Θα χωρίσεις ποτέ τη μάνα σου να μείνουμε μαζί;

πρόπερσι είχαμε το home

φέτος έχουμε το ho hey

και θα έχουμε για πάντα το range life

Δηλώσεις απωλεσθέντων

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι
θα ξυπνήσεις μια μέρα και θα είμαι αυτό ακριβώς που ψάχνεις.
Θα ανοίξεις την πόρτα για να με βρείς.
Θα βγεις στο δρόμο φωνάζοντάς με,
ενθουσιασμένος.

Αλλά εγώ θα έχω αλλάξει τόσο για να σου ταιριάξω
που δε θα ακούω πια σε αυτό το όνομα.

*picture taken from http://junghanna.com/archives/173 *

Νηφαλιότητα

εκατομμύρια άστρα γύρω σου
και πάντα θες να πιάσεις το πιο μακρινό:
ή που θα πέσεις στην προσπάθεια
ή που θα τ' αγγίξεις και θα καείς

κάτσε εκεί που κάθεσαι
επιτέλους!

Να μην ξεχάσω...

1/ άκου τα τραγούδια στο youtube- όσο και να έψαξα δε μπορεσα να στα κανω podcast- λυπάμαι

2/ τσέκαρε ό,τι απ' αυτά κάνεις

Καλή Χρονιά!

ελπίζω η νέα χρονιά νας σας βρεί έτσι...

ή έστω έτσι (ξημέρωσε, πότε θα μαζευτείτε σπίτι, μπεκρήδες!)

σε κάθε περίπτωση, βουτηγμένους μέσα σε υπέροχα όνειρα!

2012 ευτυχισμένα όνειρα!

ΥΓ. Τα ονοματα των φωτογράφων αναγράφονται στα αρχεία των εικόνων.

Just like eleven...

Το χειρότερο που συνέβη – Χάσαμε τον Νίκο (εντάξει, και την Amy, αλλά ο Νίκος...)

Το καλύτερο που συνέβη – Η Μάργκω βρήκε τα πάντα -το mosaiko, τον Μάικ, το party animal μέσα της, τη χαρά της ζωής!

Η καλύτερη συναυλία που (δεν) είδα – Interpol (07.06.2011): ΟΚ, είναι φορμαλιστές, αλλά εμένα μου αρέσουν.

Οι καλύτερες πρόβες που είδα –Half gramme of SOMA (ε-ε-έρχεται και το live τους)

Η καλύτερη ταινία - Το Drive μακράν (και όχι μόνο για την πολυσυζητητημένη οδοντογλυφίδα του Gosling- έλεος κορίτσια, έλεος!)

Η καλύτερη τηλεοπτική σειρά – To αγγλικό Μisfits (αν και σ’ αυτή τη σεζόν το σενάριο μπάζει από παντού και άκρη δε βγάζεις)

Ατάκα της χρονιάς: «Τι το ψάχνεις; Όλοι μέσα στη νύχτα είμαστε!»

A capela της χρονιάς: black- out στο μαγαζί και να τραγουδάμε το just like heaven, που μόλις είχε κοπεί

Indieannασκόπηση 2011

Στο τέλος του Δεκέμβρη πάντα περιμένω με ανυπομονησία τις λίστες με τα καλύτερα κομμάτια ή δίσκους της χρονιάς. Φυσικά δε συμφωνώ με καμία, βρίζω τους συντάκτες (hipsters), μαλώνω με τους φίλους μου (άσχετοι), και καταλήγω να γράφω cd στους αγαπημένους μου djs για να παίζουν τα δικά μου κομμάτια (ψωνάρα)!
Και ειχα καιρό να ανεβάσω μουσική- όχι επειδη βαριέμαι αλλα επειδή πραγματικά δεν βρίσκω πια τόσο καλά κομμάτια που να αξίζει να χαραμίσω χρόνο για να τα «ανεβάσω» στο blog. Φέτος όμως είπα «άντε, να θυμηθουμε τα παλιά, μουσικές πρωτοχρονιές στον Αμμαζόνιο» κι έφτιαξα μια λίστα…

Η Βρετανία ήταν και φέτος Μεγάλη:
Yuck - Cousin Corona
Horrors - Still life
LCD Soundsystem – All I want
Kasabian – Days are forgotten
PJ Harvey – The glorious land

Τα κορίτσια δε μασάνε τα λόγια τους
Best Coast – When I’m with you
Bleached – Think of you
Dum dum girls – Coming down
Adele- Rolling in the deep
Florence + the machine – Shake it out

Ο νέος είναι ωραίος
Dead man’s bones – Lose your soul
Toro Y Moi – First date
Take kiss – This summer (demo)
The drums - Hard to love
Arrange – When ‘d you find me (Ricky eat acid remix)


Ο παλιός είναι αλλιώς!
Metronomy – The look
Snow Patrol – Called out in the dark
dEUS – Ghosts
Thermals - You changed my life
Real estate- It’ s real

Ηλιοβασιλέματα με γεύση λεμονίτα
Dakotafish - Midnight lemonade
Julia Stone – Catastrophe!
You & me – Tell me why
Le Yeti – The night
Desire – Under your spell

ΥΓ. 2-3 κομμάτια είναι περσινά αλλά δε θέλω σχόλιο: εδώ οι foster the people 3 χρόνια μετά θυμήθηκαν να ξανανέβουν στην κορυφή του billboard, θα το κάνουμε θέμα για ένα εξάμηνο;

ΥΓ2: Έλα, μην τεμπελιάζουμε, γραψτε κανενα κομμάτι στα σχόλια -μην πω καλύτερα φτιάξτε ενα δικό σας ΤΟΡ 5 :)

Merry Sorrow

Όταν χιονίζει η Merry Sorrow
παίρνει δυο σύννεφα γκριζωπά
τα κουβαλάει σαν ομπρέλα
μη την αγγίξει η χιονοχαρά.

Όταν βρέχει και λάμπουν οι δρόμοι
η Merry με αδιάβροχο βυσσινί
περπατά σαν μαραμένη τουλίπα
που δεν αφήνει να την ποτίσει η βροχή.

Όταν λιακάδα έχει και ζέστη
καπέλο με βέλο φορά, μαύρα γυαλιά
το φως του ήλιου να μην τη βρίσκει
να μη θυμάται πώς είναι η ζεστή αγκαλιά.

Κι αν την ρωτήσεις γιατί τόση μιζέρια
γιατί με τη χαρά είναι αντικοινωνική
θα πει «τη νύχτα φαίνονται καλύτερα τ΄ αστέρια
κι η λύπη είναι η σωστή εποχή ν’ ακούς μουσική».

Έτσι τα βράδια η Merry Sorrow
γεμίζει το ποτήρι ως την κορφή
κι όταν τηλέφωνο την πάρεις, δεν το σηκώνει:
χορεύει στο ringtone• δεν είναι εκεί.

picture of Anna- Julie Aubry

Βασίλισσα, της ομορφιάς των λάθος επιλογών

Δεν ξέρω τι όμορφο έχει το λάθος
-κάτι θα έχει δε μπορεί, γιατί χαζή δεν είμαι.
Αν με οδηγεί η λογική να μην κάνω ούτε μια σωστή επιλογή
κάτι καλό θα έχει εκεί, κάποια κρυφή σαγήνη
κάποια πτυχή ειδυλλιακή, μια δυνατή ηδονή.

Μα μέχρι να την ανακαλύψω, η κάτωθι υπογεγραμμένη (εγώ)
δηλώνω υπεύθυνα και ευθαρσώς ότι κομμένες οι μαλακίες
με έρωτες και άλλες ψυχοτρόπες ουσίες.

Tο διάβασα σε Πλάτωνα, Ρολάν Μπαρτ και Ντε Σαντ
ο έρως είναι extreme sport και πνεύμα avant-guard:
δουλεύει τσίτα την καρδιά σε φονικές «στροφές»
και παραλύει το κορμί με ελπίδες τοξικές
μα απ’ όλα το χειρότερο σε κάνει να νομίζεις
πως είσαι εσύ σημαντική κι απ’ άλλες ξεχωρίζεις
με φόρα σε ανεβάζει στο ροζ σου συννεφάκι
μα σαν κρυώσουν οι αγκαλιές, στεγνώσουν τα φιλιά
σ’ αφήνει να γλιστρήσεις στα κυνικά απόνερα.

Και μένεις πάλι μόνη σου στο τέλος της βραδιάς
στεφανωμένη σαν βασίλισσα
της ομορφιάς
των λάθος επιλογών
ανδρών.

Κορίτσια, δε θέλω άλλο τον τίτλο. Θέλω να παραδώσω το στέμμα!
Next please!

Δεκαπενταύγουστος στο παράλληλο σύμπαν

Αέρας… Μέρες τώρα σκέφτεσαι την άδεια, πρώτη φορά θα την πάρεις 15Αύγουστο- ας όψεται η κρίση, όλη η Ελλάδα Αύγουστο θα εκδράμει φέτος, θα βουλιάξουν τα νησιά. Μέρες τώρα σε ρωτάνε στη δουλειά «που το χεις το μυαλό σου», γιατί μια ψάχνεις το κινητό που κρατάς, μια χάνεις τα γυαλιά που ήδη φοράς κι εσύ τραγουδάς «I was swimming in the Caribbean, δε θυμάμαι τι λέει μετά, αλλά θα το τραγουδήσω πάραυτα, where is my mind…»

Εκείνη βγαίνει έξω και φυσάει βοριάς και λέει «αμάν τη γκαντεμιά μου φέτος, είπαμε να κάνουμε δυο μπάνια και μας έχει σηκώσει ο αέρας», ο φίλος της δε θα μπορέσει να έρθει τις ημερομηνίες που κανόνισαν, έμπλεξε με κάτι οικογενειακά και, το χειρότερο, δεν τη νοιάζει καθόλου, βαρέθηκε να ειναι μια ζωή στην αναμονή, θέλει μόνο να φύγει από εδώ, από παντού, θέλει να γίνει στη ζωή της κάτι υπέροχο, να ζήσει κάτι μαγικό.

Πάτε σπίτια σας και βγάζετε ταυτόχρονα ένα μπουκάλι απ’ το ψυγείο, αυτό το καλοκαίρι δεν είναι με το μέρος σας, «θα μεθύσει και θα έρθει» λες, «ειναι κοινώς γνωστό πώς μετά τις 5 είναι καλή ώρα για αλκοόλ» λέει, και δυο σφηνάκια γεμίζουν με τεκίλες.

Φωτιά… Ξυπνάς στο beach bar, κάτω από ψάθινες ομπρέλες και το πορτοκαλί φως του ηλιοβασιλέματος, δίπλα σου κάποιοι χορεύουν και άλλοι γελούν, στην άμμο ακουμπισμένες καρύδες με κοκτέιλ και πολύχρωμα καφτάνια. Τρίβεις τα μάτια σου κι εκείνη έρχεται πίσω σου και στα κλείνει με τα χέρια: «όταν θα στα ξανανοίξω να ξέρεις πώς ό,τι δεις είναι αλήθεια»!

Γη… Τσα! Ποια είναι; Την ξέρεις, δε θυμάσαι από πού, αλλά την ξέρεις, ίσως από ένα μέρος μακρινό που εκεί όλα πήγαιναν καλά, αντιθέτως με την καθημερινότητά σου, ένα μέρος που στα δέντρα τα φύλλα είναι πολύχρωμα και οι καρποί κελαηδούν όταν τους γεύεσαι. «Θες ποτό;» θα ρωτήσει, κι εσύ «καφέ;» κι αυτή «έλα μωρέ, καφέ!» θα γυρίσει με μια μπύρα Καραϊβικής κι εσύ «πριν φύγω απ’ τη δουλειά ονειρευόμουν ότι κολυμπούσα σε μια τέτοια θάλασσα!», «κι εγώ» θα πει εκείνη, «κι εγώ ονειρευόμουν ότι θα ερχόταν κάποιος που θα μου έφτιαχνε τη μέρα! Και ήρθες»! Cheers!

Νερό… Στην αρχή δε μιλάς πολύ μα φλυαρεί αυτή και για τους δυο σας, γελάτε όμως πολύ και η ώρα κυλάει σαν μουσική στ’ αυλάκια του δίσκου, η νύχτα πέφτει δροσερή κι εκείνη σκάβει με τα πόδια της στην άμμο, «από κάτω είναι ακόμα ζεστή» σου λέει, και χώνεις τις πατούσες σου κι εσύ, από πάνω το φεγγάρι σαν φλας «φωτογραφία, πάμε!», κοιτάτε κι οι δυο ψηλά και χαμογελάς. Σε μια άλλη παραλία ο αέρας σηκώνει αμμοθύελλα, το δελφίνι δεν λύνει απ’ το λιμάνι, σε μια άλλη ζωή εσύ περιμένεις κάτι καλό να συμβεί κι εκείνη περιμένει το ίδιο, μα σ’ αυτή τη νύχτα τίποτα καλύτερο δε μπορεί να συμβεί- εκτός ίσως από το φιλί. Και της το δίνεις.