CLICK HERE FOR THOUSANDS OF FREE BLOGGER TEMPLATES »

21.12.07

Η ζωή εν διαδικτύω: Ι. Τα κείμενα και οι ανάγκες

[Σύντομα κείμενα για την εμπειρία ενός χρόνου από το μπλόγκινγκ, περισσότερο αφορμές για συζήτηση, παρά συμπεράσματα. Η Ινδιάννα είναι ευπρόσδεκτη να συμπληρώσει με ξεχωριστά κείμενα, αν κάτι την κεντρίσει, καιρό τώρα μοιραζόμαστε τις γραφές μας.]

Πριν δώδεκα μήνες είχα σκοτώσει αλύπητα το πρώτο τετράωρο της τότε δουλειάς μου στήνοντας ένα μπλογκ μπεζ ανοιχτού χρώματος και ρετρό αισθητικής, με κάρτες Ταρώ και ένα κειμενάκι για μια συμπαθέστατη, μισότρελη άστεγη που περιφέρεται γύρω από το Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης. Η βιωματική αφορμή ήταν διπλή, οδηγώντας όμως στο ίδιο αποτέλεσμά. Την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2006 είχα προτείνει το πρώτο μου μυθιστόρημα (με τίτλο «Σκληρός ατμός») σε δεκαπέντε εκδοτικούς οίκους, εισπράττοντας ισάριθμες αρνήσεις και απογοητεύσεις. Το 2006 ήταν επίσης η χειρότερη χρονιά μου, ξεκινώντας το μέτρημα από τον πρώτο έτος μου στο Πανεπιστήμιο: είχα μόλις απολυθεί από μια ολομόναχη στρατιωτική θητεία, ένα ερευνητικό μου σχέδιο είχε απορριφθεί μετά πολλών επαίνων από το φορέα που το είχα προτείνει, η τότε δουλειά μου ήταν μια εταιρεία με απαράδεκτο ψυχολογικό κλίμα, είχα ερωτευτεί χωρίς ανταπόκριση τη Μ. και στη συνέχεια είχα εμπλακεί σε μια σχέση με την Ε., σχέση που είχε πολλά προβλήματα και κυρίως την απόσταση Αθήνας – Θεσσαλονίκης. Ναδίρ αυτοπεποίθησης, όχι αστεία.
Η ανάγκη μου να επικοινωνήσω τη γραφή μου με ένα ευρύτερο κοινό (το οποίο φαντασιωτικά θα με λάτρευε) δεν είχε καλυφθεί, αλλά έβραζε ακόμη μέσα μου. Επιπλέον, η χαμηλή μου αυτοπεποίθηση με απέτρεπε να μοιραστώ οποιαδήποτε άλλη πλευρά του εαυτού μου πέρα από τη λογοτεχνική (όταν είμαι στα χάλια μου, το μόνο θετικό που συνεχίζω να πιστεύω για μένα, είναι ότι τουλάχιστον λέω ωραίες ιστορίες).
Ήταν φυσικό λοιπόν να ξεκινήσω με λογοτεχνικά κείμενα και μάλιστα με μια ιδιότυπη άμυνα. Εφόσον ένιωθα ταπεινός, θα έγραφα και ταπεινά είδη: πορνογραφία, φανταστική λογοτεχνία, ιστορίες με υπερήρωες. Η απρόσμενη ανταπόκριση με άνοιξε και σε άλλους λογοτεχνικούς τρόπους, το ρεαλισμό, την αυτοβιογραφία, το μοντερνισμό και τα bricolage του. Ήταν ένα λογοτεχνικό εργαστήρι που με έκανε καλύτερο συγγραφέα (προσέξτε: όχι καλό, καλύτερο), αλλά δε θα μπορούσε να κρατήσει για πάντα. Κι αυτό γιατί, αναστοχαζόμενος τι κάνω εδώ, μου ήταν ξεκάθαρο από ένα σημείο και μετά πως δοκίμαζα τη γραφή μου με λιτά μέσα (σύντομα, εύκολα ή μέτριας δυσκολίας κείμενα που να μπορούν να διαβάζονται από οθόνη υπολογιστή, περίπλοκα τόσο ώστε να δημιουργούν εντύπωση, αλλά όχι και γρίφους), καθώς το βασικό που με ενδιέφερε ήταν το κοινό και η επικοινωνία μου μαζί του.
Μετά το καλοκαίρι, οι αλλαγές της ζωής μου με έκαναν να θέλω να γράψω για άλλα θέματα πια: οικολογία, πολιτική, ημερολόγια, επιστήμη, τέχνη, ο νέος κόσμος της Αθήνας που ανοιγόταν πλέον μπροστά μου (όχι πώς δεν υπήρχαν όλα αυτά στη Θεσσαλονίκη, έστω και σε μικρότερη αναλογία, εγώ είχα κλειστεί στην υπερήφανη, πληκτική μοναξιά μου). Είναι κι αυτό ένα εργαστήρι, σκέψεων και συναισθημάτων, κι όπως το προηγούμενο με έκανε καλύτερο συγγραφέα (επαναλαμβάνω, όχι καλό – καλύτερο), έτσι κι αυτό με κάνει βαθύτερο και πιο παρατηρητικό πολίτη. Θα το έχω ανάγκη, πιστεύω για κάποιο καιρό ακόμα.

[Και για να το κάνω ξεκάθαρα διαδραστικό: εσείς που με διαβάζετε και γράφετε, στο δικό σας μπλογκ, στα σχόλια άλλων, σε σημειωματάρια ή χαρτοπετσέτες, σε αρχεια Word που θάβετε στα «έγγραφά σας», σε βιβλία ή περιοδικά, ποια ανάγκη πιστεύετε ότι σας κινεί;]

6 σχόλια:

Ινδιάννα είπε...

Είναι πολύ "ψυχαναλυτικό" το θέμα και θα το υπεραναλύσω αν ασχοληθώ σοβαρά. Γι' αυτό θα μόνο ότι γράφω γιατί είμαι σαν κατσαρόλα που βράζει και αν δεν βγάλεις το καπάκι να φύγουν οι άνθρωποι και οι ιστορίες που κοχλάζουν μέσα της θα εκραγεί. Όσο για το μπλογκ, προσωπικά δε με έκανε καλύτερη συγγραφέα -γράφω ακριβώς το ίδιο βιαστικά και μπερδεμένα όπως παλιά- αλλά νομίζω με έκανε λιγότερο μηδενίστρια και αυτοκαταστροφική ως άνθρωπο: εκεί που νόμιζα πώς "σ' αυτή την κιβωτό είμαι το είδος δίχως ταιρί" (Μιχάλης Γκανάς) ξαφνικά κατάλαβα ότι γύρω μου κυκλοφορούν άνθρωποι που μπορούμε να μοιραστούμε μουσικές, λέξεις, συναισθήματα, ιδέες -και αυτό νομίζω με έχει κάνει να αγαπήσω πολύ την έρημο -που πολύ σωστά σκέφτηκες πια να ανθίσει! Τουλάχιστον εμένα με εκφράζει περισσότερο αυτό το παιχνιδιάρικο, ζωντανό, φωτεινό μπλογκ μας!

the_bar είπε...

Apantontas stin erotisi sou, Amme, kai zitontas ek ton proteron tapeina sygnomi gia tin teratodi ektasi tou sxoliou mou (sentoni olokentito kai Panagia voitha! :-):

Otan simeiono/moutzourono/sxediazo se mikra xartakia, se apodeikseis super market, se eisitiria leoforeion (ki omos nai!) i se diafimistika fylladia apo synaylies einai epeidi viazomai na katagrapso kapoia skepsi pou theoro epeigon na katagrafei. Gia diaforous logous, kyrios omos gia na diarkesei mia stigmi pou gia mena metraei poly.

Otan grafo ta oneira mou (kapoia apo ayta) einai epeidi skeftomai oti kapoia mera tha borousa na ta kano paidika paramythia i kai na min ta kano tipota, aplos thelo na ta koitazo pou kai pou san na einai ksena. Aplos.

Otan grafo ta keimena mou gia geitoniko sas blogaki (onoma kai mi xorio, den yparxei logos na analyso perissotero, tora eidika), kalypto tin anagki tis enasxolisis me to, monadiko isos, pathos tis zois mou: tin epafi mou me ta vivlia.
Otan mou eipan "nai, se theloume" eniosa pos ayto pou mexri tora ekana gia parti mou apo edo kai sto eksis 8a to ekana kai gia alla matia. Kai xarika poly, giati kapoios mou eipe "bravo, to kaneis kala ayto pou sou aresei, kanto kai gia mas".
Anasfaleia, epi8ymia apodoxis, paidikes emmones i traymata, mataiodoksia, anagki epivevaiosis, apli anthropini antidrasi? Den ksero. Isos ligo ap'ola. Den me noiazei kai poly.

Otan grafo ta etera keimena mou gia ena mikro periodiko periorismenis kykloforias (kai pali onoma kai mi xorio) afino ton kapos "ypogeio" eayto mou na kanei volta sta kefalia ton an8ropon, pernontas prota apo tous dikous mou lavyrinthous.
Prospatho na epikoinono me agnostous anthropous dinontas tous prosvasi sta dika mou gnosta, prosopika taksidia. Eksoterikeyontas ena kommati mou pou den boro na deikso px sti douleia i stin oikogeneia, giati aplos ekei den borei na yparksei. Apo diki mou anagki.
Einai ena dounai lavein pou me entharrynei, me anakoufizei kai mou dinei ebneysi. Me kanei na niotho ena eidos mikris eleytherias, stin ekfrasi i stin epektasi ton prosopikon orion mou pera apo to apolytos "pragmatiko kai kanonino".
Vrisko dieksodous gia ta tetrimmena kathimerina pragmata pou me kourazoun ki afosionomai se alla, pio prosopika ki epilegmena, pou me ksekourazoun kai me kanoun na niotho pos exoun alli aksia, gia mena toulaxiston. Afino sti gi tin ka8imerini zoi mou kai synantiemai me ton allo eayto mou, ton esotero, ton ligotero eksostrefi, pou 8elei omos na ekdilo8ei kai na epikoinonisei diaforetika. Na psaksei "omoideates" (i esto sympathountes), na epikyrosei ti thesi tou (yparxoun ki alloi san emena, ki as min eimai kanena eksotiko pouli, xairomai pou den eimai moni, xairomai pou kapoios goustarei ayta pou skeftomai kai mou ta symplironei me akoma pio oraia dika tou), kai na ksefygei apo ena eidos akatataxtis monaksias.
Na kanei to kefi tou, na milisei me alli foni, ki as mi ginei tipote apo ta para pano -ayto arkei. Na prosferei osa exei kai nomizei pos aksizei na moirastoun (i aplos na ekfrastoun, ki as min einai kai toso spoudaia) kai na lavei osa oi alloi 8elisoun na dosoun me ti seira tous, an ypothesoume oti ginei ayto.
Einai ena eidos sxesis: trofodoteitai, anazoogonei, synepairnei kai allazei. Kyrios omos dinei tin aisthisi tis epafis kai tis apeleytherosis.

Grafo giati mono me lekseis boro kai thelo na po kapoia pragmata. Milao epeidi kapoia alla xreiazontai ixo gia na apoktisoun ypostasi (kapote ekana kai mousiki, oxi pia). Epeita siopo giati mono etsi episfragizetai i esoteriki aitia yparksis pollon katastaseon pou thelo na diatiriso.

Eimaste anthropoi, leitourgoume anthropina (an kai ligaki aytistika merikes fores, personally speaking, ma ki ayto sxetiko einai). Den exei megali simasia o tropos, nomizo pos i simasia afora kyrios tin aitia kai tin anagki.

Den ksero, mporei se mia vdomada na ksanadiavaso osa egrapsa kai na exo allaksei gnomi, na ta po me diaforetiko tropo, ti simasia exei omos? Tora pou ta leo ta pisteyo pragmatika, eimai eilikrinis, isxyoun. Allo ena eyergetima tis grafis.

Sas diavazo giati niotho (dikaia, adika? exei simasia?...) pos edo, mesa stin diki sas erimo, vrisko eklektikes syggeneies me ta prosopika mou topia. Akoma ki an den symvainei pragmatika, emena i pseydaisthisi borei kai na mou ftanei.
Ayto einai olo.

isis είπε...

Το έχω ξαναπεί και το έχω καταγράψει. Δεν ξέρω γιατί γράφω, λειτουργώ εντελώς ψυχαναγκαστικά μ' αυτό. Κατεβαίνουν κείμενα διαρκώς στο μυαλό μου και δι' ασήμαντον αφορμή και μόλις βρω πληκτρολόγιο γράφω ό,τι προλαβαίνω. Τώρα γιατί δεν μου λειτουργεί το ίδιο με χαρτοπετσέτες και τετράδια δεν ξέρω. Μάλλον γιατί δεν μπορούν να διατυπωθούν τόσο γρήγορα οι σκέψεις όπως στο πληκτρολόγιο και μετά θα τις ξεχάσω..

Ειλικρινά δεν ξέρω..

αμμος είπε...

Σε αυτά τα ποστ θα μου άρεσε περισσότερο να συνοψίζω με ένα τελευταίο σχόλιο τις διάφορες οπτικές, παρά να γράφω σύντομα σχόλια "μου ταιριάζει αυτό - δε μου ταιριάζει εκείνο". Σας ευχαριστώ από καρδιάς πάντως όλες, όσες απαντήσατε μέχρι στιγμής.

Αγαπητή the_bar, θα ήταν πολύ να σου ζητούσα ένα μέιλ προς το kokostisamu@yahoo.gr?

ritsmas είπε...

Εμένα με προέτρεψε η περιέργεια μου για το πώς αναπνέει η κοινωνία των νέων έξω από την εφημερίδα. Εγω νέα δεν ειμαι και γι αυτό ήθελα να αφουγκραστώ. Είδα ότι ειναι διαφορετική από αυτό που εγώ νομιζα ως την ημερα που άνοιξα το μπλογκ. Είχε εκπλήξεις θετικές και αρνητικές. Και είδα τη μεγάλη ανωριμότητα των ανθρώπων, το επιφανειακό και το βιαστικό της σκέψης. Αλλά αρχίζω πια και το καταλαβαίνω. Δείγμα των καιρών γάρ.
αυτα...σου ευχήθηκα στο επόμενο ποστ
ριτς

αλαφροίσκιωτος είπε...

το τρίτο κείμενο-απάντηση διαβάζεις Κωστή.. τα δύο που προηγήθηκαν κόπηκαν από τη λογοκρισία! με λίγα λόγια προσπαθούσα να πω στις "κομμένες" εκδοχές της απάντησής μου πως η ανάγκη που μας κινεί ίσως είναι ισοδύναμη με τις άλλες βιολογικές ανάγκες.. να φάω! να πιω! να κοιμηθώ! να γράψω!!! δεν ξέρω.. ίσως..

βέβαια το πώς τρώω δεν εκτίθεται σε καμμιά ιστοσελίδα! άρα δημιουργείται μία ακόμα ανάγκη! η μετά-ανάγκη της αναγνώρισης! η οποία επανατροφοδοτεί την πρωταρχική ανάγκη της συγγραφής! κάπου εκεί μπλέκονται τα πράγματα και ο ματαιόδοξος ποιητής χωνεύοντας το μεσημεριανό ψάρι, πνίγεται σε μια κουταλιά λέξεις όπως εγώ καλή ώρα!