ο ξανακερδισμένος χρόνος

Ξέρω ποιος είμαι μόνο στην επιφάνεια των εικόνων μου. Τις φτιάχνω, τις λέω, τις πιστεύω. Έτσι έμαθα ότι θα πείσουν. Και πείθω και χαίρομαι και ζω. Και τα λεφτά μου τα βγάζω κάνοντας το χόμπι μου. Μαλάκες μικροαστοί, κοινό βουβό, άθλιο, βαρεμένο.
Και έτσι κάθε φορά με το πριόνι. Μαζεύει τα πόδια, πατάει το κουμπί, βγαίνουν τα ψεύτικα τα πόδια. Κι εγώ λέω και ντύνομαι το γρίφο μου και κόβω. Μέχρι εδώ καλά και η μπέρτα μακριά και εγώ με βλέμμα καστανό και γυάλινο. Και η κυρία πάντα εκεί να δείχνει στο μικρό, να μη βλέπει τον μεγάλο, να γουστάρει εμένα. Αυτό είμαι εγώ, ο καθρέπτης που δε σε βλέπεις, που σε αντανακλά.
Κι έτσι που λες κάθε φορά με το πριόνι, πατάει το κουμπί, μαζεύει πόδια, κόβω κι εγώ, όλα καλά ή και καλά, τελειώνει η ώρα. Μετά τροχόσπιτο και μακαρόνια με έτοιμη σάλτσα, κανένα σεξ, από πίσω όλο και πιο συχνά, χωρίς γούστα δε σηκώνεται πια, έπρεπε να αλλάξω βοηθό. Δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Ξέρεις, ξαφνικά βρίσκεις αντίσταση και επιμένεις. Ξέρεις ότι είναι καινούριο, ότι κανονικά δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό και επιμένεις. Ακούς τις κραυγές να είναι αλλιώς, βλέπεις τη κυρία να μη διασκεδάζει σήμερα και επιμένεις. Και καβλώνεις και γουστάρεις και είναι παράσταση αληθινή, για μια φορά μετά από χρόνια.
Και ο χρόνος ξανακερδίζεται εδώ, που έχεις χρόνο να σκεφτείς, που το μικρό κοινό έγινε μεγάλο, και μετά τίποτα, νεότερα νέα πήραν τη θέση σου κι εσύ σκέφτεσαι απλά πόσο ωραία φαινότανε η κόκκινη σάρκα, ο λευκός κύκλος και μέσα το αχνό ροζ του μεδουλιού. Όσο σε τραβάν μακριά, όσο σε βρίζουν, σε ρωτάνε, το βλέπεις το κατόρθωμα, το αχνό ροζ απ' το μεδούλι.
Και αυτό είναι ο ξανακερδισμένος χρόνος, ο χρόνος με άλλα μέτρα, ο δικός σου.

ο χαμένος χρόνος

Το ξημέρωμα κάθε τελευταίας Κυριακής του Μάρτη γυρνάμε τα ρολόγια μια ώρα μπροστά. Χάνουμε χρόνο από τη ζωή μας. Μια ολόκληρη ώρα μετάξύ 3 και 4 .

ο κερδισμένος χρόνος

«Μην την κάνεις να νιώσει ηλίθια» του είχε πει. Δηλαδή ποτέ δεν του είχε πει έτσι, είχε πει «θυμάσαι στο love actually, εκείνη τη σκηνή που ο Άλαν Ρίκμαν λέει στην Εμα Τομσον «συγνώμη, είμαι ηλίθιος» επειδή νοερά την απατούσε με την γραμματέα του κι εκείνη του λέει «με έκανες να νιώσω ηλίθια, εγώ και όλη η ζωή που ζούμε». «Μην την κάνεις ποτέ να νιώσει ηλίθια», του είχε πει έτσι έμμεσα.
Κι εκείνος το σκέφτηκε, δε θα την έκανε ποτέ να νιώσει ηλίθια. Και περίμενε. Μήνες. Πολλούς μήνες. Μέχρι εκείνη την Κυριακή του Μάρτη.

Είχαν πάει σινεμά. Η νέα ταινία Τσαν Γουκ Παρκ. «Αυτού που έχει κάνει το Old Boy» της είπε. Όχι, η Ευγενία δεν ήθελε να την δει. ΟΚ, θα πήγαινε μόνος. Δηλαδή μόνος μαζί της. Ραντεβού στις 8 έξω απ’ το σινεμά.
Στις σκηνές με το αίμα η Νάντια έκλεινε τα μάτια κι έπεφτε με φόρα στον ώμο του κι εκείνος γέλαγε. Και όταν έβαλε τα κλάματα στο τέλος, της έπιασε το χέρι «έλα, μην κλαις». Και μετά για ποτό, «ένα στα γρήγορα, δε θέλω να αργήσω» της είπε. Κι εκείνη τον κοίταξε «ό,τι και να γίνει απόψε μην την κάνεις να νιώσει ηλίθια» κι εκείνος την κοίταξε «ξέρω τι κάνω».

Και έγινε ότι ήταν να γίνει. Και επιστρέφοντας σπίτι γύρισε το ρολόι του μια ώρα μπρος. Η τελευταία Κυριακή του Μάρτη. Τα ρολόγια από 3 δείχνουν 4.

-Γύρισες; Του είπε παραμιλώντας στον ύπνο της η Ευγενία.
-Μμμ, είπε αυτός καθώς ξεντυνόταν στα σκοτεινά.
-Καλό το έργο;
-Συμπαθητικό.
-Τι κάνει η Νάντια;
-Τα γνωστά;
-Τίποτα ενδιαφέρον;
-Να αλλάξουμε τα ρολόγια αύριο. Προσπεράσαμε μια ώρα. Από 3 πήγε ξαφνικά 4. Μη σκορπάς κι άλλη ώρα μιλώντας. Καληνύχτα!

Και ξάπλωσε δίπλα της. Το καλό ήταν ότι τα πόδια την ήταν ζεστά –παραδόξως. Το καλύτερο ότι δεν την έκανε να νιώσει ηλίθια.
Αυτό που έζησε δεν έγινε ποτέ. Αυτό που έζησε ήταν μια ώρα που ποτέ δεν υπήρξε. Και ήταν αλλόκοτο. Γιατί εκείνη τη στιγμή, εκείνη η ανύπαρκτη ώρα, είχε γεμίσει όλη του την ύπαρξη.

Αυτοί οι Βόρειοι ξέρουν από ζεστή μουσική - indieannalog set 21

Γη... Από εκείνο το καταπληκτικό άλμπουμ των Notwist, που περιέχει το pilot και το pick up the phone, o ??? έβαλε σε ένα γράμμα το Off the rails και το έστειλε στο Αμμαζόνιο. Μοιράζομαι τη μουσική, κρατάω όμως τον φάκελο με τα γραμματόσημα για ιδιωτική συλλογή!

Φωτιά... Berg sans nipple, η μπάντα που έχει κάνει κατάληψη στα πικ-απ εδώ και μήνες, με ένα δίσκο που δεν θες να παραλείψεις γραμμή πάνω του. Επέλεξα τελικά το "Along the quai" όχι επειδή είναι το καλύτερο, απλά επειδή είναι το πρώτο τους που άκουσα και με κατέκτησε πλήρως.

Αέρας... Οι Plants and Animals έρχονται από τον Καναδά και θυμίζουν αρκετά πατήρ και υιό Buckley. Oι Stateless πάλι θυμίζουν dj shadow, καταφθάνουν από Αγγλία μεριά και έχουν υπογράψει στην γερμανική Κ7. Τι σχέση μπορεί να έχουν μεταξύ τους; Χμ, τόσο το "Lola who" όσο και το "The language" ανακαλούν πολύ στη μνήμη Radiohead και Thom Yorke.

Νερό... Οι Bon Iver είναι τέσσερις, εκ των οποίων οι τρεις είναι οι εξής δυο: ο Justin Vernon. Με δύναμη απ' το Γουισκόνσιν που, απ' ό,τι φαίνεται οι κατοικοί του για να τα βγάλουν πέρα με τη βαρεμάρα και το κρύο γράφουν ζεστή μουσική. Μόλις βγήκε από το τζάκι το Blindsided...

Όποιος ανακατευεται με τα πίτουρα

τον τρώνε οι φασίστες.

Άμλετ, θέλω να βγω έξω. Πάμε για καφέ;

Τελευταία αισθάνομαι αφόρητα πληκτική. Δε θέλω να μιλήσω σε άνθωπο. Μια μέρα σαν κι αυτή, που ξαναχειμώνιασε αιφνιδίως, ο μόνος με τον οποίο θα έπινα καφέ θα ήταν ο Αμλετ (να μου λέει τον πόνο του, να μη χρειάζεται να μιλάω εγώ) Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου. Δανός πρίγκηπας, ορφανός από πατέρα (πριν χωνέψουμε τα κόλλυβα απ’ την κηδεία του φάγαμε τα κουφέτα των γάμων της μητέρας μου με το θείο). Θα έλεγα πως αυτό που βλέπετε σ΄εμένα είναι κάτι λιγότερο από τρέλα μα κάτι παραπάνω από προσποίηση. Πώς περνάς τη μέρα σου; Αν δεν διαβάζω «λέξεις, λέξεις, λέξεις» βγαίνω για κυνήγι –μου αρέσει ιδιαιτέρως να κυνηγάω πεταλούδες, να σκοτώνω περιστέρες και ν’ αποκεφαλίζω χαρούμενα λουλούδια στο διάβα μου. Πού σε βρίσκει η νύχτα; Συνήθως στον ψηλότερο πύργο –αφ’ υψηλού όπως ορίζει η πριγκηπική οίηση!- συνομιλώ με τον πατέρα για την ποίηση της τέχνης του θανάτου –γιατί ένας ωραίος θάνατος, ως το τελευταίο έργο μιας ζωής, είναι αυτός που ανεβάζει στα ύψη την αξίας της. Τι σε κάνει χαρούμενο; Με έκανε χαρούμενο ο Γιόρικ –ο Τρελός του παλατιού μας- πριν πεθάνει. Ο Ροζενγκρατς κι ο Γκιλντεστερν –πριν με προδώσουν και σκοτώσουν τη φιλία μας. Τον τελευταίο καιρό δεν έχω καμία χαρά, βάρυνε μέσα μου ο κόσμος. Τι σε βασανίζει ρε παιδί μου; Αν κατάφερε τελικά το ποτάμι -αγιασμένο απ’ το κορμί της Οφηλίας – να ξεπλύνει τη ντροπή των γυναικών, που φόρτωσε στο γένος τους η άπιστη μητέρα μου. Έχεις μετανιώσει για την Οφηλία; Εννοώ πλήρωσε για... Δεν την πλήρωσε για κανέναν. Δε θέλω να μιλήσω γι' αυτό. Εσύ τι κάνεις; Βγαίνεις με κανέναν τελευταία; Δε βρίσκω λόγο ούτε νόημα να βγω. Με κανέναν. Νιώθω πληκτική. Βαριέμαι και με βαριέμαι. Τι δίνει νόημα στο χρόνο που περνά; Ο κόσμος μας που γέρνει και γκρεμίζεται. Και ξέρουμε ότι έπρεπε να γεννηθούμε εμείς για να τον στεριώσουμε. Να σου πω, βγες απ' την τσιχλόφουσκα που έχεις κολλήσει μέσα της. Ξεκόλλα. Βυθίζεσαι σε μια μολυσματική αίσθηση απελπισίας – που όσο την ρουφάς τόσο το κενό μένει και θες κι άλλη κι άλλη. Μέχρι που η απελπισία σε γεμίζει και είσαι μονάχα αυτό (νομίζω μια άλλη λέξη για τον εθισμό στην απελπισία είναι ο κυνισμός) Τι θα είσαι στην επόμενη ζωή; Δαχτυλίδι –για να χωράω την αγάπη μιας γυναίκας μέσα μου -μη γελάς, το εννοώ Πώς θες να σε θυμούνται από αυτήν; Δεν έχω επιλογή. Ο καθένας έχει ήδη κάνει τις κρίσεις του. Με θυμάται όπως θέλει. Εσύ πώς θα με θυμάσαι; Δεν ξέρω. Σαν δικό μου άνθρωπο, μάλλον. Αλήθεια όταν σε βλέπουν στο δρόμο ποια είναι η ερώτηση που σου κάνουν πιο συχνά; Αν το “To be or not to be” είναι πληρέστερο στην στη μετάφραση του Ρώτα ή του Χειμωνά. Θα κεράσεις τους καφέδες, τα οικονομικά μου είναι ένα δράμα. Δεν ξέρω! Θα πεις κανένα καλό λόγο για την Δανέζικη μουσική σκηνή; (Στα χρωματιστά γράμματα είναι αυτούσιες λέξεις από τους Cure – Prayers for rain, Jules Laforges - Αμλέτος & Σαίξπηρ – Άμλετ)

Βραδιά ποίησης και μουσικής στο Nosotros

Το πήρα χαμπάρι τελευταία στιγμή:
Ομάδα Πρωτοβουλίας από τον Κώστα Κρεμμύδα ποιητή, Ευτύχη Μπιτσάκη φιλόσοφο, Ανδρέα Παγουλάτο ποιητή, Δημήτρη Παπαχρήστο συγγραφέα, Χρύσα Προκοπάκη ποιήτρια, καλεί σε μια βραδιά ποίησης και μουσικής, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 2008 με θέμα: "Ο ποιητής ως πολίτης"
Σημερα στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο NOSOTROS, Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια

Θέλουν αρετή και τόλμη τα παιχνίδια

Για μια ποικιλία από λόγους, ο σημαντικότερος των οποίων είναι ότι αυτήν την περίοδο δουλεύω πάρα πολλές ώρες στον υπολογιστή για να βλέπω το ιστολογείν ως δημιουργική απασχόληση στον ελεύθερο χρόνο μου, έχω μάλλον αφήσει το ιστολόγιο στα ικανά δάχτυλα της Ινδιάννας. Από εμένα συναντάτε πλέον μόνο σύντομα σχόλια με παραπομπές σε κείμενα άλλων, αναδημοσιεύσεις πολιτικές, ενίοτε και προτάσεις μουσικές που μου ταίριαξαν στην ημέρα: τίποτα περισσότερο από ενδείξεις ότι συνεχίζω να παρακολουθώ τα τεκταινόμενα στην μπλογκόσφαιρα και την κοινωνία με κάποιο ενδιαφέρον.
Σε αυτήν την περίοδο λοιπόν ήρθε η πρόσκληση του αγαπημένου George Le Nonce σε ένα ιδιότυπο παιχνίδι, επινόησης του σατυρικού και χολικού Infesto, να περιγράψω τη σχέση μου με πέντε αμαρτίες που αναφέρονται στο Πηδάλιον της Ορθοδόξου Πίστεως και συγκεκριμένα τον αυνανισμό, την ομοφυλοφιλία, τη μοιχεία, την αιμομιξία και την πορνεία. Θα μπορούσα να προφασιστώ την πρώτη παράγραφο λέγοντας τη μισή αλήθεια και να ξεφύγω από την πρόκληση, αλλά δε μου έκανε καρδιά να αρνηθώ στο Nonce. Δέχτηκα λοιπόν, υποσχόμενος ότι θα του απαντήσουμε από κοινού με την Ινδιάννα, αφού είχε καλέσει στο παιχνίδι τον Αμμαζόνιο και όχι ονομαστικά εμένα.
Με αυτόν τον ελιγμό σκόπευα να αποφύγω το βασικό μου πρόβλημα με το παιχνίδι, που ήταν ότι δεν ήθελα να μιλήσω ειλικρινά για κανένα από αυτά τα θέματα. Το συγγραφικό παιχνίδι που σχεδίαζα όμως με την Ινδιάννα δεν τελεσφόρησε (μια συρραφή κειμένων δικών μου και δικών της, που κανείς δε θα μπορούσε να καταλάβει ποιος από τους δύο έχει κάνει τι) και έτσι καταλήγω σήμερα να παίζω το παιχνίδι λίγο ιδιότυπα, εξηγώντας δηλαδή κυρίως γιατί δεν μπορώ να το παίξω.
Έχοντας ζήσει τόσο τη μεθυστική προστασία της περσόνας (παλαιότερα ήμουν ένας «άμμος» που έμενε κάπου στη Θεσσαλονίκη) όσο και τo νηφάλιο ρίσκο του ονοματεπώνυμου (πλέον με λένε Κώστα Σπηλιώτη, είμαι φιλόλογος και μένω στο Βύρωνα), δε νοσταλγώ πολλά από την προηγούμενη περίοδο. Περνώντας την πρώτη χαρά του νεοφώτιστου ιστολόγου, βρέθηκα σύντομα να βαριέμαι τις συναντήσεις πρόσωπο με πρόσωπο που δεν ενδιαφέρονταν για κάτι παραπάνω από τα προσωπεία μας, τα σχόλια που ήταν μακριά νυχτωμένα για την πραγματικότητά μου και επέμεναν ότι έχουν δίκιο, τις ηλεκτρονικές επιστολές που απογοητεύονταν ή γοητεύονταν με ένα συγγραφέα που τους έμοιαζε αληθινός, αλλά όχι με εμένα. Προφέροντας το πραγματικό μου όνομα, σαν να πραγματοποίησα ένα ξόρκι φίμωσης σε όλες τις άσχετες φωνές, επανακτώντας τον έλεγχο πάνω στην αλήθεια τους.
Το ξόρκι όμως ήταν πολύ δυνατό, τόσο ώστε να φιμώσει τελικά κι εμένα (κι εδώ αρχίζω να μην παίζω το παιχνίδι, αγαπητέ Nonce). Όσο κοινή και φυσιολογική αν είναι η πρακτική του αυνανισμού, δε μπορώ να μιλήσω δημόσια για τη σχέση μου μαζί της, όταν συνδέεται τόσο εύκολα με τους συνειρμούς του ερωτικά μόνου ή του ηλίθιου. Επιπλέον, όσο κοινή και φυσιολογική αν είναι η πρακτική της ομοφυλοφίλιας, ούτε για αυτή μπορώ να μιλήσω δημόσια, με τόσο κοινωνικό ρατσισμό παντού γύρω μου, σε χώρους εργασίας, οικογενειακά και φιλικά περιβάλλοντα. Ακόμη, όσο διαδεδομένη αν είναι η πρακτική της πορνείας, ειδικά αν συγκαταλέγουμε και τους πελάτες σε αυτήν, ποιος μπορεί να μιλήσει δημόσια για αυτές τις επισκέψεις του σε χώρους που από πάνω τους πλανιούνται τα αφροδίσια νοσήματα, το τράφικινγκ και η θεμιτή κριτική του φεμινισμού; Και φτάνοντας στη μοιχεία και την αιμομιξεία, δε βρίσκω τρόπο να μιλήσω δημόσια για αυτές, χωρίς να πληγώσω ανθρώπους που είχαν μόνιμη σχέση μαζί μου ή είναι συγγενείς μου, καθώς η παραβίαση αυτών των ταμπού δεν αφορά μόνο εμένα.
Μοιάζω σαν να έχω υποπέσει σε όλα αυτά τα «αμαρτήματα», πράγμα που δεν ισχύει, κάποια τους ούτε καν έχουν περάσει απ’ το μυαλό μου, άλλο είναι όμως το θέμα του κειμένου. Στη ζωή πάντα κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις: εγκαταλείποντας την περσόνα μου προσέφερα στον καθημερινό εαυτό μου μια θέση στη δημόσια σφαίρα και στη φωνή μου αναγνωρισιμότητα, έχασα όμως τη δυνατότητα να ιστολογώ για πολύ προσωπικά θέματα. Και για να το πω αλλιώς, το παιχνίδι του Infesto, αγαπητέ Nonce, απευθύνεται σε ψευδώνυμους ειλικρινείς, επώνυμους ψεύτες, αγίους ή ηρωικά θαρραλέους. Δεν είμαι τίποτα δυστυχώς από όλα αυτά, και πάω πάσο.

[Αν βέβαια κάποιο μέλος των παραπάνω κατηγοριών επιθυμεί να παίξει, του περνάω ευχαρίστως τη σκυτάλη.]

25η Μαρτίου του 2008

Με αφορμή την εθνική επέτειο, δύο σχετικά τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη, τα Καινούρια Φτερά και το Μάθημα Ελληνικής Ιστορίας.

Επίσης με αφορμή την επέτειο, δύο φαινομενικώς άσχετα κείμενα, του Αθήναιου και της Ίσιδας.

mainstream but still outsiders - indieannalog set 20

Γη... Πριν μια πενταετία ο wrens έβγαλαν το εκπληκτικό meadownlands εκ των οποίων το everyone chooses sides ήταν το πιο mainstream κομμάτι του άλμπουμ και δεν το άκουγα ποτέ. Τις προάλλες ξεκαθαρίζοντας mp3 το άκουσα και με κέρδισε με τη μια (ε, μετά από τόση σαβούρα που κυκλοφορεί στον rock τομέα, κάθε πέρσι και καλύτερα)! Εχει εκπληκτικό riff και αυτά τα παιδιά ξέρουν πραγματικά να χρησιμοποιούν τον θόρυβο -όχι ως εφέ αλλά για να χτίσουν τον ήχο πάνω του. Άντε, μετά τους Modest, τους Spoon, τους Of Montreal και τους National ελπίζω σύντομα να σπάσει η γκίνια και να γίνουν γνωστοί και πέρα από τη γειτονιά τους.

Φωτιά... Σιχάθηκα Kaiser Chiefs, Arctic Monkeys, Kasabian, Long Blondes και όλη τη συνομοταξία και θα ψηφίσω τον Colin MacIntyre που είναι Σκωτσέζος, που τόσα χρόνια την παλεύει να μπει στο αγγλικό top-10 αλλά τζίφος και φέτος έβαλε όλους τους προηγούμενους στο μπλεντερ και έβγαλε το rock cocktail "Stalker". Άντε, και σε καλή μεριά (στα charts)!

Αέρας... Το Νησί περνάει δύσκολες εποχές και η Amy πόσο θα ζήσει να διατηρεί το hype (κοψ' τη ντρογκα ρε κοπέλα μου, δε μας φτάνουν τα προβλήματά μας έχουμε και την έννοια σου κάθε μέρα, αν ζεις ή αν πέθανες). Το Longest time των Battle είναι ωραιότατο αλλά όχι κάτι νέο, θυμίζει το (εκπληκτικό, μαγικό, υπέροχο, μοναδικό) New Year's Day των U2, απλά με μερικά αισθητικά "τραβηγματάκια" στην παραγωγή (έχει γίνει εξαιρετική δουλειά ομως, μπορώ να έχω το τηλέφωνο του πλαστικού σας παρακαλώ);

Νερό... Bang gang - Find what you get. Εκ Ισλανδίας ορμώμενος ο Bardi Johannson, θα μου επιβεβαιώσει για άλλη μια φορά ότι ο Βορράς (από Σουηδία και πάνω, άντε αρχίσατε πάλι στη Θεσσαλονίκη να μου κορδώνεστε!) εκτός από πετρέλαιο ανακάλυψε κάτω από το χιόνι και πολλή και καλή μουσική. Και μετά σου λένε για τις καταστροφικές συνέπειες του φαινομένου του θερμοκηπίου. Τόση μουσική που ξεθάφτηκε απ' τους πάγους, αυτό καλό δεν είναι;;;