for lashes – Daniel

ΛΙΣΤΑ 3: Γιατί παιδί μου βάζεις το δάχτυλο στην πρίζα;
1. Autokratz- stay the same
2. Marmaduke duke- Kid gloves
3. XX- Crystalized
4. Phantogram- When I’m small
5. Little dragon – Blinking pigs

ΛΙΣΤΑ 4: Πονάω αλλά μ’ αρέσει
1. Wavves – Vernim
2. Julian Plenty- Skyscraper
3. Horrors – Scarlet fields
4. Clinical trials – Polly got away
5. Crystal antlers – Andrew

ΛΙΣΤΑ 5: Χειροποίητα, ζεστά κι αφράτα
1. Johnny Foreigner – Absolute balance
2. Cymbal eat guitars – And the hazy sea
3. Vivian girls – Where do you run
4. Sunset rubdown – Apollo and the Buffalo and Anna Anna Anna oh
5. Ijen Martin – The earth is fun

ΛΙΣΤΑ 6: Απαλή είναι η νυχτα
1. Alexandre Desplat – New moon (the meadow)
2. Jon Βrion – Little person *performed by Deanna Storey
3. St Vincent & National – Sleep all summer
4. Dente – Vieni a vivere
5. Atlas sound - Criminals

ΛΙΣΤΑ 7: Χωρίς συντηρητικά- όλη η γεύση
1. Temper trap – Rest
2. Portugal the man – People say
3. Eugene McGuinness – Fonz
4. Paul & the patients – Blogspot
5. Mother mother – Ghosting

Jmas -for a change! - indieannalog set #49

Νερό… Σηκώθηκε κι έφυγε για Βανκούβερ. «Βαρέθηκα την ηλίθια πόλη σου με το ηλίθιο αιώνιο καλοκαίρι σας, βαρέθηκα τα Χριστούγεννα με μαγιό, τα βαρέθηκα όλα» είπε η Jennifer. Σηκώθηκε, τα μάζεψε και πήγε σπίτι της για τις γιορτές. Έτσι, σα να μη μου έφτανε ο άτονος λευκός Νοέμβρης, ήρθε κι ένας γκρίζος καταθλιπτικός Δεκέμβρης να προστεθεί. Τόσο μελαγχολικός όπως τότε που πρώτη φορά συνειδητοποίησα πως ενώ εγώ περίμενα να περάσουν οι μέρες να έρθουν τα γενέθλια μου, μόλις έφτανε 25η Δεκέμβρη όλοι γλεντούσαν για τη γέννηση του Θείου Βρέφους και κανείς δε θυμόταν τη δική μου. «Merry Christmas and a Happy Birthday Johnny darling!» μου εύχονταν και έπαιρνα μόνο ένα δώρο για Χριστούγεννα και γενέθλια, αντί για δυο διαφορετικά.

Αέρας… Θα μου κάνω ένα δώρο φέτος στα γενέθλια μου- σκέφτομαι. Κι όπως περπατάω κατά μήκος της Venice Beach, βλέπω σ’ ένα ταξιδιωτικό γραφείο φωτογραφίες από χιονισμένα Χριστούγεννα.
-Ποιος είναι ο πιο οικονομικός χιονισμένος Χριστουγεννιάτικος προορισμός που έχετε; Ρωτάω την γιαπωνέζα υπάλληλο
-5 μέλες κι 6 νύχτες για Βελολίνο, μου άπαντα με άψογο συντακτικό και τη γνωστή γιαπωνέζικη προφορά στα αγγλικά της
-Ένα Βερολίνο λοιπόν
-Πακέτο των 5 ημελών
-Όχι. Ένα για Βερολίνο, χωρίς επιστροφή.

Στου καταραμένου τον τόπο Ιούλη μήνα βρέχει και στου γκαντέμη το ταξίδι το Βερολίνο είναι ηλιόλουστο. Οι περισσότεροι έχουν παρατήσει τις δουλειές τους και κάνουν πικ νικ όπου υπάρχει γρασίδι (practically παντού δηλαδή), ακόμα και τα σχολεία έκλεισαν για δυο μέρες για να χαρούν τα παιδιά τον …ήλιο! Μέσα σ’ ένα τοπικό super market προσπαθώ να διαλέξω μπύρα μια ντόπια μπύρα για να πιω αλλά δεν ξέρω καμία.
-Χωρίς παρεξήγηση, επειδή σε βλέπω να τις κοιτάς και τις δυο, πάρε την Westmalle. Η Koning είναι μεν τοπική αλλά είναι χάλια, σα να πίνεις νερό!
Γυρνάω και βλέπω μια ψηλή, γεροδεμένη ύπαρξη που βρίσκεται στο στάδιο «έχω πιει αρκετά για να είμαι χαρούμενη και πολύ κοινωνική κι αν συνεχίσω θα γίνω λιώμα»!
-Θα μου επιτρέψεις να σου κεράσω μια Westmalle λοιπόν για να σε ευχαριστήσω που με βοήθησες σε μια τόσο δύσκολη επιλογή;
Χαμογελάει και μου δείχνει προς τα πού είναι το ταμείο.
Πιάνουμε την κουβέντα, κάνουμε παρέα βόλτες στους δρόμους, αγοράζουμε λαχανικά και ψωμί, πάμε σπίτι της να μαγειρέψουμε κάτι πριν νυχτώσει και την πιάσει μουργέλα, και τη ρωτάω πώς και δεν χιονίζει στο Βερολίνο τέτοια εποχή.
-Θα χιονίσει. Σύντομα. Και απότομα. Και ευχάριστα -λέει αυτή.Με τον τρόπο δηλαδή που γνωριστήκαμε!

Φωτιά… Το επόμενο πρωί τράβηξα την βαριά μπλε κουρτίνα του δωματίου κι έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Όλη η πόλη ήταν σκεπασμένη με χιόνι. Γυρνάω έκπληκτος και βλέπω την Katrina να κοιμάται, με τα μάγουλά της ζουπιγμένα στο μαξιλάρι, σαν μικρό ροδαλό αγγελάκι. Πάω κι ετοιμάζω πρωινό με ό,τι έχει απομείνει από τα χτεσινά ψώνια: ψωμί με σταφίδες, μαρμελάδα, ζαμπόν και τυρί.
-Πρέπει να ήταν πολύ καλό το σεξ για να έχω τέτοια βασιλική περιποίηση, χαμογελάει καθώς τα βλέπει όλα αυτά και πιάνει το κεφάλι της. Ααχ, μιλάμε έχω τρελό πονοκέφαλο!
-Εγώ πάλι είμαι τόσο ευτυχισμένος αυτή τη στιγμή. Μακάρι να ήταν Χριστούγεννα σήμερα! Θα ήταν τα πρώτα μου ευτυχισμένα Χριστούγεννα μετά από καιρό!
-Αμάν πια, σιγά τη γιορτή. Απλά γενέθλια είναι, το έχουμε κάνει παγκόσμιο ζήτημα!

Γη…
-Έχω κι εγώ τα γενέθλια μου ανήμερα τα Χριστούγεννα…
- Να, είδες! Αλλά για εσένα δεν γίνεται τέτοιος χαμός, ε;
-Μπα, άμα γεννιέσαι πάνω στα Χριστούγεννα εσύ τραγουδάς το Happy birthday αλλά κανείς δε σε ακούει.
-Ίσως φταις κι εσύ λίγο! Πρέπει να τραγουδάς πιο δυνατά, να κάνεις περισσότερο θόρυβο! Λοιπόν;
-Λοιπόν τι;
-Θα κάτσεις μέχρι τα γενέθλια σου;
-Μέχρι τα Χριστούγεννα ;
-Εννοώ μέχρι τα γενέθλια σου, καθένας βάζεις τις προτεραιότητές του, λέω να γιορτάσουμε τη δική σου γέννηση εκείνη την ημέρα, έτσι for a change! Λοιπόν; Θα κάτσεις για Τζωννούγεννα;;

indieannalocked set

μέχρι την άλλη Δευτέρα το μαγαζί θα μεινει κλειδωμένο
γιατι θα είμαι εκεί και θα χορεύω στους δρόμους σαν κι αυτούς

viva Antwerpen!