CLICK HERE FOR THOUSANDS OF FREE BLOGGER TEMPLATES »

6.11.07

Ο ο ο ο όμορφοι Θεσσαλονικείς

Σάββατο στο πρώτο πρωινό λεωφορείο σχεδόν άυπνος, κοιμάμαι για όλη τη διαδρομή, με ένα μαγικό τρόπο ξαφνικά η Θεσσαλονίκη μπροστά μου.
Το τυπικό καλωσόρισμα: βροχή, κρύο, υγρασία, πνιγηρός και μολυσμένος αέρας.
Το κυκλοφοριακό ακόμη χειρότερο απ’ όταν άφησα την πόλη (ειλικρινά εύχομαι το μετρό να αξίζει όλη αυτήν την ταλαιπωρία)
Και για να μη σας κουράζω, η ίδια η πόλη δε μου έλειψε καθόλου.

Ωραίοι, βαθείς άνθρωποι όμως παραμένουν εδώ και το παλεύουνε όμορφα.
Όλους σχεδόν τους γνώρισα λίγο πριν φύγω, ο βασικότερος λόγος που δεν μετανιώνω τον τελευταίο ενάμιση χρόνο μου στη Σαλονίκη. Δύο κουβέντες για τον καθένα τους λοιπόν, με τη γλυκιά διάθεση να τους παινέψω.

Η Ολίβια, Πολωνίδα με θάρρος, ήρθε στην Ελλάδα από έρωτα για τον κινηματογράφο και το Μιχάλη, εμμονική με την τέχνη της, άξια και στα μάτια των άλλων (με μία υποτροφία την άφησα, με άλλη μία τη βρήκα), από τους πιο κεφάτους ανθρώπους που ξέρω.
Ο Μιχάλης, άντρας με θάρρος και χαλαρός ταξιδιώτης, άξιος θαυμασμού για την έλλειψη κάθε γνωστής αντρικής ανασφάλειας και ταυτόχρονα κάθε υπεροψίας, αγαπά τον κινηματογράφο και την Ολίβια. Ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος που ξέρω μακράν.
Η πρώην δασκάλα μου των Γαλλικών, η Λίτσα, έμπειρη, θυμόσοφη, όμορφη. Ερωτευμένη με τον άντρα της και τη ζωή, πάντα επιμένει στην αξιοπρέπεια και την ευτυχία. Με δεδομένο ότι έχει γιο στην ηλικία μου, μικροδείχνει απίστευτα. Τέλειο, ειλικρινές, γάργαρο γέλιο.
Με τον Αντώνη μοιάζουμε πολύ για να μπορώ να τον θαυμάζω, χαίρομαι όμως βαθιά το πόσα πράγματα μπορούμε να κάνουμε μαζί και το πόσο εύκολα να συνεννοηθούμε. Διαβασμένος πολύ και ταλαντούχος σε πολλά, χωρίς καμία διάθεση να το δείξει ή να σε ανταγωνιστεί. Έχει και
μπλογκ, με αφορμή αυτό γνωριστήκαμε πριν λίγους μήνες.
Τη Μαρία την ξέρω δεκαπέντε χρόνια και είναι φίλη μου τα τελευταία δώδεκα. Είδαμε ο ένας τον άλλο να μεγαλώνει, να χάνεται στον κόσμο του, να επιστρέφει πίσω σοφότερος, ή τουλάχιστον σώος. Αγάπη σκέτη, απλή, θεμελιωμένη.
[Update 7/11 Τελευταία μέρα πριν φύγω κατάφερα να συναντηθώ και με την Ιωάννα (την Ιω. των σχολίων), καθώς δεν πήρα τελικά το τελευταίο βραδινό λεωφορείο για Αθήνα χτες, αλλά το μεσημεριανό σήμερα. Η Ιωάννα πήρε το αντίστροφο ρίσκο από το δικό μου, ανεβαίνοντας Σαλονίκη από Αθήνα, κυνηγώντας έναν έρωτα και ελπίζοντας ότι θα τα καταφέρει επαγγελματικά. Και οι δύο θαρραλέες επιλογές της δικαιώθηκαν, ενώ τη χαίρομαι που ξαναρχίζει να ασχολείται με το θέατρο μετά από καιρό. Άνθρωπος ζεστός, χαρούμενος και παθιασμένος, με μια γενναιοδωρία που πολλές φορές με έχει εκπλήξει.]
Η Δώρα βρίσκεται από πέρσι στη Ρουμανία, ο Γιώργος πήγε φέτος στη Βοστώνη. Λείπουν από την πόλη, λείπουν και σε μένα. Χαιρετίσματα και από δω, αν με διαβάσουν.

Κυριακή βραδάκι νέο λεωφορείο για Αλεξανδρούπολη, άνθρωποι κι εκεί που θα ‘θελα να δω, χωμένοι στην ηρεμία της επαρχιακής πόλης και της δεμένης οικογένειας, που τόσα χρόνια αποφεύγω. Το φιλόξενο σπίτι της κυρίας Δέσποινας και του κύριου Θόδωρου, με τις μυρωδιές από βότανα και τα παράξενα τσάγια, το γενναιόδωρο σπίτι του Βασίλη και της Πόπης, με ωραίες κουβέντες, βαθιά συναισθήματα και τους μεζέδες με το αλκοόλ να ρέουν ακατάπαυστα. Η παλιά μου συγκάτοικος, η Φιλίνα, προκομμένη και τυχερή, στήνει μια ζωή στην Αλεξανδρούπολη με απλά υλικά και δηλώνει ευτυχισμένη που επέστρεψε.
Όλα καλά κι εδώ, ο χρόνος κυλά με διαφορετικό ρυθμό αλλά την ίδια ποιότητα.

Σε λίγο παίρνω το τρένο για Θεσσαλονίκη και αμέσως μετά για Αθήνα. Χαιρετίσματα σε όλους, κοντινούς τώρα, μακρινούς σε λίγο!

13 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ιστορία απ’ τα παλιά: Χρέος

It’s just one more brainstorming…

Ο όρος ‘φοιτητής’ φέρει στο νου πολλαπλούς συνειρμούς: ‘αγώνες’, ‘μαλάκα’, ‘εξεταστική’, ‘σεξ’, ‘πάρτυ’, ‘παρατάξεις’ και φυσικά ‘πτυχίο’! Έχω να θυμάμαι πολλά χαρούμενα κι ακόμα περισσότερα λυπημένα. Έχω τόσα πολλά να θυμάμαι, που όσο κι αν προσπαθώ δε μπορώ να τα θυμηθώ...

I feel constantly sick. It’s like I’m in the middle of an endless tunnel seeking for some light. Shit, there’s no exit and I remain trapped and scared.

Προσπαθώ να θυμηθώ αν έχω αγαπήσει ποτέ μου. Μάλλον πάντα προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι μου συνέβη. Σκαρφάλωνα να φτάσω το ροζ συννεφάκι, μα εκείνο ήταν πολύ ψηλά, το άτιμο! Κουνούσα πέρα δώθε το σώμα μου, σαν κινούμενος στόχος για να με πετύχει το βελάκι. Έκανα και προσευχές στο όνομα του φτερωτού θεού, κι ας είμαι εξ’ορισμού άθεη. Ήθελα όμως τόσο πολύ να ερωτευτώ! (Μα, μάτια μου, δεν τα κατάφερα. Κι ας ένιωσα ότι η δική σου αγάπη να ναι αρκετή και για τους δυο μας εν έτει 2006.)

I feel sad. I find no joy in anything. Seems like there is no essential reason for things to happen…

Ο καπετάνιος του πειρατικού μου πέθανε και δε σαλπάραμε φέτος. Πού να πας με τα νερά παγωμένα; (Δεν πέθανε. Τον σκότωσα με τα λόγια μου εγώ η ίδια, μια καθωσπρέπει νύχτα ινδικού εξευτελισμού.)

I am upset. At the moment the only way to feel calm is isolation, speaking to no one and breaking things.

Τρία καλοκαίρια, τόσο χρειάστηκε για να ξεπεράσω τον χαμό του πρώτου μου μεγάλου έρωτα (;). Τους χειμώνες ξεχνούσα, παρασυρμένη από τα δρώμενα. Είναι τόσο γρήγορα εκείνα που στο τέλος χάνεις την υπόσταση των θέλω σου. Πρόσεξε μη χάσεις εσένα.

I am confused. I don’t know where I’m going to. My brain’s like a wrapped string unable to produce clear thoughts.

Κάπως έτσι ξέμεινα στο περίεργο Λονδίνο, να πετώ τα κέρματά μου κάθε απόγευμα στον ακίνητο κινέζο μάγο δίπλα στο LondonEye. Έτσι εξαγοράζω λίγα λεπτά σκέψης για το αύριο, που μοιάζει σαν τη ζούγκλα τρομαχτικό. Χμ...να «γίνω» καλλιτέχνης? Άκυρο. Αν αγαπάς αυτό που κάνεις, δε χρειάζεται να «γίνεις», γιατί αυτό ήδη είσαι. Μόνο τη θάλασσα αγαπώ, είμαι θάλασσα. Τρικυμία είμαι εν κρανίω.

Καλή επιστροφή στα ξένα ammos.

Ιώ. είπε...

Γύρισα σπίτι αλλά το κρύο της Θεσσαλονίκης με ξύπνησε. Αλήθεια , πώς ηταν να επιστρεφεις για λιγο σε μέρη που έζησες πολύ αλλά μια άλλη ζωη να σε περιμένει αλλού, πιά?

Albert είπε...

ένα μήνα εγκατέλειψα τα μπλογκς και τώρα που γύρισα σας βρίσκω πράσινους και τανήφορα!

Αυτή η εποχή ταιριάζει πολύ στην πόλη.Φεστιβαλ με βροχή, υγρασία, αλκοολ και διάβασμα.

-ως πoτε; -ως το τελος! είπε...

Όμορφο κείμενο.
Όμορφες εγγραφονται κι οι θύμησες που βαλίτσωσες για την Αθήνα.
Μα ο συνδυασμός του κειμενου του δικου σου, της απροσδιόριστης διάθεσης μου και του πνιγηρού δίγλωσσου σχολίου του ανώνυμου, μου φερνουν καρφωτικά στο νου (και τους αφιερωνω στοντελευταιο) τους στιχους του τραγουδιού του Μάλαμα:

"Στάχτη ο έρωτας,
μνήμη ο έρωτας,
γέρικα μάτια μου μη με κοιτάς
Τρεκλίζεις στο δρόμο,
μεθάς με τον πόνο,
σε λίγα χρονάκια το ξέρεις γερνάς

Καληνύχτα μαλάκα,
η ζωή έχει πλάκα
έχει γούστο και φλόγα
είναι κάτι σαν ρόδα:
σε πατάει και σε παίρνει,
μόνο ίχνη σου
σέρνει...

ANASTASIA είπε...

OXI AΛΛΑ ΖΩΝΙΑΝΑ

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΧΡΗΣΤΩΝ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΠΛΟΚΑΤΟΧΗΣ

ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΠΕΣ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΠΛΟΚΑΤΟΧΗ-ΟΠΛΟΧΡΗΣΙΑ.

ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ ,TO SITE Ή ΤΟ BLOG ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΣΤΗΝ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΣΟΥ.


http://skai-anemologio.pblogs.gr/2007/11/ekstrateia-kata-twn-oplwn-oxi-alla-zwniana.html

αμμος είπε...

Αγαπητή ανώνυμη, αναρωτιέμαι αν γνωριζόμαστε με εκείνο το β' πληθυντικό που χρησιμοποίησες μέσα στο σχόλιό σου, δυστυχώς όμως δεν μπορώ να κάνω οικεία τα γραφόμενά σου με κάποιο τρόπο. Προσπάθησα να σου απαντήσω σαν να μη σε ξέρω, νιώθω όμως πολύ αμήχανα για το ενδεχόμενο να γράψω άσχετες ανοησίες. Αν δε σου κάνει κόπο, άφησε ένα μικρό όνομα στα σχόλια, ή στείλε μου ένα μέιλ.

αμμος είπε...

Ιωάννα μου στα είπα και από κοντά: η ίδια η πόλη δε μου έλειψε καθόλου, οι άνθρωποι της όμως πολύ. Βοηθάει κιόλας ότι έφυγα σε μία φάση που έκλεινε ξεκάθαρα ο κύκλος της ζωής μου στη Σαλονίκη και άνοιγαν ένα σωρό ενδεχόμενα στην Αθήνα, από τα οποία τα περισσότερα μάλλον πραγματοποιήθηκαν. Ελπίζω να σου άρεσε η παρουσίαση σου :-)

Άλμπερτ μιας και το αναφέρεις, την υγρασία και το κρύο της Θεσσαλονίκης τα μισώ κυριολεκτικά. Έχω κι ένα πρόβλημα με το γόνατό μου, που το είχα ξεχάσει στην Αθήνα και με το που πάτησα το πόδι μου επάνω, άρχισε να με ξαναπονάει έντονα. Προσωπικά μια χαρά μου βγαίνει το διάβασμα και με καλοκαιρία πάντως :-)

αμμος είπε...

Ως τώρα καλέ μου, μόλις πριν λίγο τα λέγαμε στην ταβέρνα, δε θα σου απαντήσω και στο σχόλιο.

Αγαπητή Αναστασία, ευχαριστώ για την ενημέρωση.

Ανώνυμος είπε...

Δεν ξέρω κανέναν(από όσους έγραψαν και για όσους διάβασα) και η ανωνυμία δεν με εκφράζει, αλλά η γενναιοδώρια με συναρπάζει.

Για σένα (την κάθε) Ιώ λοιπόν.

Ίνα

Ανώνυμος είπε...

Ορθώς δε σου φαίνεται τίποτα οικείο. Είναι μια ιστορία δική μου, αρκετά παλιά, αναφέρεται σε μια δύσκολη φάση που τράβηξα. Ήταν η πρώτη που μου ήρθε στο μυαλό το Σαββατόβραδο στον Κήπο, αλλά τις ιστορίες μου προτιμώ να τις γράφω παρά να τις αφηγούμαι. Πάσα άσχετη ανοησία (δύσκολο από σένα μάλλον) ευπρόσδεκτη. Εύχομαι να είσαι καλά. Μ.

αμμος είπε...

Αγαπητή Μ. γράφεις πολύ όμορφα! Χαίρομαι που σε κινητοποίησε το κείμενο μου να γράψεις κάτι τόσο περιεκτικό, στη συνάντηση στον Κήπο μιλήσαμε ελάχιστα, και όταν ήρθες ήμουν ήδη και αρκετές ρακές μετά τη νηφαλιότητα. Να είσαι καλά, χαιρετίσματα στον Α.

Νερίνα είπε...

Εμένα ακόμα και η ομίχλη και η υγρασία της μου έχουν λείψει
Καλό σου βράδυ

Ιω. είπε...

Το σχόλιο ήταν σχετικό με την τελευταία νύχτα, τελευταία ώρα, τελευταία στιγμή κι ακόμα περισσότερο αναφερόταν στην στιγμή που καθως φεύγεις , βλέπεις τα όρια της Θεσσαλονίκης καθώς την "κάνεις" γι' αλλού.