CLICK HERE FOR THOUSANDS OF FREE BLOGGER TEMPLATES »

26.7.07

Οικειότητα


(Μας τον έφαγε η Αθήνα τον Άμμο, όσοι πιστοί μαζί μου θα ξεκαλοκαιριάσετε. Για να σας βάλω στο τριπ προχωράω σε μια freestyle extravaganza -από Swayzak μεχρι Cinderella παίζει σήμερα το μαγαζί, από New Pornographers μέχρι Mazzy Star, όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω, το καλοκαίρι με έχει βαρέσει κατακούτελα. Aλλά όσο περίεργα και να σας φαίνονται τα συγκροτήματα, τα τραγούδια ακούγονται αρμονικότατα με αυτή τη σειρά )!

Eπινα πολύ είναι η αλήθεια. Θα ήθελα να του ρίξω το φταίξιμο, γιατί το τρελό πιώμα ξεκίνησε απ’ όταν πήρα το δάνειο, αλλά η αλήθεια είναι ότι έπινα από καιρό. Απ’ όταν γνώρισα την Κάτια. Απλά τελευταία είχα αρχίσει να πίνω και μόνος. Απ’ όταν έφυγε η Κάτια. Να βγαίνω, να βγάζω ρίζες μπροστά στη μπάρα και να παραγγέλνω το ένα ποτό πάνω στ' άλλο. Αυτό νομίζω ήταν το πιο οξύμωρο: ότι είχα μείνει απένταρος για να αγοράσω το σπίτι αλλά πια δεν άντεχα να μείνω μέσα του σαν νύχτωνε. Με έσφιγγαν οι τοίχοι, με πλάκωνε το ταβάνι. Και έπαιρνα τους δρόμους.
Εκείνο το ξημέρωμα γύρισα παραπατώντας και πραγματικά δεν έβλεπα να βάλω το κλειδί στην κλειδαριά. Όταν πια μπήκα και ξάπλωσα ανάσκελα στο κρεβάτι, το σπίτι πήγαινε κι ερχόταν.
«Δεν το πιστεύω» μονολόγησα, «σταμάτα κι εσύ να με βασανίζεις! Σταμάτα να πηγαίνεις πάνω- κάτω, μπορείς;»
«Α, έχεις και απαιτήσεις! Που όλη μέρα μια κουβέντα δε μου λες και τα βράδια με παρατάς μόνο και γυρνάς ως τα ξημερώματα. Και κατά τ’ άλλα να μην έχω νεύρα και να μην πηγαίνω πάνω κάτω»!

Ήταν γεγονός: είχα καταρρίψει κάθε ρεκόρ. Όχι απλά είχα πιει πολύ αλλά βρισκόμουν και σε ένα είδος παραληρήματος –δε δικαιολογούταν αλλιώς ότι οι τοίχοι που πηγαινοέρχονταν και το ταβάνι που γύριζε μιλούσαν με ανθρώπινη λαλιά. Γύρισα στο πλάι σε στάση εμβρύου –η μόνη ενδεδειγμένη για να με αφήσει στοιχειωδώς το hangover να κλείσω μάτι. Αγκάλιασα το μαξιλάρι μου ελπίζοντας να με πάρει στην αγκάλη του και ο ύπνος.

Δεν ξέρω πόση ώρα είχε περάσει όταν άκουσα να χτυπούν την πόρτα. Ήταν πρωί, πολύ πρωί και σκέφτηκα πως ήρθε το συνεργείο καθαρισμού – ο διαχειριστής έλειπε σε διακοπές και μου είχε αφήσει χρήματα να τους πληρώσω. Σηκώθηκα σε μια κατάσταση ρευστού που προσπαθεί να παραστήσει το στερεό και τρέκλισα ως την πόρτα. Ίσιωσα λίγο το μποξεράκι μου και άνοιξα πέφτοντας πάνω σε μια μύτη. Που παρατηρώντας λίγο καλύτερα είδα πώς πίσω της είχε κι ένα πρόσωπο. Ανήκε σε μια γυναίκα οστεώδη που την συνόδευαν δυο τύποι κοντοπίθαροι και μάλλον άξεστοι –αν επιτρέπεται να κρίνεις τόσο αυστηρά κάποιον επειδή δε σου λέει «καλημέρα».

«Καλημέρα. Ορίστε;» είπα κάπως αιφνιδιασμένος και τότε «μμμ» άκουσα να λέει η γυναίκα και είδα την πελώρια γαμψή μύτη της να επιμηκύνεται ανεπαίσθητα και να κινείται ελαφρώς δεξιά- αριστερά.
«Συγγνώμη» και με έκανε στη μπάντα, εισβάλλοντας μέσα ρουθουνίζοντας σα λαγωνικό.
«Παρακαλώ τι θέλετε» είπα αλλά εκείνη σήκωσε το χέρι να σιωπήσω και συνέχισε, με τα ρουθούνια της τεράστιες χοάνες να φιλτράρουν τον αέρα. Οσφράνθηκε ενδελεχώς το σαλόνι τοίχο τοίχο και προχώρησε προς το υπνοδωμάτιο. Μα ανοίγοντας την πόρτα του έβγαλε μια κραυγή τρόμου και σφάλισε τα μάτια της με δύναμη, λες και έβλεπε κάτι αποτρόπαιο.
«Τι;» τη ρώτησα.
«Είναι κόκκινο! Το καημένο, έχει γίνει κατακόκκινο απ’ το αλκοόλ».
«Η Κάτια έβαψε μπορντώ τον τοίχο, έλεγε ότι ήταν καλό φενγκ σούι –εν προκειμένω φεύγ- σούι διότι έφυγε μετά» –της εξήγησα.
Εκείνη σα να μην άκουγε πήγε στον τοίχο και τον ακούμπησε με το χέρι της.
«Πώς αισθάνεσαι χρυσό μου» του είπε κι εκείνο «με καίει το δέρμα μου και τα μαλλιά μου με ζεσταίνουν, τσούζουν τα μάτια μου» απάντησε.
Κάγχασα με την ιστορία του και
πήγα ν’ ανοίξω το παντζούρι.
«Μα τι κάνετε; Είστε τρελός; Το ενοχλεί το φως. Έχει και ναυτία, νιώθει το στομάχι του βαρύ και κεντριά
μελισσών να το κεντούν».
«Μα τι λέτε επιτέλους; Ακόμα κι αν αισθάνεται το στομάχι του βαρύ είναι γιατί κουβαλάει ένα σωρό έπιπλα. Και αυτό που το τσιμπάει είναι τα τακούνια σας! Μην το ακούτε –λέει ψέματα, μου έχει θυμώσει που το αφήνω μόνο».
«Α, ώστε το αφήνεται και μόνο! Μωρό οίκημα –Ενός; Δύο; Πόσων ετών είναι;».
«Πέρσι πρωτοκατοικήθηκε».
«Ντροπή σας, μόνο αυτό έχω να πω! Το πήρατε με τους τοίχους άσπρους και γαλακτερούς, να ευωδιάζουν πλαστικό χρώμα και γύψο και το έχετε καταντήσει μέσα στην κιτρινίλα και τη μπόχα απ’ τα τσιγάρα. Τόσο γερό, τόσο καλό και νέο σπίτι και η συναναστροφή με εσάς και τους αλκοολικούς φίλους σας το έχει οδηγήσει να ζέχνει σαν μπεκρής και να μη μπορεί να σταθεί στα θεμέλιά του. Λυπάμαι, θα πρέπει να σας το πάρουμε».
«Τι λέτε τώρα; Το δωμάτιο μυρίζει επειδή εγώ έπινα μέχρι αργά και κοιμάμαι με κλειστά παράθυρα και πόρτες -και το ουίσκι, ξέρετε, μεταβολίζεται αργά. Είναι οι αναθυμιάσεις μου αυτό που μυρίζετε, όχι οι δικές του! Η δική μου παρακμή με έχει φτάσει στον αλκοολισμό
, το σπίτι μου όμως είναι μια χαρά. Το προσέχω, το φροντίζω, να κοιτάξτε το μπάνιο –είπα για να δικαιολογηθώ μέσα στον πανικό.

Μα ανοίγοντας την πόρτα του μπάνιου εκτός από τις τρίχες στη μπανιέρα και τα άλατα στη βρύση είδε και το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της Κάτιας στον καθρέφτη –πέντε μήνες δεν είχα αξιωθεί να το σβήσω: «μείνε βιδωμένος στον καναπε με το τηλεκοντρόλ –εγω θα βγω στον έξω κόσμο να βρω την ευτυχία»
Με κοίταξε στα μάτια.
«Λυπάμαι» μου είπε.
«Κι εγώ λυπάμαι» της είπα, «γι΄ εμάς το αγόρασα το σπίτι, για εμάς καταχρεώθηκα και δούλευα σε τρεις δουλειές και μετά δεν είχα κουράγιο να βγω και έμενα στον καναπέ και αυτή με βαρέθηκε και ύστερα έφυγε και άρχισα να πίνω και…»
«Δεν εννοούσα αυτό. Λυπάμαι μας σας παίρνουμε την κηδεμονία»
«Μου κάνετε …τι»;
«Χάνετε το σπίτι. Θα το κλείσουμε σε άσυλο να απεξαρτηθεί απ’ το αλκοόλ και ίσως σε ένα δυο χρόνια να σας αφήσουμε να το ξαναδείτε».
«Μα τι λέτε τώρα, σας παρακαλώ ξανασκεφτείτε το»!
«Δεν υπάρχει περίπτωση να σας αφήσουμε άλλο να μετατρέπετε αυτό το υπέροχο διαμέρισμα σε σπίτι του πόνου».
«Δεν έχετε δικαίωμα, δεν...» πήγα να τη σπρώξω αλλά εκείνη την ώρα ο ένας απ’ τους δύο συνοδούς της με πλησίασε και ένιωσα κάτι καυτό να διαπερνά το χέρι μου κι ακαριαία μια δόνηση σαν ηλεκτροσόκ τράνταξε τη ραχοκοκαλιά μου. Τιναζόμουν για λίγο όταν άνοιξα τα μάτια. Το κινητό ήταν κάτω από την πλάτη μου όπως ήμουν ανάσκελα στο κρεβάτι και χτύπαγε στη δόνηση. Το πάτησα χωρίς να βλέπω ποιος καλεί.


«Ναι» είπα.
«Σε ξύπνησα»;
«Ναι».
«Πού είσαι»;
«Εσύ που είσαι».
«Επιστρέφω».
«Πού Κάτια»;
«Έρχομαι σπίτι
μας».
«Δεν υπάρχει πια σπίτι».
«Εννοείς δεν υπάρχει «σπίτι μας»;
«Δεν υπάρχει κοινή οικεία. Μήτε οικειότητα. Γι' αυτό καλύτερα μείνε εκεί που είσαι. Μείνε ακριβώς εκεί που είσαι».
Και έκλεισα.

Πέταξα το κινητό στον τοίχο. Εκείνος μου φάνηκε σα να προσπάθησε να πει κάτι, μα «μην τολμήσεις να βγάλεις κιχ» τον απείλησα. Και δε μίλησε…


(προτείνω για καλοκαιρινό ανάγνωσμα το “Intimacy” (Οικειότητα) του Χανιφ Κιουρέισι (βλ. σεναριογράφος του Ωραίο μου πλυντήριο, ο Σάμμυ και η Ρόζυ κάνουν έρωτα) που στα ελληνικά βιβλιοπωλεία κυκλοφορεί με τον άσχετο τίτλο «οικείες απιστίες» απ’ τις εκδόσεις Καστανιώτη)

24 σχόλια:

vain είπε...

Kala, e? Twra pou leipei o ...Ammos, tha xorepsei o ...Sammanos!
Goustarw!!
Syggnwmi, e, paidia! Protimiseis einai aytes! :-))

vain είπε...

Molis gyrisw, agori mou, apo kati douleies tha se diavasw kai tha se ...akousw.

Σαμμανος είπε...

Με την ησυχία σου... Όλο το καλοκαίρι εδώ θα είμαι :) ΥΓ. Α, αυτή τη φορά έχω μόνο παλιά τραγούδια, με έπιασε τοι νοσταλγικό μου!

fanatikos anagnwstis είπε...

Teleia ploki.

Anatreptikotato.

Perimenoume ki alla ennoeitai!!!

vain είπε...

exei tosi zesti sto grafeiaki mou pou den mporw na to diavasw-adynaton-apo ayrio-kalinuxta

sot είπε...

Με βαρυφορτωμένη βαλίτσα γύρισες. Από το περιεχόμενο φαίνεται πως άξιζε τον κόπο το κουβάλημα. Μάλλον όμως, απ' ότι φαίνεται έχεις κι άλλες πολλές βαλίτσες για ν' ανοίξεις στη συνέχεια.
Welcome back

Σαμμάνος είπε...

Φανατικέ αναγνώστη
είσαι ο άνθρωπος μας!
Μόνο τέτοιους αναγνώστες θέλουμε!
Fan & fun!
Καλημέρα!

Vain
Μην καταπιέζεσαι, νιώθω σα να είμαι σχολική εργασία! :Ρ

Sot
από τότε που εφευρέθηκαν οι βαλίτσες με ροδάκια δε μπορείς να αφήσεις κανένα βάρος πίσω σου! ;)

vain είπε...

:-P

vain είπε...

tou erixa mia matia apospasmatika asxoloumeni me ta tragoudia tou kai mou fanike kalo kai sparaktiko kai isws kai me ligo humour kai eirwneia alla kyriws polu pono-moiazei ligo san na egrapses gia kapoion efialti sou

castaway είπε...

Η Αθήνα δεν είναι και τόσο άσχημη τον Αύγουστο...
Αυτό για να παρηγορηθείς λιγάκι.

Σαμμανος είπε...

Vain
ήταν μια προσπάθεια για έναν αστείο Κάφκα -αν και αυτό (αστείος + Κάφκα) είναι ό,τι πιο αντιφατικό μπορεί αν πει κάποιος!

Castaway
Βασικά έχω σχέδιο να κάνω τουρισμό στην Αθήνα τον Αύγουστο -με φωτογραφική να πηγαίνω σε όλα τα τουριστικά μέρη -Ακρόπολη, Παρθενώνα, Θησείο, Πλάκα, Ψυρρή και τα βράδια Εξάρχεια, Κολωνάκια και δε συμμαζεύεται και να βγάζω φωτογραφίες στα σημεία που μ' αρέσουν. Το θεωρώ ντροπή ότι έχω φωτογραφίες από δεκάδες νησιά και ελάχιστες από την Αθήνα, που είναι και η μεγάλη μου αγάπη! ΥΓ. Αν βαρεθώ πάραυτα θα σου κουβαληθώ Αντίπαρο τον Αύγουστο για τρελά αψέντια στο sugar! :~P

Ανώνυμος είπε...

Μια χαρα θα περάσεις και στην Αθήνα. Εχει ομορφιές που δεν φαντάζεσαι και το εννοώ παρολο το υβρεολόγιο που συνήθως ακολουθεί το ονομά της. Πολλά εχουν βελτιωθεί και το πολιτιστικό σκέλος ειναι δυνατό.
καλώς ήλθες και θα τα λέμε
Ριτσα μασουρα

Σαμμανος είπε...

Ρίτσα
όπως καταλαβαίνεις ο Άμμος δε θα δει ποτέ αυτό το σχόλιο διότι το άφησες (πάλι) στο ποστ του Σαμμάνου!
Αλλά θα τον ενημερώσω όταν το δω από κοντά! Καλησπέρα! :)

vain είπε...

Theloume ki alla lala! ki alli istoria! Oeo?
Kane mia me diaforetiki mousiki, na exei mono mayres fwnes! Soul, funk, hip-hop, r n b, acid jazz, rap! Ti les, man? Kai to skiniko na einai erwtiko, hot chocolate, afro mallia, kormia pou gyalizoun kai kinountai, xoros, kapou sto L.A. Oeo? Ti lew?
Mmm...

Σαμμανος είπε...

Χμ, σώθηκες! Δεν ξέρω την τύφλα μου από μαύρα! Αλλά επειδή ξέρεις τι καλός άνθρωπος είμαι θα κάνω το κατιτίς μου -και ο Αλλάχ βοηθός!

vain είπε...

Kalos den xerw, ikanos sigoura! ;-)

αμμος είπε...

Χεχε, ωραία ιστορία - έξυπνο μπλακ χιούμορ - πικρούτσικο κλείσιμο. Άξιος, άξιος! Δυστυχώς για τις μουσικές δε θα καταθέσω άποψη, δοκίμασα στο ίντερνετ καφέ, αλλά τα ηχεία βαράνε αλύπητα.

Θα τα πούμε σε καμιά βδομάδα Αθήνα, θα κάνω σύντομα πέρασμα, καθ' οδόν για Σαμοθράκη.

Σαμμανος είπε...

Άμμε
σε ψάχνω σιχαμένε τόσες μέρες, πήγε η ψυχή μου στην κούλουρη, άνοιγε το ρημάδι το κινητό, κατανησύχησα λέμε, ήμουν έτοιμος να έρθω να σε ψάξω στο σπίτι σου αύριο...

αμμος είπε...

Αγαπητέ Σαμμάνε το κινητό μου ανέπτυξε ηλεκτρολογικό πρόβλημα και κατέστρεψε δύο σιμ μέχρι στιγμής, από Τετάρτη και μετά ήταν κλειστό με ένα διάλειμμα κάποιων ωρών την Πέμπτη (η δεύτερη πρόωρα χαμένη σιμ). Από σήμερα θα λειτουργεί ξανά.

elafini είπε...

τι ωραία τραγουδάκια!!!για εμάς τους Αθηνοπαθείς :PPP

Σαμμανος είπε...

Έλα τώρα!
Εσύ έφυγες και τις δυο μερούλες σου τυχερούλι ελαφίνι!

Idάκι είπε...

Μ'άρεσε πολύ Σαμμάνε :)

Εμένα δεν μου θύμισε Κάφκα, αλλά Σαραμάγκου. Τον πάω πολύ, είναι ο μαγικός ρεαλισμός του πόνου και των πραγμάτων που οι άνθρωποι περιφρονούν.

Σαμμανος είπε...

Υπόκλιση. Χαμόγελο. Ευχαριστώ κορίτσι! Ήταν πολύ τιμητικό σχόλιο! Εκτιμώ πολύ τον Σαραμάγκου! :D

Albert είπε...

Τι παραγωγικότητα είναι αυτή;;Κάφκισες πάντως σαμμάνε και δεν είναι καθόλου άσχημο. Πρέπει να φύγω απο τους τοίχους γρήγορα όμως.