3.6.08
Το know how του οργασμού
Ήξερα πώς δεν είχε ποτέ μέχρι τότε οργασμό. Της είπα ότι ήξερα τι χρειαζόταν: τον Γιατρό. Έναν φίλο παλιό- φημιζόταν για την υπομονή του- δεν ήταν τυχαίο ότι όλο παρθένες του κάθονταν. Αλλά την ήξερα καλά. Και ο Γιατρός δεν ήταν ο τύπος της. Πολύ αποστειρωμένος για το γούστο της.
Εκείνο το βράδυ είχε μαγειρέψει και θα βλέπαμε μαζί dvd. Η ώρα μαζί της πάντα περνάει γρήγορα και χωρίς να το καταλάβουμε ήπιαμε αρκετό κρασί. Χαλαρώσαμε, μου έβαλε και μια βότκα, αράξαμε στο σαλόνι. Χαμήλωσε τα φώτα κι έβαλε μουσική. Είχε τις κλειστές της και ήθελε άνθρωπο κοντά. Ήμουν κοντά. Την πήρα αγκαλιά. Μη ρωτήσεις πώς βρέθηκε ημίγυμνη στον καναπέ κι εγώ πάνω σε μια καρέκλα στην κουζίνα της, να ψάχνω στα ντουλάπια πού φύλαγε τα υλικά για τα γλυκά.
Τη θυμάμαι να γελάει όπως της πασπάλιζα άχνη με ένα μικρό σουρωτηράκι. Τη θυμάμαι να λέει «έχει πλάκα, είναι δροσερή όπως πέφτει» κι εγώ να επιβεβαιώνω «το βλέπω, οι ρώγες σου σκληραίνουν» κι εκείνη να κάνει να τις σκεπάσει αλλά «όχι, όχι, κάτω τα χέρια, θα χαλάσεις το γλυκό» να λέω εγώ. Κι έβαζα από δυο βύσσινα σε κάθε θηλή και ύστερα την ράντιζα με βότκα- «μακάρι να μπορούσες να δοκιμάσεις, τρομερή συνταγή» Και χαχάνιζε σαν παιδάκι.
Κι εγώ έγλυφα τα δυο ρυάκια και κυλούσαν τα βύσσινα σαν βώλοι παιδικοί στην κοιλιά της και από εκεί στου βράχου της τη σχισμή. «Όχι εκεί» έκανε να ανασηκωθεί, «ναι εκεί» της είπα «χαλάρωσε πια για λίγο»…
Κυλούσα τα βύσσινα εκεί, ανάμεσα και στην τρυπούλα της μπροστά και τελικά μούσκεψε απ το σιρόπι το μουνάκι της και το ένα γλίστρησε μέσα «αχ, τι έγινε εκεί» είπε τρομαγμένη. Μα «μην ανησυχείς μωρό μου, εγώ είμαι εδώ, θα το πιάσω. Θα το πιάσω και θα το λιώσω ανάμεσα στα δόντια μου να νιώσω το χυμό σου». Και τρύπωσα το δάχτυλό μου μέσα της και έσκυψα και έγλυψα το σιρόπι της. Και έγλειφα και ρούφαγα και πιπίλαγα την κλειτορίδα της που είχε σκληρύνει σαν βύσσινο, που είχε κοκκινίσει κι έλεγες πώς θα σπάσει χείλη μου αν την πίεζα και θα έσταζε παντού ζεστός χυμός μα δεν το έκανα, μόνο την μούσκευα και την φίλαγα και την χάιδευα για ώρα ώσπου ξαφνικά ένα τρεμούλιασμα ένιωσα στο δέρμα της κι έπειτα στη λεκάνη της ένα σπασμό κι εκείνη «δε μπορεί, δεν είναι αυτό» έλεγε και ξαναέλεγε «δε μπορεί, δεν είναι αυτό» αλλά εγώ σκεφτόμουν «ναι μωρό μου, είναι αυτό, μάθε να το αναγνωρίζεις γιατί αν το πάθεις μια φορά μετά είναι πια κεκτημένη τεχνογνωσία, έχεις το know how του οργασμού, ξέρεις πώς να αποκτήσεις πια».
Και μόνο μετά ήταν δύσκολο. Μπορεί ο Γιατρός να έλεγε ότι «αν δεν πηδηχτείς με τον φίλο σου ποιον θα πηδήξεις, τον ξένο άνθρωπο;» αλλά είναι δύσκολο με μια φίλη. Έκατσα λοιπόν με το τζιν και το φανελάκι πλάι της. Σαν μαντράχαλος κανονικός, σαν Νεάτερνταλ, «ουγκ», λέξη δε μπορούσα να βγάλω. Κι εκείνη με κοίταζε με κάτι μάτια που τα ήξερα: ήταν η κλασική ματιά «είχα οργασμό και τώρα είμαι ευτυχισμένη»! Ήταν έτοιμη να μου κάνει πρόταση γάμου. Το ξέρω γιατί την είχα πολύ συχνά αυτή την ματιά, από τότε που γνώρισα τον Γιατρό. Και τον επόμενο. Και τον τωρινό μου. Μόνο που εγώ δεν ήμουν ο Γιατρός, ο πρώην ή ο επόμενός της.
«Πρέπει να φύγω» της είπα τελικά. «Δε θα μείνεις; Πού να τρέχεις τώρα, έχεις πιει κιόλας- μπορείς να οδηγήσεις;» μου είπε. «Ε, μωρέ, κάνω δύσκολο ύπνο, δε μπορώ να κοιμηθώ με άλλον» της είπα, «καληνύχτα ζουζού» και τη φίλησα στο μάγουλο». «Καληνύχτα φιλενάδα» μου είπε και με πήγε ως την πόρτα.
Κατέβαινα τις σκάλες της. Ήμουν αλλόκοτα χαρούμενη. «Δεν υπάρχουν ψυχρές γυναίκες, μονάχα άντρες δίχως υπομονή. Μονάχα άντρες...» και σκέφτηκα τον Γιατρό. Τι να έκανε απόψε ο γλυκός μου, και σχημάτισα το νούμερό του στο κινητό...
2.6.08
αΠΟΠού σε ξέρω? - indieannalog set 29
Τρία χρόνια πριν στο ΡΟΡ ένας τύπος πλησιάζει και ο Θοδωρής μου λέει «α, είναι ο φίλος μου ο Ευριπίδης, μένει στη Βαρκελώνη και ετοιμάζει δίσκο, θέλουμε να κάνει κι ένα live με το πιάνο του". Το live- αν θυμάμαι- πήγε εξαιρετικά και ο δίσκος του επίσης! Evripidis & his tragedies: It' June again.
Πριν τρεις μήνες είδα για πρώτη φορά live τον Larry Gus. Ήταν ασύλληπτα ξεσηκωτικός και, το πιο εντυπωσιακό, ήταν «ανθρώπινος»: έφτιαχνε τους ήχους του επιτόπου, πάνω στη σκηνή- όχι laptop, όχι έτοιμα samples και λούπες κονσέρβα. Λίγο πριν βγει στη σκηνή πάνω-κάτω έτρεχε ο Νίκος (dj του ΡΟΡ!) και άκουσα πως αυτός «έκλεισε» την εμφάνισή του Larry Gus ως support του Caribou εκείνη τη νύχτα. Larry Gus – Girl you’ re no failure (live)
Στο studio του Νίκου δούλεψαν επίσης και οι Model Spy -που ναι, ναι, έχουν πλέον δίσκο!- και ελπίζω σύντομα ο Βαγγέλης να μεριμνήσει εκτός απ’ τις αγγλικές επιρροές των άλλων να βάλει και τις δικές του- από dEUS ως Twilight singers- στη μουσική τους. The model spy - Assasin romantique.
Το πιο αστείο με το ΡΟΡ είναι ότι μιλάς με κόσμο που μετά μπορεί να γίνει διάσημος, αλλά εσύ τότε δεν το ήξερες! Π.χ τις προάλλες πάτησα ένα παλικάρι που μου έκανε πλάκα γι’ αυτό και, μετά τον πείραζα εγώ επειδή κατάφερε και μπήκε στην τουαλέτα με το ποτό και το τσιγάρο μαζί και έκλεισε και την πόρτα (πόσα χέρια έχει, ούτε η θεά Κάλι)! Απεδείχθη μέλος των Monovine. Monovine - Don’t make noise.
Εντάξει, δεν είναι όλα ρόδινα. Έχω έρθει σε σημείο να θέλω να χαστουκίσω τη Monika επειδή είναι αγενής και κακομαθημένη (τα καταλαβαίνεις αυτά απ’ τις ατάκες της στο ΡΟΡ αλλά και από τον τρόπο που συμπεριφέρεται σε συναυλίες των Μy wet Calvin, που διασχίζει τη σκηνή και φεύγει την ώρα που οι άλλοι χαιρετούν το κοινό). Αλλά επειδή είναι πολύ μικρή για να διαχειριστεί την δημοσιότητα της δεν την ξεσυνερίζομαι και δίνω τόπο στην οργή, με την ελπίδα να συνέλθει. Άσε που γράφει καλή μουσική. Μonika - Over the hill.
ΥΓ. Τις προάλλες πήγα σε ένα Μουσείο και είναι υπεύθυνη μια κοπέλα. Κοιταζόμαστε. Την ξέρω. Την ξέρω πολύ καλά. Μου λέει «από κάπου σε ξέρω» της λέω «ναι, απ το ΡΟΡ»! Απεδείχθη ότι εκτός από το ΡΟΡ πάω και σε άλλα μέρη συστηματικά: η κοπέλα δούλευε στο video- club του πρώην μου! Εντάξει, δεν τους ξέρω και όλους απ’ το ΡΟΡ τέλος πάντων!
ΥΓ2. Το ΡΟΡ έχει γενέθλια σήμερα, εμείς με τον Άμμο θα είμαστε εκεί. Όλοι οι υπόλοιποι ευπρόσδεκτοι! :)
1.6.08
Και πάλι για τις διαδικτυακές κινητοποιήσεις, και πάλι για την Αμαλία Καλυβίνου
Ακριβώς πριν ένα χρόνο η μπλογκόσφαιρα συντονιζόταν για πρώτη φορά εν μέσω αντεγκλήσεων, αντιρρήσεων και ενθουσιασμών στο όνομα της Αμαλίας Καλυβίνου, μια νεαρής καρκινοπαθούς φιλόλογου που είχε αποτυπώσει το σπαραγμό της σε ένα ιστολόγιο, το malpractice. Για όσους/ες δεν ξέρετε ή δε θυμάστε με ακρίβεια, η Αμαλία περιπλανήθηκε για χρόνια από γιατρό σε γιατρό, πληρώνοντας φακελάκια και βιώνοντας αφόρητους πόνους, μέχρι να της διαγνώσουν καθυστερημένα έναν όγκο στο δεξί πόδι, να το χάσει, αλλά και να γίνουν αλλεπάλληλες μεταστάσεις του όγκου, που οδήγησαν στο θάνατό της το Μάη του 2007 (μια μακροπερίοδη πρόταση είναι όμως σαφές πως αφήνει όλον τον πόνο και το βίωμα απέξω, ενώ το malpractice βρίσκεται μόλις ένα κλικ μακριά). Ο θάνατος της Αμαλίας κινητοποίησε ένα πολύχρωμο πλήθος από ιστολόγους που συγκρότησαν την ομάδα του ιστολογίου «Για την Αμαλία», με στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού για ζητήματα Υγείας. Το κείμενο της διαμαρτυρίας απλώθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της τότε μπλογκόσφαιρας, γεγονός που εντυπωσίασε τα παραδοσιακά μέσα και έδωσε, μαζί με τη συγκέντρωση μαυροφόρων στο Σύνταγμα, την ελπίδα ότι οι ιστολόγοι θα μπορούσαν να είναι μια νέα, φρέσκια πολιτική δύναμη. Ένα χρόνο μετά η μπλογκόσφαιρα θυμήθηκε ξανά την Αμαλία και το ζήτημα της Υγείας: η χαριτωμένη πρωτοβουλία Ιδιογράφως αφιερώθηκε στη μνήμη της, η Αθηνά πρότεινε να ανεβεί ξανά το malpractice στη λίστα των 100 δημοφιλέστερων ιστολογίων του sync, επαναδραστηριοποιήθηκε το μάλλον ακτιβιστικό ιστολόγιο «Ημέρα της Αμαλίας» και ενεργοποιήθηκε το ενημερωτικό ιστολόγιο «Αμαλία Καλυβίνου». Δε συμμετείχα ως τώρα σε καμία από αυτές τις κινητοποιήσεις, εκτός από την περίπτωση του Ιδιογράφως, όπου απλώς συναίνεσα σιωπηρά στη μετεξέλιξη ενός διαδικτυακού παιχνιδιού σε φόρο τιμής.
Ως εδώ ενημέρωνα, πλέον αρχίζω να τοποθετούμαι. Ο πατέρας μου πέθανε από καρδιακή ανακοπή πριν από είκοσι δύο χρόνια, έχοντας κουβαλήσει ήδη τη σωματική και νοητική δυσλειτουργία από δύο εγκεφαλικά επεισόδια και με το φακελάκι να συνοδεύει πολλές από τις επεμβάσεις που έγιναν είτε σε ιδιωτικά είτε σε δημόσια νοσοκομεία. Κι αν είμαι δηλαδή έξω από το χορό των κινητοποιήσεων, τα ξέρω τα τραγούδια. Γιατί είμαι όμως έξω απ’ το χορό;
Η απόσταση ενός χρόνου από το θάνατο της Αμαλίας μου επιτρέπει να πω ότι εξαρχής το ιστολόγιό της με είχε αφήσει αμήχανο. Ο σπαραγμός και οι φωτογραφίες από το ακρωτηριασμένο σώμα αυτής της νέας γυναίκας δεν προσέφεραν σε καμία περίπτωση αντικειμενικότητα στο ημερολόγιό της, αλλά υποκειμενικότητα και συγκίνηση. Επιπλέον η ανάγκη που εξέφρασε η μπλογκόσφαιρα για ένα/μία δικό/ή της ήρωα/ίδα και η ευκολία με την οποία η Αμαλία σχεδόν «αγιοποιήθηκε» αμέσως μετά το θάνατό της, παίρνοντας την αλήθεια των λόγων και κυρίως των καταγγελιών της ως δεδομένη, κινητοποίησε αντανακλαστικά την αναφυλαξία μου για τους/τις ήρωες/ίδες και τα αγιολόγια (ειρήσθω εν παρόδω, τα οστά του θείου μου του Αρίστου αγνοούνται, καθώς οι Γερμανοί τον τουφέκισαν μαζί με άλλους 211 το 1944 και τους πέταξαν σαν σκουπίδια σε άγνωστη τοποθεσία, ο μόνος τάφος που έχουμε είναι ένα κενοτάφιο στη μνήμη τους - και από αυτά τα τραγούδια ξέρω).
Αν φαίνομαι μέχρι εδώ εικονοκλαστικός, δεν είναι αυτές οι προθέσεις μου. Προσπαθώ απλώς να θυμίσω ότι η Αμαλία ήταν πρώτα απ’όλα ένας άνθρωπος σε μεγάλο κίνδυνο και πόνο, με αλήθεια των λόγων του αλλά όχι αντικειμενική, πιθανόν με ηρωισμό αλλά όχι ηρωίδα. Η μπλογκόσφαιρα έκανε τα λόγια της αληθινά, η μπλογκόσφαιρα την έκανε ηρωίδα.
Ας περάσουμε λοιπόν στη μπλογκόσφαιρα και ας διαβάσουμε τα ιστολόγια. [Όσοι/ες έχετε παρακολουθήσει συστηματικά την εξέλιξη των κινητοποιήσεων για την Αμαλία, μπορείτε να προσπεράσετε τις παραγράφους με κίτρινο χρώμα.] Το αρχικό ιστολόγιο «Για την Αμαλία», που ολοκλήρωσε τον κύκλο του πριν από ακριβώς ένα χρόνο, είχε ως βασικό στόχο να διασπείρει σε μια ποικιλία γλωσσών και όσο το δυνατόν ευρύτερα βασικές πληροφορίες σχετικά με την Αμαλία Καλυβίνου, θέτοντας ταυτόχρονα κεντρικά φαινόμενα παθογένειας του Ελληνικού Συστήματος Υγείας (φακελάκι, γραφειοκρατία, διαπλοκή φαρμακευτικών εταιρειών με γιατρούς) αλλά και βασικές προτάσεις για τη βελτίωσή του (αξιοποίηση υποδομών, κατάρτιση γιατρών, ψηφιοποίηση ιατρικών φακέλων). Ο στόχος αυτός είναι φανερό ότι επιτεύχθηκε, τόσο ώστε το malpractice να γίνει αντικείμενο συζήτησης στα παραδοσιακά μέσα, τους/τις πολιτικούς και τους απλούς πολίτες, με πιθανό αποτέλεσμα και να τους/τις ευαισθητοποιήσει.
Το διάδοχο ιστολόγιο «Ημέρα της Αμαλίας» κινητοποιήθηκε ήδη από τις 7 Ιούνη, με στόχο να συνεχιστεί ο αγώνας για ένα πιο ανθρώπινο Σύστημα Υγείας και στις 13 Ιούνη γίνεται η πρόταση για διαδικτυακή συλλογή υπογραφών με βάση ένα κείμενο, στο οποίο πολλά θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε, αλλά με λίγα να διαφωνήσουμε. Μέσα στο μήνα αυτό συγκροτείται το (όχι ιδιαίτερα ενεργό μέσα στη διάρκεια της χρονιάς) φόρουμ giatinygeia, οι πυρκαγιές του καλοκαιριού όμως τραβούν την προσοχή του κοινού και των ιστολόγων μακριά από τα ζητήματα της Υγείας και έτσι οι επόμενες αναρτήσεις γίνονται το Δεκέμβριο από το Μιλτιάδη Θαλασσινό και την Αφροδίτη (με κοινή συναισθηματική βάση το «δεν ξεχνάμε την Αμαλία»), μεσολαβεί άλλο ένα διάστημα γραπτής σιωπής και στις 21 Μάη προτείνεται ένα ακόμη κείμενο διαμαρτυρίας για συλλογικό ανέβασμα την 1η Ιούνη, με στόχο πάλι την ευαισθητοποίηση του κοινού, υπενθυμίζεται η διαδικτυακή συγκέντρωση υπογραφών και προτείνεται στις 28 Μάη η αιμοδοσία εις μνήμην της Αμαλίας, ώστε η κινητοποίηση να έχει και θετικό χαρακτήρα, πέρα από τη διαμαρτυρία.
Παράλληλα με τα παραπάνω, μέσα στο Μάη του 2008 οι διαχειριστές του ομαδικού ιστολογίου Ιδιογράφως, το οποίο είχε ξεκινήσει ως διαδικτυακό παιχνίδι συλλογής χειρογράφων από ιστολόγους, αποφασίζουν να αφιερώσουν τη συλλογή αυτή στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου. Η ιστολόγος Αθηνά προτείνει, βρίσκοντας ικανή ανταπόκριση, οι ιστολόγοι να πολλαπλασιάσουν τους συνδέσμους τους προς το malpractice, ώστε να ξαναβρεθεί στο εκατό πρώτα ιστολόγια του sync και να είναι πολύ ευκολότερο για το/τη μέσο/η αναγνώστη/τρια ιστολογίων να το διαβάσει και να ευαισθητοποιηθεί για ζητήματα του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Τέλος, η ιστολόγος Ροδιά παίρνει την πρωτοβουλία να ανεβάσει το ομαδικό ιστολόγιο «Αμαλία Καλυβίνου», με στόχο όμως την ενημέρωση για ζητήματα υγείας και την εύληπτη παρουσίαση των κειμένων της Αμαλίας. Θα ήθελα να επισημάνω πως η παρουσίαση που προηγήθηκε δεν αναπαριστά σε καμία περίπτωση τις συζητήσεις που διαμείφθηκαν στα σχόλια των ιστολογίων «Για την Αμαλία», «Ημέρα της Αμαλίας» και "Theoulini" (της Αθηνάς), οπότε στρογγυλεύει αρκετά την εικόνα, αφήνοντας έξω συγκρούσεις και κραυγές. Θεώρησα πως η μπλογκόσφαιρα περιλαμβάνει ήδη πλήθος από αυτές, για να τις παρουσιάσω και σε μια δική μου ανάρτηση.
Η κριτική από τη μεριά του παραδοσιακού ριζοσπαστισμού (και αναφέρομαι φυσικά στις λογικές των μαρξιστών/τριών και αναρχικών, καθώς οι ριζοσπάστες/τριες οικολόγοι, φεμινίστές/τριες και glbt ακτιβιστές/τριες σε μεγάλο βαθμό διαφοροποιήθηκαν εξαρχής όσον αφορά τις μορφές δράσης τους) μας φέρνει επιτέλους στη δική μου θέση. Έχοντας επιλέξει την πολιτική από τα κάτω και όχι κεντρικά, προσπαθώ να δραστηριοποιηθώ ενεργά σε κάθε κοινότητα που συμμετέχω, επομένως είμαι μέλος του επαγγελματικού μου σωματείου, μέλος μιας οικολογικής ομάδας του Βύρωνα (παρακολουθώντας γενικότερα την πολιτική κίνηση σε αυτόν), ενώ προσπαθώ να κρατώ επαφή και με τις κινητοποιήσεις της μπλογκόσφαιρας, θεωρώντας την ειλικρινά μία από τις κοινότητες στις οποίες δραστηριοποιούμαι, επενδύοντας χρόνο και ενδιαφέρον. Όπως παντού, έτσι κι εδώ με ενδιαφέρει οι κινητοποιήσεις να έχουν κάποιο αποτέλεσμα, να μην είναι ούτε επαναστατική γυμναστική, ούτε αφελής μετριοπάθεια. Δεν μπορώ βέβαια να περιμένω από νεοπαγείς αυτόνομες κινήσεις «διαδικτυακών πολιτών» να έχουν όλα τα ζητήματά τους λυμένα, ζητήματα που άλλα αυτόνομα κινήματα χρειάστηκαν δεκαετίες να επεξεργαστούν, μπορώ όμως να περιμένω ψυχραιμία και κοινή λογική.
Σε αντίθεση λοιπόν με όλες τις απόψεις που παρουσίασα και μάλλον με το σύνολο της μπλογκόσφαιρας, θεωρώ ότι προβληματική κατ’ αρχήν είναι η εμμονή στην Αμαλία, έναν άνθρωπο που κατέγραψε πολύ υποκειμενικά και συναισθηματικά τα βάσανα του. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο και δεν ήταν ποτέ μόνο οι αλμπάνηδες. Το κείμενο του Μιλτιάδη Θαλασσινού (Μαύρου Γάτου), ιστολόγου και γιατρού στο επάγγελμα θίγει πολύ καίρια ζητήματα και σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε. Πέρα από την εμμονή σε μια ηρωική, αλάθητη φιγούρα, η αλλεργία των κινητοποιήσεων της μπλογκόσφαιρας σε κάθε πολιτική λογική που χρησιμοποιεί έστω στοιχειώδη ορολογία και σε οργανώσεις κάθε είδους από τις Μη Κυβερνητικές μέχρι τις αμιγώς πολιτικές, πολύ φοβάμαι ότι δεν εκφράζει φόβο για καπέλωμα, αλλά ασυνείδητο ατομικισμό και τη ματαιοδοξία του φραξιονισμού: αυτόνομος/η ουδέποτε σήμαινε και απολίτικος/η ή μόνος/η του/της. Αν κάποιος/α αναρωτηθεί για ποιο λόγο χρειάζεται συγκεκριμένη πολιτική λογική μια κινητοποίηση για ένα τόσο βασικό ζήτημα όπως η Υγεία, θα του απαντήσω ότι με αυτόν τον τρόπο πιθανόν να αποφευχθεί η συγκέντρωση χρημάτων ειδικά για τη φιλανθρωπική οργάνωση της Μαριάννας Βαρδινογιάννη (όπως πέρυσι) ή η αιμοδοσία ως μόνος ακτιβισμός (όπως φέτος). Τέλος, πολύ φοβάμαι ότι ο απλός πολίτης δεν περιμένει από εμάς να μάθει για το φακελάκι και τα χάλια του Ε.Σ.Υ., ακούει και διαβάζει για αυτά από χρόνια στα παραδοσιακά μέσα, τα ζει στην καθημερινότητα τη δική του ή των κοντινών του ανθρώπων. Το ότι δεν αντιδρά είναι το ζήτημα και τα ενημερωτικά κείμενα έχουν δείξει σε πολλά κινήματα πριν από το δικό μας πόσο μερική αποτελεσματικότητα έχουν, αν δε συνδέονται με αντίστοιχες δράσεις.
Μπορεί να έχω άδικο, και αναγνωρίζοντας αυτό ως δεδομένο παραθέτω αμέσως μετά συγκεντρωμένους όλους τους σχετικούς συνδέσμους που διέσπειρα στην ανάρτησή μου. Διαβάστε, βγάλτε συμπέρασμα μόνοι/ες σας και με το καλό να συμμετάσχετε σε ό,τι συμφωνείτε. Προσωπικά απέχω, όχι από αδιαφορία, αλλά από άποψη.
- Το ιστολόγιο της ίδιας της Αμαλίας Καλυβίνου: malpratice
- Το αρχικό ιστολόγιο "Για την Αμαλία"
- Το ιστολόγιο των φετινών κινητοποιήσεων: "Ημέρα της Αμαλίας"
- Το ενημερωτικό ιστολόγιο "Αμαλία Καλυβίνου"
- Η πρόταση της Αθηνάς για επάνοδο του malpractice στα πρώτα 100 του sync
Η ανάρτηση αυτή δεν είναι αφιερωμένη στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου εδώ μέσα, αλλά της Αμαλίας Καλυβίνου εκεί έξω, αυτής δηλαδή που μάλλον δε γνώρισε ποτέ κανείς/μιά μας.
[Ανανέωση: Η Φωτούλα άφησε ένα τόσο εκτενές και συμπληρωματικό σχόλιο σε αυτήν την ανάρτηση που λυπάμαι να το αφήσω κρυμμένο:
Άμμε εμένα από την αρχή σε αυτή την ιστορία με τρόμαξε μια υποβόσκουσα ασυνείδητη τάσης ανθρωποθυσίας που μου έμοιαζε να έχει. Ανακάλυψα το μπλογκ της Αμαλίας πολύ πριν γίνει πόλος και στάθηκα αμήχανη μπροστά που σε αυτό έμοιαζε να σημαίνει. Ένας άνθρωπος πέθαινε και δε μπορούσε να συνειδητοποιήσει ότι μια σειρά από αλυσιδωτές αντιδράσεις τον οδήγησαν σε αυτό το αποτέλεσμα. Δεν ξέρω ποια ήταν η πρόθεση της ίδιας της Καλυβινού (αφαιρώ το κυρία γιατί έτσι μας έμαθαν, ο τίτλος αφαιρείται με το θάνατο) και ως εκ τούτου δε θα έμπαινα ποτέ στη θέση του διερμηνέα προθέσεων. Θεωρώ ότι δεν ήταν η καταγγελία του ΕΣΥ σαν εισπράκτορα φακελλακίων, αφού από το ιστορικό που η ίδια έδινε δεν έμοιαζε να ήταν αυτό η βασική αιτία που την οδήγησε στο τέλος. Έτσι έμεινα μακρυά από όλη αυτή την ιστορία. Και για όλους τους λόγους ακόμα που ανέφερες εσύ, μα ακριβώς τους ίδιους και με τις ίδιες ακριβώς λέξεις.
Ακόμα θεωρώ έλλειψη σεβασμού τη χρησιμοποίηση ενός νεκρού πια χρεώνοντας του πρακτικές, απόψεις και πράξεις για τις οποίες ο ίδιος δεν έχει τη δυνατότητα να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει και με τους εν δυνάμει μεταφραστές των απόψεων του (γονείς και φίλους του) απόντες. Ίσως το ότι μένουν μακρυά από όλη αυτή την ιστορία στη τελική να σημαίνει ότι αυτοί ξέρουν τι θα ήθελε η ίδια να γίνει.
Αυτό που χρειαζόταν η Αμαλία ήταν μια σωστή και έγκαιρη διάγνωση και πιστεύω ότι στη δική της περίπτωση θα ήταν διατεθειμένη όπως ο καθένας από εμάς να πληρώσει ότι χρειάζεται για να την έχει. Ίσως θα ήταν προτιμώτερο να την αποχαιρετούσαμε απλά έτσι όπως μας πλησίασε και αυτή. Ας την αφήσουν όπου είναι ή όπου τέλος πάντων η φιλοσοφία του καθενός πιστεύει ότι καταλήγουμε και εάν πρέπει σώνει και καλά να μιλήσουμε και να καταγγείλουμε ας το κάνουμε χωρίς να χρειάζεται να έχει ονοματεπώνυμο αποστολέα και παραλήπτη αυτή η ιστορία, αφού στη τελική μοιάζει να είναι ο ίδιος κάθε φορά.
Ως εκ τούτου και επειδή τώρα το είδα (εννοώ την απόφαση να αφιερωθούν τα κείμενα του συγκεκριμένου μπλογκ στην Καλυβινού), δε θα συμμετέχω στο μπλογκοπαιχνίδι γιατί αρνούμαι να αφιερώσω σε μια νεκρή γυναίκα το χειρόγραφο κείμενο που διάλεξα -μια αφιέρωση στη Μαφάλντα που πήρα δώρο στη Νερίνα τα Χριστούγεννα- θεωρώντας το σαν κατάφωρη επίδειξη της αυτάρκειας που μου δίνει η για την ώρα φαινομενικά προστατευμένη σαπουνόφουσκα που ζω.]
Ως εδώ ενημέρωνα, πλέον αρχίζω να τοποθετούμαι. Ο πατέρας μου πέθανε από καρδιακή ανακοπή πριν από είκοσι δύο χρόνια, έχοντας κουβαλήσει ήδη τη σωματική και νοητική δυσλειτουργία από δύο εγκεφαλικά επεισόδια και με το φακελάκι να συνοδεύει πολλές από τις επεμβάσεις που έγιναν είτε σε ιδιωτικά είτε σε δημόσια νοσοκομεία. Κι αν είμαι δηλαδή έξω από το χορό των κινητοποιήσεων, τα ξέρω τα τραγούδια. Γιατί είμαι όμως έξω απ’ το χορό;
Η απόσταση ενός χρόνου από το θάνατο της Αμαλίας μου επιτρέπει να πω ότι εξαρχής το ιστολόγιό της με είχε αφήσει αμήχανο. Ο σπαραγμός και οι φωτογραφίες από το ακρωτηριασμένο σώμα αυτής της νέας γυναίκας δεν προσέφεραν σε καμία περίπτωση αντικειμενικότητα στο ημερολόγιό της, αλλά υποκειμενικότητα και συγκίνηση. Επιπλέον η ανάγκη που εξέφρασε η μπλογκόσφαιρα για ένα/μία δικό/ή της ήρωα/ίδα και η ευκολία με την οποία η Αμαλία σχεδόν «αγιοποιήθηκε» αμέσως μετά το θάνατό της, παίρνοντας την αλήθεια των λόγων και κυρίως των καταγγελιών της ως δεδομένη, κινητοποίησε αντανακλαστικά την αναφυλαξία μου για τους/τις ήρωες/ίδες και τα αγιολόγια (ειρήσθω εν παρόδω, τα οστά του θείου μου του Αρίστου αγνοούνται, καθώς οι Γερμανοί τον τουφέκισαν μαζί με άλλους 211 το 1944 και τους πέταξαν σαν σκουπίδια σε άγνωστη τοποθεσία, ο μόνος τάφος που έχουμε είναι ένα κενοτάφιο στη μνήμη τους - και από αυτά τα τραγούδια ξέρω).
Αν φαίνομαι μέχρι εδώ εικονοκλαστικός, δεν είναι αυτές οι προθέσεις μου. Προσπαθώ απλώς να θυμίσω ότι η Αμαλία ήταν πρώτα απ’όλα ένας άνθρωπος σε μεγάλο κίνδυνο και πόνο, με αλήθεια των λόγων του αλλά όχι αντικειμενική, πιθανόν με ηρωισμό αλλά όχι ηρωίδα. Η μπλογκόσφαιρα έκανε τα λόγια της αληθινά, η μπλογκόσφαιρα την έκανε ηρωίδα.
Ας περάσουμε λοιπόν στη μπλογκόσφαιρα και ας διαβάσουμε τα ιστολόγια. [Όσοι/ες έχετε παρακολουθήσει συστηματικά την εξέλιξη των κινητοποιήσεων για την Αμαλία, μπορείτε να προσπεράσετε τις παραγράφους με κίτρινο χρώμα.] Το αρχικό ιστολόγιο «Για την Αμαλία», που ολοκλήρωσε τον κύκλο του πριν από ακριβώς ένα χρόνο, είχε ως βασικό στόχο να διασπείρει σε μια ποικιλία γλωσσών και όσο το δυνατόν ευρύτερα βασικές πληροφορίες σχετικά με την Αμαλία Καλυβίνου, θέτοντας ταυτόχρονα κεντρικά φαινόμενα παθογένειας του Ελληνικού Συστήματος Υγείας (φακελάκι, γραφειοκρατία, διαπλοκή φαρμακευτικών εταιρειών με γιατρούς) αλλά και βασικές προτάσεις για τη βελτίωσή του (αξιοποίηση υποδομών, κατάρτιση γιατρών, ψηφιοποίηση ιατρικών φακέλων). Ο στόχος αυτός είναι φανερό ότι επιτεύχθηκε, τόσο ώστε το malpractice να γίνει αντικείμενο συζήτησης στα παραδοσιακά μέσα, τους/τις πολιτικούς και τους απλούς πολίτες, με πιθανό αποτέλεσμα και να τους/τις ευαισθητοποιήσει.
Το διάδοχο ιστολόγιο «Ημέρα της Αμαλίας» κινητοποιήθηκε ήδη από τις 7 Ιούνη, με στόχο να συνεχιστεί ο αγώνας για ένα πιο ανθρώπινο Σύστημα Υγείας και στις 13 Ιούνη γίνεται η πρόταση για διαδικτυακή συλλογή υπογραφών με βάση ένα κείμενο, στο οποίο πολλά θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε, αλλά με λίγα να διαφωνήσουμε. Μέσα στο μήνα αυτό συγκροτείται το (όχι ιδιαίτερα ενεργό μέσα στη διάρκεια της χρονιάς) φόρουμ giatinygeia, οι πυρκαγιές του καλοκαιριού όμως τραβούν την προσοχή του κοινού και των ιστολόγων μακριά από τα ζητήματα της Υγείας και έτσι οι επόμενες αναρτήσεις γίνονται το Δεκέμβριο από το Μιλτιάδη Θαλασσινό και την Αφροδίτη (με κοινή συναισθηματική βάση το «δεν ξεχνάμε την Αμαλία»), μεσολαβεί άλλο ένα διάστημα γραπτής σιωπής και στις 21 Μάη προτείνεται ένα ακόμη κείμενο διαμαρτυρίας για συλλογικό ανέβασμα την 1η Ιούνη, με στόχο πάλι την ευαισθητοποίηση του κοινού, υπενθυμίζεται η διαδικτυακή συγκέντρωση υπογραφών και προτείνεται στις 28 Μάη η αιμοδοσία εις μνήμην της Αμαλίας, ώστε η κινητοποίηση να έχει και θετικό χαρακτήρα, πέρα από τη διαμαρτυρία.
Παράλληλα με τα παραπάνω, μέσα στο Μάη του 2008 οι διαχειριστές του ομαδικού ιστολογίου Ιδιογράφως, το οποίο είχε ξεκινήσει ως διαδικτυακό παιχνίδι συλλογής χειρογράφων από ιστολόγους, αποφασίζουν να αφιερώσουν τη συλλογή αυτή στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου. Η ιστολόγος Αθηνά προτείνει, βρίσκοντας ικανή ανταπόκριση, οι ιστολόγοι να πολλαπλασιάσουν τους συνδέσμους τους προς το malpractice, ώστε να ξαναβρεθεί στο εκατό πρώτα ιστολόγια του sync και να είναι πολύ ευκολότερο για το/τη μέσο/η αναγνώστη/τρια ιστολογίων να το διαβάσει και να ευαισθητοποιηθεί για ζητήματα του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Τέλος, η ιστολόγος Ροδιά παίρνει την πρωτοβουλία να ανεβάσει το ομαδικό ιστολόγιο «Αμαλία Καλυβίνου», με στόχο όμως την ενημέρωση για ζητήματα υγείας και την εύληπτη παρουσίαση των κειμένων της Αμαλίας. Θα ήθελα να επισημάνω πως η παρουσίαση που προηγήθηκε δεν αναπαριστά σε καμία περίπτωση τις συζητήσεις που διαμείφθηκαν στα σχόλια των ιστολογίων «Για την Αμαλία», «Ημέρα της Αμαλίας» και "Theoulini" (της Αθηνάς), οπότε στρογγυλεύει αρκετά την εικόνα, αφήνοντας έξω συγκρούσεις και κραυγές. Θεώρησα πως η μπλογκόσφαιρα περιλαμβάνει ήδη πλήθος από αυτές, για να τις παρουσιάσω και σε μια δική μου ανάρτηση.
Πριν προχωρήσω στη δικές μου επιφυλάξεις, θα ήθελα να παραθέσω κάποιες διαδεδομένες κριτικές στις παραπάνω πρωτοβουλίες, με τις οποίες διαφωνώ λιγότερο ή περισσότερο. Κάποιοι/ες έσπευσαν να χαρακτηρίσουν την επανενεργοποίηση των ιστολόγων για το Εθνικό Σύστημα Υγείας μετά από σχεδόν ένα χρόνο, είτε υποκριτική (χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον) είτε άσκοπη (χωρίς πραγματικό αποτέλεσμα). Συναφής με την προηγούμενη κριτική είναι ο ψόγος για ορισμένους/ες από τους δραστηριοποιημένους/ες ιστολόγους, ότι εφόσον δεν έχουν ενδιαφέρον ούτε αποτέλεσμα, μάλλον κινούνται από ιδιοτελή κίνητρα και σκοπεύουν στην άνοδο της δημοφιλίας και τους κύρους τους, εντός ή εκτός μπλογκόσφαιρας. Ακόμη η επιλογή να αφιερωθούν ιστολόγια και κινητοποιήσεις στη μνήμη της Αμαλίας, κάποια μάλιστα χρησιμοποιώντας και το όνομά της (Αμαλία Καλυβίνου, Ημέρα της Αμαλίας) έδωσε χώρο για εύλογους προβληματισμούς, σχετικά με την απουσία συναίνεσης από την οικογένεια της Αμαλίας, η οποία δε φαίνεται να έχει ερωτηθεί για τις φετινές κινητοποιήσεις (κάποιοι/ες μάλιστα αναρωτήθηκαν και αν η ίδια η Αμαλία θα συμφωνούσε με μια τέτοια συνέχεια). Τέλος δε θα έπρεπε να αφήσουμε απέξω πολιτικές λογικές που εμπνέονται από τον παραδοσιακό ριζοσπαστισμό: χωρίς να υπάρχει συνολική κριτική στην κυβέρνηση και γενικότερα στο καπιταλιστικό σύστημα, χωρίς έστω σύνδεση με τα σωματεία των εργαζομένων και τους συλλόγους των ασθενών, η κινητοποίηση δεν μπορεί να έχει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Από τη μεριά μου αρνούμαι εξαρχής να μπω στη συζήτηση για ιδιοτελή κίνητρα, βασισμένος μόνο σε γραπτά: οι δίκες προθέσεων είναι ριψοκίνδυνο πράγμα γενικά και αστείο όταν δεν γνωρίζεις τον άνθρωπο, αλλά μόνο την περσόνα. Η οικογένεια της Αμαλίας από την άλλη θα ήταν σίγουρα ευγενικό να ερωτηθεί, μην ξεχνάμε όμως ότι η Αμαλία επέλεξε να εκθέσει το σπαραγμό, τον πόνο και τον ακρωτηριασμό της σε κοινή θέα. Όσο το ιστολόγιο της παραμένει δημόσιο (και η οικογένεια της Αμαλίας είχε όλο το χρόνο δικό της να το προστατεύσει με κωδικό, ή να το κατεβάσει), αφήνει το δικαίωμα σε όλους/ες να αναφερθούν σε αυτό, να το τιμήσουν, ακόμη και να το κρίνουν. Υπάρχει βέβαια το ζήτημα της προσβολής της μνήμης ενός/μίας νεκρού/ής, δραστηριότητα παράνομη εντός και εκτός μπλογκόσφαιρας, δε γνωρίζω όμως κανέναν/καμία ιστολόγο μέχρι στιγμής που να έβρισε την Αμαλία, να προσπάθησε να βγάλει χρήματα στο όνομα της, να τη συνέδεσε με χυδαίες αναρτήσεις ή δραστηριότητες κτλ.Η κριτική από τη μεριά του παραδοσιακού ριζοσπαστισμού (και αναφέρομαι φυσικά στις λογικές των μαρξιστών/τριών και αναρχικών, καθώς οι ριζοσπάστες/τριες οικολόγοι, φεμινίστές/τριες και glbt ακτιβιστές/τριες σε μεγάλο βαθμό διαφοροποιήθηκαν εξαρχής όσον αφορά τις μορφές δράσης τους) μας φέρνει επιτέλους στη δική μου θέση. Έχοντας επιλέξει την πολιτική από τα κάτω και όχι κεντρικά, προσπαθώ να δραστηριοποιηθώ ενεργά σε κάθε κοινότητα που συμμετέχω, επομένως είμαι μέλος του επαγγελματικού μου σωματείου, μέλος μιας οικολογικής ομάδας του Βύρωνα (παρακολουθώντας γενικότερα την πολιτική κίνηση σε αυτόν), ενώ προσπαθώ να κρατώ επαφή και με τις κινητοποιήσεις της μπλογκόσφαιρας, θεωρώντας την ειλικρινά μία από τις κοινότητες στις οποίες δραστηριοποιούμαι, επενδύοντας χρόνο και ενδιαφέρον. Όπως παντού, έτσι κι εδώ με ενδιαφέρει οι κινητοποιήσεις να έχουν κάποιο αποτέλεσμα, να μην είναι ούτε επαναστατική γυμναστική, ούτε αφελής μετριοπάθεια. Δεν μπορώ βέβαια να περιμένω από νεοπαγείς αυτόνομες κινήσεις «διαδικτυακών πολιτών» να έχουν όλα τα ζητήματά τους λυμένα, ζητήματα που άλλα αυτόνομα κινήματα χρειάστηκαν δεκαετίες να επεξεργαστούν, μπορώ όμως να περιμένω ψυχραιμία και κοινή λογική.
Σε αντίθεση λοιπόν με όλες τις απόψεις που παρουσίασα και μάλλον με το σύνολο της μπλογκόσφαιρας, θεωρώ ότι προβληματική κατ’ αρχήν είναι η εμμονή στην Αμαλία, έναν άνθρωπο που κατέγραψε πολύ υποκειμενικά και συναισθηματικά τα βάσανα του. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο και δεν ήταν ποτέ μόνο οι αλμπάνηδες. Το κείμενο του Μιλτιάδη Θαλασσινού (Μαύρου Γάτου), ιστολόγου και γιατρού στο επάγγελμα θίγει πολύ καίρια ζητήματα και σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε. Πέρα από την εμμονή σε μια ηρωική, αλάθητη φιγούρα, η αλλεργία των κινητοποιήσεων της μπλογκόσφαιρας σε κάθε πολιτική λογική που χρησιμοποιεί έστω στοιχειώδη ορολογία και σε οργανώσεις κάθε είδους από τις Μη Κυβερνητικές μέχρι τις αμιγώς πολιτικές, πολύ φοβάμαι ότι δεν εκφράζει φόβο για καπέλωμα, αλλά ασυνείδητο ατομικισμό και τη ματαιοδοξία του φραξιονισμού: αυτόνομος/η ουδέποτε σήμαινε και απολίτικος/η ή μόνος/η του/της. Αν κάποιος/α αναρωτηθεί για ποιο λόγο χρειάζεται συγκεκριμένη πολιτική λογική μια κινητοποίηση για ένα τόσο βασικό ζήτημα όπως η Υγεία, θα του απαντήσω ότι με αυτόν τον τρόπο πιθανόν να αποφευχθεί η συγκέντρωση χρημάτων ειδικά για τη φιλανθρωπική οργάνωση της Μαριάννας Βαρδινογιάννη (όπως πέρυσι) ή η αιμοδοσία ως μόνος ακτιβισμός (όπως φέτος). Τέλος, πολύ φοβάμαι ότι ο απλός πολίτης δεν περιμένει από εμάς να μάθει για το φακελάκι και τα χάλια του Ε.Σ.Υ., ακούει και διαβάζει για αυτά από χρόνια στα παραδοσιακά μέσα, τα ζει στην καθημερινότητα τη δική του ή των κοντινών του ανθρώπων. Το ότι δεν αντιδρά είναι το ζήτημα και τα ενημερωτικά κείμενα έχουν δείξει σε πολλά κινήματα πριν από το δικό μας πόσο μερική αποτελεσματικότητα έχουν, αν δε συνδέονται με αντίστοιχες δράσεις.
Μπορεί να έχω άδικο, και αναγνωρίζοντας αυτό ως δεδομένο παραθέτω αμέσως μετά συγκεντρωμένους όλους τους σχετικούς συνδέσμους που διέσπειρα στην ανάρτησή μου. Διαβάστε, βγάλτε συμπέρασμα μόνοι/ες σας και με το καλό να συμμετάσχετε σε ό,τι συμφωνείτε. Προσωπικά απέχω, όχι από αδιαφορία, αλλά από άποψη.
- Το ιστολόγιο της ίδιας της Αμαλίας Καλυβίνου: malpratice
- Το αρχικό ιστολόγιο "Για την Αμαλία"
- Το ιστολόγιο των φετινών κινητοποιήσεων: "Ημέρα της Αμαλίας"
- Το ενημερωτικό ιστολόγιο "Αμαλία Καλυβίνου"
- Η πρόταση της Αθηνάς για επάνοδο του malpractice στα πρώτα 100 του sync
Η ανάρτηση αυτή δεν είναι αφιερωμένη στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου εδώ μέσα, αλλά της Αμαλίας Καλυβίνου εκεί έξω, αυτής δηλαδή που μάλλον δε γνώρισε ποτέ κανείς/μιά μας.
[Ανανέωση: Η Φωτούλα άφησε ένα τόσο εκτενές και συμπληρωματικό σχόλιο σε αυτήν την ανάρτηση που λυπάμαι να το αφήσω κρυμμένο:
Άμμε εμένα από την αρχή σε αυτή την ιστορία με τρόμαξε μια υποβόσκουσα ασυνείδητη τάσης ανθρωποθυσίας που μου έμοιαζε να έχει. Ανακάλυψα το μπλογκ της Αμαλίας πολύ πριν γίνει πόλος και στάθηκα αμήχανη μπροστά που σε αυτό έμοιαζε να σημαίνει. Ένας άνθρωπος πέθαινε και δε μπορούσε να συνειδητοποιήσει ότι μια σειρά από αλυσιδωτές αντιδράσεις τον οδήγησαν σε αυτό το αποτέλεσμα. Δεν ξέρω ποια ήταν η πρόθεση της ίδιας της Καλυβινού (αφαιρώ το κυρία γιατί έτσι μας έμαθαν, ο τίτλος αφαιρείται με το θάνατο) και ως εκ τούτου δε θα έμπαινα ποτέ στη θέση του διερμηνέα προθέσεων. Θεωρώ ότι δεν ήταν η καταγγελία του ΕΣΥ σαν εισπράκτορα φακελλακίων, αφού από το ιστορικό που η ίδια έδινε δεν έμοιαζε να ήταν αυτό η βασική αιτία που την οδήγησε στο τέλος. Έτσι έμεινα μακρυά από όλη αυτή την ιστορία. Και για όλους τους λόγους ακόμα που ανέφερες εσύ, μα ακριβώς τους ίδιους και με τις ίδιες ακριβώς λέξεις.
Ακόμα θεωρώ έλλειψη σεβασμού τη χρησιμοποίηση ενός νεκρού πια χρεώνοντας του πρακτικές, απόψεις και πράξεις για τις οποίες ο ίδιος δεν έχει τη δυνατότητα να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει και με τους εν δυνάμει μεταφραστές των απόψεων του (γονείς και φίλους του) απόντες. Ίσως το ότι μένουν μακρυά από όλη αυτή την ιστορία στη τελική να σημαίνει ότι αυτοί ξέρουν τι θα ήθελε η ίδια να γίνει.
Αυτό που χρειαζόταν η Αμαλία ήταν μια σωστή και έγκαιρη διάγνωση και πιστεύω ότι στη δική της περίπτωση θα ήταν διατεθειμένη όπως ο καθένας από εμάς να πληρώσει ότι χρειάζεται για να την έχει. Ίσως θα ήταν προτιμώτερο να την αποχαιρετούσαμε απλά έτσι όπως μας πλησίασε και αυτή. Ας την αφήσουν όπου είναι ή όπου τέλος πάντων η φιλοσοφία του καθενός πιστεύει ότι καταλήγουμε και εάν πρέπει σώνει και καλά να μιλήσουμε και να καταγγείλουμε ας το κάνουμε χωρίς να χρειάζεται να έχει ονοματεπώνυμο αποστολέα και παραλήπτη αυτή η ιστορία, αφού στη τελική μοιάζει να είναι ο ίδιος κάθε φορά.
Ως εκ τούτου και επειδή τώρα το είδα (εννοώ την απόφαση να αφιερωθούν τα κείμενα του συγκεκριμένου μπλογκ στην Καλυβινού), δε θα συμμετέχω στο μπλογκοπαιχνίδι γιατί αρνούμαι να αφιερώσω σε μια νεκρή γυναίκα το χειρόγραφο κείμενο που διάλεξα -μια αφιέρωση στη Μαφάλντα που πήρα δώρο στη Νερίνα τα Χριστούγεννα- θεωρώντας το σαν κατάφωρη επίδειξη της αυτάρκειας που μου δίνει η για την ώρα φαινομενικά προστατευμένη σαπουνόφουσκα που ζω.]
29.5.08
Έχεις Άσπεργκερ?
1. Τα αγόρια με Asperger χαρακτηρίζονται ως «ισοβίως εκκεντρικά» -και όντως είναι.
2. Τα αγόρια με Asperger δεν κατέχουν την τέχνη να λένε ψέματα -αυτό τα κάνει απόλυτα ειλικρινή και «αληθινά».
3. Τα αγόρια με Asperger δείχνουν αθώα και αγνά σαν μωρά - αν και ξέρουν πολλά περισσότερα!
4. Τα αγόρια με Asperger έχουν συνήθως εμφάνιση αγγέλου (ανοιχτόχρωμοι με γαλαζοπράσινα μάτια) και περπάτημα πάπιας (λατρεύω τον Ντόναλντ Ντακ).
5. Τα αγόρια με Asperger μπορούν να σου μιλάνε για ώρες για τα πάντα, είναι σαν ανοιχτές εγκυκλοπαίδειες, μαζί τους δε θα βαρεθείς ποτέ.
6. Τα αγόρια με Asperger διατηρούν την υπερσεξουαλίκη φύση των αυτιστικών, ήτοι είναι μηχανές του σεξ.
7. Τα αγόρια με Asperger έχουν ηψηλό δείκτη νοημοσύνης και συνήθως είναι εκπληκτικοί στην Μηχανική ενώ λύνουν και δένουν υπολογιστές λες και είναι φιόγκοι σε δώρο (σκέφτεστε τίποτα καλύτερο δεδομένου ότι τα pc χαλάνε όλη την ώρα);
8. Τα αγόρια με Asperger είναι κατά της ιδιοκτησίας και της κάθε είδους κτητικότητας, έτσι δε σε ζηλεύουν και δε σε περιορίζουν.
9. Τα αγόρια με Asperger έχουν εμμονές και θέλουν να ζουν σε μια "προβλέψιμη" ρουτίνα -αν είσαι τυχερή και γίνεις μέρος της ρουτίνας τους δε θα σε αποχωριστούν ποτέ -εκτός αν εσύ το επιλέξεις.
10. Τα αγόρια με Asperger έχουν μειωμένη ενσυναίσθηση και δεν καταλαβαίνουν τι μπορεί να έχεις και να αισθάνεσαι –εκτός αν τους το πεις (αλλά το ίδιο "αργοκίνητοι" σε αυτό το θέμα, δεν είναι σχεδόν όλοι οι άνδρες?).
11. Τα αγόρια με Asperger στερούνται κοινής λογικής και μπορούν να ζητάνε απίθανα πράγματα που οφείλεις να κάνεις για να μην θυμώσουν -αν θυμώσουν καλύτερα να μη βρίσκεσαι κοντά... (ε, τέλος πάντων, κανείς δεν είναι τέλειος)!
Τα αγόρια με Asperger είναι περίπου 1/ 20.000 πλυθυσμού. Σα να λέμε τρέχα γύρευε δηλαδή...
2. Τα αγόρια με Asperger δεν κατέχουν την τέχνη να λένε ψέματα -αυτό τα κάνει απόλυτα ειλικρινή και «αληθινά».
3. Τα αγόρια με Asperger δείχνουν αθώα και αγνά σαν μωρά - αν και ξέρουν πολλά περισσότερα!
4. Τα αγόρια με Asperger έχουν συνήθως εμφάνιση αγγέλου (ανοιχτόχρωμοι με γαλαζοπράσινα μάτια) και περπάτημα πάπιας (λατρεύω τον Ντόναλντ Ντακ).
5. Τα αγόρια με Asperger μπορούν να σου μιλάνε για ώρες για τα πάντα, είναι σαν ανοιχτές εγκυκλοπαίδειες, μαζί τους δε θα βαρεθείς ποτέ.
6. Τα αγόρια με Asperger διατηρούν την υπερσεξουαλίκη φύση των αυτιστικών, ήτοι είναι μηχανές του σεξ.
7. Τα αγόρια με Asperger έχουν ηψηλό δείκτη νοημοσύνης και συνήθως είναι εκπληκτικοί στην Μηχανική ενώ λύνουν και δένουν υπολογιστές λες και είναι φιόγκοι σε δώρο (σκέφτεστε τίποτα καλύτερο δεδομένου ότι τα pc χαλάνε όλη την ώρα);
8. Τα αγόρια με Asperger είναι κατά της ιδιοκτησίας και της κάθε είδους κτητικότητας, έτσι δε σε ζηλεύουν και δε σε περιορίζουν.
9. Τα αγόρια με Asperger έχουν εμμονές και θέλουν να ζουν σε μια "προβλέψιμη" ρουτίνα -αν είσαι τυχερή και γίνεις μέρος της ρουτίνας τους δε θα σε αποχωριστούν ποτέ -εκτός αν εσύ το επιλέξεις.
10. Τα αγόρια με Asperger έχουν μειωμένη ενσυναίσθηση και δεν καταλαβαίνουν τι μπορεί να έχεις και να αισθάνεσαι –εκτός αν τους το πεις (αλλά το ίδιο "αργοκίνητοι" σε αυτό το θέμα, δεν είναι σχεδόν όλοι οι άνδρες?).
11. Τα αγόρια με Asperger στερούνται κοινής λογικής και μπορούν να ζητάνε απίθανα πράγματα που οφείλεις να κάνεις για να μην θυμώσουν -αν θυμώσουν καλύτερα να μη βρίσκεσαι κοντά... (ε, τέλος πάντων, κανείς δεν είναι τέλειος)!
Τα αγόρια με Asperger είναι περίπου 1/ 20.000 πλυθυσμού. Σα να λέμε τρέχα γύρευε δηλαδή...
27.5.08
A rose is a rose is a thorn is a garden (Ασκήσεις ύφους και άμμου)
[Πριν τρεις μέρες στο εξαιρετικό μπλογκ «Η ζωή στην κατηραμένη νήσο» άφησα ένα αρκετά πολιτικό σχόλιο σε μια μάλλον πικρή αλλά καλογραμμένη προσωπική ιστορία της Στάσσας. Χτες η Τανίλα σχολίασε για το σχόλιό μου «Kυρ Άμμε, έχει σημασία; Μια ωραία ιστορία είναι πάντα μια ωραία ιστορία. Ψοφάω για ιστορίες.» κι έτσι ένα ωραιότατο φλας έσκασε στο μυαλό μου με αφορμή την Τανίλα.]
Α. Βιωματική αφορμή – Βασικό αφηγηματικό υλικό
Πέφτοντας στην Κυριακή πάνω στο τσοντοκιμαντέρ «Ο οίκος της ηδονής» του Σκάι, παρακολούθησα κυριολεκτικά με ανοιχτό το στόμα έναν πατέρα και ένα γιο να έχουν πάει μαζί σε ένα πορνείο, για να συνευρεθούν ταυτόχρονα με την ίδια πόρνη. Κατά τη διάρκεια της συνεύρεσης αλλά και στη συνέχεια, δήλωσαν χαρούμενοι στην κάμερα πόσο απήλαυσαν την εμπειρία τους, αφού δουλεύουν πολύ και οι δυο τους, οπότε περνούν λίγο χρόνο ο ένας με τον άλλο.
Β. Του ύφους – Με τον τρόπο του παλαιού «άμμου»
Το κομψό πορνογραφικό βλέμμα: Κάθισαν ταυτόχρονα στο κρεβάτι, δίπλα δίπλα πατέρας και γιος, με βλέμματα ηλεκτρισμένα από τον πόθο, με σώματα ξαναμμένα από την προσμονή και ανοιγμένα τα γόνατα. Η νεαρή πόρνη άρχισε να βγάζει αργά τα ρούχα της, λικνίζοντας νωχελικά το σώμα της μπροστά τους, πότε τρίβοντας τις θηλές της, πότε αγγίζοντας φευγαλέα τα χείλη και το λαιμό τους. Είχε μείνει μόνο με τα εσώρουχα, όταν στερέωσε ένα πόδι της μπροστά από κάθε πέος και είπε: «Άντε βρε, μην ντρέπεστε... Μόνο για μάτι ήρθατε;» Συγχρονισμένα ξεκίνησαν να βγάζουν τα πουκάμισά τους, ενώ αυτή είχε μοιράσει τα χέρια της, να χαϊδεύουν από ένα στέρνο και κοιλιά, σκυμμένη ώστε το στήθος της να στέκεται διαγώνια μπροστά από τα πρόσωπά τους. Ξεκούμπωναν ήδη τη ζώνη και τα κουμπιά του παντελονιού, όταν τα χάδια της έγιναν σπρωξιές, ρίχνοντας και τους δύο κορμούς πίσω στο κρεβάτι. «Από εδώ και πέρα αναλαμβάνω εγώ...» ψιθύρισε, ξάπλωσε κάθετα από πάνω τους, ανέσυρε το πέος του πατέρα, που υπολόγισε ότι θα χρειαζόταν λίγο περισσότερη βοήθεια και το έφερε στο στόμα της, ενώ τα στήθη της τριβόταν πλέον πάνω από το υπογάστριο και το πέος του γιου. Δε χρειάστηκε παραπάνω από μισό λεπτό για να ερεθιστούν πλήρως, να βγάλουν με βιασύνη παντελόνια, σώβρακο και μποξεράκι, να τη ρίξουν μπρούμυτα και να σπρωχτούν ποιος θα πέσει πρώτος επάνω της. «Σιγά γαμιάδες, σιγά, για μια ώρα πληρώσατε, δε θα σας ξεπετάξω στο δεκάλεπτο» διαμαρτυρήθηκε και ξεγλίστρησε ανάμεσα στα ιδρωμένα τους σώματα. Οι δύο άντρες ανασηκώθηκαν, στάθηκαν αντικριστά και κοιτάχτηκαν για μια στιγμή από πάνω ως κάτω, σταματώντας το βλέμμα λίγο περισσότερο στην περιοχή των γεννητικών οργάνων, με αυτή να σχολιάζει «Όλα σου τα πήρε ο μικρός, πουτσαρά μου, όλα. Λοιπόν μείνετε όπως είστε.» Προχώρησε, ανακάθισε στα γόνατα και στάθηκε ανάμεσά τους, οδηγώντας με τα χέρια το πέος του πατέρα στον πρωκτό της και του γιου στο αιδοίο της. Προσπάθησαν και οι δύο να μπουν ταυτόχρονα μέσα της, ο γιος με μια απότομη ώθηση, ο πατέρας πιο αργά για να μην πονέσει ο ίδιος ή και την τραυματίσει, το λιπαντικό όμως που είχε χρησιμοποιηθεί παντού άφθονο από πριν, τους διευκόλυνε όλους. Αργά, ηδονικά, προσέχοντας να μην αγγιχτούν αλλά κοιτάζοντας συνέχεια ο ένας τον άλλο, μπήκαν και βγήκαν για αρκετή ώρα μέσα της, στην αρχή ανασηκωμένοι πάνω στο κρεβάτι, στη συνέχεια πέφτοντας κάτω, με το γιο ακόμα μέσα στον κόλπο της και ξαπλωμένο, τον πατέρα να ασθμαίνει και να βογκά πάνω από τους δυο τους. Τελείωσαν σχεδόν μαζί, πρώτος ο γιος γιατί δεν άντεχε άλλο, μετά ο πατέρας που ήξερε πια να κρατιέται όσο χρειάζεται. Αρκετά έξυπνη για να εκμεταλλευτεί την ευτυχισμένη τους αποχαύνωση, εκείνη ρώτησε χαμογελώντας: «Θα σας πείραζε να τραβήξουμε ένα μικρό βιντεάκι, όσο χαλαρώνετε;»
Η κλασική αφηγηματική τρικλοποδιά: Κάθισαν αμήχανα στο κρεβάτι, δίπλα δίπλα αλλά όχι κολλητά, με τα χέρια σφιγμένα πάνω στα σώματά τους, χαμογελώντας αμήχανα χωρίς να κοιτάζονται, τα πόδια κλειστά, σαν να ήθελαν να κρύψουν τα γεννητικά τους όργανα. Η νεαρή πόρνη άρχισε να βγάζει αργά τα ρούχα της, λικνίζοντας νωχελικά το σώμα της μπροστά τους και τρίβοντας τις θηλές της. Στην αρχή άγγιζε φευγαλέα τα χείλη και το λαιμό τους, αντιλήφθηκε όμως πως αντάλλασσαν αγχωμένα βλέμματα με την άκρη του ματιού τους και σταμάτησε, επιταχύνοντας το στριπτίζ. Είχε μείνει μόνο με τα εσώρουχα, όταν στάθηκε πια ακίνητη και είπε: «Άντε βρε, μη ντρέπεστε... Μόνο για μάτι ήρθατε;» Ξεκίνησαν να βγάζουν τα πουκάμισά τους, όσο πιο αργά μπορούσαν, ενώ αυτή χαϊδευόταν μόνη της, προσπαθώντας να σκεφτεί πως θα τους κινητοποιήσει. Ξεκούμπωναν επιτέλους τη ζώνη και τα κουμπιά του παντελονιού, όταν αυτή έσκυψε μπροστά από το μεγαλύτερο, απλώνοντας το χέρι στο πέος του μικρότερου. «Από εδώ και πέρα αναλαμβάνω εγώ...» ψιθύρισε, αρχίζοντας να θηλάζει το πέος του ενός και να μαλάζει το πέος του άλλου... Είχαν περάσει ήδη δέκα λεπτά, το στόμα της είχε πάρει να μουδιάζει και το χέρι της να πιάνεται, σταμάτησε για μια στιγμή, σήκωσε το κεφάλι της και διαμαρτυρήθηκε «Γαμιάδες, δε λέω, για μια ώρα πληρώσατε, αλλά δεν παίρνετε μπρος με τίποτα, κάνω κάτι λάθος; Δεν έχουμε και όλη τη μέρα δική μας». Οι δύο άντρες ανασηκώθηκαν από το κρεβάτι, με τα παντελόνια τους να πέφτουν στους αστραγάλους, στάθηκαν αντικριστά και κοιτάχτηκαν για μια στιγμή από πάνω ως κάτω, σταματώντας το βλέμμα για λίγο με τρόμο στην περιοχή των γεννητικών οργάνων. Ο μεγαλύτερος σχολίασε: «Πώς μας ήρθε να το κάνουμε αυτό;» και ο μικρότερος απάντησε: «Δεν ξέρω, κι εμένα μου φάνηκε ωραία ιδέα, αλλά τώρα έχω φρικάρει τελείως. Σε αγαπάω δε λεώ, αλλά όχι κι έτσι.» Προχώρησε, στάθηκε ανάμεσά τους, και άπλωσε τα χέρια της προς τα πέη τους, ελπίζοντας ότι τα χάδια της μπορεί να άλλαζαν γνώμη στο πάνω και γωνία στο κάτω κεφάλι. Ο μεγαλύτερος τραβήχτηκε προς τα πίσω και ο μικρότερος σχεδόν την χτύπησε απομακρύνοντας την παλάμη της μακριά. «Πατέρα πάμε να φύγουμε.» είπε κι ενώ αυτή τους κοιτούσε με απορημένα μάτια, ξεκίνησαν να ντύνονται όσο πιο γρήγορα γινόταν. Αρκετά εύστροφη για να εκμεταλλευτεί την απογοήτευσή για τα πεταμένα λεφτά, ξαφνικά τους ρώτησε: «Θα σας πείραζε να τραβήξουμε ένα μικρό βιντεάκι, αφού ετοιμαστείτε; Αν συμμετέχετε θα μπορέσω να σας κάνω και κάποια έκπτωση, δεν κάνατε που δεν κάνατε τίποτα...»
Το ρεαλιστικό κλείσιμο του ματιού: Η πενηντάχρονη καλοδιατηρημένη τσατσά μέτρησε για άλλη μια φορά με προσοχή τα δολάρια, οκέι, ήταν ακριβώς χίλια. Της άρεσε της Πίτσιζ η νέα της θέση στο “Happy bunnies’ ranch”, από παλιά αυτό γούσταρε στα πορνεία, το ζουζούνισμα των αντρών, τις χαζοκουβέντες με τις άλλες γυναίκες, τα άπειρα λεφτά που περνούσαν από το χέρια σου και κάποια έμεναν σε εσένα. Το ίδιο το σεξ δεν της έλεγε πια και πολλά χωρίς συναίσθημα, πιθανόν εκεί να ήταν από την αρχή το πιπέρι στην όλη ιστορία, αλλά πώς να το ήξερε τότε, που να το έβρισκε πλέον; Να καλή ώρα η Σάνσετ, έλαμπε από περιέργεια που θα έκανε το πρώτο της τρίο με συγγενείς, είχε φορέσει και τα πιο ακριβά της εσώρουχα για να το γιορτάσει. Προσπάθησε να θυμηθεί πριν πόσο καιρό ήταν η πρώτη φορά που είχε κάνει κάτι τέτοιο, πόσες φορές μετά το είχε βαρεθεί. Δεν μπόρεσε, μια ολόκληρη παρέλαση από σώματα, πούτσους, στήθη και μουνιά πέρασαν από μπροστά της, σαν σάρκινο καλειδοσκόπιο που δε δημιουργούσε κανένα συγκεκριμένο σχήμα. Χάζεψε λίγο στο κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης τη Σάνσετ με τους δύο άντρες, γούστο είχε, τώρα που γδύθηκαν πατέρας και γιος έμοιαζαν ακόμη πιο πολύ, γέλασε. Τα καμπανάκια σε σχήμα βυζιού κουδούνισαν και της τράβηξαν την προσοχή μακριά από την οθόνη. Πρώτος μπήκε ο φαλακρός καμεραμάν, μετά ο δημοσιογράφος με το χαμόγελο της κολγκέιτ.
- Καλώς τα τα παιδιά! Δεν είχατε τελειώσει με τα γυρίσματα;
- Γεια σου Πίτσιζ! Κι εμείς αυτό νομίζαμε, αλλά μας είπαν οι παραγωγοί ότι το κάναμε πολύ βαρετό με τις αφηγήσεις των κοριτσιών και την καθημερινότητα του πορνείου. Θέλουν περισσότερο βυζί, κώλο, βίτσια, ξερεις, για να το πουλήσουν πιο εύκολα. Εκείνη η νάνισσα που δουλεύει για σας έχει έρθει; Μήπως να τη βάζαμε να μας κάνει κανένα στριπτίζ;
- Μπα, η Μαρία Ντολόρες έχει ρεπό σήμερα. Να σου πω όμως, πατέρας και γιος που το κάνουν με την ίδια γυναίκα σε ενδιαφέρει;
- Το συζητάς; Που είναι, πότε, με ποια;
«Περίμενε» είπε η Πίτσιζ και πάτησε το record για το κανάλι 4, αφού έλεγξε σε το φάση βρίσκονταν. «Μια χαρά», σκέφτηκε, «λίγο πριν το τέλος τους πέτυχα, εκεί που τα δίνουν όλα τα ζώα».
- Λοιπόν, ετοιμαστείτε να τους πάρετε από δίπλα, γιατί σε λίγο τελειώνουν, δωμάτιο 4. Κρυφή κάμερα έχετε μαζί, αν δε θέλουν να δείξουν το πρόσωπό τους;
- Ναι ρε Πίτσιζ, τι, για χτεσινούς μας πέρασες; Να πάρε κι αυτό για την καλή συνεργασία...
Η Πίτσιζ γύρισε το μάγουλό της, για να εισπράξει ένα φιλάκι μαζί με το πενηνταδόλαρο. «Τελικά, ποτέ δεν είναι αργά για λίγο συναίσθημα» μουρμούρισε και έχωσε το χαρτονόμισμα κάτω από το αριστερό της στήθος.
Το σηκωμένο διανοούμενο δάχτυλο: Ιδίως οι άντρες αναγνώστες είναι πιθανό να έχετε δει τις μικρές ώρες της Κυριακής ένα ντοκιμαντέρ του Σκάι με τίτλο «Ο οίκος της ηδονής», που αφηγείται ιστορίες εκδιδομένων γυναικών, προαγωγών και πελατών σε αμερικάνικα πορνεία. Οι είτε γυμνές είτε ημίγυμνες κοπέλες προσφέρουν άφθονη απόλαυση για το βλέμμα, ενώ κάποιες ιστορίες έχουν και ικανό ανθρωπολογικό ενδιαφέρον, τίποτα πιο αναμενόμενο δηλαδή ως θέαμα για έναν μορφωμένο νεαρό άντρα (με την κοινωνική συνήθεια της πορνογραφίας εγγεγραμμένη στην ταυτότητά του φύλου του, αλλά και με καλή δικαιολογία να το παρακολουθήσει, όντας ντοκιμαντέρ του Σκάι). Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ κατάφερε όμως προχτές βράδυ να μου προκαλέσει δύο αλλεπάλληλα κύματα ενόχλησης, για τα οποία θα ήθελα να πω αντίστοιχα δυο λόγια. Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, η σκηνή που με άφησε άναυδο παρουσίαζε έναν πατέρα και ένα γιο να έχουν επισκεφθεί από κοινού ένα πορνείο, ώστε να κάνουν έρωτα και οι δύο ταυτόχρονα με την ίδια πόρνη. Η κάμερα παρακολούθησε τους δύο άντρες ντυμένους ακόμη να δηλώνουν πόσο χαρούμενοι ήταν που βρίσκονταν επιτέλους με αυτόν τον τρόπο, κατά τη φάση που έβγαζαν τα ρούχα τους μαζί με τη νεαρή πόρνη, αλλά και αμέσως μετά τη συνεύρεσή τους, όπου εξηγούσαν ότι βρήκαν αυτόν τον τρόπο για να περάσουν ευχάριστα χρόνο μαζί ο ένας με τον άλλον, καθώς δούλευαν πολύ και οι δύο τους, οπότε βλέπονταν ελάχιστα. Έχω μεγαλώσει χωρίς αδελφό και πατέρα, οπότε η συγκαλυμμένη αιμομιξία της συγκεκριμένης συνεύρεσης υπερβαίνει τη φαντασία μου, το όποιο οιδιπόδειο βίωσα ψυχαναλυτικά με τη μητέρα μου, δεν έδωσε ποτέ τροφή σε τέτοιες φαντασιώσεις. Βρίσκω σίγουρα στη συγκεκριμένη οικογενειακή σχέση μια πολύ χαλαρή οριοθέτηση ανάμεσα σε πατέρα και γιο, πιθανά επικίνδυνη (όταν ξέρουμε μάλιστα απλές φιλίες, τις οποίες αποσυντόνισε ή διέλυσε η ανάπτυξη της σεξουαλικής τους πλευράς), δε θα ήθελα όμως να κρίνω περαιτέρω μια οικογένεια που δε γνωρίζω, αλλά απλώς είδα στην τηλεόραση. Το ότι όμως είδα αυτήν την οικογένεια στην τηλεόραση είναι ακριβώς το δεύτερο ζήτημα που ήθελα να θίξω. Λέγεται ευρέως και είναι πιθανόν αλήθεια ότι στην Αμερική η τηλεόραση είναι πολύ πιο κανιβαλική και φασίζουσα από την αντίστοιχη δική μας ευρωπαϊκή. Το ότι όμως βρέθηκε ένα τηλεοπτικό κανάλι να καταγράψει έναν πατέρα και γιο που συνευρίσκονται ερωτικά με μία πόρνη, ενώ αυτοί δεν είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα να μοιραστούν την εμπειρία τους με το τηλεοπτικό κοινό με κάνει να τρομάζω. Η έλλειψη οριοθέτησης ανάμεσα σε πατέρα και γιο επενδύεται επιπλέον με την έλλειψη οριοθέτησης ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο, τόσο πολύ και τόσο έντονα, που θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για ένα χάος που οι μόνοι συνεκτικοί αρμοί που του απομένουν είναι τελικά το θέαμα μέσα από το οποίο παρουσιάζεται.
Γ. Περί ύφους: Με τον τρόπο του νέου «άμμου»
Μια ιστορία ποτέ δεν είναι απλώς μια ιστορία. Ο/η συγγραφέας τη μορφοποιεί με το ύφος που θα χρησιμοποιήσει, ο/η αναγνώστης/τρια την παραμορφώνει με τον τρόπο που θα την καταλάβει κι έτσι γινόταν μάλλον από την αρχή της δημιουργικής γραφής. Κοινές συμφωνίες για τον τρόπο ανάγνωσης των κειμένων υπάρχουν βέβαια, τις οποίες περιγράφει (ή και κατασκευάζει) το ευγενές επάγγελμα των φιλολόγων, σταθεροποιεί η ανθρώπινη ιστορία, περιορίζει η φύση της ανθρώπινης αντίληψης. Θα μπορούσα να εξηγώ και να επιχειρηματολογώ για ώρα σχετικά με τα παραπάνω, μπήκα όμως στον κόπο και την απόλαυση να μιμηθώ τον Ραιημόν Καινώ, ακριβώς για να αποφύγω το ένα μοναδικό κείμενο και να αποσταθεροποιήσω τις ήδη ποικίλες αναγνώσεις σας.
Η όποια ιδιοτυπία μου ως ιστολόγου έγκειται μάλλον στο ότι κινούμαι εδώ και γύρω σας με μια τριπλή συνεκτική ιδιότητα, του εθισμένου στη γραφή αναγνώστη, του εμπλεκόμενου με τη γραφή συγγραφέα, του αποστασιοποιημένου από τη γραφή γλωσσολόγου, αυτού που μπορεί να χαρεί τα παιχνίδια του ύφους, να τα δημιουργήσει, αλλά και να τα αναλύσει, σαν έργα, συνήθειες και σκέψεις. Για τούτο το λόγο σπάνια θυμώνω με τα σχόλια που δεν «καταλαβαίνουν τι ήθελα να πω» στο ποστ μου, για αυτό το λόγο δεν είμαι σίγουρος ότι «κατάλαβα τα ποστ σας», μέχρι να απαντήσετε τα σχόλια μου. Δεν είμαι ευγενικός, αλλά αβέβαιος, αφού ο σκεπτόμενος ορθολογισμός μου δε μπορεί να μην αναγνωρίζει το συγγραφικό μου χάος και την αναγνωστική μου παρερμηνεία, χαρούμενα εγκλωβισμένος στην πολλαπλή μου ταυτότητα, όπως και συχνά αγχωμένος από αυτήν. Πιο ποιητικά, κουβαλώ μια γλώσσα αρκετά ηλεκτρική, τόσο όσο να με κινητοποιεί, όσο και να με βραχυκυκλώνει.
Αυτό το ποστ περιέχει ψήγματα από σχεδόν ολόκληρη τη γλώσσα μου, δε γράφτηκε όμως για να είναι αυτοαναφορικό. Σε αυτά τα παιχνίδια της γραφής και της ταυτότητας, εντέλει της επικοινωνίας, αισθάνομαι πολλούς/ές από εσάς συγγενικούς/ές μου, με τα πολλαπλά σας πρόσωπα ή το ένα και μοναδικό που κρύβει τα υπόλοιπα ανεπιτυχώς, στυλίστες/τριες μιας τέχνης ταπεινής, όπως η καθημερινή επικοινωνία. Αυτή την οικείοτητα μου τη χάρισε το μπλόγκινγκ, και την αφορμή για να την καταγράψω η αγαπημένη μου τσαμπουκαλού Τανίλα.
Α. Βιωματική αφορμή – Βασικό αφηγηματικό υλικό
Πέφτοντας στην Κυριακή πάνω στο τσοντοκιμαντέρ «Ο οίκος της ηδονής» του Σκάι, παρακολούθησα κυριολεκτικά με ανοιχτό το στόμα έναν πατέρα και ένα γιο να έχουν πάει μαζί σε ένα πορνείο, για να συνευρεθούν ταυτόχρονα με την ίδια πόρνη. Κατά τη διάρκεια της συνεύρεσης αλλά και στη συνέχεια, δήλωσαν χαρούμενοι στην κάμερα πόσο απήλαυσαν την εμπειρία τους, αφού δουλεύουν πολύ και οι δυο τους, οπότε περνούν λίγο χρόνο ο ένας με τον άλλο.
Β. Του ύφους – Με τον τρόπο του παλαιού «άμμου»
Το κομψό πορνογραφικό βλέμμα: Κάθισαν ταυτόχρονα στο κρεβάτι, δίπλα δίπλα πατέρας και γιος, με βλέμματα ηλεκτρισμένα από τον πόθο, με σώματα ξαναμμένα από την προσμονή και ανοιγμένα τα γόνατα. Η νεαρή πόρνη άρχισε να βγάζει αργά τα ρούχα της, λικνίζοντας νωχελικά το σώμα της μπροστά τους, πότε τρίβοντας τις θηλές της, πότε αγγίζοντας φευγαλέα τα χείλη και το λαιμό τους. Είχε μείνει μόνο με τα εσώρουχα, όταν στερέωσε ένα πόδι της μπροστά από κάθε πέος και είπε: «Άντε βρε, μην ντρέπεστε... Μόνο για μάτι ήρθατε;» Συγχρονισμένα ξεκίνησαν να βγάζουν τα πουκάμισά τους, ενώ αυτή είχε μοιράσει τα χέρια της, να χαϊδεύουν από ένα στέρνο και κοιλιά, σκυμμένη ώστε το στήθος της να στέκεται διαγώνια μπροστά από τα πρόσωπά τους. Ξεκούμπωναν ήδη τη ζώνη και τα κουμπιά του παντελονιού, όταν τα χάδια της έγιναν σπρωξιές, ρίχνοντας και τους δύο κορμούς πίσω στο κρεβάτι. «Από εδώ και πέρα αναλαμβάνω εγώ...» ψιθύρισε, ξάπλωσε κάθετα από πάνω τους, ανέσυρε το πέος του πατέρα, που υπολόγισε ότι θα χρειαζόταν λίγο περισσότερη βοήθεια και το έφερε στο στόμα της, ενώ τα στήθη της τριβόταν πλέον πάνω από το υπογάστριο και το πέος του γιου. Δε χρειάστηκε παραπάνω από μισό λεπτό για να ερεθιστούν πλήρως, να βγάλουν με βιασύνη παντελόνια, σώβρακο και μποξεράκι, να τη ρίξουν μπρούμυτα και να σπρωχτούν ποιος θα πέσει πρώτος επάνω της. «Σιγά γαμιάδες, σιγά, για μια ώρα πληρώσατε, δε θα σας ξεπετάξω στο δεκάλεπτο» διαμαρτυρήθηκε και ξεγλίστρησε ανάμεσα στα ιδρωμένα τους σώματα. Οι δύο άντρες ανασηκώθηκαν, στάθηκαν αντικριστά και κοιτάχτηκαν για μια στιγμή από πάνω ως κάτω, σταματώντας το βλέμμα λίγο περισσότερο στην περιοχή των γεννητικών οργάνων, με αυτή να σχολιάζει «Όλα σου τα πήρε ο μικρός, πουτσαρά μου, όλα. Λοιπόν μείνετε όπως είστε.» Προχώρησε, ανακάθισε στα γόνατα και στάθηκε ανάμεσά τους, οδηγώντας με τα χέρια το πέος του πατέρα στον πρωκτό της και του γιου στο αιδοίο της. Προσπάθησαν και οι δύο να μπουν ταυτόχρονα μέσα της, ο γιος με μια απότομη ώθηση, ο πατέρας πιο αργά για να μην πονέσει ο ίδιος ή και την τραυματίσει, το λιπαντικό όμως που είχε χρησιμοποιηθεί παντού άφθονο από πριν, τους διευκόλυνε όλους. Αργά, ηδονικά, προσέχοντας να μην αγγιχτούν αλλά κοιτάζοντας συνέχεια ο ένας τον άλλο, μπήκαν και βγήκαν για αρκετή ώρα μέσα της, στην αρχή ανασηκωμένοι πάνω στο κρεβάτι, στη συνέχεια πέφτοντας κάτω, με το γιο ακόμα μέσα στον κόλπο της και ξαπλωμένο, τον πατέρα να ασθμαίνει και να βογκά πάνω από τους δυο τους. Τελείωσαν σχεδόν μαζί, πρώτος ο γιος γιατί δεν άντεχε άλλο, μετά ο πατέρας που ήξερε πια να κρατιέται όσο χρειάζεται. Αρκετά έξυπνη για να εκμεταλλευτεί την ευτυχισμένη τους αποχαύνωση, εκείνη ρώτησε χαμογελώντας: «Θα σας πείραζε να τραβήξουμε ένα μικρό βιντεάκι, όσο χαλαρώνετε;»
Η κλασική αφηγηματική τρικλοποδιά: Κάθισαν αμήχανα στο κρεβάτι, δίπλα δίπλα αλλά όχι κολλητά, με τα χέρια σφιγμένα πάνω στα σώματά τους, χαμογελώντας αμήχανα χωρίς να κοιτάζονται, τα πόδια κλειστά, σαν να ήθελαν να κρύψουν τα γεννητικά τους όργανα. Η νεαρή πόρνη άρχισε να βγάζει αργά τα ρούχα της, λικνίζοντας νωχελικά το σώμα της μπροστά τους και τρίβοντας τις θηλές της. Στην αρχή άγγιζε φευγαλέα τα χείλη και το λαιμό τους, αντιλήφθηκε όμως πως αντάλλασσαν αγχωμένα βλέμματα με την άκρη του ματιού τους και σταμάτησε, επιταχύνοντας το στριπτίζ. Είχε μείνει μόνο με τα εσώρουχα, όταν στάθηκε πια ακίνητη και είπε: «Άντε βρε, μη ντρέπεστε... Μόνο για μάτι ήρθατε;» Ξεκίνησαν να βγάζουν τα πουκάμισά τους, όσο πιο αργά μπορούσαν, ενώ αυτή χαϊδευόταν μόνη της, προσπαθώντας να σκεφτεί πως θα τους κινητοποιήσει. Ξεκούμπωναν επιτέλους τη ζώνη και τα κουμπιά του παντελονιού, όταν αυτή έσκυψε μπροστά από το μεγαλύτερο, απλώνοντας το χέρι στο πέος του μικρότερου. «Από εδώ και πέρα αναλαμβάνω εγώ...» ψιθύρισε, αρχίζοντας να θηλάζει το πέος του ενός και να μαλάζει το πέος του άλλου... Είχαν περάσει ήδη δέκα λεπτά, το στόμα της είχε πάρει να μουδιάζει και το χέρι της να πιάνεται, σταμάτησε για μια στιγμή, σήκωσε το κεφάλι της και διαμαρτυρήθηκε «Γαμιάδες, δε λέω, για μια ώρα πληρώσατε, αλλά δεν παίρνετε μπρος με τίποτα, κάνω κάτι λάθος; Δεν έχουμε και όλη τη μέρα δική μας». Οι δύο άντρες ανασηκώθηκαν από το κρεβάτι, με τα παντελόνια τους να πέφτουν στους αστραγάλους, στάθηκαν αντικριστά και κοιτάχτηκαν για μια στιγμή από πάνω ως κάτω, σταματώντας το βλέμμα για λίγο με τρόμο στην περιοχή των γεννητικών οργάνων. Ο μεγαλύτερος σχολίασε: «Πώς μας ήρθε να το κάνουμε αυτό;» και ο μικρότερος απάντησε: «Δεν ξέρω, κι εμένα μου φάνηκε ωραία ιδέα, αλλά τώρα έχω φρικάρει τελείως. Σε αγαπάω δε λεώ, αλλά όχι κι έτσι.» Προχώρησε, στάθηκε ανάμεσά τους, και άπλωσε τα χέρια της προς τα πέη τους, ελπίζοντας ότι τα χάδια της μπορεί να άλλαζαν γνώμη στο πάνω και γωνία στο κάτω κεφάλι. Ο μεγαλύτερος τραβήχτηκε προς τα πίσω και ο μικρότερος σχεδόν την χτύπησε απομακρύνοντας την παλάμη της μακριά. «Πατέρα πάμε να φύγουμε.» είπε κι ενώ αυτή τους κοιτούσε με απορημένα μάτια, ξεκίνησαν να ντύνονται όσο πιο γρήγορα γινόταν. Αρκετά εύστροφη για να εκμεταλλευτεί την απογοήτευσή για τα πεταμένα λεφτά, ξαφνικά τους ρώτησε: «Θα σας πείραζε να τραβήξουμε ένα μικρό βιντεάκι, αφού ετοιμαστείτε; Αν συμμετέχετε θα μπορέσω να σας κάνω και κάποια έκπτωση, δεν κάνατε που δεν κάνατε τίποτα...»
Το ρεαλιστικό κλείσιμο του ματιού: Η πενηντάχρονη καλοδιατηρημένη τσατσά μέτρησε για άλλη μια φορά με προσοχή τα δολάρια, οκέι, ήταν ακριβώς χίλια. Της άρεσε της Πίτσιζ η νέα της θέση στο “Happy bunnies’ ranch”, από παλιά αυτό γούσταρε στα πορνεία, το ζουζούνισμα των αντρών, τις χαζοκουβέντες με τις άλλες γυναίκες, τα άπειρα λεφτά που περνούσαν από το χέρια σου και κάποια έμεναν σε εσένα. Το ίδιο το σεξ δεν της έλεγε πια και πολλά χωρίς συναίσθημα, πιθανόν εκεί να ήταν από την αρχή το πιπέρι στην όλη ιστορία, αλλά πώς να το ήξερε τότε, που να το έβρισκε πλέον; Να καλή ώρα η Σάνσετ, έλαμπε από περιέργεια που θα έκανε το πρώτο της τρίο με συγγενείς, είχε φορέσει και τα πιο ακριβά της εσώρουχα για να το γιορτάσει. Προσπάθησε να θυμηθεί πριν πόσο καιρό ήταν η πρώτη φορά που είχε κάνει κάτι τέτοιο, πόσες φορές μετά το είχε βαρεθεί. Δεν μπόρεσε, μια ολόκληρη παρέλαση από σώματα, πούτσους, στήθη και μουνιά πέρασαν από μπροστά της, σαν σάρκινο καλειδοσκόπιο που δε δημιουργούσε κανένα συγκεκριμένο σχήμα. Χάζεψε λίγο στο κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης τη Σάνσετ με τους δύο άντρες, γούστο είχε, τώρα που γδύθηκαν πατέρας και γιος έμοιαζαν ακόμη πιο πολύ, γέλασε. Τα καμπανάκια σε σχήμα βυζιού κουδούνισαν και της τράβηξαν την προσοχή μακριά από την οθόνη. Πρώτος μπήκε ο φαλακρός καμεραμάν, μετά ο δημοσιογράφος με το χαμόγελο της κολγκέιτ.
- Καλώς τα τα παιδιά! Δεν είχατε τελειώσει με τα γυρίσματα;
- Γεια σου Πίτσιζ! Κι εμείς αυτό νομίζαμε, αλλά μας είπαν οι παραγωγοί ότι το κάναμε πολύ βαρετό με τις αφηγήσεις των κοριτσιών και την καθημερινότητα του πορνείου. Θέλουν περισσότερο βυζί, κώλο, βίτσια, ξερεις, για να το πουλήσουν πιο εύκολα. Εκείνη η νάνισσα που δουλεύει για σας έχει έρθει; Μήπως να τη βάζαμε να μας κάνει κανένα στριπτίζ;
- Μπα, η Μαρία Ντολόρες έχει ρεπό σήμερα. Να σου πω όμως, πατέρας και γιος που το κάνουν με την ίδια γυναίκα σε ενδιαφέρει;
- Το συζητάς; Που είναι, πότε, με ποια;
«Περίμενε» είπε η Πίτσιζ και πάτησε το record για το κανάλι 4, αφού έλεγξε σε το φάση βρίσκονταν. «Μια χαρά», σκέφτηκε, «λίγο πριν το τέλος τους πέτυχα, εκεί που τα δίνουν όλα τα ζώα».
- Λοιπόν, ετοιμαστείτε να τους πάρετε από δίπλα, γιατί σε λίγο τελειώνουν, δωμάτιο 4. Κρυφή κάμερα έχετε μαζί, αν δε θέλουν να δείξουν το πρόσωπό τους;
- Ναι ρε Πίτσιζ, τι, για χτεσινούς μας πέρασες; Να πάρε κι αυτό για την καλή συνεργασία...
Η Πίτσιζ γύρισε το μάγουλό της, για να εισπράξει ένα φιλάκι μαζί με το πενηνταδόλαρο. «Τελικά, ποτέ δεν είναι αργά για λίγο συναίσθημα» μουρμούρισε και έχωσε το χαρτονόμισμα κάτω από το αριστερό της στήθος.
Το σηκωμένο διανοούμενο δάχτυλο: Ιδίως οι άντρες αναγνώστες είναι πιθανό να έχετε δει τις μικρές ώρες της Κυριακής ένα ντοκιμαντέρ του Σκάι με τίτλο «Ο οίκος της ηδονής», που αφηγείται ιστορίες εκδιδομένων γυναικών, προαγωγών και πελατών σε αμερικάνικα πορνεία. Οι είτε γυμνές είτε ημίγυμνες κοπέλες προσφέρουν άφθονη απόλαυση για το βλέμμα, ενώ κάποιες ιστορίες έχουν και ικανό ανθρωπολογικό ενδιαφέρον, τίποτα πιο αναμενόμενο δηλαδή ως θέαμα για έναν μορφωμένο νεαρό άντρα (με την κοινωνική συνήθεια της πορνογραφίας εγγεγραμμένη στην ταυτότητά του φύλου του, αλλά και με καλή δικαιολογία να το παρακολουθήσει, όντας ντοκιμαντέρ του Σκάι). Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ κατάφερε όμως προχτές βράδυ να μου προκαλέσει δύο αλλεπάλληλα κύματα ενόχλησης, για τα οποία θα ήθελα να πω αντίστοιχα δυο λόγια. Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, η σκηνή που με άφησε άναυδο παρουσίαζε έναν πατέρα και ένα γιο να έχουν επισκεφθεί από κοινού ένα πορνείο, ώστε να κάνουν έρωτα και οι δύο ταυτόχρονα με την ίδια πόρνη. Η κάμερα παρακολούθησε τους δύο άντρες ντυμένους ακόμη να δηλώνουν πόσο χαρούμενοι ήταν που βρίσκονταν επιτέλους με αυτόν τον τρόπο, κατά τη φάση που έβγαζαν τα ρούχα τους μαζί με τη νεαρή πόρνη, αλλά και αμέσως μετά τη συνεύρεσή τους, όπου εξηγούσαν ότι βρήκαν αυτόν τον τρόπο για να περάσουν ευχάριστα χρόνο μαζί ο ένας με τον άλλον, καθώς δούλευαν πολύ και οι δύο τους, οπότε βλέπονταν ελάχιστα. Έχω μεγαλώσει χωρίς αδελφό και πατέρα, οπότε η συγκαλυμμένη αιμομιξία της συγκεκριμένης συνεύρεσης υπερβαίνει τη φαντασία μου, το όποιο οιδιπόδειο βίωσα ψυχαναλυτικά με τη μητέρα μου, δεν έδωσε ποτέ τροφή σε τέτοιες φαντασιώσεις. Βρίσκω σίγουρα στη συγκεκριμένη οικογενειακή σχέση μια πολύ χαλαρή οριοθέτηση ανάμεσα σε πατέρα και γιο, πιθανά επικίνδυνη (όταν ξέρουμε μάλιστα απλές φιλίες, τις οποίες αποσυντόνισε ή διέλυσε η ανάπτυξη της σεξουαλικής τους πλευράς), δε θα ήθελα όμως να κρίνω περαιτέρω μια οικογένεια που δε γνωρίζω, αλλά απλώς είδα στην τηλεόραση. Το ότι όμως είδα αυτήν την οικογένεια στην τηλεόραση είναι ακριβώς το δεύτερο ζήτημα που ήθελα να θίξω. Λέγεται ευρέως και είναι πιθανόν αλήθεια ότι στην Αμερική η τηλεόραση είναι πολύ πιο κανιβαλική και φασίζουσα από την αντίστοιχη δική μας ευρωπαϊκή. Το ότι όμως βρέθηκε ένα τηλεοπτικό κανάλι να καταγράψει έναν πατέρα και γιο που συνευρίσκονται ερωτικά με μία πόρνη, ενώ αυτοί δεν είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα να μοιραστούν την εμπειρία τους με το τηλεοπτικό κοινό με κάνει να τρομάζω. Η έλλειψη οριοθέτησης ανάμεσα σε πατέρα και γιο επενδύεται επιπλέον με την έλλειψη οριοθέτησης ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο, τόσο πολύ και τόσο έντονα, που θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για ένα χάος που οι μόνοι συνεκτικοί αρμοί που του απομένουν είναι τελικά το θέαμα μέσα από το οποίο παρουσιάζεται.
Γ. Περί ύφους: Με τον τρόπο του νέου «άμμου»
Μια ιστορία ποτέ δεν είναι απλώς μια ιστορία. Ο/η συγγραφέας τη μορφοποιεί με το ύφος που θα χρησιμοποιήσει, ο/η αναγνώστης/τρια την παραμορφώνει με τον τρόπο που θα την καταλάβει κι έτσι γινόταν μάλλον από την αρχή της δημιουργικής γραφής. Κοινές συμφωνίες για τον τρόπο ανάγνωσης των κειμένων υπάρχουν βέβαια, τις οποίες περιγράφει (ή και κατασκευάζει) το ευγενές επάγγελμα των φιλολόγων, σταθεροποιεί η ανθρώπινη ιστορία, περιορίζει η φύση της ανθρώπινης αντίληψης. Θα μπορούσα να εξηγώ και να επιχειρηματολογώ για ώρα σχετικά με τα παραπάνω, μπήκα όμως στον κόπο και την απόλαυση να μιμηθώ τον Ραιημόν Καινώ, ακριβώς για να αποφύγω το ένα μοναδικό κείμενο και να αποσταθεροποιήσω τις ήδη ποικίλες αναγνώσεις σας.
Η όποια ιδιοτυπία μου ως ιστολόγου έγκειται μάλλον στο ότι κινούμαι εδώ και γύρω σας με μια τριπλή συνεκτική ιδιότητα, του εθισμένου στη γραφή αναγνώστη, του εμπλεκόμενου με τη γραφή συγγραφέα, του αποστασιοποιημένου από τη γραφή γλωσσολόγου, αυτού που μπορεί να χαρεί τα παιχνίδια του ύφους, να τα δημιουργήσει, αλλά και να τα αναλύσει, σαν έργα, συνήθειες και σκέψεις. Για τούτο το λόγο σπάνια θυμώνω με τα σχόλια που δεν «καταλαβαίνουν τι ήθελα να πω» στο ποστ μου, για αυτό το λόγο δεν είμαι σίγουρος ότι «κατάλαβα τα ποστ σας», μέχρι να απαντήσετε τα σχόλια μου. Δεν είμαι ευγενικός, αλλά αβέβαιος, αφού ο σκεπτόμενος ορθολογισμός μου δε μπορεί να μην αναγνωρίζει το συγγραφικό μου χάος και την αναγνωστική μου παρερμηνεία, χαρούμενα εγκλωβισμένος στην πολλαπλή μου ταυτότητα, όπως και συχνά αγχωμένος από αυτήν. Πιο ποιητικά, κουβαλώ μια γλώσσα αρκετά ηλεκτρική, τόσο όσο να με κινητοποιεί, όσο και να με βραχυκυκλώνει.
Αυτό το ποστ περιέχει ψήγματα από σχεδόν ολόκληρη τη γλώσσα μου, δε γράφτηκε όμως για να είναι αυτοαναφορικό. Σε αυτά τα παιχνίδια της γραφής και της ταυτότητας, εντέλει της επικοινωνίας, αισθάνομαι πολλούς/ές από εσάς συγγενικούς/ές μου, με τα πολλαπλά σας πρόσωπα ή το ένα και μοναδικό που κρύβει τα υπόλοιπα ανεπιτυχώς, στυλίστες/τριες μιας τέχνης ταπεινής, όπως η καθημερινή επικοινωνία. Αυτή την οικείοτητα μου τη χάρισε το μπλόγκινγκ, και την αφορμή για να την καταγράψω η αγαπημένη μου τσαμπουκαλού Τανίλα.
25.5.08
Για όλα τα πράγματα υπάρχει η πρώτη φορά: αηδιάζοντας με το μπλόγκινγκ
Το ποστ αυτό προκύπτει εν θερμώ και γι’ αυτό ίσως φανεί κάπως ασυνήθιστο στους τακτικούς αναγνώστες. Ενάμιση χρόνο που γράφω εδώ πέρα έχω αποφύγει το metablogging όπως ο διάολος το λιβάνι: δε βρήκα ποτέ κάποιον αρκετά σοβαρό λόγο για να επιτεθώ σε συμπλόγκερ, θεωρώντας πάντα ότι η καλύτερη λύση είναι η σιωπηλή απαξίωση ή η στηλίτευση της άποψης και όχι του ανθρώπου.
Μπαίνοντας όμως σήμερα στο μπλογκ του ΠρέζαTV διάβασα με έκπληξη τα ονόματα των κατηγορουμένων για την υπόθεση παιδοφιλίας, μαζί με την προτροπή στους αναγνώστες να στείλουν φωτογραφίες των ατόμων αυτών, αν έχουν. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να αφήσω δύο πολιτισμένα θυμωμένα σχόλια και να διαγράψω τον ΠρέζαTV από τα λινκ μας. Δε νιώθω να μου αρκεί.
Βρίσκω ανθρώπινη (αν και λίγο ανώριμη) την ανάγκη για όσο περισσότερη δημοσιότητα γίνεται στη σελίδα σου κι έτσι έχω παρακολουθήσει με κατανόηση τους πιασάρικους άλλα άσχετους με το θέμα τίτλους, τους τσαμπουκάδες και το βρισίδι για το τίποτα, το σπαμάρισμα στα σχόλια, μέσα που μετέρχονται πολλοί συμπλόγκερ για να ανεβάσουν την αναγνωσιμότητά τους. Ο βαθύς κιτρινισμός του press gr με έκανε πρώτη φορά να θυμώσω, αλλά εκεί φάνηκε ότι κρύβονταν από πίσω δημοσιογράφοι και οικονομικοπολιτικά συμφέροντα, συνδυασμός εκρηκτικός και πολύ αρχαιότερος από τα μπλογκ.
Σήμερα λοιπόν για πρώτη φορά στη διαδικτυακή ζωή μου τρόμαξα και αηδίασα: είτε για να ανεβάσει την αναγνωσιμότητά του, είτε γιατί με ειλικρίνεια αισθάνεται διαδικτυακός εισαγγελέας, ο ΠρεζαTV αποφάσισε να δημοσιοποιήσει ονόματα κατηγορουμένων για ένα τόσο σοβαρό έγκλημα και μάλιστα να ζητήσει από τους αναγνώστες του να του προσκομίσουν φωτογραφικά στοιχεία (ως χαφιέδες, ως διαδικτυακά όργανα της τάξης, ως τι;). Ακόμη κι αν έχει διασταυρώσει με απόλυτη βεβαιότητα τα ονόματα αυτά, πράγμα απίθανο, η άνεση με την οποία επιτίθεται σε συμπολίτες του, βάζοντας τους στον κίνδυνο της κοινωνικής κατακραυγής ή ακόμη και του λιντσαρίσματος, χωρίς να μπορεί να γνωρίζει αν ευσταθούν οι κατηγορίες αυτές, με άφησαν άναυδο. Είτε είναι επιπόλαια αφελής, είτε συνειδητά επικίνδυνος, ντρέπομαι για λογαριασμό του. Κι επίσης να τη χαιρόμαστε τη δημοσιογραφία των πολιτών μας, εκεί που λες ότι δεν πηγαίνει παρακάτω, πάντα βρίσκεται κάποιος να σε εκπλήξει.
[Το ποστ αυτό δε γράφεται για να ξεκατινιαστούμε με τον ΠρέζαTV ή με κάποιον υποστηρικτή του: είμαι θυμωμένος και επιτίθεμαι στη λογική που εκφράζει σε μια συγκεκριμένη συγκυρία ένα συγκεκριμένο άτομο. Αν κάποιοι θέλετε να μαλώσουμε για το συγκεκριμένο θέμα, είστε ευπρόσδεκτοι στα σχόλια.]
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Ανανέωση 1: Μετά από σχετικό σχόλιο του Αλλού Φαν Μαρξ και σύντομη έρευνα στο διαδίκτυο, διαπίστωσα ότι τουλάχιστον άλλα πέντε μπλογκ είχαν αναδημοσιεύσει τον κατάλογο με τα ονόματα, ενώ ένα από αυτά ζητούσε επίσης φωτογραφίες από τους αναγνώστες, με αρχική πηγή τους δημοσιογράφους Γ. Καρρά και Στ. Χίο της εφημερίδας Εspresso. Να τους χαιρόμαστε όλους τους, πολίτες και επαγγελματίες δημοσιογράφους.
Ανανέωση 2: Σήμερα, μια μέρα μετά από τη συγγραφή του ποστ, ανακοινώθηκε στις ειδήσεις ότι με νέο Προεδρικό Διάταγμα επιτρέπεται η δημοσιοποίηση ονομάτων και φωτογραφιών ακόμη και υπόδικων για ειδεχθή εγκλήματα, όπως η παιδεραστία. Η πραγματικότητα με υπερέβη, το μόνο που έχω να πω προς το παρόν είναι πως λυπάμαι για την υποχώρηση στοιχειωδών ατομικών δικαιωμάτων, όπως το τεκμήριο της αθωότητας.
Μπαίνοντας όμως σήμερα στο μπλογκ του ΠρέζαTV διάβασα με έκπληξη τα ονόματα των κατηγορουμένων για την υπόθεση παιδοφιλίας, μαζί με την προτροπή στους αναγνώστες να στείλουν φωτογραφίες των ατόμων αυτών, αν έχουν. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να αφήσω δύο πολιτισμένα θυμωμένα σχόλια και να διαγράψω τον ΠρέζαTV από τα λινκ μας. Δε νιώθω να μου αρκεί.
Βρίσκω ανθρώπινη (αν και λίγο ανώριμη) την ανάγκη για όσο περισσότερη δημοσιότητα γίνεται στη σελίδα σου κι έτσι έχω παρακολουθήσει με κατανόηση τους πιασάρικους άλλα άσχετους με το θέμα τίτλους, τους τσαμπουκάδες και το βρισίδι για το τίποτα, το σπαμάρισμα στα σχόλια, μέσα που μετέρχονται πολλοί συμπλόγκερ για να ανεβάσουν την αναγνωσιμότητά τους. Ο βαθύς κιτρινισμός του press gr με έκανε πρώτη φορά να θυμώσω, αλλά εκεί φάνηκε ότι κρύβονταν από πίσω δημοσιογράφοι και οικονομικοπολιτικά συμφέροντα, συνδυασμός εκρηκτικός και πολύ αρχαιότερος από τα μπλογκ.
Σήμερα λοιπόν για πρώτη φορά στη διαδικτυακή ζωή μου τρόμαξα και αηδίασα: είτε για να ανεβάσει την αναγνωσιμότητά του, είτε γιατί με ειλικρίνεια αισθάνεται διαδικτυακός εισαγγελέας, ο ΠρεζαTV αποφάσισε να δημοσιοποιήσει ονόματα κατηγορουμένων για ένα τόσο σοβαρό έγκλημα και μάλιστα να ζητήσει από τους αναγνώστες του να του προσκομίσουν φωτογραφικά στοιχεία (ως χαφιέδες, ως διαδικτυακά όργανα της τάξης, ως τι;). Ακόμη κι αν έχει διασταυρώσει με απόλυτη βεβαιότητα τα ονόματα αυτά, πράγμα απίθανο, η άνεση με την οποία επιτίθεται σε συμπολίτες του, βάζοντας τους στον κίνδυνο της κοινωνικής κατακραυγής ή ακόμη και του λιντσαρίσματος, χωρίς να μπορεί να γνωρίζει αν ευσταθούν οι κατηγορίες αυτές, με άφησαν άναυδο. Είτε είναι επιπόλαια αφελής, είτε συνειδητά επικίνδυνος, ντρέπομαι για λογαριασμό του. Κι επίσης να τη χαιρόμαστε τη δημοσιογραφία των πολιτών μας, εκεί που λες ότι δεν πηγαίνει παρακάτω, πάντα βρίσκεται κάποιος να σε εκπλήξει.
[Το ποστ αυτό δε γράφεται για να ξεκατινιαστούμε με τον ΠρέζαTV ή με κάποιον υποστηρικτή του: είμαι θυμωμένος και επιτίθεμαι στη λογική που εκφράζει σε μια συγκεκριμένη συγκυρία ένα συγκεκριμένο άτομο. Αν κάποιοι θέλετε να μαλώσουμε για το συγκεκριμένο θέμα, είστε ευπρόσδεκτοι στα σχόλια.]
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Ανανέωση 1: Μετά από σχετικό σχόλιο του Αλλού Φαν Μαρξ και σύντομη έρευνα στο διαδίκτυο, διαπίστωσα ότι τουλάχιστον άλλα πέντε μπλογκ είχαν αναδημοσιεύσει τον κατάλογο με τα ονόματα, ενώ ένα από αυτά ζητούσε επίσης φωτογραφίες από τους αναγνώστες, με αρχική πηγή τους δημοσιογράφους Γ. Καρρά και Στ. Χίο της εφημερίδας Εspresso. Να τους χαιρόμαστε όλους τους, πολίτες και επαγγελματίες δημοσιογράφους.
Ανανέωση 2: Σήμερα, μια μέρα μετά από τη συγγραφή του ποστ, ανακοινώθηκε στις ειδήσεις ότι με νέο Προεδρικό Διάταγμα επιτρέπεται η δημοσιοποίηση ονομάτων και φωτογραφιών ακόμη και υπόδικων για ειδεχθή εγκλήματα, όπως η παιδεραστία. Η πραγματικότητα με υπερέβη, το μόνο που έχω να πω προς το παρόν είναι πως λυπάμαι για την υποχώρηση στοιχειωδών ατομικών δικαιωμάτων, όπως το τεκμήριο της αθωότητας.
could have made it to the Eurovision - indieannlog set 28
Γαλλία... Μακράν η έκπληξη της βραδιάς, είδα ξαφνικά τον Sebastian Tellier ως άλλο Jarvis Cocker να τραγουδά το Divine και σκέφτηκα ότι θα ήταν καλά για μια φορά να έστελναν στη Eurovision τα πραγματικά hype συγκροτήματα της κάθε χώρας...
πχ...
Βέλγιο... Tim Vanhamel - Until I find you. Σκοτάδι στη σκηνή, πίσω μεγάλο video-wall που δείχνει βέλγικους δρόμους ο Tim περπατάει πάνω σε έναν κυλιόμενο διάδρομο κι ενώ βρίσκεται συνέχεια στο κέντρο της σκηνής εμείς νομίζουμε ότι έχει τσάκισε να ψάχνει απεγνωσμένα την καλή του.
Γερμανία... Paul Van Dyk ft Rea Garvey –Let go. Η Γερμανία συμμετέχει με έναν dj –αν ένας Tiesto μπορεί να σηκώσει στην πλάτη του ολόκληρη την έναρξη της Ολυμπιάδας δε θα μπορέσει o Van Dyk να τα βγάλει πέρα με ένα ευρωπανηγυράκι; Ο τραγουδιστής των Reamonn συνδράμει μιμούμενος απταίστως τον Bono και μιας και καλοκαίρι πλησιάζει θα το έβλεπα για μεγάλο hit in the heat
Αγγλία... Team Waterpolo - Letting go. Το συγκρότημα από το Preston θα εμφανιστεί στη σκηνή σαν την Αλίκη στη Μανταλένα: με θαλασσινό συνολάκι πάνω σε βάρκα στον ωκεανό και γλάροι να πετάνε από πάνω τους, η φυσαρμόνικα θα σε κάνει να θες να τραγουδήσεις «μια βάρκα ήταν μόνη της σε θάλασσα γαλααάζια» και ναι, επιτέλους η Αγγλία θα δείξει το πραγματικό της indie beatle εαυτό.
Δανία... Cartridge - The woods. Το σκηνικό είναι η Κοκκινοσκουφίτσα να κυνηγάει τον λύκο ανάμεσα στα δέντρα –οικολογικό μήνυμα- όπου δέντρα είναι ντυμένα τα αγόρια της μπάντας –παρά τα χιόνια και τον συντηριτισμό στην κατάψυξή, κάτι φρέσκο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας.
Βουλγαρία... Ostava - Buzy. Έψαχνα το single "baby" –που προσωπικά μου θυμίζει εκπληκτικά bokomolech- αλλά δεν το βρήκα, ακούστε αυτό που θυμίζει κάτι από Suede και είναι επίσης μια χαρά.
πχ...
Βέλγιο... Tim Vanhamel - Until I find you. Σκοτάδι στη σκηνή, πίσω μεγάλο video-wall που δείχνει βέλγικους δρόμους ο Tim περπατάει πάνω σε έναν κυλιόμενο διάδρομο κι ενώ βρίσκεται συνέχεια στο κέντρο της σκηνής εμείς νομίζουμε ότι έχει τσάκισε να ψάχνει απεγνωσμένα την καλή του.
Γερμανία... Paul Van Dyk ft Rea Garvey –Let go. Η Γερμανία συμμετέχει με έναν dj –αν ένας Tiesto μπορεί να σηκώσει στην πλάτη του ολόκληρη την έναρξη της Ολυμπιάδας δε θα μπορέσει o Van Dyk να τα βγάλει πέρα με ένα ευρωπανηγυράκι; Ο τραγουδιστής των Reamonn συνδράμει μιμούμενος απταίστως τον Bono και μιας και καλοκαίρι πλησιάζει θα το έβλεπα για μεγάλο hit in the heat
Αγγλία... Team Waterpolo - Letting go. Το συγκρότημα από το Preston θα εμφανιστεί στη σκηνή σαν την Αλίκη στη Μανταλένα: με θαλασσινό συνολάκι πάνω σε βάρκα στον ωκεανό και γλάροι να πετάνε από πάνω τους, η φυσαρμόνικα θα σε κάνει να θες να τραγουδήσεις «μια βάρκα ήταν μόνη της σε θάλασσα γαλααάζια» και ναι, επιτέλους η Αγγλία θα δείξει το πραγματικό της indie beatle εαυτό.
Δανία... Cartridge - The woods. Το σκηνικό είναι η Κοκκινοσκουφίτσα να κυνηγάει τον λύκο ανάμεσα στα δέντρα –οικολογικό μήνυμα- όπου δέντρα είναι ντυμένα τα αγόρια της μπάντας –παρά τα χιόνια και τον συντηριτισμό στην κατάψυξή, κάτι φρέσκο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας.
Βουλγαρία... Ostava - Buzy. Έψαχνα το single "baby" –που προσωπικά μου θυμίζει εκπληκτικά bokomolech- αλλά δεν το βρήκα, ακούστε αυτό που θυμίζει κάτι από Suede και είναι επίσης μια χαρά.
22.5.08
Ammoscast 3: Η πολιτική Eurovision – Ελλάδα και Κύπρος
Αρχικά σκόπευα να κάνω μια χιουμοριστική αναδρομή στην ιστορία των συμμετοχών Ελλάδας και Κύπρου, αφού άκουσα όμως όλα τα τραγούδια, ενθουσιάστηκα τόσο που αποφάσισα να το ρίξω στην κριτική κοινωνική ανάλυση της ποπ κουλτούρας (παραστρατημένοι του google, προχωράτε από εδώ και πέρα με δική σας ευθύνη). Ως «πολιτική Eurovision» δεν εννοώ τη συνήθεια ορισμένων χωρών να αλληλοψηφίζονται, ή τα οικονομικά συμφέροντα που μπορεί να κρύβονται πίσω από ένα διαγωνισμό ποπ μουσικής. Όλα αυτά είναι βέβαια πολιτικά ζητήματα με την ευρύτερη έννοια, αλλά δε συνδέονται στενά με τα ίδια τα τραγούδια, καθαυτό αντικείμενο ενός ammoscast. Σήμερα θα δώσω έμφαση σε τραγούδια που έχουν στείλει η Ελλάδα και Κύπρος με έντονη ιδεολογική φόρτιση, συνήθως εθνικοπατριωτική, αλλά όχι μόνο. Ο σύντομος σχολιασμός μου σε καθένα από αυτά δε σκοπεύει να λειτουργήσει ως αντι-προπαγάνδα, αλλά απλώς να υποψιάσει τον αναγνώστη σχετικά με την πονηρή αθωότητα του τραγουδιού.
Ελληνορθόδοξος πολιτισμός: «Σωκράτη εσύ σουπερστάρ» (Ελλάδα - 1979)
Ο Σωκράτης του τραγουδιού είναι αυτός ακριβώς που έχει στο μυαλό του και ο Παναγιότατος Άνθιμος Θεσσαλονίκης. Στο πρώτο κουπλέ ακούμε πως ήταν ο πρώτος Χριστός, γυρνούσε με κάπα ζητιάνου και πουλιά στα γένια του (σαν το Φραγκίσκο της Ασίζης) μιλώντας για αγάπη και φως, σοφός των σοφών βασιλιάς (για να πάρει και λίγο από Σολομώντα). Ο Σωκράτης ξαναγίνεται Χριστός στο δεύτερο κουπλέ, αφού δικάζεται από ένα λαό – Πιλάτο και ξεψυχάει για να βρεθεί μαζί με τον αιώνιο θεό. Εν κατακλείδι σε αυτό το τραγούδι ο Σωκράτης συναντά από τη μια μεριά το μιούζικαλ Jesus Christ Superstar και από την άλλη τη γνωστή ρητορική για τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους ως πρόδρομους του χριστιανισμού (προφανές πρωθύστερο, καθώς ο χριστιανισμός ήταν που δανείστηκε πολλά από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία), για να δημιουργήσει ένα ωραιότατο παράδειγμα μεταμοντέρνου χυλού.
Η αδιάσπαστη συνέχεια του Ελληνισμού: «Στη φωτιά» (Κύπρος – 1995)
Ήρωας του τραγουδιού αυτού είναι ο Έλληνας, ο οποίος στο πρώτο κουπλέ και ρεφρέν επιζεί μόνος του πολεμώντας και περνώντας μέσα από τη φωτιά, παρόλο που τον έχουν τρυπήσει καρφιά, παρόλο που οι άλλοι έλεγαν ότι ο Έλληνας χάθηκε. Στη συνέχεια στο δεύτερο κουπλέ, ο Έλληνας οφείλει να κρατήσει τη φωτιά στο στήθος του άσβεστη, προσπερνώντας τα λόγια που ακούει γύρω του, για να μη χάνει το κουράγιο του. Θα ήταν άδικο να μην αναγνωρίσουμε σε αυτό το τραγούδι τη δυνατότητα για μια πανανθρώπινη ερμηνεία, για το άτομο που επιβιώνει παρά τις αντιξοότητες που συναντά. Η επιλογή όμως του στιχουργού να ονομάσει αυτό το άτομο «Έλληνα» μας προτρέπει μάλλον να σκεφτούμε τον ελληνισμό που επιβίωσε παρά τις επιθέσεις και τις καταπιέσεις των εχθρών του, που προσπάθησαν να του στερήσουν την ταυτότητα και την κληρονομιά του. Η συζήτηση υπερβαίνει φυσικά την παράγραφο ενός ποστ, καλό είναι όμως να αναφέρω πως η πολιτισμική σύνδεσή των Νεοελλήνων με τους Αρχαίους Έλληνες διαμέσου των Βυζαντινών δεν είναι καθόλου δεδομένη για την επιστήμη της ιστορίας (ενώ αντίθετα είναι δεδομένη η προσπάθεια των κυβερνήσεων από καταβολής ελληνικού κράτους να μας πείσουν σχετικά με αυτήν).
Ο Θεός αγαπά την Ελλάδα και τιμωρεί τους εχθρούς της: «Ποια προσευχή» (Ελλάδα – 1995)
Άμεσα συγγενικό με το προηγούμενο τραγούδι (συνυπήρξαν μάλιστα την ίδια χρονιά στο διαγωνισμό), εδώ παρακολουθούμε τα βάσανα της Ελλάδας, που μοιάζει με αρχετυπική γυναίκα παραμυθιού. Της κλέβουν την περιουσία, το θρόνο και το αστέρι (ποιο αστέρι; ένα είναι το αστέρι, όπως μία και η Μακεδονία), αυτή όμως συγχωρεί τους εχθρούς της και αναρωτιέται ποια προσευχή να κάνει για να συγχωρεθούν από τις αμαρτίες τους και να σωθούν. Παρόλο που δε λέγεται ρητά, νομίζω υπονοείται με σαφήνεια πως για να σώσει μια προσευχή τους εχθρούς της Ελλάδας, μάλλον ο Θεός σκοπεύει να τους τιμωρήσει. Η εικονοποιία της Ελλάδας ως πληγωμένης και κουρελιασμένης που σέρνεται στα χώματα, όπως και η μυθική πίστη σε ένα Θεό που αγαπά ειδικά τους αυθεντικούς – χριστιανούς – Έλληνες – Ορθόδοξους, εκβάλλει από το 19ο αιώνα και τη Μεγάλη Ιδέα στα τέλη του εικοστού, με ένα ομολογουμένως ευχάριστο και λαμπερό περιτύλιγμα. Είναι σαφές ότι τα συμφέροντα της Ελλάδας έχουν συγκρουστεί και συγκρούονται κατά καιρούς με δυνάμεις μεγαλύτερες από αυτήν. Το γεγονός αυτό όμως δεν ακυρώνει ότι το ελληνικό κράτος υπερτριπλασίασε την έκταση του τα τελευταία εκατόν πενήντα χρόνια και είναι σχεδόν τριάντα χρόνια μέλος της ισχυρότερης οικονομικοπολιτικής κοινότητας σε παγκόσμιο επίπεδο.
Τα ξενόφερτα στοιχεία απειλούν την αυθεντικότητα του ελληνικού πολιτισμού : «Ελλάδα, χώρα του φωτός» (Ελλάδα – 1993)
Οι στίχοι είναι άξιοι ρητής καταγραφής: «Ελλάδα χώρα του φωτός/ του κόσμου αρχή και γυρισμός/ τόπος που διάλεξε ο θεός/ κάτι τρέχει/ πέρα βρέχει/ έρχεται δύσκολος καιρός/ και σου φωνάζει ο ουρανός/ κάτσε σκέψου/ λογικέψου/ Τη μια μας παίζουν ροκ, την άλλη τσιφτετέλι/ παιδιά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη./ μας ξεγελάνε με σεκλέτι και μεράκι/ πνεύμα αθάνατο, σε τρώει το σαράκι. Ελλάδα, χώρα του φωτός/ πολεμιστής ειρηνικός/ κάνε άλλο ένα βήμα μπρος/ για προχώρα/ ήρθε η ώρα/ είσαι του κόσμου το κρασί/ κι ας μην το ξέρεις ούτε εσύ/ κάτσε βρες τα/ και έβγα πες τα/ Τη μια μας παίζουν ροκ κτλ.» Η Καίτη Γαρμπή, πιστή στην παράδοση του μπουζουκοπόπ είδους, όπου τραγουδάς κάτι με νόημα «με άφησες – την ταλαίπωρη – θέλω να πεθάνω», αλλά με μουσική και ύφος «περνάω τέλεια – είμαι θεά – πάρε με τώρα» μας κάνει ένα ταχύρρυθμο μάθημα στις αξίες του ελληνικού πολιτισμού και τις απειλές της ξενόφερτης κουλτούρας, τόσο από την Ανατολή, όσο και από τη Δύση. Από τη μεριά μου πολύ φοβάμαι ότι ο ελληνικός πολιτισμός (αν υπάρχει ως ενιαία οντότητα) ήδη από τα αρχαία χρόνια φημίζεται ακριβώς για την ικανότητα να ενσωματώνει δάνεια πολιτισμικά στοιχεία, αναδεικνύοντας πρωτότυπες συνθέσεις.
Η εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο: «Παναγιά μου, Παναγιά μου» (Ελλάδα 1976)
Το τραγούδι αυτό κουβαλά πολλά πλεονεκτήματα, πέρα από την κρυστάλλινη φωνή της Μαρίζας Κωχ. Παίροντας μορφολογικά στοιχεία από λαϊκά μοιρολόγια και θρήνους, οι στίχοι οικοδομούν την αντίθεση «πληγές της Κύπρου που μοιάζουν με χάρες της Κύπρου»: οι σκηνές δεν είναι κάμπινγκ αλλά κατασκηνώσεις προσφύγων, τα ερείπία δεν είναι αρχαία μνημεία αλλά γκρεμισμένα σπίτια, τα σκαμμένα χωράφια δεν ετοιμάζονται για σπορά αλλά για τάφους. Αν το τραγούδι ήταν γραμμένο αλλιώς θα όφειλα να επισημάνω ότι η τουρκική εισβολή στην Κύπρο εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο τραγικών πολιτικών επιλογών από τη μεριά τουλάχιστον των Ελλαδιτών και φυσικά την ισχυρή εμπλοκή του αμερικανικού παράγοντα. Σε αυτή του τη μορφή όμως αναγνωρίζω στο στιχουργό τη μαγκιά να μιλήσει για το δράμα των προσφύγων και των πολεμικών καταστροφών, αλλά ούτε μια στιγμή για εχθρούς, σε εποχές μάλιστα μαχητικά φορτισμένες, με νωπές τις μνήμες από την εισβολή.
Ο πλανήτης πεθαίνει, αλλά οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα: «S.O.S.» (Κύπρος 1991)
Οι οικολογικές εμμονές αυτού του μπλογκ είναι γνωστές στους σταθερούς αναγνώστες, οπότε θα περίμενε κανείς να επικροτήσω μια συμμετοχή τραγουδιού που καταγράφει πολλά και σημαντικά οικολογικά προβλήματα (πυρκαγιές, πυρηνικά, φαινόμενο του θερμοκηπίου, ατμοσφαιρική ρύπανση, όξινη βροχή, εξαφάνιση ειδών) εκπέμποντας S.O.S. εκ μέρους του πλανήτη Γη. Δυστυχώς στους στίχους περιλαμβάνεται η συνηθέστερη δικαιολογία του μέσου πολίτη για την έλλειψη περιβαλλοντικής συνείδησης και δράσης από τη μεριά του: «οι άνθρωποι σωπαίνουν και δεν ξέρουν τι να κάνουν πια». Να ανακυκλώνουν, να μετακινούνται με μέσα μαζικής μεταφοράς, να μην αγοράζουν πράγματα που δε χρειάζονται, να μη χτίζουν ενεργοβόρα σπίτια, να ψηφίζουν κόμματα που ενδιαφέρονται για το περιβάλλον, αν έχουν χρόνο να μπουν σε καμιά οικολογική ομάδα. Αυτά να κάνουν, για αρχή.
Το αστέρι της Βεργίνας και η μπότα του φαντάρου: «Όλου το κόσμου η ελπίδα» (Ελλάδα 1992) και «S.A.G.A.P.O» (Ελλάδα 2002)
Σε αντίθεση με όλα τα προηγούμενα τραγούδια που παρουσιάστηκαν, σε αυτά τα δύο η όποια ιδεολογική φόρτιση δεν ανήκει στο στιχουργό. Ένα συμπαθές τραγούδι, όπως το «΄Ολου του κόσμου η Ελπίδα», το οποίο μάλλον μιλά για την ανασφάλεια του σύγχρονου ανθρώπου σε καιρούς έντονων αλλαγών, επενδύεται με πολεμικά τύμπανα, τριήρη, ασπίδες που θυμίζουν τον ήλιο της Βεργίνας και κόσμημα στην τραγουδίστρια τον ήλιο της Βεργίνας. Από την άλλη η καλτ τραγικότητα του S.A.G.A.P.O. προσπαθεί να πείσει κάποια να εκφράσει την αγάπη της, με στολές μηχανόβιου ματατζή ρόμποκοπ και στρατιωτικό βηματισμό. Ο Μιχάλης Ρακιτζής έχει στο ενεργητικό του και βιντεοκλίπ με εικόνες του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και της Αγιάς Σοφιάς χωρίς μιναρέδες, οπότε το πιο εύκολο θα ήταν να τον εντάξουμε ιδεολογικά στον εθνικισμό και το μιλιταρισμό. Ευτυχώς στην προκειμένη περίπτωση το αποτέλεσμα καταλήγει τόσο γελοίο, ώστε να χαιρόμαστε για το υφολογικό αυτογκόλ του καλλιτέχνη.
Αντι επιλόγου, κάπως αφελής, πλην όμως υγιής, φιλοπατρία: «Μάνα μου» (Κύπρος 1997), «Γένεσις» (Κύπρος 1998) «Ντίρι ντίρι» (Ελλάδα – 1994)
Τα σχόλιά μου μέχρι τώρα υπήρξαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία δηλητηριώδη, τόσο που να φαίνεται ότι είμαι αντίθετος με οποιαδήποτε συμμετοχή μιλά για την Ελλάδα και την Κύπρο ή γενικότερα για την πατρίδα και την πολιτική. Η αντίθεσή μου δεν είναι όμως αισθητική, αλλά ιδεολογική: προσπάθησα να κάνω σύντομες, σχεδόν επί τροχάδην κριτικές, σε πολιτικές απόψεις που βρήκα να κρύβονται πίσω από τα συγκεκριμένα τραγούδια, από τη σκοπιά πάντα ήπιου αντιεθνικιστή, αλλά όχι και άπατρι. Για να κάνω ακόμη σαφέστερη αυτή τη θέση μου, σας παρουσιάζω αμέσως μετά τρία τραγούδια που δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα, αλλά δε διαφωνώ ιδεολογικά με τους στίχους ή την παρουσίασή τους. Μιλούν και τα τρία για τις όμορφες χάρες της Ελλάδας και Κύπρου, είτε εκφράζοντας την αγάπη των δημιουργών για την πατρίδα τους (Γένεσις και Μάνα μου) είτε τον έρωτα του αφηγητή για μια γυναίκα που συναντά σε ένα ελληνικό νησί (Ντίρι ντίρι). Κάπου εδώ τελειώνει λοιπόν αυτό το μάλλον πρωτότυπο αφιέρωμα στην πολιτική Eurovision.
Ελληνορθόδοξος πολιτισμός: «Σωκράτη εσύ σουπερστάρ» (Ελλάδα - 1979)
Ο Σωκράτης του τραγουδιού είναι αυτός ακριβώς που έχει στο μυαλό του και ο Παναγιότατος Άνθιμος Θεσσαλονίκης. Στο πρώτο κουπλέ ακούμε πως ήταν ο πρώτος Χριστός, γυρνούσε με κάπα ζητιάνου και πουλιά στα γένια του (σαν το Φραγκίσκο της Ασίζης) μιλώντας για αγάπη και φως, σοφός των σοφών βασιλιάς (για να πάρει και λίγο από Σολομώντα). Ο Σωκράτης ξαναγίνεται Χριστός στο δεύτερο κουπλέ, αφού δικάζεται από ένα λαό – Πιλάτο και ξεψυχάει για να βρεθεί μαζί με τον αιώνιο θεό. Εν κατακλείδι σε αυτό το τραγούδι ο Σωκράτης συναντά από τη μια μεριά το μιούζικαλ Jesus Christ Superstar και από την άλλη τη γνωστή ρητορική για τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους ως πρόδρομους του χριστιανισμού (προφανές πρωθύστερο, καθώς ο χριστιανισμός ήταν που δανείστηκε πολλά από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία), για να δημιουργήσει ένα ωραιότατο παράδειγμα μεταμοντέρνου χυλού.
Η αδιάσπαστη συνέχεια του Ελληνισμού: «Στη φωτιά» (Κύπρος – 1995)
Ήρωας του τραγουδιού αυτού είναι ο Έλληνας, ο οποίος στο πρώτο κουπλέ και ρεφρέν επιζεί μόνος του πολεμώντας και περνώντας μέσα από τη φωτιά, παρόλο που τον έχουν τρυπήσει καρφιά, παρόλο που οι άλλοι έλεγαν ότι ο Έλληνας χάθηκε. Στη συνέχεια στο δεύτερο κουπλέ, ο Έλληνας οφείλει να κρατήσει τη φωτιά στο στήθος του άσβεστη, προσπερνώντας τα λόγια που ακούει γύρω του, για να μη χάνει το κουράγιο του. Θα ήταν άδικο να μην αναγνωρίσουμε σε αυτό το τραγούδι τη δυνατότητα για μια πανανθρώπινη ερμηνεία, για το άτομο που επιβιώνει παρά τις αντιξοότητες που συναντά. Η επιλογή όμως του στιχουργού να ονομάσει αυτό το άτομο «Έλληνα» μας προτρέπει μάλλον να σκεφτούμε τον ελληνισμό που επιβίωσε παρά τις επιθέσεις και τις καταπιέσεις των εχθρών του, που προσπάθησαν να του στερήσουν την ταυτότητα και την κληρονομιά του. Η συζήτηση υπερβαίνει φυσικά την παράγραφο ενός ποστ, καλό είναι όμως να αναφέρω πως η πολιτισμική σύνδεσή των Νεοελλήνων με τους Αρχαίους Έλληνες διαμέσου των Βυζαντινών δεν είναι καθόλου δεδομένη για την επιστήμη της ιστορίας (ενώ αντίθετα είναι δεδομένη η προσπάθεια των κυβερνήσεων από καταβολής ελληνικού κράτους να μας πείσουν σχετικά με αυτήν).
Ο Θεός αγαπά την Ελλάδα και τιμωρεί τους εχθρούς της: «Ποια προσευχή» (Ελλάδα – 1995)
Άμεσα συγγενικό με το προηγούμενο τραγούδι (συνυπήρξαν μάλιστα την ίδια χρονιά στο διαγωνισμό), εδώ παρακολουθούμε τα βάσανα της Ελλάδας, που μοιάζει με αρχετυπική γυναίκα παραμυθιού. Της κλέβουν την περιουσία, το θρόνο και το αστέρι (ποιο αστέρι; ένα είναι το αστέρι, όπως μία και η Μακεδονία), αυτή όμως συγχωρεί τους εχθρούς της και αναρωτιέται ποια προσευχή να κάνει για να συγχωρεθούν από τις αμαρτίες τους και να σωθούν. Παρόλο που δε λέγεται ρητά, νομίζω υπονοείται με σαφήνεια πως για να σώσει μια προσευχή τους εχθρούς της Ελλάδας, μάλλον ο Θεός σκοπεύει να τους τιμωρήσει. Η εικονοποιία της Ελλάδας ως πληγωμένης και κουρελιασμένης που σέρνεται στα χώματα, όπως και η μυθική πίστη σε ένα Θεό που αγαπά ειδικά τους αυθεντικούς – χριστιανούς – Έλληνες – Ορθόδοξους, εκβάλλει από το 19ο αιώνα και τη Μεγάλη Ιδέα στα τέλη του εικοστού, με ένα ομολογουμένως ευχάριστο και λαμπερό περιτύλιγμα. Είναι σαφές ότι τα συμφέροντα της Ελλάδας έχουν συγκρουστεί και συγκρούονται κατά καιρούς με δυνάμεις μεγαλύτερες από αυτήν. Το γεγονός αυτό όμως δεν ακυρώνει ότι το ελληνικό κράτος υπερτριπλασίασε την έκταση του τα τελευταία εκατόν πενήντα χρόνια και είναι σχεδόν τριάντα χρόνια μέλος της ισχυρότερης οικονομικοπολιτικής κοινότητας σε παγκόσμιο επίπεδο.
Τα ξενόφερτα στοιχεία απειλούν την αυθεντικότητα του ελληνικού πολιτισμού : «Ελλάδα, χώρα του φωτός» (Ελλάδα – 1993)
Οι στίχοι είναι άξιοι ρητής καταγραφής: «Ελλάδα χώρα του φωτός/ του κόσμου αρχή και γυρισμός/ τόπος που διάλεξε ο θεός/ κάτι τρέχει/ πέρα βρέχει/ έρχεται δύσκολος καιρός/ και σου φωνάζει ο ουρανός/ κάτσε σκέψου/ λογικέψου/ Τη μια μας παίζουν ροκ, την άλλη τσιφτετέλι/ παιδιά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη./ μας ξεγελάνε με σεκλέτι και μεράκι/ πνεύμα αθάνατο, σε τρώει το σαράκι. Ελλάδα, χώρα του φωτός/ πολεμιστής ειρηνικός/ κάνε άλλο ένα βήμα μπρος/ για προχώρα/ ήρθε η ώρα/ είσαι του κόσμου το κρασί/ κι ας μην το ξέρεις ούτε εσύ/ κάτσε βρες τα/ και έβγα πες τα/ Τη μια μας παίζουν ροκ κτλ.» Η Καίτη Γαρμπή, πιστή στην παράδοση του μπουζουκοπόπ είδους, όπου τραγουδάς κάτι με νόημα «με άφησες – την ταλαίπωρη – θέλω να πεθάνω», αλλά με μουσική και ύφος «περνάω τέλεια – είμαι θεά – πάρε με τώρα» μας κάνει ένα ταχύρρυθμο μάθημα στις αξίες του ελληνικού πολιτισμού και τις απειλές της ξενόφερτης κουλτούρας, τόσο από την Ανατολή, όσο και από τη Δύση. Από τη μεριά μου πολύ φοβάμαι ότι ο ελληνικός πολιτισμός (αν υπάρχει ως ενιαία οντότητα) ήδη από τα αρχαία χρόνια φημίζεται ακριβώς για την ικανότητα να ενσωματώνει δάνεια πολιτισμικά στοιχεία, αναδεικνύοντας πρωτότυπες συνθέσεις.
Η εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο: «Παναγιά μου, Παναγιά μου» (Ελλάδα 1976)
Το τραγούδι αυτό κουβαλά πολλά πλεονεκτήματα, πέρα από την κρυστάλλινη φωνή της Μαρίζας Κωχ. Παίροντας μορφολογικά στοιχεία από λαϊκά μοιρολόγια και θρήνους, οι στίχοι οικοδομούν την αντίθεση «πληγές της Κύπρου που μοιάζουν με χάρες της Κύπρου»: οι σκηνές δεν είναι κάμπινγκ αλλά κατασκηνώσεις προσφύγων, τα ερείπία δεν είναι αρχαία μνημεία αλλά γκρεμισμένα σπίτια, τα σκαμμένα χωράφια δεν ετοιμάζονται για σπορά αλλά για τάφους. Αν το τραγούδι ήταν γραμμένο αλλιώς θα όφειλα να επισημάνω ότι η τουρκική εισβολή στην Κύπρο εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο τραγικών πολιτικών επιλογών από τη μεριά τουλάχιστον των Ελλαδιτών και φυσικά την ισχυρή εμπλοκή του αμερικανικού παράγοντα. Σε αυτή του τη μορφή όμως αναγνωρίζω στο στιχουργό τη μαγκιά να μιλήσει για το δράμα των προσφύγων και των πολεμικών καταστροφών, αλλά ούτε μια στιγμή για εχθρούς, σε εποχές μάλιστα μαχητικά φορτισμένες, με νωπές τις μνήμες από την εισβολή.
Ο πλανήτης πεθαίνει, αλλά οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα: «S.O.S.» (Κύπρος 1991)
Οι οικολογικές εμμονές αυτού του μπλογκ είναι γνωστές στους σταθερούς αναγνώστες, οπότε θα περίμενε κανείς να επικροτήσω μια συμμετοχή τραγουδιού που καταγράφει πολλά και σημαντικά οικολογικά προβλήματα (πυρκαγιές, πυρηνικά, φαινόμενο του θερμοκηπίου, ατμοσφαιρική ρύπανση, όξινη βροχή, εξαφάνιση ειδών) εκπέμποντας S.O.S. εκ μέρους του πλανήτη Γη. Δυστυχώς στους στίχους περιλαμβάνεται η συνηθέστερη δικαιολογία του μέσου πολίτη για την έλλειψη περιβαλλοντικής συνείδησης και δράσης από τη μεριά του: «οι άνθρωποι σωπαίνουν και δεν ξέρουν τι να κάνουν πια». Να ανακυκλώνουν, να μετακινούνται με μέσα μαζικής μεταφοράς, να μην αγοράζουν πράγματα που δε χρειάζονται, να μη χτίζουν ενεργοβόρα σπίτια, να ψηφίζουν κόμματα που ενδιαφέρονται για το περιβάλλον, αν έχουν χρόνο να μπουν σε καμιά οικολογική ομάδα. Αυτά να κάνουν, για αρχή.
Το αστέρι της Βεργίνας και η μπότα του φαντάρου: «Όλου το κόσμου η ελπίδα» (Ελλάδα 1992) και «S.A.G.A.P.O» (Ελλάδα 2002)
Σε αντίθεση με όλα τα προηγούμενα τραγούδια που παρουσιάστηκαν, σε αυτά τα δύο η όποια ιδεολογική φόρτιση δεν ανήκει στο στιχουργό. Ένα συμπαθές τραγούδι, όπως το «΄Ολου του κόσμου η Ελπίδα», το οποίο μάλλον μιλά για την ανασφάλεια του σύγχρονου ανθρώπου σε καιρούς έντονων αλλαγών, επενδύεται με πολεμικά τύμπανα, τριήρη, ασπίδες που θυμίζουν τον ήλιο της Βεργίνας και κόσμημα στην τραγουδίστρια τον ήλιο της Βεργίνας. Από την άλλη η καλτ τραγικότητα του S.A.G.A.P.O. προσπαθεί να πείσει κάποια να εκφράσει την αγάπη της, με στολές μηχανόβιου ματατζή ρόμποκοπ και στρατιωτικό βηματισμό. Ο Μιχάλης Ρακιτζής έχει στο ενεργητικό του και βιντεοκλίπ με εικόνες του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και της Αγιάς Σοφιάς χωρίς μιναρέδες, οπότε το πιο εύκολο θα ήταν να τον εντάξουμε ιδεολογικά στον εθνικισμό και το μιλιταρισμό. Ευτυχώς στην προκειμένη περίπτωση το αποτέλεσμα καταλήγει τόσο γελοίο, ώστε να χαιρόμαστε για το υφολογικό αυτογκόλ του καλλιτέχνη.
Αντι επιλόγου, κάπως αφελής, πλην όμως υγιής, φιλοπατρία: «Μάνα μου» (Κύπρος 1997), «Γένεσις» (Κύπρος 1998) «Ντίρι ντίρι» (Ελλάδα – 1994)
Τα σχόλιά μου μέχρι τώρα υπήρξαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία δηλητηριώδη, τόσο που να φαίνεται ότι είμαι αντίθετος με οποιαδήποτε συμμετοχή μιλά για την Ελλάδα και την Κύπρο ή γενικότερα για την πατρίδα και την πολιτική. Η αντίθεσή μου δεν είναι όμως αισθητική, αλλά ιδεολογική: προσπάθησα να κάνω σύντομες, σχεδόν επί τροχάδην κριτικές, σε πολιτικές απόψεις που βρήκα να κρύβονται πίσω από τα συγκεκριμένα τραγούδια, από τη σκοπιά πάντα ήπιου αντιεθνικιστή, αλλά όχι και άπατρι. Για να κάνω ακόμη σαφέστερη αυτή τη θέση μου, σας παρουσιάζω αμέσως μετά τρία τραγούδια που δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα, αλλά δε διαφωνώ ιδεολογικά με τους στίχους ή την παρουσίασή τους. Μιλούν και τα τρία για τις όμορφες χάρες της Ελλάδας και Κύπρου, είτε εκφράζοντας την αγάπη των δημιουργών για την πατρίδα τους (Γένεσις και Μάνα μου) είτε τον έρωτα του αφηγητή για μια γυναίκα που συναντά σε ένα ελληνικό νησί (Ντίρι ντίρι). Κάπου εδώ τελειώνει λοιπόν αυτό το μάλλον πρωτότυπο αφιέρωμα στην πολιτική Eurovision.
20.5.08
Η ιστορία του χεριού μου που γράφει
Η αγαπητή theorema κάλεσε εμένα και την Ινδιάννα να παρουσιάσουμε ένα χειρόγραφό μας, στο πλαίσιο του project - μπλογκοπαιχνιδιού Ιδιογράφως. Ταλαιπωρήθηκα λίγο με το σκάνερ, κάθε πρόταση έβγαινε με διαφορετική φωτεινότητα, οπότε αναγκάστηκα να κόψω το κείμενο σε πέντε κομμάτια - jpeg.
Καλώ με τη σειρά μου να δώσουν ένα χειρόγραφό τις: Στάσα, Μαριλένα, Single Mamma και τη Φωτούλα μαζί με τις κόρες της.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
