Η μεγαλύτερη νύχτα δεν ήρθε ακόμα όμως –χε! - indieannalog set 32

Νερό... Η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου ήταν χτες. Θερινό Ηλιοστάσιο. Καλοκαίρι. Μέρες γεμάτες ζέστη, σαγιονάρες στις παραλίες, δυνατή μουσική στα beach bar και δεν ακούς το κύμα. Πολυκοσμία στα καφέ, άνθρωποι πηχτοί από ιδρώτα και συσσωρευμένη κούραση, οι καρέκλες κολλητές, οι λέξεις του διπλανού μπλέκονται με τις δικές σου, οι ιστορίες του καθενός κολλάνε πάνω σου σαν άμμος. Βαριά ανθρώπινη άμμος κλεισμένη σε κλεψύδρα… Eastern conference champions- The box

Φωτιά... Από σήμερα λοιπόν οι νύχτες μας αρχίζουν να μεγαλώνουν ξανά. Νύχτες που δε μας προλαβαίνει η σκόνη. Χoρεύοντας σε κλαμπ. Κυλώvτας πάνω σε στρώματα. Η αvία δεv προφταίνει vα κατακάτσει πάνω μας. Η νύχτα που προστατεύει από την αμείλικτη μέρα. Αλοιφή με μυρωδιά μπέρμπον που επουλώνει τις πρωινές φθορές. Αλεξίσφαιρο στην καθημερινή ρουτίνα που με ξυπνητήρια και μποτιλιαρίσματα ροκανίζει τις δύστυχες υπάρξεις μας. Το αγαπημένο μου ντύσιμο είναι η νύχτα και αγαπημένος σχεδιαστής ο Jimador Blank :) First floor power- The jacket

Αέρας... Με τη συνενοχή της νύχτας γίνονται τα ανείπωτα, αυτά πoυ vτρέπεσαι vα ομολογήσεις στον εαυτό σoυ τo πρωί, πoυ θες vα τα ξεχάσεις, μα τελικά είναι εκείvα πoυ θυμάσαι πιo έντονα, όλο και πιo έντονα. Ποτέ δε θέλω vα ξημερώσει. Δε θέλω vα έρθω αντιμέτωπη με τη νηφαλιότητα της μέρας, με τηv αμετάκλητη διαύγεια τoυ ήλιου όπου όλα είναι καθαρά, όλα ορατά, δεv υπάρχει καvέvα κρυφό, καvέvα μυστήριο, καμία μαγεία. (Νύχτα θα ήταν που οι UNPOL έγραψαν το –εκπληκτικό, μεταξυ μας !- Here on my own, σουφρώνοντας το Where is my mind των Pixies αλλά αν έχουν τόσο καλό γούστο στο κλέψιμο, ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει);

Γη... Οπότε όταν θα έρθει η μέρα να σε ξυπνήσει αύριο, από όλα όσα ονειρεύτηκες το βράδυ πες της απλά όχι. Κι αν σου πει ότι καλά είναι τα όνειρα αλλά η Αστυνομία της Ωριμότητας σου έχει αφήσει κλήση για την πραγματικότητα πες της απλά όχι, όχι, όχι, όχι… Zombies- Tell her no

Δεν είμαι του αντρός μου...

[Αναδημοσιεύω από το Δίκτυο Γυναικών Θεσσαλονίκης.]

Εν κρυπτώ και παραβύστω η κυβερνητική επιτροπή προετοίμασε ένα νομοσχέδιο που αφορά ζητήματα οικογένειας και επιμέλειας τέκνων όπου ούτε λίγο ούτε πολύ ξηλώνει ένα σημαντικό άρθρο του νόμου 1329/1983 για το οικογενειακό δίκαιο, νόμου που αποτέλεσε τομή για τα γυναικεία δικαιώματα στην Ελλάδα και για την ισότητα των δύο φύλων στην οικογένεια. (Το νομοσχέδιο έχει και άλλα ιδιαίτερα αρνητικά στοιχεία, αλλά εμείς εδώ επικεντρωνόμαστε σε ένα).
Συγκεκριμένα προτείνεται η γυναίκα να μην διατηρεί αναγκαστικά το οικογενειακό της επίθετο, όπως προβλέπει ο ισχύων νόμος, αλλά να παίρνει αυτό του συζύγου, εφόσον υπάρχει συναίνεση και των δύο.
Αφήνει δηλαδή τη γυναίκα βορά στις πιέσεις του συζύγου και του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος για αλλαγή του επιθέτου της, γιατί γνωρίζουμε στην πατριαρχική Ελλάδα τι σημαίνει «συναίνεση και των δύο συζύγων».
Διαμαρτυρόμαστε έντονα για την οπισθοδρομική πρόταση και απαιτούμε να την αποσύρει η κυβέρνηση.
Ζητούμε να αποσύρει μαζί και τα γελοία επιχειρήματα πάνω στα οποία στηρίζει την πρότασή της, ότι δήθεν δεν προκύπτει από επίσημα έγγραφα η συζυγική σχέση των δύο, άρα, λέει, αν πάνε στο εξωτερικό θα έχουν προβλήματα (π.χ. να μείνουν στο ίδιο ξενοδοχείο). Αν έχουν προβλήματα τα ζευγάρια που επισκέπτονται χώρες με θεοκρατικούς νόμους, τότε ας βγάλει η κυβέρνηση ένα επίσημο χαρτί όπου θα αναφέρεται ο γάμος των δύο, αντί να οδηγεί την Ελλάδα σε θεοκρατικά βήματα.
Ζητούμε από όλες τις βουλευτίνες και όλους τους βουλευτές να απορρίψουν αυτή την κατάργηση κεκτημένου δικαιώματος και να επαναβεβαιώσουν ότι ο νόμος χρειάζεται βελτίωση και όχι υπονόμευση.
Υπενθυμίζουμε δε, ότι εκτός του θέματος αρχής, υπάρχει και θέμα πρακτικό για τις γυναίκες, τώρα που ο γάμος δεν διατηρείται συνήθως για όλη τη ζωή και τα διαζύγια είναι συχνά. Είναι γνωστό στις παλιότερες διαζευγμένες γυναίκες πόσα χαρτιά χρειαζόταν να συμπληρώσουν και πόσες ταυτότητες, διπλώματα οδήγησης, βιβλιάρια ΙΚΑ, δημοτολόγια και λοιπά και λοιπά μετά από ένα διαζύγιο. Οι γυναίκες που έπαιρναν διαζύγιο από έναν σύζυγο με βάση παλιότερους γάμους, αντιμετώπιζαν ένα συνεχές τρεχαλητό με τη γραφειοκρατία για να φτιάξουν τα χαρτιά τους.
Τώρα που η κυρία Λυμπεροπούλου που είχε πάρει «με συναίνεση» το όνομα του αντρός της, τον χώρισε, θα αλλάξει δεκάδες επίσημα έγγραφα για να επιστρέψει στο πατρικό της επίθετο, για να τα ξανααλλάξει όλα όταν θα παντρευτεί τον κύριο Παπαδόπουλο, να τα ξανα-αλλάξει όταν τον χωρίσει και λοιπά και λοιπά. Αυτό δεν πτοεί την κυβέρνηση, που προκειμένου να ικανοποιήσει πατριαρχικές πιέσεις και το συντηρητισμό της, φορτώνει και άλλα βάρη στις πλάτες των γυναικών.
Μήπως να θυμίσουμε ότι στην ελληνική επαρχία η γυναίκα εκτός από το επίθετο του άντρα της παλιά, έπαιρνε και το όνομα και την έλεγαν Κώσταινα ή Γιώργαινα; Πού πάμε; Επιστρέφουμε σ’ αυτό το μακρινό παρελθόν;
Διακηρύσσουμε για άλλη μια φορά ότι είμαστε αυτόνομα άτομα, έχουμε όνομα και επίθετο δικό μας (έστω κι αν προέρχεται από τον πατέρα μας) και απαιτούμε ισονομία εκεί όπου δεν υπάρχει, αντί της απαλλοτρίωσης κεκτημένων δικαιωμάτων.

Πριν από δεκάδες χρόνια φωνάζαμε στους δρόμους:

Δεν είμαι του αντρός μου
Δεν είμαι του πατρός μου
Θέλω να είναι ο εαυτός μου

Το ξαναφωνάζουμε και σήμερα

13 Ιουνίου 2008

Υπογράφουν οι οργανώσεις:
Ομάδα Γυναικών Θεσσαλονίκης
Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (ελληνικό δίκτυο)
Προπτυχιακά προγράμματα σπουδών για θέματα φύλου και ισότητας ΕΠΕΑΚ ΙΙ, ΤΕΙ Πάτρας
Διατμηματικό Προπτυχιακό Πρόγραμμα «Φύλο και Ισότητα», ΑΠΘ
Δίκτυο Γυναικών Πάτρας
Παγκόσμια Πορεία Γυναικών, Δίκτυο Σερρών
Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ
Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής του Συνασπισμού Θεσσαλονίκης

Επικοινωνία:
omadaginekon@yahoo.gr
svovou@otenet.gr

Ανανέωση: H οξυδερκής animats άφησε στα σχόλια μια ευφυή σχετική ανακοίνωση του Δικτύου για τα Κοινωνικά και τα Πολιτικά Δικαιώματα:

Επιτέλους, γιατί το 'χανε παρατραβήξει τα παλιοθήλυκα

Το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα χαιρετίζει την απόφαση της κυβέρνησης να παίρνουν οι γυναίκες το επώνυμο των αντρών τους. Επιτέλους, ήρθε η κυβέρνηση να βάλει λίγη τάξη γιατί το είχαν παρατραβήξει τα παλιοθήλυκα. Τις τελευταίες δεκαετίες όχι μόνο δεν παίρνανε το όνομα του αντρός τους,αλλά ορισμένες το πήγαιναν ακόμα παραπέρα και μένανε ανύπαντρες και άτεκνες. Για να μην πούμε που γυρνάνε στα μπαρ και καπνίζουνε.
Το Δίκτυο θέλοντας να συμβάλει στη μεγάλη εθνική πρωτοβουλία που ανέλαβε η κυβέρνηση προτείνει την ακόλουθη δέσμη μέτρων για να μη μείνει ανολοκλήρωτη η μεταρρύθμιση:
1. Να απαγορευτούν οι εκτρώσεις και τα προφυλακτικά.
2. Να νομιμοποιηθεί το ξύλο στο σπίτι.
3. Να αναλάβει ο Θέμος Αναστασιάδης υπουργός ισότητας.
Ελπίζουμε να βρεθούν τουλάχιστον τέσσερις αριστεροί βουλευτές που θα στηρίξουν την κυβερνητική προσπάθεια απορρίπτοντας τον στείρο αντιπολιτευτισμό και τον αδιέξοδο αρνητισμό.

Ammoscast 5: Λεφτά κι ακρίβεια

Ξεκινάω να γράφω αυτό το ποστ και γελάω: αν ήμουν Ινδιάνος θα με λέγανε «το τρύπιο χέρι που κρατάει το τζιν τόνικ», ήδη μετά από κάποια χρόνια εργασίας, όλα μου τα χρήματα έχουν επενδυθεί αποκλειστικά σε βιβλία, φαγητό και ποτά (άντε τον τελευταίο καιρό σε μουσικές και θέατρο), δε μου φταίει μόνο η ακρίβεια για τα χάλια μου. Αλίμονο όμως, ένα μπλογκ οφείλει να παρακολουθεί όσο μπορεί την επικαιρότητα κι έτσι σήμερα θα μιλήσουμε/τραγουδήσουμε για την ακρίβεια, αν και ο συγγραφέας του κειμένου έχει μάλλον πρόβλημα με τα λεφτά γενικότερα. [Σταμάτης Κραουνάκης και Κώστας Σκανδάλης «Τα λεφτά» από τη Σπεράντζα των Σ. Κραουνάκη –Γ. Θεοφανόπουλου Χατζιδάκι, Σ. Κραουνάκη Γ. Μανιώτη, Λ. Νικολακοπούλου.]

Πέρα από τις ανισορροπίες της προσωπικότητάς μου είναι αλήθεια πάντως ότι ο κόσμος τα βγάζει δύσκολα πέρα ολοένα και περισσότερο, ενώ τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν γεμίσει με απογοητευμένους πολίτες που είτε ζωντανά, είτε στις δημοσκοπήσεις διαμαρτύρονται για την ακρίβεια και τους χαμηλούς μισθούς. Η δική μου μόνιμη απορία, όταν πληροφορούμαι την αγανάκτηση των συμπολιτών μου για την κυβέρνηση και την κατάσταση της οικονομίας, είναι ποιος ακριβώς ψηφίζει αυτές τις κυβερνήσεις από τις οποίες είμαστε μονίμως απογοητευμένοι.
[Λουκιανός Κηλαηδόνης «Φταίει ο χοντρός» από το Γιατί θα γίνω μαραγκός του ιδίου.]

Ανεξάρτητα από τη δύναμη της ψήφου μας όμως (είτε στις εθνικές εκλογές, είτε στις ευρωεκλογές), υπάρχει και η δύναμή μας ως καταναλωτών, την οποία σπάνια εξασκούμε. Εκτός από την ακτιβιστική πλευρά της συμμετοχής σε κάποια οργάνωση όπως το ΙΝΚΑ και τα μποϊκοτάζ ακριβών προϊόντων, θα μπορούσαμε τουλάχιστον να αποφεύγουμε πολυτέλειες που δεν αντέχουμε, με όλα αυτά τα εορτοδάνεια, διακοποδάνεια, καταναλωτικά δάνεια και υπερχρεωμένες πιστωτικές κάρτες που έχουν γονατίσει την ελληνική κοινωνία. Ας μην παρεξηγηθώ, γνωρίζω και ανθρώπους που παίρνουν καταναλωτικά δάνεια για να εκπληρώσουν βασικές τους υποχρεώσεις, ή απλώς για να επιβιώσουν. Βλέπω όμως και πολλούς γύρω μου να μετρούν τη δική τους αξία όπως και των άλλων ανθρώπων καθαρά μέσα από τα υλικά αγαθά που επιδεικνύουν ή καταναλώνουν. Η υπερκατανάλωση και ο καταναλωτισμός είχαν από παλιά αρχίσει να εξουθενώνουν τον πλανήτη, έφτασε όμως η ώρα που χτυπάνε και την προσωπική μας πόρτα με τις συνέπειές τους.
[Φοίβος Δεληβοριάς “Mp3” από τον Καθρέφτη του ιδίου. Γιάννης Παλαμίδας «Πάμε μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ» από το Σαμποτάζ των Λ. Πλάτωνος – Μ. Κριεζή]

Στο κάτω κάτω δε μας χωρίζουν ούτε καν τρεις δεκαετίες από τις τελευταίες γενιές που είχαν ως κοινωνική αξία τη μείωση των εξόδων και την αποταμίευση. Είχα την ιδιότυπη τύχη να με γεννήσουν και μεγαλώσουν άνθρωποι από αυτές τις γενιές και μάλιστα με αγροτική καταγωγή, που αρκούνταν σε λίγα και ήταν πάντα προετοιμασμένοι για ένα ξαφνικά χειρότερο μέλλον. Δεν πέρασα άσχημα, παρόλο που η οικογένειά μου συνεχίζει να μην έχει αυτοκίνητο γιατί δεν το θεωρεί απαραίτητο, παρόλο που κανένας κοντινός συγγενής μου δε φορά ακριβά ρούχα. Καλό είναι βέβαια να αποφεύγονται και οι υπερβολές, μια αδιάκοπη, μίζερη συσσώρευση χρημάτων στο όνομα της αποταμίευσης και του αβέβαιου μέλλοντος. Το έζησα κι αυτό στην οικογένειά μου, αλλά ευτυχώς όχι στο κοντινό μου συγγενικό κύκλο.
[Λουκιανός Κηλαηδόνης «Οικονομία κάνε» από τα από τα Μικροαστικά των Λ. Κηλαηδόνη –Γ. Νεγρεπόντη.]

Μέχρι τώρα εστίασα στις ευθύνες μας ως πολιτών θεωρώντας γνωστή και δεδομένη την επιχειρηματολογία για τις ευθύνες της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένας σοβαρός φιλελεύθερος όπως ο Αθήναιος θα ήταν μάλλον ικανοποιημένος μαζί μου, ένας κομουνιστής όμως μάλλον θα έφριττε, θεωρώντας ότι η λύση για το ζήτημα της ακρίβειας βρίσκεται όντως στα χέρια των πολιτών, για να καταφύγουν όμως στη βίαιη λύση μιας επανάστασης και να ανατρέψουν το υπάρχον σύστημα εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Προσωπικά, επειδή δε βλέπω την επανάσταση να γίνεται αύριο ή μεθαύριο, προτιμώ πιο «ρεφορμιστικές» λύσεις, είτε προς την κατεύθυνση της καταναλωτικής πίεσης προς τις εταιρίες, είτε της πολιτικής πίεσης μέσα από την αυτοοργάνωση των πολιτών και την ψήφο τους. Μου φαίνεται πάντως πρέπον να αποτίσω φόρο τιμής και σε αυτή τη λογική, με το τραγούδι ενός δεξιού φιλελεύθερου.
[Σαπφώ Νοταρά, Ηλίας Λιούγκος και χορός «Στην οδό του Μπλαμαντό» από την Πορνογραφία των Μ. Χατζιδάκι – Α. Δαβαράκη.]

Υπάρχει και μία ακόμη λογική, ολότελα διαφορετική από την προηγούμενη, με την οποία θα κλείσουμε αυτήν την ανάρτηση. Ένας ριζοσπάστης οικολόγος (και μάλλον από το συγκεκριμένο κομμάτι των πριμιτιβιστών) θα μας έλεγε ότι όλες αυτές οι εξελίξεις είναι τελικά για καλό. Οι άνθρωποι θα μάθουν με το ζόρι να είναι φιλικότεροι προς τον πλανήτη, να κινούνται λιγότερο με το αυτοκίνητό τους, να καταναλώνουν λιγότερη ενέργεια, να βασίζονται περισσότερο στον εαυτό τους για να μαγειρεύουν. Θα μάθουν δηλαδή να είναι ευτυχισμένοι με λιγότερα.
[Κώστας Χατζής και Μαρινέλλα «Μας κόψαν απόψε το φώς» από τη Συνάντηση για Ρεσιτάλ του Κώστα Χατζή. Locomondo «Εκατό αφρό» από το Ένας τρελός κόσμος των ιδίων.]

Εγώ θα πάω πάσο, είπα τόσα πολλά και διαφορετικά που στο τέλος μπερδεύτηκα ο ίδιος. Για το μόνο που είμαι κάπως βέβαιος είναι ότι δε θα έκανε κακό να κατεβούμε στο Σύνταγμα την Πέμπτη στις 7.30. Πέρα από την προσωπική ευθύνη, έχουν και οι διαμαρτυρίες το νόημά τους (αν και κάποιοι θα έβρισκαν το ενδιαφέρον της ΓΣΕΕ μάλλον όψιμο και υποκριτικό).

live is life - indieannalog set 31

Γη... Παρασκευή βράδυ και η συναυλία των Yo La Tengo μοιάζει με reunion party όλων εκείνων που ακούγαμε lo-fi πριν μια δεκαετία, με τα υπόλοιπα χρόνια να μας βρίσκουν στα ίδια μπαρ και τις ίδιες συναυλίες. Αλλά ακόμα και οι άγνωστοί γύρω δυνητικά είναι φίλοι εκείνη την ημέρα (δείξε μου τι μουσική ακούς να σου πω ποιος είσαι ή αντιστρόφως δείξε μου την Indieanna σου να σου πω τι μουσική ακούς)! Yo la tengo - Beanbag chair

Φωτιά... Στην «αυλή» λοιπόν του Τεχνόπολις, η πτέρυγα ΡΟΡ είναι εκεί κι έχει πιάσει πρώτο κάγκελο-σκηνή, ενώ με πιο χαλαρή διάθεση τριγυρνούν οι mediaνθρωποι και τα πλάσματα των αθηναϊκών free-press. Δυο βήματα πλάι μου στέκεται ο Θανάσης Μήνας: ο προσωπικός μου indie guru που, εν έτει 1997, στο αλφαβητάρι της matador μου έμαθε να συλλαβίζω το lo- fi. Θέλω να του πω ένα εκατομμύριο πράγματα, αλλα κυρίως πως αν δεν ήταν αυτός εγώ δε θα ήμουν ποτέ εδώ, σε αυτή τη συναυλία και σε αυτή τη ζωή, περιτριγυρισμένη από τόσους καλούς, ενδιαφέροντες και αληθινούς ανθρώπους. Αλλα φυσικά δεν του λέω τίποτα! God save the King (Minas), thou! Royal We – All the rage

Αέρας... Ιούλιος πριν τρία χρόνια, οι Yo La Tengo έπαιζαν σε ένα φεστιβάλ στην Ιταλία μαζί με τις Cocorosie, τον Devendra και τον Anthony. Ήταν να πάμε με τον Yo La Tengo (το πρώτο άτομο που γνώρισα στο ΡΟΡ και τον φωνάζαμε έτσι μέχρι να μάθουμε το όνομά του, επειδή φόραγε μια μπλουζα της μπάντας). Θα κάναμε –λέει- τρελό road trip ως την Ιταλία με το παλιό μου αμάξι –το μνημειώδες κόκκινο datsun 120Υ του ’78- τελικά δεν πήγα, μετά μετάνιωσα, νόμιζα δε θα πάω ποτέ στο εξωτερικό και δε θα τους δω ποτέ από κοντά. Την επομενη χρονιά πήγα το πρώτο μου ταξίδι (Παρίσι) και είδα στην Ελλάδα τις CcRsie και τον Dev (μιας και τον θυμήθηκα τώρα, οι Bombay Bicycle Club σε αυτό το τραγούδι δεν έχουν τα ένρινα γυρίσματα τις φωνής του κυρίου Banhart)?

Νερό... Και να που ένα πρωί ξυπνάς και είναι η μέρα που θα δεις τους Yo La Τengo στην Ελλάδα! Στη συναυλία πρέπει να γέλαγα και να χοροπήδαγα σαν κουρδιστό ανθρωπάκι επί δυο ώρες. Ήταν από τις βραδιές που δε με ένοιαξε που πήγα μόνη (πάλι!) σε συναυλία γιατί, η μπάντα στη σκηνή ήταν οι δικοί μου άνθρωποι και, όλοι γύρω ήταν φίλοι τους και ήμασταν μια μεγάλη παρέα. Η ζωή μου δεν έχει αλλάξει σε τίποτα από προχτές αλλά, αφού είδα την Αγία Τριάδα μου live νομίζω πια όλα θα πάνε καλύτερα. Μερικά όνειρα παίρνουν 10 (για την ακρίβεια 11) χρόνια να πραγματοποιηθούν. Αλλά τελικά βγαίνουν. Ε, μερικά ίσως μου πάρουν παραπάνω. Αλλά που θα πάει… Όλα κάποτε θα γίνουν! AA sound system – Laissez fair

Όποιου είναι η μοίρα του να πνιγεί, ποτέ του δεν πεθαίνει

(μια από τις δυο ιστορίες είναι αληθινή)

Το 1983 η κυρία Meredith Carson που διέμενε στη Ορλεάνη, εκεί που ετοίμαζε τη βραδινή της σαλάτα έπεσε φαρδιά- πλατιά στο πάτωμα. Το δάχτυλό της ήταν κομμένο στην άκρη του και εκείνη βρέθηκε λίγες ώρες μετά, από μια γειτόνισσά της, νεκρή μέσα στο αίμα.
Άρον- άρον ήρθε η κόρης της από τη Νέα Υόρκη να παραστεί στην τελετή- την όποια ανέλαβαν να ετοιμάσουν οι δυο ηλικιωμένες γειτόνισσες της εκλιπούσας.
Στο σπίτι της κυρίας Carson συγγενείς και φίλοι έχουν μαζευτεί γύρω από το ανοιχτό φέρετρο για να δώσουν τον τελευταίον ασπασμό. Φτάνει και η κόρη, διασχίζει τον Χορό των μοιρολογίστρων, πλησιάζει τη μητέρα και της πιάνει το χέρι, σκύβει και της μιλά. Μα ξαφνικά, η μάνα ανασηκώνεται απότομα απ’ το ανοιχτό φέρετρο και κοιτάει με χαρά τους καλεσμένους της νομίζοντας ότι έχει γενέθλια και έχουν έρθει να της ευχηθούν!
Η καημένη γριούλα τρομαγμένη από το κομμένο δάχτυλο και το αίμα είχε πάθει εγκεφαλικό και έπεσε σε κώμα, ενώ οι υπόλοιποι στο χωριό νόμιζαν ότι έπαθε καρδιακή προσβολή και ήταν έτοιμοι να τη θάψουν! Το πλήθος έμεινε αποσβολωμένο και βουβό ενώ η κόρη δίπλα της σωριάστηκε με ανακοπή καρδιάς απ’ το ξάφνιασμα. Η κα. Carson έζησε άλλα 27 χρόνια…


Στα μέσα των ‘90ς, η Jessica Debris γνώρισε τον Frank Mentalson μέσω της στήλης του σε τοπική εφημερίδα του San Francisco, όπου ανέλυε ζητήματα σχετικά με την τεχνολογία. Το pc της Jessica είχε χαλάσει κι εκείνος της το έφτιαξε «τηλεγραφικά» -λέγοντας της τι να κάνει μέσω mail. Εκείνη τον κάλεσε σε δείπνο για να του ξεπληρώσει τη δουλειά. Το δείπνο πήγε καλά και η Jessica και ο Frank άρχισαν να βγαίνουν.
Η αλήθεια είναι ότι ο Frank δεν της είχε δώσει κανέναν όρκο μονογαμίας ούτε και της έταξε κάτι σοβαρό και μακροχρόνιο αλλά έκανε το λάθος, σε μια στιγμή ενθουσιασμού, να της φτιάξει ένα πρωτότυπο βραχιόλι από πολύχρωμα καλώδια χαλασμένων υπολογιστών. H Jessica πήρε τo ιδιότυπο, προσωπικό αυτό δώρο ως βέρα και το θεώρησε ένα πρώτο σκαλοπάτι για την εκκλησία. Αλλά δεν ανέβηκε δέυτερο σκαλί αφού τρεις μήνες μετά ο Frank απλά της είπε ότι δεν χρειάζεται μια ερωτική σχέση και χάθηκαν.
Μια νύχτα η Jessica, σε κρίση υπαρξιακών και γεμάτη μπέρμπον μέχρι το λαιμό, τράβηξε τις άκρες από το βραχιόλι της, έχωσε την μια απόληξη του καλωδίου στην πρίζα και έπειτα και την άλλη. Η μεταφορική ιδέα ήταν ότι θα πέθαινε δέσμια αυτού του έρωτα αλλά τα καλώδια ήταν λεπτά και δεν άντεξαν και πολύ. Έτσι η Jessica έπαθε ένα δυνατό ηλεκτροσόκ και μετά τα σύρματα έλιωσαν και απλά τινάχτηκε στον απέναντι τοίχο. Όταν συνήλθε κατάλαβε ότι είχε πάθει μόνιμη βλάβη στο κεφάλι: τα μαλλιά της είχαν φριζάρει απ’ τον ηλεκτρισμό οριστικά και αμετάκλητα και συνέχισε την υπόλοιπη ζωή της με άλλον σύντροφο και με άφρο μαλλί…

23χρονος φοιτητής καταδικάστηκε από ισλαμικό δικαστήριο σε θάνατο

[Έλαβα αυτό το μέιλ από τον αγαπητό Λασκαράτο, το προώθησα και το αναδημοσιεύω.]

Ο κ. Sayed Pervez Kambaksh είναι 23χρονος φοιτητής δημοσιογραφίας στο Αφγανιστάν που καταδικάστηκε απο ισλαμικό δικαστήριο σε θανατο. Ποιό ηταν το έγκλημα του; Κατέβασε απο το διαδίκτυο ένα άρθρο για τα δικαιώματα των γυναικών! Το άρθρο που προερχόταν απο περσική ιστοσελίδα, υποστήριζε ότι οι μουσουλμάνοι φονταμελιστές που διατείνονται ότι το ίδιο το Κοράνι καταχυρώνει την καταπίεση των γυναικών στις ισλαμικές κοινωνίες έχουν παρερμηνεύσει τα λόγια του Πρόφητη Μωάμεθ... Ο 23χρονος μοίρασε το άρθρο σε συμφοιτητές και καθηγητές του με σκοπό, όπως ισχυρίστηκε,να γίνει δημόσια συζήτηση για το θέμα. Το αποτέλεσμα ηταν να συζητηθεί, να δικαστεί με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς παρουσία συνηγόρου, όπως ισχυρίζονται οι γονείς και οι φίλοι του, και να καταδικαστεί σε θάνατο. Η βρετανική εφημερίδα Independent ξεκίνησε στις 31/1/2008 εκστρατεία για τη διάσωση του φοιτητή με βασικό αίτημα την ανστολή της εκτέλεσης του κ την επανάληψη της δίκης με δικαιότερους όρους.
Για να υποστηρίξετε τον Pervez μπορείτε να υπογράψετε εδω, και για να βρείτε περισσότερες πληροφορίες πληροφορίες να κατευθυθείτε εδώ και εδώ.

Ammoscast 4: Μουσικές που δεν άκουγα

Αν δεν υπήρχε το έντεχνο, δε θα την έβγαζα καθαρή με την εφηβεία μου, αγκυροβολημένος στην επαρχιακή Καλαμάτα, αγκυλωμένος στους ψυχολογικούς μου λαβυρίνθους. Το έντεχνο μου είπε ιστορίες για ωραίους, παράξενους ανθρώπους και έτσι μου έδωσε κουράγιο, μου έδειξε μια απλή αλλά συνεκτική αισθητική, την οποία μπορούσα να ακολουθήσω.
Τα χρόνια όμως περνούσαν, κι εγώ άκουγα τα ίδια, περίμενα το νέο δίσκο του Δεληβοριά, αντιμετώπιζα αμφίθυμα τη διασκευή του Χατζιδάκι από τους Raining Pleasure, υποστήριζα το Σαββόπουλο σε παρέες αριστερών, γινόμουν πια αυτός που ακούει έντεχνο παρά αυτός που ακούει μουσική. Η στρατιωτική θητεία και οι ατέρμονες σκοπιές μου στη Χίο με μόνο αξιοπρεπή σταθμό το Γ’ Πρόγραμμα, επέβαλαν την κλασική μουσική στα αυτιά μου (από την άλλη δεν το πέτυχαν με την όπερα) και αυτό ίσως να ήταν το μόνο πραγματικό κέρδος εκείνης της περιόδου. Η φετινή χρονιά όμως μου ζήτησε να περάσω πολλές ώρες στο σπίτι ετοιμάζοντας εκπαιδευτικό υλικό κι ευτυχώς εγώ σκέφτηκα να ακούω παράλληλα μουσική για να μη φρικάρω. Κάπου εκεί το μουσικό μου γούστο εξερράγη.
Το σημερινό ammoscast είναι λοιπόν αφιερωμένο σε μουσικά είδη, ανάκατα ελληνικά και ξένα, που πίστευα ότι δε μου ταίριαζαν και άλλαξα γνώμη φέτος. Η δομή των παραγράφων είναι σταθερή, στην αρχή εξηγώ γιατί δε μου άρεσαν (ή απλώς το νόμιζα) και μετά ανασκευάζω τον εαυτό μου. Θα μου συγχωρήσετε ότι οι περισσότερες προτάσεις μου δεν είναι εξεζητημένες: αυτή τη φορά δε σας δείχνω κομμάτια από δίσκους που αξίζει να ακούσετε, αλλά σας γνωρίζω λίγο καλύτερα εμένα.

Ελληνικό πολιτικό τραγούδι: Ποτέ δεν ήμουν αριστερός, τουλάχιστον στη στρατευμένη, δημοκρατικά συγκεντρωμένη του εκδοχή, οπότε ο διδακτισμός στίχων όπως «παρ’ το απόφαση βρε Στράτο να γραφτείς στο συνδικάτο» ή «κι εσύ λαέ βασανισμένε μην ξεχνάς τον Ωρωπό» ήδη από την εφηβεία μου με άφηναν αμήχανο. Κάποια στιγμή ευτυχώς συνειδητοποίησα πως κάτω από αυτή τη μεγάλη κόκκινη ομπρέλα, στεγάστηκαν πολλοί μουσικοί πειραματισμοί της δεκαετίας του ’70, που ακούγονται φρέσκοι ή και δύσκολοι ακόμη και σήμερα [Μαρία Δημητριάδη και χορός «Εισαγωγή» από την Καντάτα για τη Μακρόνησο του Θάνου Μικρούτσικου.]
Ελληνική χιπ χοπ: Εδώ υπήρξα σχεδόν μισαλλόδοξος, καθώς όσο γοητευόμουν από τις αφηγηματικές αρετές του έντεχνου τραγουδιού, τόσο δυσκολευόμουν να αποδεχτώ ένα είδος που εστιάζει στη ρυθμική απαγγελία και κάποιες φορές διηγείται με ποιητικότητα εξαιρετική. Η ζωντάνια αυτής της σκηνής με εξέπληξε ευχάριστα φέτος στην Αθήνα για έναν ακόμη λόγο: ήταν η πρώτη φορά που μαθητές μου ανέφεραν τραγουδιστές που δεν ήξερα, όχι γιατί άνηκαν στο μπουζουκοπόπ των πρωινάδικων και της παραλιακής, αλλά γιατί μόλις είχαν βγάλει τον πρώτο τους δίσκο σε μια μικρή, άγνωστη δισκογραφική. [Ρόδες "Βρώμικο" από το Silent Disco]
Αγγλόφωνη heavy metal: Η αρχική εικόνα μου, την οποία διατήρησα για αρκετά χρόνια, ήταν πως στην αρχή των τραγουδιών υπάρχει πάντα μια ηλεκτρική κιθάρα που κάνει σαματά και κάποια στιγμή βγαίνει ένας τύπος συνήθως βαμμένος και με μακριά μαλλιά που τσιρίζει. Τίποτα πιο άδικο και υπεργενικευτικό, ακόμη και για τους Kiss. Κατά τη μικρή μου κατάδυση τη φετινή χρονιά πήρα λίγο χαμπάρι τα υποείδη της σκηνής αυτής (κλασικό, avant - garde, black, glam, death, thrash μεταξύ άλλων) και τις διαφορές στον ήχο τους, συνειδητοποίησα τη συμβολή τους σε αυτό που καταλάβαινα ως σύγχρονο ροκ και με έμεινα περίεργος για τη συνέχεια. [Blue Oyster Cult “Don’t fear the reaper” από το Agents of Fortune]
Ατονική μουσική: Ένα ακόμη είδος που η άγνοιά μου το κατέτασσε στο στριγγό θόρυβο, έχοντας βέβαια αρκετή επίφαση κουλτούρας για να του αναγνωρίζω ότι αποτελεί δύσκολη μουσική τόσο, που να μη μπορώ να την καταλάβω. Η ατονικότητα είναι σίγουρα μια επίθεση στην ανάγκη μας για αρμονία και μελωδικότητα, τουλάχιστον με τη συνηθισμένη έννοια του όρου, αξίζει όμως και για αυτόν ακριβώς το λόγο, επειδή ξεβολεύει το γούστο μας από πολλές συνηθισμένες του ευκολίες. [Γιάννης Χρήστου: The wind sprang up at four o’clock από το Six songs on poems by T.S.Eliot]
Αγγλόφωνο funk: Πριν από περίπου μισό μήνα βρέθηκα με καλή παρέα στο Eurovisioff, μια εκδήλωση της παράταξης «Αθήνα ανοιχτή πόλη» στο Θησείο, όπου έπαιζαν ζωντανά διάφορα συγκροτήματα. Αν και όλα τους ήταν λιγότερο ή περισσότερο καλά, ένα με έκανε να χορεύω χαμογελώντας συνεχώς για όση ώρα βρισκόταν στη σκηνή. Ρώτησα πώς τους λένε, αποκόλλησα το πρώτο συνθετικό και άρχισα να περιπλανιέμαι στους κλασικούς του funk, συνειδητοποιώντας πόσο μου άρεσε από παλιά αυτή η μουσική και πόσο αποσπασματικά την είχα ακούσει. Σε αυτή τη φάση μου είναι δύσκολο να διαλέξω ανάμεσα σε George Clinton, Funkadelic, Sly & The family stone, James Brown και Funk brothers (μεταξύ άλλων), οπότε θα σας στείλω στους Funkollectiv, που υπήρξαν η αφορμή για να το ψάξω περισσότερο και τους ευχαριστώ για αυτό.
H σελίδα των Funkollectiv στο Myspace

My blueberry days - indieannalog set 30

Νερό… Καλοκαίρι δεύτερο μόνη. Απίστευτο μου φαίνεται. Κάνει κρύο σήμερα το πρωί ή κάτι δεν πάει καλά μ’ εμένα. Είμαι σαν νεκρή. Η ζωή μου μοιάζει να τη σκηνοθετεί ο Ταρκόφκι. Λίγοι διάλογοι, εξαίσιες εικόνες, πολύ βάθος που δεν πιάνει κανείς κι ελάχιστοι στην αίθουσα για να την παρακολουθήσουν. Προτιμούσα πάντα τους Μόντυ Πάιθονς. Τώρα έχω χάσει το χιούμορ μου. Μιλάω πολύ γρήγορα και δεν καταλαβαίνεις, το θες άλλη μια με υπότιτλους; Yppah- Again with the subtitles.

Φωτιά… Το καλοκαίρι κάνεις περισσότερους φίλους. Όλοι είναι ανοιχτοί και χαρούμενοι. Είναι καλοκαιρινοί φίλοι με καλοκαιρινή διάθεση, φίλοι σαν καλός καιρός. Παρόλα αυτά κάθομαι μέσα διαρκώς και κουνιέμαι πέρα δώθε στην καρέκλα σαν αυτιστικό. Σταμάτησα να σηκώνω τα τηλέφωνα. Δε θέλω άλλους φίλους. Έχω ανάγκη απο συντροφικότητα... Daedelus - Fair weather friends.

Αέρας… Angus & Julia Stone - Paper aeroplane. Κανόνισα διακοπές στη Λαπωνία –ήταν το πιο μακρινό μέρος που μπόρεσα να σκεφτώ. Τρέχω όσο πιο μακριά για να μη χρειαστεί να ζήσω το καλοκαίρι εδώ. Βρίσκομαι σε 15 λεπτά απόσταση από καλούς ανθρώπους. Που όμως δεν είναι οι δικοί μου άνθρωποι. Και όλο εύχομαι. "Χίλες φορές" λες, "χίλιες φορές να ευχηθείς δε θα είμαστε ποτέ μαζί" κι εγώ γελάω, "η ελπίδα πεθαίνει τελευταία" λέω. Για την ακρίβεια η ανάμνηση πεθαίνει τελευταία. Πάω στη Λαπωνία. Στη βαθιά κοιλιά της νοσταλγίας. Στη μνήμη του πάγου. Sitting on the table where it all began for us... Fink - Blueberry pancakes

Γη… Antony & the Johnsons – Fistful of love. Εχω τα υπαρξιακά μου. Δεν ξέρω γιατί βρίσκομαι εδώ. Δεν κάνω τίποτα. Αν ήταν η Πέγκυ θα έλεγε "μη χάνεις το στόχο"! Ποιος είναι ο στόχος; Και κρατάω τόσο καιρό, τόση αγάπη μες τη χούφτα μου και θέλω απλά να την ανοίξω σε κάποιον. Και απλά δεν έχω. Κάποιον (Χτες ο ανιψιός μου διαμαρτυρόταν "δεν είναι δίκαιο: η Κατερίνα κοιμάται με το Μάνο στην κουκέτα, η μαμά με τον μπαμπά στο διπλό κι εγώ με τον Κανένα")! Get used to it pal...

Τι δουλειά έχει ένας/μία ετεροφυλόφιλος/η στο αθηναϊκό Gay Pride: Σύντομα σχόλια για την αλληλεγγύη και τη διαπολιτισμικότητα

Η ανάρτηση αυτή δεν τοποθετείται αναλυτικά για τους γάμους και τις υιοθεσίες από ομοφυλόφιλους/ες (τα έχει ήδη πει πολύ καλά και χαριτωμένα ο Zaphod εδώ και εδώ), ούτε ενημερώνει με λεπτομέρειες για τις δράσεις του Athens Pride 2008 (ο επίσημος ιστότοπός του βρίσκεται μόλις ένα κλικ μακριά). Αρκεί να ειπωθεί εδώ ότι αυτό το Σάββατο ομοφυλόφιλοι/ες, αμφιφυλόφιλοι/ες και τρανσέξουαλ, φίλοι/ες τους και υποστηρικτές/τριές των δικαιωμάτων τους θα διαδηλώσουν - παρελάσουν στο κέντρο της Αθήνας και θα διαμαρτυρηθούν - γιορτάσουν στην πλατεία Κλαυθμώνος, όπως και ότι οι δύο διαχειριστές αυτού του ιστολογίου υποστηρίζουν την ισοτιμία των δικαιωμάτων για όλους/ες τους/τις πολίτες αυτής της χώρας, ανεξάρτητα από φύλο, καταγωγή, σεξουαλικό προσανατολισμό κτλ.
Είναι μάλλον διαδεδομένη η άποψη ότι πολιτική αποτελεί η υπεράσπιση των συμφερόντων μας που είναι κοινά με άλλους/ες συμπολίτες/ισσές μας, ενώ το ανθρώπινο ενδιαφέρον και η αλληλοβοήθεια ανήκουν περισσότερο στο ηθικό πεδίο. Κάπως έτσι ενδιαφερόμαστε όλοι/ες για το περιβάλλον, ψηφίζουμε διαφορετικά κόμματα ανάλογα με την κοινωνική μας θέση και την οικονομική μας κατάσταση, ενώ συμπαραστεκόμαστε σε πιο αδύναμους/ες από εμάς, αν αυτοπροσδιοριζόμαστε ως καλοί και γενναιόδωροι άνθρωποι.
Αν αφήσουμε όμως έξω τις θεωρήσεις που εμπνέονται από τον ορθόδοξο μαρξισμό (με μόνη βασική τη διάκριση ανάμεσα σε κατόχους και μη κατόχους των μέσων παραγωγής) είναι μάλλον κοινωνιολογικός κοινός τόπος, ότι όλοι/ες μας κουβαλούμε μια ποικιλία από ταυτότητες και ρόλους, που μας τοποθετούν σε πολλαπλά σημεία της κλίμακας «ισχυρός – ανίσχυρος, προνομιούχος – μη προνομιούχος». Η πολλαπλότητα αυτή γίνεται όλο και πιο εμφανής καθώς οι κοινωνίες μας ανοίγονται στη μετανάστευση και την πολιτισμική διαφορετικότητα, επιτρέπουν όλο και περισσότερο στις γυναίκες να ανελιχθούν κοινωνικά, απαγορεύουν όλο και λιγότερο στις φωνές της σεξουαλικής διαφορετικότητας να ακουστούν. Πέρα από το παλαιό ζήτημα της συνεργασίας ανάμεσα σε διαφορετικές κοινωνικές ομάδες και άτομα, το ζητούμενο της συνεννόησης ανάμεσα σε άτομα και ομάδες που τιμούν τη διαφορετικότητα τους και απαιτούν σεβασμό γι’ αυτήν γίνεται όλο και πιο επιτακτικό.
Με αυτήν την έννοια η αλληλεγγύη και η συμπαράσταση σε δίκαια αιτήματα φεύγει από το πεδίο της ηθικής (ή ακόμη καλύτερα το διευρύνει) και γίνεται καίριο πολιτικό διακύβευμα. Μια ετεροφυλόφιλη Ελληνίδα πτυχιούχος που δε βρίσκει δουλειά έχει μάλλον διαφορετικά προβλήματα από έναν Αλβανό χειρώνακτα, μια Ελληνίδα τρανσέξουαλ, ένα Σλαβόφωνο μανιοκαταθλιπτικό ή έναν Έλληνα κωφό, όλοι/ες συνδέονται όμως από την ανάγκη τους να βρίσκουν απεύθυνση στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, όταν διεκδικούν ή διαμαρτύρονται για κάτι. Επιπλέον, για να συνυπάρξουν ισότιμα είναι απαραίτητο να συνεννοηθούν και να συνδιαμορφώσουν, να συγκρουστούν και να καταλήξουν σε αμοιβαία αποδεκτές λύσεις. Αυτού του είδους η πολιτική ζύμωση σαφώς και δε μπορεί να γίνει στο μικρόκοσμο του σπιτιού και της παρέας μας, με μόνο υλικό τις απόψεις που διαμεσολαβούνται από τα Μέσα Μαζική Ενημέρωσης.
Η συγκεκριμένη ανάρτηση – κάλεσμα είναι προφανές πως δεν απευθύνεται σε άτομα που θεωρούν την ομοφυλοφιλία ψυχοπαθολογική διαστροφή ή αμαρτία που οδηγεί κατευθείαν στην Κόλαση, αλλά δεν απευθύνεται πρακτικά ούτε και στους/τις ομοφυλόφιλους/ες, αμφιφυλόφιλους/ες και τρανσέξουαλ. Αυτοί/ες ξέρουν πολύ καλά γιατί θα διαδηλώσουν – παρελάσουν αύριο. Οι Αθηναίοι/ες ετεροφυλόφιλοι/ες αναγνώστες/τριές μας όμως που θεωρούν ότι οι παραπάνω συμπολίτες/ισσές τους είναι ισότιμοι/ες στα δικαιώματά και άξιοι/ες σεβασμού, νομίζω πως θα έκαναν καλά να περάσουν μια βόλτα από την πλατεία Κλαυθμώνος, και για να ενημερωθούν επί της ουσίας, πέρα από τις κραυγές της τηλεόρασης, αλλά και για να μπορούν να έχουν την απαίτηση για ενδιαφέρον και συμπαράσταση από τους συμπολίτες/ισσές τους, όταν θα διεκδικούν και αυτοί/ές με τη σειρά τους κάτι συγκεκριμένο.
Και εν κατακλείδι, εγώ και η Ινδιάννα διαδηλώνουμε σήμερα στις 6:00. Τα λέμε στην Κλαυθμώνος.

[Δεν είχα το χρόνο να αναφερθώ εδώ σε δύο πολύ σημαντικά ζητήματα: την κριτική που γίνεται από ένα μέρος της Αριστεράς αλλά και του ίδιου του glbt κινήματος στα gay pride ως μη ριζοσπαστικά και εντέλει κενά πολιτικού νοήματος, όπως και στη γενικότερη κριτική ότι κανένα χειραφετικό κίνημα συγκεκριμένης ομάδας δεν μπορεί να επιτύχει πραγματική αλλαγή χωρίς τη συνολική ανατροπή των υπαρχουσών σχέσεων παραγωγής και εξουσίας, Αν προκύψει και έχουμε τη διάθεση το συζητάμε στα σχόλια, όπως και όποιο άλλο θέμα ανακύψει από αυτήν την ανάρτηση.]

Λακωνίζειν και ιστολογείν

Διαβάζω από εδώ κι από κει την πρόταση για βουβή διαμαρτυρία στο Σύνταγμα στις 15-6-2008 σχετικά με την επικείμενη νομοθετική ρύθμιση των μπλογκ. Θεωρώ σχεδόν προφανές ότι:
- Οφείλεις να έχεις παραπάνω πληροφόρηση από ένα δημοσίευμα του Ελεύθερου Τύπου το Φεβρουάριο και μια υποτιθέμενη δήλωση του Υπουργού Μεταφορών στην Άννα Παναγιωταρέα (για την οποία όποιος βρει κάτι σχετικό, παρακαλώ να με παραπέμψει, μισή ώρα έψαχνα άδικα).
- Παραμενεις βουβός, είτε όταν έχεις συγκλονιστεί, είτε όταν τα επιχειρήματά σου είναι αυτονόητα για όλους. Δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω οποιαδήποτε από τις δύο καταστάσεις στους Έλληνες μπλόγκερ.
Από την άλλη θεωρώ απλώς αστεία την ιδέα για μαζική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Αθήνα το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Αγαπητοί συμπλόγκερ, η ψυχραιμία και το ημερολόγιο δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν.

[Ανανέωση: Ο αγαπητός Manifesto έγραψε παρόμοια επιχειρήματα αλλά με πολύ πιο οργισμένο τρόπο, κυρίως όμως παρέπεμψε σε ένα πιο πρόφατο άρθρο για το ζήτημα.
Ανανέωση 16/6: Δε μου αρέσει να επιβεβαιώνομαι σε αυτά τα ζητήματα, αλλά σύμφωνα με κάποιους/ες ιστολόγους που παρευρέθηκαν όπως ο cermit, στη συγκέντρωση δεν πηγαν ούτε αυτοί/ές που την κάλεσαν.]